Bókastaðir

Óláfr kom nú vestan ór Óláfsfirði til Upsa, ok beiddi Karl, at synir hans myndi fara með honum, því at hann mœðisk mjǫk fyrir aldrs sakar. Fóru þeir nú heim með honum, Þórðr ok Vermundr, ok váru þeir ekki með Karli síðan.

Um várit bjoggu austmenn skip sitt, þar til er þeir váru búnir, enn Gunnarr var at Upsum.

Þat var einn morgin, er þeir váru úti Karl ok Gunnarr, ok horfði Karl upp í himininn, ok fór annarr litr í hann, enn annarr ór. Gunnarr frétti, hví hann væri svá litverpr.

Karl segir: "Lítit bragð mun á því vera, enn fyrir mik bar nǫkkut".

"Hvat var þat"? segir Gunnarr.

"Ek þóttumsk sjá Klaufa frænda minn ríða í loftinu á grám hesti, ok dragnaði þar eftir sleði; þar þóttisk ek sjá ykkr austmenn mína ok sjálfan mik í sleðanum, ok skǫgðu út af hǫfuðin, ok get ek mik þá litum brugðit hafa, er ek sá þetta".

Gunnarr segir: "Ekki ertu svá mikill fyrir þér, sem ek ætlaða; sá ek þetta alt, ok hygg þú at, hvárt ek hefi nǫkkut litum brugðit".

"Ekki sé ek þat", segir Karl.

Enn þá er þeir rœddu þetta, kvað Klaufi í loftinu:

Ok enn kvað hann:

Ok þá mælti hann, svá at þeir heyrðu báðir: "Heim ætla ek þér með mér í kveld, Karl frændi".

Þá mælti Gunnarr, at þeir myndi til skips um daginn.

Karl mælti: "Ekki er ant um þat, því at ekki er byrlegt".

Gunnarr lét eigi letjask.

Karl gekk til Þorgerðar konu sinnar, ok segir henni: "Nú mun ek flytja austmenn mína til skips í dag, enn ek mun segja þér, hversu hátta skal, ef ek kem eigi heim í kveld, því at eigi veit, hverju heilli heiman er farit"; — hann segir henni fyrirburðinn — "verði nú svá, at ek látumsk, þá vil ek, at þú fœrir bygð þína upp á Grund, ok hefir mér alt þyngra fallit, síðan ek fór þaðan; ek vil láta fœra mik yfir á þá, er hér er úti á strǫndinni, ef ek látumsk á fundi okkar Ljótólfs; þykki mér þar gott tilsýni, ef skip sigla út eða inn eftir firðinum; ek vil þú látir heita eftir mér, ef þú átt svein, því at eigi ertu kona heil, ok vænti ek, at nǫkkur heill fylgi".

Þorgerðr mælti: "Gjarna vilda ek, at þú fœrir hvergi, ok er mér ekki at skapi fyrirburðr sjá".

Karl segir: "Ekki verðr at gert; svá verðr at vera, sem vera vill".

Eftir þat búask þeir heiman Karl, Gunnarr, Svarthǫfði ok Ǫgmundr; tveir váru austmenn aðrir enn Gunnarr. Var Karl við sétta mann. Ok er þeir kómu ofan á hólana fyrir neðan Brimnessá ok til dœlar þeirar, er ofan er ok suðr frá ánni, þá spretta þar upp fyrir þeim þrír tigir manna; var þar Ljótólfr. Tóksk þar bardagi mikill ok harðr.

Þá mælti Ljótólfr: "Grið viljum vér gefa austmǫnnunum".

Gunnarr mælti: "Annathvárt munu vér allir hafa grið eða engi".

Ok er þeir hǫfðu barizk lengi, þá gátu þeir gert Karl fráskila sínum mǫnnum, ok sœkja sjau at honum, enn hann hǫrfar undan, þar til er hann kom til Hyltinganausta; þá feldi hann þá alla, er hann sóttu, ok þá kom Skíði at við tólfta mann. Karl hljóp upp á naustit.

Skíði mælti: "Þat er vel Karl, at vit hǫfum hér fundizk".

"Eigi lasta ek þat", kvað Karl, "ok kann ek drengskap þínum, at þú munt vilja sœkja einn at mér, ok er þat þá nǫkkurr frami; enn ef þú sœkir mik með fleirum mǫnnum, þá þykki mér þú eigi enda skildagann við Yngvildi, þann er þú hézt, áðr enn þú fekt hennar, ok þykki mér því at eins skarðit fult í vǫr þinni, ef þú berr af mér einn".

Skíði mælti: "Njóta mun ek nú liðs munar, ok mun nú verða at leggja til slíkt hverr, er sýnisk; kalli sá fult skarð Skíða, sem þat vill, enn sá ǫðruvís, er svá vill mæla".

Nú veita þeir Karli atsókn, enn hann versk vasklega, ok drap þrjá menn Skíða, enn særir flesta sem eftir váru; léttu þeir eigi fyrr enn þeir drepa Karl.

Þeir Ljótólfr ok austmennirnir berjask í ǫðrum stað, ok falla þeir fyrir Ljótólfi allir, ok svá Svarthǫfði ok Ǫgmundr, fylgdarmenn Karls; hǫfðu þeir drepit hálft lið Ljótólfs. Ok eftir þat fór hann heim.

Ok er þetta fréttisk til Upsa, þá lætr Þorgerðr fœra Karl ok austmennina upp til Karlsár, ok váru þeir þar lagðir í skip ok fé mikit með þeim, ok heitir þar at Karlsá síðan.

Eftir þessi tíðendi fœrir Þorgerðr bú sitt upp á Grund, ok hefir þó annat bú at Upsum.

Nú líðr á sumarit. Frá því er nú sagt, at Þorgerðr kennir sér sóttar, ok elr hon sveinbarn; er sjá sveinn nefndr Karl eftir fǫður sínum; hann vex þar upp, ok er snemma mikill vexti, ok er hann var nǫkkurra vetra gamall, þá óxu þó eigi mikit vitsmunir hans; hann mælti ekki orð, ok því var hann kallaðr ómáli, ok ekki maðr eindæll.

Þorkell Skíðason fór þá heim til fǫður síns, ok vaxa þeir þar upp allir brœðr, synir Skíða, ok eru efnilegir allir.

Nú líðr svá fram nǫkkura vetr, at ekki gerisk til tíðenda. Ljótólfr amask ekki við bygð Þorgerðar, ok hefir einn mannvirðing alla. Karl Karlsson vex upp með móður sinni, þar til er hann er tólf vetra gamall, ok tǫluðu þat flestir, at hann væri fífl. Þorgerði óhœgðisk fjárhagrinn mjǫk, því at hon hafði mjǫk í kostnaði; váru verk jafnan lítil, enn engi fyrir til umsýslu utan stokks.

Þat var því næst, at hestaþing var nefnt uppi fyrir Tungugerði; skyldi þeir etja hestum Ljótólfr ok Þorkell Skíðason; mǫrgum var þar ǫðrum hestum til mælt, þó at þeir menn sé eigi nefndir, er þá áttu.

Á Grund váru rekin at hross um daginn, þau er menn skyldi ríða; þar var eitt hross þrevett ótamit; þat var svá mikit sem þau er stœrst eru, ok fax á mikit. Karl ómáli var úti, er hrossin váru heim komin; hann sá hross hit ótamda, ok hleypr á, ok þrífr taglit; hann less sik fram með, ok fær þrifit hálsinn, enn þat æðisk við, ok hleypr víða um vǫllinn. Karl fylgir vel, ok léttir eigi fyrr, enn hann komsk á bak, ok krœkir fótum niðr undir kviðinn, enn heldr í faxit; hrossit hleypr aftr ok fram, til þess er þeir eru búnir sem fara ætla. Þá reið Karl með þeim upp eftir hólunum; hljóp þá hrossit ýmist fyrir þeim eða eftir, ok gerðu menn óp mikit at honum.

Upp koma þeir til manna mótsins; hleypr Karl af baki hrossi sínu, ok settisk niðr einn saman; þar hafði maðr kastat niðr glófum ok lá hjá øx silfrrekin. Karl tók upp ok leggr í kné sér hvárttveggja; hann strauk einatt øxina; ekki gekk hann til hestavíga.

Enn Þorkell Skíðason hafði þessu þar niðr kastat, ok er lokit var hestavígum, litaðisk hann um, hvar hann hafði lagt handagervi sína, ok þá sá hann, hvar Karl sat ok strauk øxi hans. Gekk Þorkell þá at honum, ok mælti: "Þykki þér øxin góð, Karl?"

Hann þagði, ok leit frá honum út.

"Sjá þykkjumsk ek, at þér þykki góð øxin, ok ræð ek þér, at þú þiggir øxina ok glófana með í fǫðurbœtr".

Karl spratt upp ok kastaði frá sér øxinni, ok kom í stein, ok brotnaði ór allr muðrinn, ok settisk niðr annars staðar.

Þorkell gekk til Ljótólfs, ok sýndi honum, hversu afglapi sjá hafði leikit øxina, — "ok hefir hann nú sýnt, hvat fóli hann er".

Ljótólfr segir: "Heimskr sýnisk yðr hann vera hjá yðr, enn mér lízk hann yðr hygnari, ok svá mun reynask".

"Þetta hefir þú aldri fyrr mælt", segir Þorkell.

"Ekki hefi ek orð lagit til þess", segir Ljótólfr.

"Þetta skal reyna", segir Þorkell, "hvárr okkarr vitrari er; ek hefi hér þrjár merkr silfrs, er ek ætla at bjóða honum í fǫðurbœtr, ok hefi ek þat at marki, at hann er fífl, ef hann þegir við, enn ef hann svarar, þá er hann ekki jafnheimskr sem hann lætr".

"Freista máttu, ef þú vill", segir Ljótólfr, "enn ráðlegra þœtti mér, at þér ættið ekki við hann, meðan hann talar eigi til yðar".

Þorkell segir: "Freista mun nú verða um sinn", — ok gengr Þorkell þar at, sem Karl sitr, ok hefir sjóðinn í hendi ok réttir at honum, ok mælti: "Viltu fé, Karl"? — enn hann þagði við; hann spurði annat sinn hins sama.

Karl svarar: "Viltu fé, Karl"?

Þorkell segir: "Þat vissa ek, at þú myndir mæla kunna; ek vil nú gjalda þér fé þetta í fǫðurbœtr — þrjár merkr silfrs". Karl tók við, ok setti sjóðinn á nasar Þorkeli svá fast, at brotnuðu tvær tennr ór hǫfði honum, ok stóðu blóðbogar ór andlitinu, ok gekk Þorkell á brott við svá búit, enn Karl fór til sinna manna, — ok er Ljótólfr sér þetta á honum, spyrr hann, hví hann er svá.

Hann segir: "Karl ómáli laust mik með sjóðnum".

Ljótólfr segir: "Þér var engi þǫrf at eiga við hann, ok munu þit ekki jafnir menn reynask, ef þit skulut nǫkkut við eigask".

Nú hlaupa menn í tvá staði, ok ríða síðan heim af hestaþinginu. Þeir Karl ríða, þar til er þeir koma út yfir á.

Þá nam Karl staðar ok mælti: "Hverir munu þeir vera með þingmǫnnum mínum, ef ek þarf nǫkkurs við, at mik stoði".

Þeir spurðu, hvers hann beiddisk.

Hann sagði: "Ekki meira enn eins dags verk, þá er ek kref yðr til, enn yðr skal ekki í skaða".

Þeir svara: "Hvat muntu fram leggja at verkalaunum"?

Hann mælti: "Hundrað silfrs mun ek fá hverjum yðar, ok mun ek kjósa dag til, nær þér skuluð vinna mér; mun ek þá gera yðr vara við".

"Varði oss þess", sǫgðu þeir, "at þú myndir góðr drengr vera, enn ekki kom oss þat í hug, at þú myndir svá mikit verkkaup gefa á einum degi, ok viljum vér þat gjarna, eða hversu margir viltu at vér sém"?

"Eigi færi enn átján", segir hann, "ok mun ek afgreiða yðr féit, þá er þér vilið, enn ráðit kalla ek kaupit", segir hann.

Þeir játa nú þessu, ok skildu við svá búit, ok reið Karl á Grund; ok sat þar of vetrinn, þar til er váraði.

Þá sendi hann eftir þeim brœðrum sínum Þorgrími, Þorsteini ok Þorvaldi, ok er þeir kómu, fagnar Karl þeim vel, ok þá lætr hann breiða út eina ǫldungs húð mikla, ok steypir þar niðr á gulli ok silfri, því sem innan veggjar var, því at þeir brœðr vildu skifta láta, ok þótti þeim horfa til auðnar, ef eigi væri skift. Karl stóð hjá, meðan þeir skiftu, ok lagði ekki til, enn þá er skift var, rótaði Karl saman fénu, ok lagði ekki til, ok gekk brott þegjandi. Þeir spurðu, hví hann gerði svá, enn hann þagði. Þeir skiftu þá aftr, enn Karl rótaði jafnan saman.

Þá spyrja þeir enn, hví hann gerði svá, — "ok vilju vér, at þú skiftir, enn vit kjósim".

Karl kvað eigi svá vera skyldu.

"Hvat þá?" segja þeir.

Karl segir: "Þit skuluð gera annathvárt, hafa fé alt ok hefna fǫður várs, eða ek mun hefna hans, ok hafa fé alt, eftir því sem þá fellr auðna til, ok skuluð þit ór ǫllum vanda þar um".

Þeir kusu heldr at hafa ekki af fénu, ok fara þeir brœðr heim, ok liðu nú stundir.

Nú heimtir Karl at sér menn þá alla, sem honum hǫfðu verkum heitit. Brugðu þeir skjótt við, ok ætluðu, at þeir myndi eiga at fara til verks nǫkkurs, ganga at garðlagi eða húsan, fyrir því at mart hús var komit at falli. Enn er þeir kómu, tók Karl vel við þeim, ok váru þeir þar um nóttina.

Um morgininn er Karl snemma á fótum, ok bað menn upp standa, ok er menn váru klæddir, bað Karl þá ganga til dagverðar — "ok vil ek þér gangit svá til verka". Þeir játtu því. Hann var frammi, á meðan þeir mǫtuðusk, ok berr út í tún alls konar herklæði. Ok er þeir koma út, sjá þeir, at Karl er herklæddr; skaut þeim þá skelk í bringu, ok vildu nú gjarna hafa øngu keypt.

Þeir stigu nú á hesta sína. Veðri var svá farit, at þoka var svá mikil, at hvergi sá bœja í milli. Karl ríðr nú suðr ór garði ok upp á hóla, ok allir þeir eftir honum. Hann ríðr þar til er hann kemr í Skíðadal á Mǫðruvǫllu; þat var snemma morgins, ok var Yngvildr eigi upp risin. Karl ríðr at húsabaki, ok segir at þeir skyldu bíða hans þar. Ríðr Karl at dyrunum, ok gengr griðkona ein út. Karl frétti, hvárt Skíði væri heima.

Hon kvað hann farinn upp til rétta undir hlíðina — "ok þar eru synir hans".

"Er Yngvildr heima?" segir Karl.

"Hon er í rekkju sinni" segir hon.

Karl ríðr nú ok þeir fǫrunautar hans til réttanna, ok handtóku þeir þá feðga þegar, ok leiða heim í tún. Síðan gekk Karl inn í bœ, ok biðr Yngvildi upp standa. Hon stóð upp ok vildi klæðask, ok komsk ekki nema í serk sinn. Karl tók í hǫnd henni ok leiddi hana út í tún, ok setti niðr einhvers staðar í túninu; hon var faldlaus, ok hafði hárit bæði mikit ok fagrt.

Karl brá þá sverði ok mælti til Yngvildar: "Hversu mikit er nú skarðit í vǫr Skíða?"

"Nei", segir hon, "aldri er þar nú skarð".

Hann tók þá Þorkel son þeira hinn elzta, ok hjó hǫfuð af honum, gekk síðan til Yngvildar ok spurði, hvárt fult væri skarðit í vǫr Skíða. Hon kvað þat fult með ǫllu. Tók hann þá annan son hennar, ok hjó af honum hǫfuðit. Hann gekk til hennar ok spurði hins sama. Hon kvað ekki skarð í vera ok svaraði hinu sama. Hann tók þá hinn yngsta son þeira, Bjǫrn, ok hjó hǫfuð af honum; gengr síðan til Yngvildar, ok þerrir sverðit eftir miðri skyrtu hennar, ok spyrr, hvárt fult væri skarðit í vǫr Skíða.

Hon segir, at hann þyrfti ekki jafnan at klifa hins sama — "ok hefir þat allvel gróit".

Hann gekk þá at Skíða ok spurði, hvárt hann vildi þiggja líf at sér.

Hann kvaðsk þat gjarna vilja þiggja — "þó at ek þæga at miklu verra manni".

Karl mælti: "Þá máttu fara hvert er þú vill, enn ek mun taka upp bú þetta, ok mun ek fá þér fararefni, svá at þú megir fara hvert er þú vill, enn eigi vil ek at þú finnir Ljótólf".

"Hvat leggr þú þá til?" segir hann.

Karl segir: "Þú skalt fara utan á einhverju skipi, enn ek mun fá þér fé þat, er mér sýnisk" — hann fekk honum tvá hesta, ok mælti: "Þú skalt fara upp ór garði ok svá vestr; far sem ek kenni þér, ella mun ek gera til þín ok drepa þik".

Skíði fór nú sem Karl bauð honum, til þess er hann kom suðr á Eyrar, ok fór utan; ok er hann fyrst ór sǫgunni.

Karl tók upp búit ok fœrði á Grund. Hann lét Yngvildi fara með sér, ok setti hana sér hit næsta. Jafnan gekk Karl með bert sverðit, þat sem hann hafði vegit sonu hennar með, ok spurði hana jafnan, hvárt fult væri skarð í vǫr Skíða. Hon kvað þat aldri jafnfult hafa verit sem nú.

Karl sat á Grund þann vetr. Ljótólfr lét sem hann vissi eigi, hvat fram hafði farit. Ok um vetrinn réðu vinir Karls honum, at fœra bygð sína af Grund, ok þótti seta hans þar óvarleg, svá nærri Ljótólfi, ok báðu hann fara til Upsa, ok svá gerði hann. Karl bjó at Upsum einn vetr, ok tók mjǫk at þverra fjárkostr hans. Móðir hans spyrr hann at, hversu hann ætlar til um bú sitt, enn hann gekk undan þegjandi.

Einn dag um várit gekk Karl á brott, ok hafði heim hest sinn ok ríðr upp til Hofs. Ljótólfr var í hvílu. Hann drap á dyrr, ok gekk út verkkona ein; hon heilsaði Karli ok spurði, hvert hann skyldi fara. Hann kvaðsk eigi lengra mundu fara at sinni, ok frétti, hvárt Ljótólfr væri heima.

Hon kvað hann heima vera — "ok far þú á brott hvatlega, því at hann vill øngvan mann feigara enn þik".

"Ek vil þó finna hann", kvað Karl, "ok seg ek biðja hann út ganga".

Hon gengr inn ok kallar á Ljótólf, ok segir, at Karl ómáli vill finna hann.

"Hversu margmennr er hann?" segir Ljótólfr.

Hon kvað hann vera einn saman.

Margir menn stóðu upp ok vildu ganga út með honum.

"Eigi þurfið þér upp at hlaupa", segir Ljótólfr, "ek vil einn ganga út ok vita, hvat hann vill".

Nú gengr Ljótólfr út, ok heilsar Karli. Hann tók því vel.

"Hvat viltu mér Karl?" segir Ljótólfr.

Karl segir: "Ek vil at þú gangir á gǫtu með mér, því at við þik er erindit".

Ljótólfr mælti: "Eru nǫkkurir með þér?".

"Ek er einn saman", segir Karl.

"Skamt mun ek fara", segir Ljótólfr, "því at ek á lítt vanda til at leiða menn á gǫtu, allra helzt, ef eigi eru vinir mínir".

Karl veik hestinum ofan fyrir hlaðit. Ljótólfr gekk með honum ofan til árinnar ok út með ánni til Þingavaðs.

Hann kvaðsk ekki mundu fara lengra — "ok lúk erindum þínum".

Karl segir: "Ek vil at þú takir við ǫllu fé mínu, lǫndum ok lausum aurum, ok haf ávǫxtu af, ok far með, sem þú eigir, þar til sem ek kem aftr".

"Hvat ætlar þú fyrir þér?" segir Ljótólfr.

"Ek ætla utan", segir Karl.

"Margir eru aðrir menn til at taka við fé þínu, ok er eigi víst, at þú náir, þá er þú vill", kvað Ljótólfr.

Karl segir: "Því hefi ek þessa leitat, at mér þykkir mitt hvergi betr komit, enn hjá þér".

Ljótólfr segir: "Undarlegr maðr ertu, Karl, enn þó vil ek þessu játa, at taka við fé þínu, ok mun þat flestra manna mál, at þú verðir heimskr af þessu".

Þrjá vetr var ráðit umboð Ljótólfi, ef Karl kœmi eigi fyrr til, enn laust, þegar er hann kœmi til.

Hann ríðr nú heim ok segir móður sinni þessa ráðagerð.

Hon svarar: "Þá verðr þér ilt til manna, at varðveita fé þitt, ok er þat vænna, at þú náir aldri".

Karl segir: "Ek sé fyrir því, enn ekki þú".

Nú ríðr Karl vestr til Skagafjarðar, ok kaupir skip, er uppi stóð í Kolbeinsárósi, at þeim manni, er Bárðr hét, ok gerði félag við hann, ok rézk til skips, þegar er hann var búinn. Hann lét fara með sér Yngvildi fǫgrkinn, ok gerði hann þat til skapraunar við hana, enn eigi fyrir ræktar sakar. Eftir þat sigla þeir í haf, ok kómu við Þrándheim. Bárðr spyrr, hvat Karl ætlar fyrir sér.

Karl segir: "Ek vil afla mér fjár, því at langt er sumars eftir. Ætla ek at halda til Danmerkr".

Bárðr segir: "Þat líkar mér vel, ok vil ek fara með þér".

Halda þeir nú til Danmerkr, ok kómu þar síð um haustit, ok er þeir hafa skamma stund þar verit, kómu tveir menn af landi miklir ok illilegir, ok er þeir koma í kaupstefnu, fréttu þeir, hvárt nǫkkurr hefði ambátt at selja þeim. Karl spurði, hvat þeir myndi við gefa.

"Þat sem vill", segja þeir.

Karl segir: "Á ek ambátt, ok mun ykkr dýr þykkja, ok eigi veit ek, hvárt þit getið þjáð hana, því at hon er óvǫn verknaði".

Þeir kváðusk þat mundu ábyrgjask — "ok met þú hana", segja þeir.

Karl segir: "Hon skal vera fyrir þrjú hundruð silfrs".

"Þess þyrfti", segja þeir, "at hon ynni mikit ok vel, svá dýr sem hon er, ok vilju vit sjá hana".

Karl gekk á skip út, ok bregðr sverði, ok spyrr Yngvildi, hvárt fult væri skarð í vǫr Skíða. Hon segir þat aldri jafnfult verit hafa sem nú.

"Þú skalt ganga á land með mér", segir hann, ok tók í hǫnd henni ok leiddi hana upp ok sýnir þeim ambáttina.

Þeir kváðusk enga ambátt jafnfagra sét hafa. Þeir tǫldu honum nú silfrit.

Karl mælti: "Þat skil ek til, at kaupa hana þvílíku verði, ef mér sýnisk".

Þeir segja: "Ekki muntu í raun koma um þat, ok er þat líkara, at vér sjámsk aldri".

Síðan gengu þeir á brott með hana, enn hon sperðisk við, ok tók annarr í hár henni ok leiddi hana, enn annarr hafði svipu í hendi ok keyrði hana. Karl gengr til skips. Bárðr spyrr, hvat hann vildi at þeir legði fyrir sik.

Karl segir: "Hér munu vér í vetr vera".

Bárðr spyrr at vári, hvat hann vill at hafask.

Hann segir: "Spurt hefi ek til víkings þess, er Bjǫrgólfr heitir; hann hefir langskip mǫrg ok lið vandat; því vil ek fara í sveit með honum, ok afla svá fjár ok frægðar".

Bárðr segir: "Þá munum vit skilja félagit, fyrir því at ek em engi hermaðr".

Karl mælti: "Þú skalt fara með skip okkart, sem þú eigir, enn er vit finnumsk, geru vit sem okkr sýnisk".

Skiljask þeir nú góðir vinir, ok fór Karl leiðar sinnar.

Svá er sagt, at Karl fekk sér eina róðrarskútu, ok heldr suðr með landi, þar til at þeir koma at einni ey. Þar var Bjǫrgólfr fyrir. Karl rœr at skipunum ok spyrr, hverr fyrir réði.

Einn maðr gekk út á vígit, ok sagðisk hann heita Bjǫrgólfr — "eða hvat heitir þú?" Hann kvaðsk Karl heita.

"Hvaðan ertu af lǫndum?" segir Bjǫrgólfr.

"Ek em af Íslandi", segir Karl.

"Hvert ætlar þú at fara?" segir Bjǫrgólfr.

Hann segir: "Ek hefi nú sótt mitt erindi, er ek hefi þik fundit, ok vilda ek ráðask í fǫruneyti með þér, ok afla mér svá fjár".

Bjǫrgólfr tók við honum, ok gengr Karl á skip, ok setr Bjǫrgólfr hann hit næsta sér. Þeir halda síðan í Suðrríki ok herjuðu víða um lǫnd, ok hafa sigr, hvar sem þeir koma; liggja þeir svá tvá vetr í víkingu.

Eitt sinn mælti Karl við Bjǫrgólf: "Nú mun ek létta hernaði ok fara norðr í lǫnd".

Bjǫrgólfr segir: "Þú munt ráða, enn gjarna vilda ek, at vit skildim eigi, því at ek hefi øngvan slíkan dreng reyndan sem þik".

Nú fara þeir báðir til Danmerkr, ok sitr Karl þar um vetrinn. Enn um várit kaupir hann knǫrr mikinn, ok á einn saman farm allan. Ok er hann var mjǫk búinn, sér hann hvar tveir menn ganga ok leiða konu millum sín; þar kennir hann kaupunauta sína ok Yngvildi, ok hekk annarr trefill á bak enn annarr í fyrir.

Þeir sǫgðu Karli: "Hér fǫru vit með ambátt þá, er þú seldir okkr, ok hǫfu vit øngu kaupi verr keypt. Vit bǫrðum hana aldri svá, at hon vildi vinna fyrir okkr, ok vilju vit nú gjarna selja þér hana aftr".

Karl segir: "Ek vil ok nú kaupa hana".

Hann taldi þeim jafnmikit silfr, sem þeir fengu honum, ok leiddi hana til skips, ok lét gera henni laug, ok klæddi hana góðum klæðum, ok gerði hana sæla, sem þá er hon var sælst.

Eftir þat heldr hann til Íslands ok kemr skipi sínu í Svarfaðardalsárós, ok fœrir varnað sinn til Upsa. Bú hans hafði þar staðit, meðan hann var utan. Urðu menn fegnir mjǫk hans heimkvámu.

Hann reið nú til Hofs ok hittir Ljótólf goða. Ljótólfr fagnar honum nú vel, ok spyrr, hvert hann ætlar at fara.

Hann kvaðsk eigi lengra fara mundu — "vil ek nú taka við fé mínu". Ljótólfr segir; "Hefir þú eigi með tekit áðr ok sezk í búit?"

Karl segir at øngu væri eytt at svá búnu, — "ok muntu nú skifta af þínum hlut, því at ek veit, at þú munt eiga búit at helmingi eða meir".

Ljótólfr segir: "Þat þykki mér ráð, at í vár sé skift féinu, ok vil ek, at þú farir með, sem þú eigir".

Karl mælti: "Þá mun verra verða, því at eyðask mun nǫkkut þar til". Verðr nú sem Ljótólfr vildi, ok skilja þeir, ok fór Karl heim til Upsa, ok sat þar of vetrinn með fjǫlmenni.

At liðnum vetri reið Karl til Hofs, ok hitti Ljótólf. Hann spyrr, hvat Karl vildi.

"Ek vil at vit skiftim féinu", segir Karl, "ok er nú óhœgra, enn næst, þá er ek beidda, því at ek hefi eytt miklu fé í kostnaði í vetr".

Ljótólfr sagði: "Hvat ætlar þú fyri þér, ef féinu er skift"?

"Ek ætla utan", segir Karl, "því at mér er lítt hent búit".

Ljótólfr mælti: "Hverr skal þá hafa umboð þitt, meðan þú ert á brottu".

Karl segir: "Þér hefi ek ætlat, ef þú vill".

Ljótólfr segir: "Þá þœtti mér eigi skifta þurfu, enn kynlegt er, at þú vill jafnan fá mér í hendr fé þitt, því at óvíst er, hvárt ek verð jafn drengr í hvert sinn".

"Hversu sem þat ferr", segir Karl, "þá mun ek mitt umboð þér í hendr fá".

"Eigi þarf þá at skifta", segir Ljótólfr — ok tekr hann við umboði Karls í annan tíma.