Sá atburðr hafði orðit austr í Vík, at nǫkkur stafkerling hafði andazk, en þessi kerling átti eptir eina heklu, en þar fannsk í mikit silfr, þat var þar saumat í. En er menn Magnúss konungs urðu þessa varir, þá tóku þeir ok brendu hekluna, en skiptu silfrinu með sér. Ok er Birkibeinar spurðu þetta, þá kǫlluðu þeir þá Hekluarfa eða Heklunga.
Sverri konung dreymdi þann draum, áðr jarlinn Erlingr felli, at hann þóttisk þaðan af vita, hversu sóknin myndi ganga með þeim jarlinum. Hann þóttisk sofa í einu lopti í bœnum, ok vissi hann at nóttin var ljós, ok sá hann mann ganga inn í loptit at þeirri rekkju, er hann hvíldi í, ok mælti: "rís upp þú, Sverrir, ok gakk með mér!" Honum sýndisk þessi maðr ógurligr, ok þóttisk ekki ǫðru treystask, en gera eptir því sem hann bauð. Sá maðr fór upp or bœnum, en hann eptir, þar til er þeir komu þar er eldr var fyrir þeim, ok maðr steikðr lá á eldinum. Þá mælti draummaðrinn, at Sverrir skyldi niðr setjask ok matask, ok leggr síðan manninn fyrir hann. Hann þóttisk svara, sem honum var í hug; kvaðsk aldri etit hafa rœkindi, ok kveðsk eigi þá eta myndu.
Þá mælti draummaðrinn: "þú skalt eta, ok þú villt eta, ok svá vill sá er ǫllu ræðr." Hann þóttisk þá til taka, ok eta holdit af beinunum, ok þótti hverr biti tregt niðr ganga; ok svá lengi sem hann hafði etit, þá þótti honum því minna fyrir, er ofarr var. En er hann kom at hǫfðinu, vildi hann þá ok eta þat; en sá maðr, er hann leiddi þangat, tók hǫfuðit til sín; ok kvað hann þá hætta skyldu. Þótti honum þá litlu minna fyrir frá at hverfa, en til at taka fyrir ǫndverðu, ok varð þá við at skiljask; gengu síðan aptr í bœinn ok til sama innis. Ok er hann þóttisk kominn í sǫmu rekkju, sem hann hafði or risit, þá sá hann leiðtoga sinn ganga út; ok síðan vaknaði hann.
Hafði Sverrir konungr því eggjat svá mjǫk lið sitt í bœinn at ganga, at hann þýddi svá drauminn, at þessi maðr, er á eldinum lá, myndi vera Erlingr jarl, er þá tók mjǫk at eldask; ok Magnús konungr ok hans lið myndi þá vera mjǫk eldir at ráðum, ok at þroti komnir; en þar er hann át hann, myndi hann eyða at mestum hlut með sínu liði lendum mǫnnum ok hirðmǫnnum, en Magnús konungr myndi undan komask, þar sem hǫfuðit var óetit.
Eptir þetta drifu til Sverris konungs margir auðgir menn ok af góðum ættum í Þrœndalǫgum, ok margir vinguðusk til hans, þeir er heima sátu; fal hann þá mjǫk sitt traust ok trúnað undir Þrœndi, því at þeir hǫfðu alla stund verit ótrúir Erlingi jarli ok hans ríki, svá sem fyrr var ritat um þau skipti, er jarlinn átti við Þrœndi. Sverrir konungr kallaði jafnan sitt heimili í Þrándheimi síðan; gerði hann sér Þrœndi kærsta alls landsfólks, ok sagði jafnan, þá er hann talaði, hversu traustir vinir Þrœndir hǫfðu verit Sigurði konungi, fǫður hans, eða Hákoni konungi, bróður hans, eða Eysteini Birkibein, ok hǫfðu þeir jafnan þjónat undir hinn sama skjǫld.
Sverrir konungr dvaldisk nǫkkura hríð í kaupangi norðr; hann lét þá bjóða út leiðangri um allan Þrándheim, bæði at mat ok liði, ok hafði skip búanda or herǫðum. Ok er hann var búinn, fór hann suðr eptir Magnúsi konungi; en er hann kom til Bjǫrgynjar, var Magnús konungr farinn undan austr ǫllu liði sínu. Setti Sverrir konungr sína sýslumenn um ǫll þau ríki, er þá fór hann norðan; ok um haustit fór hann aptr til kaupangs, ok sat þar um vetrinn.
Um várit bauð Magnús konungr liði út sunnan or landi, ǫllum almenningi, austan frá Líðandisnesi ok norðr um Agðir, ok um Rogaland, Hǫrðaland ok um Sogn, or Fjǫrðum ok Mœri hvárritveggju, ok or Raumsdali, fór þá um várit við allan þenna her norðr til Þrándheims. Þar var þá með honum Eysteinn erkibiskup, Ormr konungsbróðir, Nikolás ok Philippus, synir Árna konungsmágs, ok allir lendir menn sunnan or landi, sem hér segir:
Magnús konungr kom liði sínu norðr í Þrándheim, ok lagði við bœinn á Steini sunnan at nesi, ok lá þar nǫkkurar nætr. Sverrir konungr var þá inni í kaupangi, ok gerði frá sér Þórólf rympil, Þjóstar svarta, Eyjólf Aflason, Hávarð lax, með mikla sveit, at þeir skyldu gildra til veiða, ef í hendr bæri, ok mætti þeir nǫkkuru ná af liði Magnúss konungs. Þeir komu fram á þeim bœ, er hét Langlóar; en þar verðr dalr einn ofan til sævarins, ok er viði vaxinn, ok lágu þeir þar í dalinum. Menn Magnúss konungs urðu eigi fyrr varir við, en Birkibeinar komu at þeim. Magnús konungr hafði gengit á land, ok ætlaði til baðstofu á bœinn á Steini; ok er hann varð varr við, þá fór hann skyndiliga til skipanna. Birkibeinar drápu þar nær þrjá tigu manna, þat er þeir fengu á landi staðit. En er menn Magnúss konungs vápnuðusk, ok ljópu á land upp, þá sóttu Birkibeinar undan, ok forðuðu sér; fóru nú við svá búit aptr til kaupangs, ok sǫgðu Sverri konungi.
Eptir þetta lagði Magnús konungr inn til Hólms, ok dvalðisk þar um hríð, en Sverrir konungr bjósk inn í bœnum. Síðan gerði Magnús konungr skip í brot frá sér; þessu skipi stýrði Birgir gǫrn ok Þrándr lyrta, ok sendir eptir búanda þeim er Hafli hét, ok lét hann fœra sér, þvíat son hans var Eyjólfr, hirðmaðr Sverris konungs; en Magnús konungr vildi hafa hann með sér, ok sendi bréf inn til bœjarins með manni þeim, er Heðinn hét á Hlǫðum, ok setti þat á: ef hann vildi frelsa líf fǫður síns, at hann skyldi út til Magnúss konungs, ok gerask hans maðr. Heðinn fór í bœinn, ok seldi Eyjólfi bréfit: honum þótti mikill vandi á sínu máli, ok gekk með bréfit, ok fœrði Sverri konungi.
Konungr las bréfit, ok síðan mælti hann: "fáir fœra mér slíkt; við skulum finna hér gott ráð til, ok leið hingat þann er bréfit bar." Konungr lét gera bréf annat, ok sagði svá: "ef þú, Magnús konungr, gerir Hafla mein eða grand, þá skal drepa Eilíf eplastǫng, Skrúðu-Eirík, ok Eindriða slandra, fyrir yðr, því at synir þeirra eru þar með yðr, Þórir knappr, son Eindriða, Úlfr kneri, son Eiríks, Gunnar, son Eilífs; slíkan dauðdaga skulu þeir hafa, sem þér veitit Hafla; en þat skal Eyjólfr gera."
Nú fór sendimaðr við þessu ørindi, ok fœrði Magnúsi konungi bréfit; ok er hann sá, varð hann reiðr við þetta, ok hljóp fram or lyptingunni, ok hafði bréfit í hendi, ok mælti: "Þat sé ek, at þér ætlit (at) ráða nú, hvern drepa skal eða lifa láta, en eigi ek."
Nú rœddu þeir málit, Úlfr ok Þórir ok Gunnar; báðu konung sefask, kváðu hann ekki landi at nærr, at hann léti einn búandkarl drepa; sǫgðusk eigi vilja hætta lífi feðra sinna við illræði Sverris konungs, ok er Hafli látinn fara til búa sinna.