Bókastaðir

Nú munum vér segja frá Sverri konungi: hann hafði viðbúnað í bœnum. Valslǫnga var reist útá Eyrum, en með ánni ǫnnur; ok með endilǫngum bœnum var umbúizk á húsum uppi, reistr upp borðviðr á utanverðum þǫkum, svá sem víggyrðlat væri, borit þar upp stórt grjót; váru þar til varnar leiðangrsmenn ok bœjarmenn. Konungr sjálfr var á Eyrunum úti, ok hafði (þar) lítit lið; en uppi við brúna var mestr luti hirðarinnar; var fyrir því liði Hákon galinn ok Petr steypir.

Skútur Bagla réru uppí ána, ok fyrir bœinn, svá at þeir lǫgðu allt upp til Skellingarhellu; en þeir réðu eigi til landgǫngu við Brǫttueyri, ok þótti þar óhreint fyrir, er þeir kendu at Sigrflugan var á lopti. Þeir skutu á bœjarmenn, en máttu hvergi nær komask fyrir grjóthríð þeirri er ger var af húsunum ok af bryggjum.

Þeir Baglar sóttu hit efra til brúarinnar; váru þeir þar hǫfðingjar fyrir, Ingi konungsefni, Nikolás biskup, Hallvarðr af Sástǫðum; þeir veittu atgǫngu þegar á brúna; Birkibeinar réðu þegar í móti þeim, ok mættusk á brúnni; varð þar hit harðasta vápnaskipti, fellu menn af hvárumtveggjum; viku Birkibeinar undan ok aptr af brúnni, en Baglar sóttu eptir fast. Birkibeinar nǫkkurir váru í kastalanum yfir brúarsporðinum; þeir báru ofan stórt grjót á Bagla. Eptir þat vǫlðusk fram af Birkibeinum þeir er hraustastir váru, ok gengu á brúna, létu þá Baglar undan; (en er) þeir vildu snúask á flótta er fremstir váru, þá stóðu hinir við, er firr váru vápnum Birkibeina; gerðisk þá mikil þrǫng á brúnni, svá at út gengu af handriðin; fellu Baglar þá margir á brúnni, en sumir stukku af út... Baglar réðu eigi optarr á brúna.

Eptir þat gengu Baglar or skotmáli, ok gerðu ráð sín. Nikolás biskup finnr þat ráð til, at leggja eld í brúna, ok brenna hana upp; "er þeim þá engi útvegr or bœnum, nema út um borgina, ok skulum vér þar skjótt fyrir setjask, skulu þeir þá svelta í bœnum, en at ǫðrum kosti ganga út undir vápn vár."

Svá var gert, at þeir brendu brúna; en Birkibeinar vǫrðu eldinum ok fengu sløkt. Síðan fóru þeir Nikolás biskup til Helgisetrs, ok neyddu til prior ok aðra canoca at berjask með sér, eða hann myndi ella brenna staðinn; síðan fóru þeir brot með honum, ok váru á hans skipi.

Skútnamenninnir komusk ekki mjǫk við orrostu, ok varð þeim bœrinn torsóttr; létu þeir svífa ofan skúturnar fyrir Bakka.

Sverrir konungr gekk upp af Eyrunum til Smiðjubúða, ok gaf Bǫglum kost á at ganga upp á Brǫttueyri, en Baglar réðusk at um uppgǫnguna, ok varð þat drjúgara at þeir æðruðusk; ok er konungr fann þat, þá þeysti hann lið sitt at þeim fram, ok skutu á þá sem ákafast bæði ǫrum ok spjótum. Baglar brugðu hart við, ok viku þegar undan, var þá fast skip þeirra eitt á grunni, ok var við sjálft, at Birkibeinar myndi því ná; var þar mart drepit af, ok mart varð sárt; reru þeir út or ánni, ok til stórskipanna; váru þá þar ok þeirra menn, þeir er til brúarinnar hǫfðu farit; lágu þeir allir samt um nóttina.

En um morgininn reru Baglar enn skútunum fram um Hlaðhamra, ok lǫgðusk þaðan undir sem at veit bœnum. Nikolás biskup reri þaðan yfir á Íluvík; hann hafði þá Rauðsúðina, er allra skipa var skjótast; hann hugði at, hvár honum þótti bezt at at leggja, ef upp skyldi ganga.

Sverrir konungr varð varr við þetta, ok kendi ferð hans; tók síðan karfa nǫkkurn, er Ǫnundr ófriðr átti, ok lét draga út um Eyrarnar þverar, gekk þar mikill mannfjǫldi umhverfis svá þykkt, at ekki mátti sjá til skipsins, ok þegar þat kom at sjánum, sá Nikolás biskup skipit, bað hann sína menn ljósta í árum sem harðast: "ok takit undan sem þér megut, en ek gef yðr kyrtilsklæðin bæði grœn ok rauð, ef þér róit vel; en ekki rói þér! eða séð þér eigi at fjandmenn várir hlaupa galnir eptir oss, ok er sem kyrr standi skútan vár." Eptir þat fleygði hann (sér) or lyptingunni ok fram eptir skipinu; fauk þá kveifin af hǫfði honum ok utanborðs. Biskup hét enn á menn sína, ok mælti: "dugi þér nú vel; mik vilja þeir nú finna."

Ok í fyrstunni er Baglar vildu snúa Rauðsúðinni, ok hon hafði eigi tekit fullan skriðinn, þá sótti skjótt saman með þeim; en eigi þurfti biskup svá mjǫk at eggja sína menn róðrar, þvíat ǫllum þeim var yfrinn hugr á undan at róa. En er Baglar sá þetta af ǫðrum skipunum, þá leyptu þeir til skútunum þangat, ok vildu komask millum lands ok Ǫnundar. Ǫnundr sá nú at honum mundi ekki þetta hlýða, ok sneru aptr við svá búit, ok fengu ekki meira af Nikolási biskupi, en kveif hans hǫfðu þeir til jartegna.

Eptir þat rann á hvass landnyrðingr, ok lágu skipin Bagla ǫll hin stóru áviðris. Sverrir konungr þóttisk vita, at eigi mun vera gott þar við at haldask; hann lét flytja yfir ána átta hesta; síðan fór hann sjálfr þangat, steig hann á bak, ok reið inn at þeim hit efra fyrir ofan Hlaðir; hann kom svá þar, at þeir hǫfðu báta sína gert til lands inn, at slá festum sínum; þeir hǫfðu akkeri út fyrir skipunum, ok heimtu sik út undir strengina. Konungr reið at þeim er festunum slógu, ok drápu þar níu menn, en suma ráku þeir á kaf, sumir fóru á bátum út til skipanna. Baglar hjǫggu landfestarnar ok fluttusk út, tóku þá til segla, sigldu út undir Rauðabjǫrg, (ok) lágu þar tvær nætr.

Sverrir konungr gerði menn íbrot frá sér út í Orkadal, Eyjólf Aflason, Bjálfa skinnstakk, ok sveit með þeim. Baglar sigldu á hinum þriðja degi yfir til Orkadals, lǫgðu at við Róaberg ok víða um strǫndina; ok jafnskjótt sem bryggjur komu á land, hljópu þeir í markir upp, ok leituðu sér at mat ok fé, bæði til sætra, ok svá í bygðinni. Birkibeinar gerðu sát fyrir þeim við bœinn er Holtar heita. Baglar váru drepnir hvártveggja í túni, ok svá um leið til árinnar Orknar; margir hljópu þar á kaf, ok svámu sumir yfir ána, en sumir druknuðu; heldu Baglar aptr til skipanna. Ok í ǫðrum stað var þeim sætt við sætr nǫkkur, váru þar drepnir sumir, en sumir komusk undan; váru síðan ekki upprásirnar.

Þá hǫfðu Baglar spurn af, hvar fyrir váru bú Birkibeina, ok gerðu til þrjú hundruð manna, fóru eptir búinu ok ráku til strandar, ok hjǫggu á skip sín hverja klauf. Þeir tóku einn Birkibein hǫndum við bœinn Róðar; hann dulðisk fyrir þeim, kvaðsk vera leiðangrsmaðr einn, en ekki Birkibeinn; þeir hjǫggu af honum fótinn.

Baglar lágu þar viku, ok veittu engar upprásir fleiri; þeir fóru þaðan inn til Hólms. Eptir þat gerðu þeir ráð sitt, at fara enn inní héraðit at féfǫngum, heldr en leita til bœjarins; fóru þeir þá inn í Ásfjǫrð í Hindeyjar; þar lágu þeir nǫkkurar nætr.

Þá leið hart at skipabúnaðinum Sverris konungs, váru þá ǫll skipin búin borði, en eigi váru innan búin. Margir eggjuðu at þegar skyldi flota, er ván þœtti, at eigi flotnaði í sundr undir mannfarminum; var þá ok ǫllu flýtt sem mátti um skipabúnaðinn, ok þegar var flotat, er svá þótti vera mega, enda var þar, ok búinn allr herinn konungs, sá er til var.

Þat var á frjádegi næsta eptir Bótólfsmessu snemma um morguninn, at Sverrir konungr fór út or ánni með her sinn, fór konungsskipit fyrst; ok er allt liðit kom eptir honum, lét hann blása til samlǫgu skipunum.

Síðan stóð konungr upp á viðuna, ok bað menn gefa at gaum vendiliga hvat hann sagði; konungr skaut á ørindi ok mælti: "hér er mikill herr saman kominn, ok er þess ván, ef svá ferr sem vér væntum, at fund várn Bagla bæri saman, at eigi munu þessir menn allir með lífi aptr koma, ok er þat nú ǫllum jafnnær, ok vari hverr sjálfan sik. En þat er bœn mín ok vili, at menn gangi til skripta, allir þeir er eigi hafa áðr nýliga þat gert; þat er ok mitt ráð, at menn snæði nǫkkut, ok drekki; megu menn þó vel skiptask við um róðr. En ef vér finnum Bagla, ok vili þeir undan oss róa, þóat þeir hafi eigi þat látit, þá fǫrum vér dreift með skip vár, látum milli ǫrdrag eða lengra hvers skips; látum ǫll fara jafnfram, látum ok skútur várar fylgja æ hverju langskipi."

Þá var sólskin veðrs ok lítit vindgul utan á fjǫrðinn, svá at merkit hóf æ frá stǫnginni; tóku þá Birkibeinar at róa inn á fjǫrðinn; var þat annan veg en Baglar ætluðu, at skip þeirra váru forkunnliga árfljót; váru þau spánósa ok nýbrædd, en ekki hlaðin nema mannfarmi.

Sverrir konungr steig á skútu, ok hleypti fyrir inn; ok vildi njósna um, hvar Baglar væri. Þeir sá mann einn upp á land; síðan lǫgðu þeir at skútuna, ok kǫlluðu á hann, ok spurðu, ef hann vissi hvar Baglar myndu þá vera? búandi svarar: "sé þér inn til Horna, þar liggr herr þeirra allr við;" Ok síðan bað hann konung vel fara, ok alla þá.

Konungr fór aptr til liðs síns, ok segir, hvern veg stefna skyldi. Ok er þeir hǫfðu nær hálfróit fjǫrðinn, sá þeir skip Bagla, at þeir reru innan undan Horna ok út til Tautru, ok stefndu fyrir norðan eyna á fjǫrðinn.

En er Baglar sá skip Birkibeina, þá var þat ráð ok vili Nikoláss biskups ok Sigurðar jarlssonar ok Hreiðars, at róa út eptir firði, ok eiga ekki við Sverri konung; ok sǫgðu at hann myndi ekki mega róa eptir þeim með stórskipin. En Hallvarðr af Sástǫðum ok Philippus af Vegenni vildu bíða konungs; en biskup réð, at út var róit; þá skiptusk menn við stýrihǫmlurnar; steig Nikolás biskup á Rauðsúðina, en Sigurðr ok Hreiðarr á skúturnar, ok reru þeir fyrir langskipunum.

Nú sá Birkibeinar, hvar Baglar fóru, ok stefndu fyrir þá fyri vestan Tautru á fjǫrðinn; sótti þá saman skjótt með þeim; var þat fyrir innan Aumburnes. Ok er skamt var í milli þeirra, skutu Birkibeinar upp árum sínum, hljópu síðan í herklæði sín, ok ætluðu at Baglar myndu atleggja, en þeir vildu eigi atleggja, ok tóku ok reru enn undan.

Þá mælti Sverrir konungr: "þat óttumsk ek at þeir vili í bœinn, ok munu þeir gera illan bakeld bœjarmǫnnum, áðr en vér komim inn, ef þeir taka þat ráð at halda þangat."

Nú spentu þeir árarnar hvárirtveggju, fjórir á konungsskipinu hverja, ok flaug svá fram sem fugl, ok hver ár var svá dregin sem menn ætluðu at halda mætti; en skip Bagla gengu því minna, at þau váru sollin ok þung mjǫk, hǫfðu legit á vatni allan vetrinn áðr, en hlaðin af vistum ok miklu ránsfe.

Hallvarðr af Sástǫðum sá þat, at Birkibeinar myndu taka þá ǫll skip þeirra hin stœrstu. Síðan hét hann á lið sitt, ok hljóp upp í lypting, bað víkja aptr ǫll skipin hjá þeim Birkibeinum, ok taka þau er efst fœri, ok hrjóða þau fyrst; en því stýrði Hákon konungsson er síðarst fór, því at hann hafði lítt skipat, fór hann því seinst. Ok er þeir skyldu víkja, viku þeir aptr á ǫllum smáskipum, en hin stóru skipin Bagla urðu ekki mjúkræs hjá þeim er Birkibeinar hǫfðu.

Þá mælti konungr við Þórð Finngeirsbróður, hann stýrði þá konungsskipinu: "sér þú skip Hallvarðar?"

"Hví man ek eigi sjá, herra," segir hann; þá var svá nær, at þeir skutu or stafnsveit af konungsskipinu á skip Hallvarðar, en konungsskip fór nǫkkuru fyrr en ǫnnur skip Birkibeina, ok eigi skemra frá ǫðrum en ǫrdrag.

"Þar skal nú," segir konungr, "þrifnaðrinn þinn við liggja, at þú hœfir skip Hallvarðar; þar skulum vér við leggja í dag, því at þat er várt fœri."

Hann svarar: "ekki er vandi á; svá svífr, herra, sem vill."

Sverrir konungr hafði gefit nafn skipi sínu, ok kallaði Hugró. Hallvarðr hafði þat skip, er þeir kǫlluðu Skálpinn, Petr steypir ok Eyvindr prestmágr, þeir hǫfðu Ógnarbrandinn, Hákon konungsson hafði Viðsjána, Philippus jarl Hjálpina. Síðan sveif saman konungsskipinu ok Hallvarðar, lá konungsskipit á bakborða, en skúta Eiríks hafði rennt áðr milli skipanna, ok lá því eigi alla leið síbyrðis Hugróin við; en skip Philippuss jarls kom nǫkkuru síðarr, ok gat varla vikit svá brátt at hann gæti á stefnt, ok rendi skipit fram, ok stefndi á Hallvarðs skip, ok krœkðu stafnbúar jarlsins til ljá, ok kom á hǫfuðit, ok gekk þat af skipi Hallvarðar, en þeir heldu á skaptinu, er skipit rendi fast; hǫfuðit var steint, ok þótti skipit hrakligt eptir verða. Þá gátu þeir vikit jarlsskipinu, ok lǫgðu at á stjórnborða aptan til austrúms frá stafninum, lagði þá hvert at, svá sem eptir kom.

Urðu þá sex stórskipin Bagla kringð innaní, en skip Birkibeina lǫgðu utan um ǫll hin stœrri skip Bagla; en hin smærri lǫgðu lítt at skipum Birkibeina, fyrir því at þeir vildu eigi verða inni krœktir, en þeir máttu svá undan dragask ella sem þeir vildu. Ógnarbrandrinn, er þeir Pétr ok Eyvindr stýrðu, hann hafði eigi atróit í fyrstunni, en þá er þeir vildu honum tilvíkja, þá gátu þeir eigi svá skjótt vikit, þóat þeir hamlaði á annat borð, en allir reri á annat; en skútur Bagla firðusk æ Ógnarbrandinn, hvar sem hann var, ok vildu eigi við hann festask, ok lǫgðu þar at, sem hann var fjarri, gekk svá meðan er bardaginn var: var þessi orrosta bæði hǫrð ok lǫng, hófsk fyri middegi, ok vannsk þar til er var miðr aptan; þessi orrosta var á Strindssæ.

Sverrir konungr hafði þat sagt liði sínu, áðr orrostan tóksk: "ef svá ferr sem mik varir," sagði hann, "at vér sigrimsk, þá minnizk þér nú þess, er Baglar sveltu yðr fyrra sumar í Bjǫrgyn í borginni, ok gefit engum manni grið, nema þeim er á minn fund komask; fyrir því at nú er auðsýnt, at með engu ǫðru fám vér eytt várum fjandmǫnnum, nema oddi ok eggju; margan munu þér hitta í dag með Bǫglum eiðrofann ok konungsníðing; skulu þeir nú allir sárliga þess gjalda."

Skip, þat er biskup hafði stýrt, var laust við, ok gafsk því rúm út hjá Birkibeinum, þvíat straumr hafði dregit sundr skipin; reri biskup íbrot ok inn at landi, hljópu upp af allir menn þeir er fœrir váru. Sverrir konungr skaut um daginn af lásboga, ok svá Philippus jarl; varð jarl skotinn undir brynstúkuna í arminn, ok kipti hann eigi ǫrinni or fyrr en um kveldit. Rauðsíðan, er biskup var á ok konungsefni, lá eigi nærr orrostunni en svá, at þeir máttu sjá, hvárir sigraðisk; ok þegar þeir sá at Birkibeinum horfði vænna, þá reyru þeir út eptir firði sem mest máttu þeir.

En er liðit tók at falla á skipi Hallvarðar, þá greiddu þeir uppgǫngurnar af konungsskipinu ok svá jarlsins skipi, tók þá at hrjóðask skipit. Hallvarðr hafði hrokkit fram or lyptingunni, ok á mitt skipit fyrir aptan siglu undir viðurnar, ok var hann þar drepinn. Sá maðr var aptr á skipi Hallvarðar, er hafði stálhúfu ok panzara ok hvártveggja á gauzku; þessi maðr hafði fengit slag af skeptiflettu snimma orrostunnar, svá at nefit var mjǫk sakat ok lamit; en er skipit var mjǫk hroðit, var hann uppkominn á viðuna hjá siglunni.

Sá hirðmaðr gerðisk til er Áskell hét, hann var sterkr maðr, ok í spangabrynju; þessi maðr fór upp at honum, ok sóttusk þeir; sá hafði ekki vápn er fyrir var, né skjǫld, ok hann hafði einn stein í hendi; Áskell hafði sverð ok skjǫld. Þeir hittusk svá at tjald stóð í milli þeirra. Áskell hjó hart, ok kom sverðit í tjaldstudilinn, svá at fast stóð í; hinn neytti þess, ok sló hann með steininum; fell Áskell þá ofan af viðunni: mæltu þat margir menn, svá at konungr heyrði, at sá maðr myndi verja rúm sitt, ef hann væri með þeim, ok þat væri vel fallit at gefa honum grið; en konungr lét sem hann heyrði eigi. Því næst var hann lostinn með pálstaf af konungsskipinu, ok hrapaði hann þá ofan; Áskell var þá uppstaðinn, ok hafði øxi nǫkkura, réðusk þeir þá enn til; lauk svá at Áskell var mjǫk sárr, en hann drap Beglinginn.

Hallvarðar skip var fyrst hroðit, en þá var gengit á hvert at ǫðru þeirra fimm, er þar lágu. Þá tóku Baglar undan ok hleyptu sum skipin at landi, ok ljópu þar upp; en ǫll léttiskipin reru út eptir firðinum. Birkibeinar ráku þá skamt, tóku þeir þau skip ǫll, er at landinu reru; þar tóksk ok orrosta; fell þar fjǫldi liðs, ok flest af Bǫglum.

Reru þá Birkibeinar aptr til bœjar, ok í ána at flóði um nóttina. En er liðit kom í bœinn upp, þá reyndisk þat, at sveitarhǫfðingjar hǫfðu gefit grið Bǫglum, frændum sínum ok vinum; en sumir Birkibeinar minntusk hvat konungr hafði um rœtt. Var þar at gengit í stofu nǫkkurri, þar er Baglar váru inni, ok váru þeir drepnir; en þeirra frændr, þeir er grið hǫfðu gefit þeim, gengu þá til konungs, ok kærðu fyrir honum. Konungr kvaðsk sjá til gott ráð, at þeir leitaði at, ef þessir menn er drepit hǫfðu frændr þeirra, hefði grið gefit nǫkkurum sínum frændum, ok bað þá þar hefna. Eptir þat gengu sveitirnar um bœinn, ok hendu þá hvárir annarra frændr, þar til er allir váru drepnir.

Annan dag eptir hafði konungr þing útá Eyrum, ok segir þá liði sínu, hvern veg menn skyldu hátta fjárskipti: allt skyldi bera í Postula kirkjugarð; kvaðsk konungr þá mundu fá gæzlumenn til.

Síðan gerði hann menn sína norðr á Hálogaland, eptir þeim er þangat hǫfðu vikit; þóttisk hann vita, at þangat myndu snúit hafa margir bœndr til heimila sinna. Þeir tóku Bjarna Marðarson ok Brynjólf í Mjólu, ok marga aðra góða drengi, ok rifsuðu búin þeirra drjúgum.

Erlendr hét maðr, hann var prestr, ok sǫng at Krosskirkju; hann var vitr maðr ok hafði próvendu uppi í Kristskirkju; hann prestrinn átti konu unga ok fagra er Ingibjǫrg hét, þá konu glapði Philippus jarl; en er konungr varð við þetta varr, þá bað hann jarlinn fǫgrum orðum at hann skyldi af því láta: jarl svarar vel, en allt var sem áðr. En er Erlendr varð þessa varr, þá fylldisk hann upp fjandskapar bæði við konung, ok svá við jarl, ok bjó um svikræði við alla Birkibeina, ef hann mætti því á leið koma. Þeir Sverrir konungr ok Erlendr prestr hǫfðu opt fyrr kært um mál erkibiskups.

Eptir bardagann bjósk Sverrir konungr sem skyndiligast, ok fór með herinn ok stórskipum eptir þeim Bǫglum, en þeir rákusk æ undan, þar til er þeir komu austr í Vík; ok þaðan heldu Baglar suðr til Danmarkar, en Sverrir konungr fór eptir þeim. Sigldi konungr þá allt suðr undir Illésey, ok er hann spurði til þeirra Bagla, at þeir hǫfðu siglt yfir til Jótlands, þá helt hann aptr til Víkrinnar, ok hafðisk hann þar við um sumarit, ok heimti gjǫld af bœndum fyrir landráð, ok tók leiðangra; hann hafði allmikit lið, ok settisk um haustit í Osló, (ok) bjósk þar til vetrsetu.

Um haustit kom norðan friðla jarls, prestkonan, ok tók jarl þegar við henni, en konungr bannaði þat; þá lét jarl hana fara skamt íbrot á þann bœ er Akr heitir, ok reið hann þangat opt leyniliga um nætr, ok svaf þar. Konungr rœddi jafnan fyrir jarli, at hann fœri óvarliga: "ok uggi ek, frændi," segir hann, "at þat verði oss til mikils skaða."

Baglar sigldu sunnan or Danmǫrku á ǫndverðum jólum með skútnaherinn, ok týndisk í siglingu ein skútan; þeirri stýrði Auðun býleistr, kom þar ekki mannsbarn af. En er þeir komu fyrir Oslúarfjǫrð, viku þeir inn í fjǫrðinn fimmtán skútum, réð þar fyrir konungsefni ok Hreiðarr sendimaðr, ok er þeir koma inn til Hǫfuðeyjar, eiga þeir tal sín í millum.

Þá mælti Hreiðarr sendimaðr: "þat ætla ek at Birkibeinar munu nú enga njósn hafa af oss, mun vera mikill sægr í bœnum, ok allt lið ǫlótt. Nú er þat snarræði at veita (þeim) áhlaup, ok myndi Sverrir þat ráð gefa, ef hann ætti nú várn hlut; nú skulum vér róa sem hljóðligast inn at bryggjunum. Veit ek ok ván nǫkkurrar veiðar; Philippus jarl sefr yfir á Akri við fá menn."

Þá svara margir: "Þat er gott ráð, látum hann aldri undan ganga."

Síðan reru þannig fimm skútur, en annat liðit reri inn at bryggjum, ok hlýddisk um; var allt hljótt ok kyrt í bœnum, ok þorðu þeir ekki upp at ganga, ok vendu þeir út frá, ok til móts við lið sitt.

En þeir er lendt hǫfðu í Akrshaganum, gengu upp til bœjarins; varð jarl eigi varr fyrr við, en húsin váru tekin á honum. Hann komsk út um laundyr nǫkkurar, hann var berfœttr ok í línklæðum einum; þá var þeyrr ok snælaust á jǫrðunni, var svað á þelanum; jarl var manna fóthvatastr. Baglar, þeir er uppi váru á húsunum, sá í myrkrinu, at maðrinn hljóp út í línklæðunum, ok kǫlluðu á menn sína at þann skyldi taka. Var þá hlaupit eptir honum, ok í því bili skruppu honum fœtrnir, ok fell hann; ok þá var hann skotinn spjóti, ok var þat banasár hans; hann fell í gerðum nǫkkurum skamt ífrá bœnum; þar fellu ok tveir menn aðrir.

Sveinn hans er nefndr Eiríkr, ok var kallaðr svagi; hann komsk undan, ok bar boð til bœjarins, ok kom í konungsgarðinn; hann var þá svá móðr, at hann fekk ekki mælt annat, en hann œpti hátt, ok bað þá uppstanda. Konungr var skjótastr á fœtr, ok í klæðin ok út í garðinn; hann spurði hvat tíðinda væri.

Sveinninn svarar: "jarl er fallinn, ok hafa Baglar fellt hann."

"Ofnær oss," sagði konungr; hann ætlaði at jarlinn hefði sofit í bœnum í herbergi sínu, ok myndi Baglar vera komnir í bœinn; hann kallaði á lúðrsveininn, bað hann blása sem harðast; ok bað herbergismennina vápnask; hljóp þá liðit til vápna. Síðan var konungi sagt, at jarl hefði fallit (yfir) á Akri; vakði allt liðit með vápnum um nóttina til dags. Þat var um nóttina fyrir hinn ellifta dag í jólum.