Bókastaðir

Óláfr kom nú vestan ór Óláfsfirði til Upsa, ok beiddi Karl, at synir hans myndi fara með honum, því at hann mæðist mjök fyrir aldrs sakar. Fóru þeir nú heim með honum, Þórðr ok Vermundr, ok váru þeir ekki með Karli síðan.

Um várit bjoggu austmenn skip sitt, þar til er þeir váru búnir, enn Gunnarr var at Upsum.

Þat var einn morgin, er þeir váru úti Karl ok Gunnarr, ok horfði Karl upp í himininn, ok fór annarr litr í hann, enn annarr ór. Gunnarr frétti, hví hann væri svá litverpr.

Karl segir: "Lítit bragð mun á því vera, enn fyrir mik bar nökkut".

"Hvat var þat"? segir Gunnarr.

"Ek þóttumst sjá Klaufa frænda minn ríða í loftinu á grám hesti, ok dragnaði þar eftir sleði; þar þóttist ek sjá ykkr austmenn mína ok sjálfan mik í sleðanum, ok skögðu út af höfuðin, ok get ek mik þá litum brugðit hafa, er ek sá þetta".

Gunnarr segir: "Ekki ertu svá mikill fyrir þér, sem ek ætlaða; sá ek þetta alt, ok hygg þú at, hvárt ek hefi nökkut litum brugðit".

"Ekki sé ek þat", segir Karl.

Enn þá er þeir ræddu þetta, kvað Klaufi í loftinu:

Ok enn kvað hann:

Ok þá mælti hann, svá at þeir heyrðu báðir: "Heim ætla ek þér með mér í kveld, Karl frændi".

Þá mælti Gunnarr, at þeir myndi til skips um daginn.

Karl mælti: "Ekki er ant um þat, því at ekki er byrlegt".

Gunnarr lét eigi letjast.

Karl gekk til Þorgerðar konu sinnar, ok segir henni: "Nú mun ek flytja austmenn mína til skips í dag, enn ek mun segja þér, hversu hátta skal, ef ek kem eigi heim í kveld, því at eigi veit, hverju heilli heiman er farit"; — hann segir henni fyrirburðinn — "verði nú svá, at ek látumst, þá vil ek, at þú færir bygð þína upp á Grund, ok hefir mér alt þyngra fallit, síðan ek fór þaðan; ek vil láta færa mik yfir á þá, er hér er úti á ströndinni, ef ek látumst á fundi okkar Ljótólfs; þykki mér þar gott tilsýni, ef skip sigla út eða inn eftir firðinum; ek vil þú látir heita eftir mér, ef þú átt svein, því at eigi ertu kona heil, ok vænti ek, at nökkur heill fylgi".

Þorgerðr mælti: "Gjarna vilda ek, at þú færir hvergi, ok er mér ekki at skapi fyrirburðr sjá".

Karl segir: "Ekki verðr at gert; svá verðr at vera, sem vera vill".

Eftir þat búast þeir heiman Karl, Gunnarr, Svarthöfði ok Ögmundr; tveir váru austmenn aðrir enn Gunnarr. Var Karl við sétta mann. Ok er þeir kómu ofan á hólana fyrir neðan Brimnessá ok til dælar þeirar, er ofan er ok suðr frá ánni, þá spretta þar upp fyrir þeim þrír tigir manna; var þar Ljótólfr. Tókst þar bardagi mikill ok harðr.

Þá mælti Ljótólfr: "Grið viljum vér gefa austmönnunum".

Gunnarr mælti: "Annathvárt munu vér allir hafa grið eða engi".

Ok er þeir höfðu barizt lengi, þá gátu þeir gert Karl fráskila sínum mönnum, ok sækja sjau at honum, enn hann hörfar undan, þar til er hann kom til Hyltinganausta; þá feldi hann þá alla, er hann sóttu, ok þá kom Skíði at við tólfta mann. Karl hljóp upp á naustit.

Skíði mælti: "Þat er vel Karl, at vit höfum hér fundizt".

"Eigi lasta ek þat", kvað Karl, "ok kann ek drengskap þínum, at þú munt vilja sækja einn at mér, ok er þat þá nökkurr frami; enn ef þú sækir mik með fleirum mönnum, þá þykki mér þú eigi enda skildagann við Yngvildi, þann er þú hézt, áðr enn þú fekt hennar, ok þykki mér því at eins skarðit fult í vör þinni, ef þú berr af mér einn".

Skíði mælti: "Njóta mun ek nú liðs munar, ok mun nú verða at leggja til slíkt hverr, er sýnist; kalli sá fult skarð Skíða, sem þat vill, enn sá öðruvís, er svá vill mæla".

Nú veita þeir Karli atsókn, enn hann verst vasklega, ok drap þrjá menn Skíða, enn særir flesta sem eftir váru; léttu þeir eigi fyrr enn þeir drepa Karl.

Þeir Ljótólfr ok austmennirnir berjast í öðrum stað, ok falla þeir fyrir Ljótólfi allir, ok svá Svarthöfði ok Ögmundr, fylgdarmenn Karls; höfðu þeir drepit hálft lið Ljótólfs. Ok eftir þat fór hann heim.

Ok er þetta fréttist til Upsa, þá lætr Þorgerðr færa Karl ok austmennina upp til Karlsár, ok váru þeir þar lagðir í skip ok fé mikit með þeim, ok heitir þar at Karlsá síðan.

Eftir þessi tíðendi færir Þorgerðr bú sitt upp á Grund, ok hefir þó annat bú at Upsum.

Nú líðr á sumarit. Frá því er nú sagt, at Þorgerðr kennir sér sóttar, ok elr hon sveinbarn; er sjá sveinn nefndr Karl eftir föður sínum; hann vex þar upp, ok er snemma mikill vexti, ok er hann var nökkurra vetra gamall, þá óxu þó eigi mikit vitsmunir hans; hann mælti ekki orð, ok því var hann kallaðr ómáli, ok ekki maðr eindæll.

Þorkell Skíðason fór þá heim til föður síns, ok vaxa þeir þar upp allir bræðr, synir Skíða, ok eru efnilegir allir.

Nú líðr svá fram nökkura vetr, at ekki gerist til tíðenda. Ljótólfr amast ekki við bygð Þorgerðar, ok hefir einn mannvirðing alla. Karl Karlsson vex upp með móður sinni, þar til er hann er tólf vetra gamall, ok töluðu þat flestir, at hann væri fífl. Þorgerði óhægðist fjárhagrinn mjök, því at hon hafði mjök í kostnaði; váru verk jafnan lítil, enn engi fyrir til umsýslu utan stokks.

Þat var því næst, at hestaþing var nefnt uppi fyrir Tungugerði; skyldi þeir etja hestum Ljótólfr ok Þorkell Skíðason; mörgum var þar öðrum hestum til mælt, þó at þeir menn sé eigi nefndir, er þá áttu.

Á Grund váru rekin at hross um daginn, þau er menn skyldi ríða; þar var eitt hross þrevett ótamit; þat var svá mikit sem þau er stærst eru, ok fax á mikit. Karl ómáli var úti, er hrossin váru heim komin; hann sá hross hit ótamda, ok hleypr á, ok þrífr taglit; hann less sik fram með, ok fær þrifit hálsinn, enn þat æðist við, ok hleypr víða um völlinn. Karl fylgir vel, ok léttir eigi fyrr, enn hann komst á bak, ok krækir fótum niðr undir kviðinn, enn heldr í faxit; hrossit hleypr aftr ok fram, til þess er þeir eru búnir sem fara ætla. Þá reið Karl með þeim upp eftir hólunum; hljóp þá hrossit ýmist fyrir þeim eða eftir, ok gerðu menn óp mikit at honum. Upp koma þeir til manna mótsins; hleypr Karl af baki hrossi sínu, ok settist niðr einn saman; þar hafði maðr kastat niðr glófum ok lá hjá öx silfrrekin. Karl tók upp ok leggr í kné sér hvárttveggja; hann strauk einatt öxina; ekki gekk hann til hestavíga.

Enn Þorkell Skíðason hafði þessu þar niðr kastat, ok er lokit var hestavígum, litaðist hann um, hvar hann hafði lagt handagervi sína, ok þá sá hann, hvar Karl sat ok strauk öxi hans.

Gekk Þorkell þá at honum, ok mælti: "Þykki þér öxin góð, Karl?"

Hann þagði, ok leit frá honum út.

"Sjá þykkjumst ek, at þér þykki góð öxin, ok ræð ek þér, at þú þiggir öxina ok glófana með í föðurbætr".

Karl spratt upp ok kastaði frá sér öxinni, ok kom í stein, ok brotnaði ór allr muðrinn, ok settist niðr annars staðar.

Þorkell gekk til Ljótólfs, ok sýndi honum, hversu afglapi sjá hafði leikit öxina, — "ok hefir hann nú sýnt, hvat fóli hann er".

Ljótólfr segir: "Heimskr sýnist yðr hann vera hjá yðr, enn mér lízt hann yðr hygnari, ok svá mun reynast".

"Þetta hefir þú aldri fyrr mælt", segir Þorkell.

"Ekki hefi ek orð lagit til þess", segir Ljótólfr.

"Þetta skal reyna", segir Þorkell, "hvárr okkarr vitrari er; ek hefi hér þrjár merkr silfrs, er ek ætla at bjóða honum í föðurbætr, ok hefi ek þat at marki, at hann er fífl, ef hann þegir við, enn ef hann svarar, þá er hann ekki jafnheimskr sem hann lætr".

"Freista máttu, ef þú vill", segir Ljótólfr, "enn ráðlegra þætti mér, at þér ættið ekki við hann, meðan hann talar eigi til yðar".

Þorkell segir: "Freista mun nú verða um sinn", — ok gengr Þorkell þar at, sem Karl sitr, ok hefir sjóðinn í hendi ok réttir at honum, ok mælti: "Viltu fé, Karl"? — enn hann þagði við; hann spurði annat sinn hins sama.

Karl svarar: "Viltu fé, Karl"?

Þorkell segir: "Þat vissa ek, at þú myndir mæla kunna; ek vil nú gjalda þér fé þetta í föðurbætr — þrjár merkr silfrs". Karl tók við, ok setti sjóðinn á nasar Þorkeli svá fast, at brotnuðu tvær tennr ór höfði honum, ok stóðu blóðbogar ór andlitinu, ok gekk Þorkell á brott við svá búit, enn Karl fór til sinna manna, — ok er Ljótólfr sér þetta á honum, spyrr hann, hví hann er svá.

Hann segir: "Karl ómáli laust mik með sjóðnum". Ljótólfr segir: "Þér var engi þörf at eiga við hann, ok munu þit ekki jafnir menn reynast, ef þit skulut nökkut við eigast". Nú hlaupa menn í tvá staði, ok ríða síðan heim af hestaþinginu. Þeir Karl ríða, þar til er þeir koma út yfir á. Þá nam Karl staðar ok mælti: "Hverir munu þeir vera með þingmönnum mínum, ef ek þarf nökkurs við, at mik stoði". Þeir spurðu, hvers hann beiddist. Hann sagði: "Ekki meira enn eins dags verk, þá er ek kref yðr til, enn yðr skal ekki í skaða". Þeir svara: "Hvat muntu fram leggja at verkalaunum"? Hann mælti: "Hundraö silfrs mun ek fá hverjum yðar, ok mun ek kjósa dag til, nær þér skuluð vinna mér; mun ek þá gera yðr vara við". "Varði oss þess", sögðu þeir, "at þú myndir góðr drengr vera, enn ekki kom oss þat í hug, at þú myndir svá mikit verkkaup gefa á einum degi, ok viljum vér þat gjarna, eða hversu margir viltu at vér sém"? "Eigi færi enn átján", segir hann, "ok mun ek afgreiða yðr féit, þá er þér vilið, enn ráðit kalla ek kaupit", segir hann. Þeir játa nú þessu, ok skildu við svá búit, ok reið Karl á Grund; ok sat þar of vetrinn, þar til er váraði. Þá sendi hann eftir þeim bræðrum sínum Þorgrími, Þorsteini ok Þorvaldi, ok er þeir kómu, fagnar Karl þeim vel, ok þá lætr hann breiða út eina öldungs húð mikla, ok steypir þar niðr á gulli ok silfri, því sem innan veggjar var, því at þeir bræðr vildu skifta láta, ok þótti þeim horfa til auðnar, ef eigi væri skift. Karl stóð hjá, meðan þeir skiftu, ok lagði ekki til, enn þá er skift var, rótaði Karl saman fénu, ok lagði ekki til, ok gekk brott þegjandi. Þeir spurðu, hví hann gerði svá, enn hann þagði. Þeir skiftu þá aftr, enn Karl rótaði jafnan saman. Þá spyrja þeir enn, hví hann gerði svá, — "ok vilju vér, at þú skiftir, enn vit kjósim". Karl kvað eigi svá vera skyldu. "Hvat þá?" segja þeir. Karl segir: "Þit skuluð gera annathvárt, hafa fé alt ok hefna föður várs, eða ek mun hefna hans, ok hafa fé alt, eftir því sem þá fellr auðna til, ok skuluð it ór öllum vanda þar um". Þeir kusu heldr at hafa ekki af fénu, ok fara þeir bræðr heim, ok liðu nú stuudir.

Nú heimtir Karl at sér menn þá alla, sem honum höfðu verkum heitit. Brugðu þeir skjótt við, ok ætluðu, at þeir myndi eiga at fara til verks nökkurs, ganga at garðlagi eða húsan, fyrir því at mart hús var komit at falli. Enn er þeir kómu, tók Karl vel við þeim, ok váru þeir þar um nóttina. Um morgininn er Karl snemma á fótum, ok bað menn upp standa, ok er menn váru klæddir, bað Karl þá ganga til dagverðar — "ok vil ek þér gangit svá til verka". Þeir játtu því. Hann var frammi, á meðan þeir mötuðust, ok berr út í tún alls konar herklæði. Ok er þeir koma út, sjá þeir, at Karl er herklæddr; skaut þeim þá skelk í bringu, ok vildu nú gjarna hafa öngu keypt.

Þeir stigu nú á hesta sína. Veðri var svá farit, at þoka var svá mikil, at hvergi sá bæja í milli. Karl ríðr nú suðr ór garði ok upp á hóla, ok allir þeir eftir honum. Hann ríðr þar til er hann kemr í Skíðadal á Möðruvöllu; þat var snemma morgins, ok var Yngvildr eigi upp risin. Karl ríðr at húsabaki, ok segir at þeir skyldu bíða hans þar. Ríðr Karl at dyrunum, ok gengr griðkona ein út. Karl frétti, hvárt Skíði væri heima.

Hon kvað hann farinn upp til rétta undir hlíðina — "ok þar eru synir hans". "Er Yngvildr heima?" segir Karl.

"Hon er í rekkju sinni" segir hon. Karl ríðr nú ok þeir förunautar hans til réttanna, ok handtóku þeir þá feðga þegar, ok leiða heim í tún. Síðan gekk Karl inn í bæ, ok biðr Yngvildi upp standa. Hon stóð upp ok vildi klæðast, ok komst ekki nema í serk sinn. Karl tók í hönd henni ok leiddi hana út í tún, ok setti niðr einhvers staðar í túninu; hon var faldlaus, ok hafði hárit bæði mikit ok fagrt.

Karl brá þá sverði ok mælti til Ingvildar: "Hversu mikit er nú skarðit í vör Skíða?"

"Nei", segir hon, "aldri er þar nú skarð".

Hann tók þá Þorkel son þeira hinn elzta, ok hjó höfuð af honum, gekk síðan til Ingvildar ok spurði, hvort fult væri skarðit í vör Skíða. Hon kvað þat fult með öllu. Tók hann þá annan son hennar, ok hjó af honum höfuðit. Hann gekk til hennar ok spurði hins sama. Hon kvað ekki skarð í vera ok svaraði hínu sama. Hann tók þá hinn yngsta son þeira, Björn, ok hjó höfuð af honum; gengr síðan til Yngvildar, ok þerrir sverðit eftir miðri skyrtu hennar, ok spyrr, hvárt fult væri skarðit í vör Skíða.

Hon segir, at hann þyrfti ekki jafnan at klifa hins sama — "ok hefir þat allvel gróit".

Hann gekk þá at Skíða ok spurði, hvárt hann vildi þiggja líf at sér.

Hann kvaðst þat gjarna vilja þiggja — "þó at ek þæga at miklu verra manni".

Karl mælti: "Þá máttu fara hvert er þú vill, enn ek mun taka upp bú þetta, ok mun ek fá þér fararefni, svá at þú megir fara hvert er þú vill, enn eigi vil ek at þú finnir Ljótólf".

"Hvat leggr þú þá til?" segir hann.

Karl segir: "Þú skalt fara utan á einhverju skipi, enn ek mun fá þér fé þat, er mér sýnist" — hann fekk honum tvá hesta, ok mælti: "Þú skalt fara upp ór garði ok svá vestr; far sem ek kenni þér, ella mun ek gera til þín ok drepa þik".

Skíði fór nú sem Karl bauð honum, til þess er hann kom suðr á Eyrar, ok fór utan; ok er hann fyrst ór sögunni.

Karl tók upp búit ok færði á Grund. Hann lét Yngvildi fara með sér, ok setti hana sér hit næsta. Jafnan gekk Karl með bert sverðit, þat sem hann hafði vegit sonu hennar með, ok spurði hana jafnan, hvárt fult væri skarð í vör Skiða. Hon kvað þat aldri jamfult hafa verit sem nú.

Karl sat á Grund þann vetr. Ljótólfr lét sem hann vissi eigi, hvat fram hafði farit. Ok um vetrinn réðu vinir Karls honum, at færa bygð sína af Grund, ok þótti seta hans þar óvarleg, svá nærri Ljótólfi, ok báðu hann fara til Upsa, ok svá gerði hann. Karl bjó at Upsum einn vetr, ok tók mjök at þverra fjárkostr hans. Móðir hans spyrr hann at, hversu hann ætlar til um bú sitt, enn hann gekk undan þegjandi. Einn dag um várit gekk Karl á brott, ok hafði heim hest sinn ok ríðr upp til Hofs. Ljótólfr var í hvílu. Hann drap á dyrr, ok gekk út verkkona ein; hon heilsaði Karli ok spurði, hvert hann skyldi fara. Hann kvaðst eigi lengra mundu fara at sinni, ok frétti, hvárt Ljótólfr væri heima.

Hon kvað hann heima vera — "ok far þú á brott hvatlega, því at hann vill öngvan mann feigara enn þik".

"Ek vil þó finna hann", kvað Karl, "ok seg ek biðja hann út ganga".

Hon gengr inn ok kallar á Ljótólf, ok segir, at Karl ómáli vill finna hann.

"Hversu margmennr er hann?" segir Ljótólfr.

Hon kvað hann vera einn saman.

Margir menn stóðu upp ok vildu ganga út með honum.

"Eigi þurfið þér upp at hlaupa", segir Ljótólfr, "ek vil einn ganga út ok vita, hvat hann vill".

Nú gengr Ljótólfr út, ok heilsar Karli. Hann tók því vel.

"Hvat viltu mér Karl?" segir Ljótólfr.

Karl segir: "Ek vil at þú gangir á götu með mér, því at við þik er erindit".

Ljótólfr mælti: "Eru nökkurir með þér?".

"Ek er einn saman", segir Karl.

"Skamt mun ek fara", segir Ljótólfr, "því at ek á lítt vanda til at leiða menn á götu, allra helzt, ef eigi eru vinir mínir".

Karl veik hestinum ofan fyrir hlaðit. Ljótólfr gekk með honum ofan til árinnar ok út með ánni til Þingavaðs.

Hann kvaðst ekki mundu fara lengra — "ok lúk erindum þínum".

Karl segir: "Ek vil at þú takir við öllu fé mínu, löndum ok lausum aurum, ok haf ávöxtu af, ok far með, sem þú eigir, þar til sem ek kem aftr".

"Hvat ætlar þú fyrir þér?" segir Ljótólfr.

"Ek ætla utan", segir Karl.

"Margir eru aðrir menn til at taka við fé þínu, ok er eigi víst, at þú náir, þá er þú vill", kvað Ljótólfr.

Karl segir: "Því hefi ek þessa leitat, at mér þykkir mitt hvergi betr komit, enn hjá þér".

Ljótólfr segir: "Undarlegr maðr ertu, Karl, enn þó vil ek þessu játa, at taka við fé þínu, ok mun þat flestra manna mál, at þú verðir heimskr af þessu".

Þrjá vetr var ráðit umboð Ljótólfi, ef Karl kæmi eigi fyrr til, enn laust, þegar er hann kæmi til. Hann ríðr nú heim ok segir móður sinni þessa ráðagerð.

Hon svarar: "Þá verðr þér ilt til manna, at varðveita fé þitt, ok er þat vænna, at þú náir aldri".

Karl segir: "Ek sé fyrir því, enn ekki þú".

Nú ríðr Karl vestr til Skagafjarðar, ok kaupir skip, er uppi stóð í Kolbeinsárósi, at þeim manni, er Bárðr hét, ok gerði félag við hann, ok rézt til skips, þegar er hann var búinn. Hann lét fara með sér Yngvildi fögrkinn, ok gerði hann þat til skapraunar við hana, enn eigi fyrir ræktar sakar. Eftir þat sigla þeir í haf, ok kómu við Þrándheim. Bárðr spyrr, hvat Karl ætlar fyrir sér.

Karl segir: "Ek vil afla mér fjár, því at langt er sumars eftir. Ætla ek at halda til Danmerkr".

Bárðr segir: "Þat líkar mér vel, ok vil ek fara með þér".

Halda þeir nú til Danmerkr, ok kómu þar síð um haustit, ok er þeir hafa skamma stund þar verit, kómu tveir menn af landi miklir og illilegir, ok er þeir koma í kaupstefnu, fréttu þeir, hvárt nökkurr hefði ambátt at selja þeim. Karl spurði, hvat þeir myndi við gefa.

"Þat sem vill", segja þeir.

Karl segir: "Á ek ambátt, ok mun ykkr dýr þykkja, ok eigi veit ek, hvárt þit getið þjáð hana, því at hon er óvön verknaði".

Þeir kváðust þat mundu ábyrgjast — "ok met þú hana", segja þeir.

Karl segir: "Hon skal vera fyrir þrjú hundruð silfrs".

"Þess þyrfti", segja þeir, "at hon ynni mikit ok vel, svá dýr sem hon er, ok vilju vit sjá hana".

Karl gekk á skip út, ok bregðr sverði, ok spyrr Yngvildi, hvárt fult væri skarð í vör Skiða. Hon segir þat aldri jamfult verit hafa sem nú.

"Þú skalt ganga á land með mér", segir hann, ok tók í hönd henni ok leiddi hana upp ok sýnir þeim ambáttina.

Þeir kváðust enga ambátt jamfagra sét hafa. Þeir töldu honum nú silfrit.

Karl mælti: "Þat skil ek til, at kaupa hana þvílíku verði, ef mér sýnist".

Þeir segja: "Ekki muntu í raun koma um þat, ok er þat líkara, at vér sjámst aldri".

Síðan gengu þeir á brott með hana, enn hon sperðist við, ok tók annarr í hár henni ok leiddi hana, enn annarr hafði svipu í hendi ok keyrði hana. Karl gengr til skips. Bárðr spyrr, hvat hann vildi at þeir legði fyrir sik.

Karl segir: "Hér munu vér í vetr vera".

Bárðr spyrr at vári, hvat hann vill at hafast.

Hann segir: "Spurt hefi ek til víkings þess, er Björgólfr heitir; hann hefir langskip mörg ok lið vandat; því vil ek fara í sveit með honum, ok afla svá fjár ok frægðar".

Bárðr segir: "Þá munum vit skilja félagit, fyrir því at ek er engi hermaðr".

Karl mælti: "Þú skalt fara með skip okkart, sem þú eigir, enn er vit finnumst, geru vit sem okkr sýnist".

Skiljast þeir nú góðir vinir, ok fór Karl leiðar sinnar.

Svá er sagt, at Karl fekk sér eina róðrarskútu, ok heldr suðr með landi, þar til at þeir koma at einni ey. Þar var Björgólfr fyrir. Karl rær at skipunum ok spyrr, hverr fyrir réði.

Einn maðr gekk út á vígit, ok sagðist hann heita Björgólfr — "eða hvat heitir þú?" Hann kvaðst Karl heita.

"Hvaðan ertu af löndum?" segir Björgólfr.

"Ek er af Íslandi", segir Karl.

"Hvert ætlar þú at fara?" segir Björgólfr.

Hann segir: "Ek hefi nú sótt mitt erindi, er ek hefi þik fundit, ok vilda ek ráðast í föruneyti með þér, ok afla mér svá fjár".

Björgólfr tók við honum, ok gengr Karl á skip, ok setr Björgólfr hann hit næsta sér. Þeir halda síðan í Suðrríki ok herjuðu víða um lönd, ok hafa sigr, hvar sem þeir koma; liggja þeir svá tvá vetr í víkingu. Eitt sinn mælti Karl við Björgólf: "Nú mun ek létta hernaði ok fara norðr í lönd".

Björgólfr segir: "Þú munt ráða, enn gjarna vilda ek, at vit skildim eigi, því at ek hefi öngvan slíkan dreng reyndan sem þik".

Nú fara þeir báðir til Danmerkr, ok sitr Karl þar um vetrinn. Enn um várit kaupir hann knörr mikinn, ok á einn saman farm allan. Ok er hann var mjök búinn, sér hann hvar tveir menn ganga ok leiða konu millum sín; þar kennir hann kaupunauta sína ok Yngvildi, ok hekk annarr trefill á bak enn annarr í fyrir.

Þeir sögðu Karli: "Hér föru vit með ambátt þá, er þú seldir okkr, ok höfu vit öngu kaupi verr keypt. Vit börðum hana aldri svá, at hon vildi vinna fyrir okkr, ok vilju vit nú gjarna selja þér hana aftr".

Karl segir: "Ek vil ok nú kaupa hana".

Hann taldi þeim jammikit silfr, sem þeir fengu honum, ok leiddi hana til skips, ok lét gera henni laug, ok klæddi hana góðum klæðum, ok gerði hana sæla, sem þá er hon var sælst. Eftir þat heldr hann til Íslands ok kemr skipi sínu í Svarfaðardalsárós, ok færir varnað sinn til Upsa. Bú hans hafði þar staðit, meðan hann var utan. Urðu menn fegnir mjök hans heimkvámu.

Hann reið nú til Hofs ok hittir Ljótólf goða. Ljótólfr fagnar honum nú vel, ok spyrr, hvert hann ætlar at fara.

Hann kvaðst eigi lengra fara mundu — "vil ek nú taka við fé mínu". Ljótólfr segir;

"Hefir þú eigi með tekit áðr ok sezt í búit?"

Karl segir at öngu væri eytt at svá búnu, — "ok muntu nú skifta af þínum hlut, því at ek veit, at þú munt eiga búit at helmingi eða meir".

Ljótólfr segir: "Þat þykki mér ráð, at í vár sé skift féinu, ok vil ek, at þú farir með, sem þú eigir".

Karl mælti: "Þá mun verra verða, því at eyðast mun nökkut þar til". Verðr nú sem Ljótólfr vildi, ok skilja þeir, ok fór Karl heim til Upsa, ok sat þar of vetrinn með fjölmenni.

At liðnum vetri reið Karl til Hofs, ok hitti Ljótólf. Hann spyrr, hvat Karl vildi.

"Ek vil at vit skiftim féinu", segir Karl, "ok er nú óhægra, enn næst, þá er ek beidda, því at ek hefi eytt miklu fé í kostnaði í vetr".

Ljótólfr sagði: "Hvat ætlar þú fyri þér, ef féinu er skift"?

"Ek ætla utan", segir Karl, "því at mér er lítt hent búit".

Ljótólfr mælti: "Hverr skal þá hafa umboð þitt, meðan þú ert á brottu".

Karl segir: "Þér hefi ek ætlat, ef þú vill".

Ljótólfr segir: "Þá þætti mér eigi skifta þurfu, enn kynlegt er, at þú vill jafnan fá mér í hendr fé þitt, því at óvíst er, hvárt ek verð jafn drengr í hvert sinn".

"Hversu sem þat ferr", segir Karl, "þá mun ek mitt umboð þér í hendr fá".

"Eigi þarf þá at skifta", segir Ljótólfr — ok tekr hann við umboði Karls í annan tíma.