Nv vill herra þiðricr hava vapn sin.
Nv kallar þiðricr petleif til sin oc er hann kœnir þar þa spyrr þiðricr hann at vapnvm sinvm. oc mælir við hann at sœðla scal hest hans oc allra þeirra hans manna firir því at nv vill hann heim bvaz. þa segir þetleifr. herra þer mvnvð fyrst vilia leysa þat fe er ec hevi neytt meðan þer varoð at þessari veizlv... minum fæti suo ath su jarn hurd hnøgg vuægiligha þeim er fyrer jnnann stód, enn er eg kom i gardinn þa komu ath mier knapar og steikarar og budust ath veita mier nokkura skømm þar til ath ek tok einn ath fótunumm og þar med laust ek ij adra til dauda og þo wænnti ek ath sa þikkist illa leikinn er ek hellt aa. Nu veit ek ath þier munut vilia svara þessu maali fyrer mik. Nu ed fyrsta þikkist Heimer kenna þenna mann enn Piettleifur kendi hann þegar j fyrsta sinn er hann saa hann. Nu mællte Heimir hvart er sem mier synist ath wier munumm hafa feinngit oss þann hesta svein ath þo hann taki øll waar vaapn og kasti nidur j saur og geinngi aa ofuann ath vier munumm þo werda ath þola honumm.
Sidann stendur Þidrek upp og geingur til kongs og mællte herra sagde hann hvart villtu lvka þat fee er sveinar vorer hafa neytt og hross meþann wier worum hier. kongur svarar skiott ath víso skal ek þat lvka. kalli fehirdi minn Sifca. og bid hann taka so myked fie sem þarf til, edur hversu mikit fee er þad. þa svarar Þidrek. spyr hann sveininn og laat hann seigia þier. kongur mællti vid Þettleif. þu enn vngi madur. hversu mikit fee neytter þu og hross þeirra meþann þier worut hier. Þettleifur svarar herra þad er litid fee. Af minne eign neitta egh xxx marka gulls og mattu vel læta þat kyrt vera ef þu villt enn annat fee neytta ek lx. marka gulls og þar verdur þu ath giallda fyrer þuiat þar setta egh ath wede waapn Þidreks og tueggia hans felaga. Þa svarar kongur reiduligha. hvad manne ertu þess ath þu skallt suo mikit eyda a xii. doghum edur huad afrek munntu þess giora ath sliks see verdt ath þu gerer suo mikit ræsi af þier edur ertu nokkur kempa, edur ertu eitt fól. Nu sagde Þettleifur. þat var tiginna manna sidur þar sem wier komumin fyrr ath ei skilldu þeir suo leingi tala vid menn ath ei bydi þeir honum til bordz. Nu mællti kongur ath honum skilldi færa mat og drykk, og sua var giort ok nv etur hann sem þrír menn, ok ein gull skaal var honum færd full af víne suo mikil sem skutulsveinninn gat mesta borit. Nu tok hann vid og drakk af j einu. enn kongur og Þidrek og aller þeirra menn horfa a meþann hann gerir þetta enn hann birder þat allitid.
Þa tók Walltare af Waskasteipi (!) suo til ordz huad kann þessi madur fleira ath geyra enn eyda fee edur eta ok drekka kantu nokkut skapti skiota edur steini verpa Þettleifur svarar þaa vænnti egh ath ek geri hvarttueggia wid hvern yduarn er vill þa sagdi Walltare af miklu kappi þa skalltu þessa leika vid mig fremmia enn ef þv leikur betur þa skalltu fyrer ræda minu hofdi. enn ef þu kant ei sem þu lætur
At visv her lata lif þitt með osœmð oc aldrigi siðan scaltv eyða iam miclv fe sem nv logaðir oc engvm hofðingia siðan gera þvilica neisv sem nv hevir þv konongenom gort er þat segir maðr manni at þin veizla var halvv rikvlegar veitt at allvm lvtvm. en konongsens sialfs. oc er slict diorfvng mikil at gera manni eigi meira firir ser en mer syniz þv vera. þetleifr vill fremia þessa leika.
Þetleifr svaraði miskvnnar mvn hverr asinv mali þvrva en albvinn em ec at fremia þessa leika oc freista hversv at ferr. hvat man þa meirr ef ec kann ecki at þa lata ec lif mitt enda er œren soc til at sv se. mvn oc frændom minvm þyckia litill sacnaðr eptir mic vera ef ec em ecki at manna ef noccorir ero þeir er dvgandi menn se en ec ætla at vist engi se.
Nv reyna þeir afl sitt Valtari oc þetleifr.
Ganga þeir nv vt a voll noccorn oc taca stein einn er eigi stoð minna en. ij. scip pvnd. þann stein toc valtari oc kastaði fra ser. ix. fet. En þetleifr kastar. x. fet. Nv kastar valtari. xiij. fet. þa kastar þetleifr xviij. fet. Nv vill valtari eigi optar til ganga oc hevir þetleifr nv vnnit þenna leic. oc finnz allvm mannvm mikit vm. Nv taca þeir eina merkistong en þa atti atila konongr er ærminrikr konongr hafði þingat boðit til sinnar veizlv firir þvi at þar var goð vinatta milli þeirra. en sv merkistong var allra þeirra skapta þvngast er þar varo þa komin. Nv skytr valtari þesso scapti ivir konongs holl sva at annarr endir kœmr niðr a hallarveginvm. Nv mæltv allir þeir menn er þetta sa at fvrðv sterklega er scotið. þetleifr tecr nv scaptit oc skytr aftr ivir hollena oc er hann hevir scotit þa rennr hann igegnvm hollina er tvidyr var oc toc a lopti spiotscaptit oc gengr nv ibrot við sva bvit. Nv mælto þat allir er sa at þetleifr hevir vnnit þessa tva leica. oc at hann hevir oðrlaz havvð valtara.
Ærminrikr konongr leysir havvð valtara.
Konongrenn erminrikr mælti þv goðr drengr. Ec vil leysa havvð frænda mins með gvlli oc silfri oc goðom gripvm sva dyrt sem þv villt. þa mælti þetleifr. hvat scal mer havvð frænda þins. hann er goðr drengr oc vil ec geva þer herra havvð hans en lavna þv sem sialfr villtv en æ verðr þv at leysa vapn herra mins oc hans lagsmanna. en eci scaltv her meira firir gialda en sialfr villtv. þa mælti konongrenn. þenna kost vil ec giarna þeckiaz oc haf firir micla gvðs þocc oc mina. þetta scal ec þer vel lavna. Nv lætr konongr taka sva mikit fe sem mest hafði hann neytt oc leysir vt vapn oc hesta þeirra felaga er at veði lagv. oc þar a ovan gefr hann hanom hinn gafvglegsta bvnað oc sva mikit fe gefr hann hanom siðan sem hann kostaði af sialfs sins. oc eptir þat dvbbar konongrinn hann til riddara. Nv segir þetleifr nafn sitt oc alla ætt sina. oc verðr hann viðfrægr vm oll lond af reysti sinni. Nv tecr þiðricr hann ser til felaga. oc kallar hann sinn iafningia. oc skiliaz þeir nv at veizlvnni oc heitr þar hverr aðrom sinni vinattv. Riðr nv þiðricr konongs svn heim til bernar oc með hanom þetleifr oc allir hans menn er þangat fylgðv hanom. oc isvngr havuð loddari með þeim.
Her kœmr amlvngr til hirðar.
Fa daga hava þeir heima verið ibærn. þa kœmr þar einn vngr maðr riðandi sa heitir amlvngr svn hornboga iarls en hann for þannig eptir feðr sinvm oc þar vill hann dveliazc. oc þiðricr tecr vel við hanom. oc nv erv þeir þar. ix felagar þeir er hverr er annars iamningi.