Bókastaðir

Nú fara þeir vestan eftir þingit, Ljótólfr ok hans menn, ok hafði Þorgrímr hinn grá mjǫk verit á móti þeim Ljótólfi ok Una. Ok nú koma þeir í dalinn í þann tíma, er þeir Karl ok Klaufi fara neðan með konuna. Ásgeirr var þá kominn í fǫr með Ljótólfi, ok hafði sagt honum hvat í hafði gerzk, meðan hann var vestr. Nú fara þeir Ljótólfr yfir ána hjá Teigarhǫfða, enn þeir Karl ok Klaufi neðan eftir eyrunum at Urðarhúsum. Var Ljótólfr við þrjá tigu manna, enn Karl við fimtánda mann.

Karl hrópaði mikit Ljótólf, ok bað hann heyra, hvat hann talaði: "Hér er Yngvildr friðla þín í ferð með mér".

Ljótólfr lét sem hann heyrði eigi, hvat Karl sagði, ok fór heim við svá búit. Var Karl með Klaufa. Váru um þat almæli um dalinn, at Karl bæri ægishjálm yfir Ljótólf, enn þó má kalla kyrt um sumarit.

Geta verðr þess, hversu fór með þeim Una ok Kolbeini, at Uni hlaut þat, er þeir deildu um, því at allir váru á móti Kolbeini. Varð Kolbeinn svá reiðr, at hann stǫkk á skip, ok sigldi í haf, ok braut skipit við klett þann, er liggr í útnorðr undan Grímsey, ok týndisk Kolbeinn þar, ok er eyin við hann kend, ok kǫlluð Kolbeinsey, enn Uni sitr þar eftir ok minkar ekki virðing sína.

Um haustit tóksk með þeim deila, Klaufa ok Ljótólfi. Þóttu Klaufa menn Ljótólfs óskilsamlega reka fé þeira Þorsteins svarfaðar ok Karls. Klaufi bað Karl fara upp í dalinn til réttanna. Klaufi ríðr upp eftir dal, enn Karl út á Strǫnd.

Ekki er sagt frá ferðum Klaufa, fyrr enn hann kemr upp at Krókamelum, gegnt Búrfellshúsum, ok þar er hann fyrir fjallmǫnnum við vaðit. Nú er féit rekit at vaðinu, enn Klaufi ver vaðit, ok er við fimta mann, enn réttamenn margir ok teksk þar bardagi, enn lǫgréttin var á Hæringsstǫðum, ok bjó þar Hæringr. Hann sér, at féit dreifisk við ána ok hleypr heiman við tíunda mann, ok komusk þeir eigi yfir ána, því at Klaufi réðsk í móti, ok var þá kominn at honum berserksgangr, ok berjask þeir nú fyrir austan ána. Í þann tíma kom Ljótólfr at með þriðja mann, ok snýr at með Hæringi. Klaufi lætr sem nú sé ekki annat at sœkja enn Ljótólf, ok hopar Klaufi nú út á ána, ok berjask þeir nú á miðri ánni. Í því bili ríða níu menn neðan eftir eyrunum hvatlega. Var þat Karl.

Hann kallar hátt: "Klaufi frændi, kunn þú hóf þitt".

Klaufi mælti: "Illu heilli komt þú mér, því at nú hefða ek sigrazk ok drepit Ljótólf, ef þú hefðir eigi komit, ok hefðim vit þá einir ráðit dal þessum".

"Þat skaltu eigi mæla frændi", segir Karl, "því at Ljótólfr á marga frændr gǫfga um alt Ísland, ok myndim vit sitja fyrir afarkostum, ef honum væri nǫkkut til meins gert, ok sel honum nú sjálfdœmi fyrir allan saman ójafnað, þann er þú hefir gert honum".

Þá reiddisk Klaufi ok kvaðsk þat aldri skyldu gera. Eru þeir nú skildir, ok var Hæringr fallinn ok fimtán menn aðrir, — ok skildu við svá búit.

Á þessu sama hausti sóttu þeir litgrǫs, brœðr frá Brekku, upp í Klaufahlið, er móðir þeira sendi þá eftir, ok kómu þeir heim á Klaufabrekku, er þeir hǫfðu sótt grǫsin, ok vildu finna Yngvildi systur sína, ok lǫgðu niðr úti baggana, meðan þeir dvǫldusk; var annat verja, enn annat hít mikil. Þá kom Klaufi at, ok saxar í sundr baggana með páli, ok gekk í brott síðan. Enn er þeir brœðr kómu út, sá þeir, at baggarnir vóru eigi til tœkir. Fara þeir heim ok mœta móður sinni. Hon spurði, hví þeir hefði ekki með at fara.

Þá varð Þorleifi vísa af munni:

Þat var eitt sinn, at Yngvildr fǫgrkinn settisk í kné Klaufa, ok var við hann allblíð, ok bað hann lofa sér at fara ofan til Brekku, ok kvaðsk eigi lengr skyldu á brott vera, enn hann vildi, ok bað, at Heklu-Skeggi skyldi fara með henni. Klaufi leyfði þat. Hon fór síðan, ok var eigi lengr í brottu, enn hann leyfði.

Enn er hon kom heim, settisk hon í kné honum, ok var blíð við hann ok mælti: "Eigi ætla ek, at ǫnnur kona sé betr gefin enn ek; enn þat líkar mér illa við brœðr mína, er þeir hafa drepit yxn mitt, er mest gersemi var, ok vilda ek, Klaufi minn, at þú létir þér þetta mislíka ok sœktir yxnit, þar sem þat liggr til gert í húðinni gegnt dyrunum á Brekku".

Klaufi segir: "Hvat mun þat varða; eigi mun þik hér mat skorta".

Hon segir: "Ekki varði mik þess, at þú myndir vilja vera ræningi brœðra minna".

Klaufi spratt þá upp, ok gyrði sik sverðinu Atlanaut, ok var hinn reiðasti, ok gekk ofan til Brekku, ok kom ekki á Grund, ok fann þegar húðina liggja í dyrunum, ok tók upp alt saman yxnit, ok kastaði á bak sér, ok hugðisk mundu ganga út með, enn þat gekk eigi, því at við nam dyragættinu; frá hafði hann þau ǫll saman, ok gekk með suðr ór garði, ok hristi þar af sér dyragættin ǫll ok hurðina með, ok gekk svá heim. Enn er hann kom heim, var langt af nótt; var þá borinn mjǫk snjór at dyrunum; gekk hann þá inn í snjóbyrgit. Þá kom Yngvildr í mót honum, ok var allblíð við hann, ok svá rann Klaufa þá reiðin, at hann gat þeim bagga ekki valdit, sem hann hafði áðr lengi borit. Hann laut mjǫk í dyrunum, er hon fagnaði honum, ok rendi sverðit fram ór slíðrunum, ok tók hon þat, ok kastaði út í sjóbyrgit ok mælti: "Neyti sá, sem neyta þorir".

Hon dvaldi fyrir Klaufa, þar til at hann var laginn í gegnum, svá at hann fekk þegar bana. Þessu verki ollu þeir Ásgeirs synir, ok tóku þeir Klaufa ok drógu undir heygarð at húsabaki. Yngvildr fór þá í rekkju sína, enn þeir bjoggusk á brott. Þegar kom Klaufi til sængr Yngvildar, er þeir váru á brott farnir; hon lét þá kalla á þá brœðr, ok hjoggu þeir af honum hǫfuðit ok lǫgðu neðan við iljarnar.

Þeir brœðr kómu heim um kveldit í Brekku, ok spurði faðir þeira þá at, hvat þeir hefði annazk.

Þorleifr kvað vísu:

Ásgeirr segir: "Finn ek nú hvat þit hafið gert, enn ekki ber ek traust til at halda ykkr hér, ok farið þit til Ljótólfs".

Þeir fóru þegar til Ljótólfs, ok gerðu honum kunnig tíðendin. Tók hann því verki allvel, ok bað þá fara til Gríss, — "því at vér vitum allir saman þessi ráð".

Þeir hitta Grís ok segja honum; hann lét vel yfir, enn treystisk þó ekki til at geyma þá, svá at Sigríðr vissi eigi, kona hans, ok var hon við vǫr ger, hvat til tíðenda hafði orðit.

Hon mælti við Grís: "Hvat kaupi viltu til leggja, at ek leyna þeim?" Hann spyrr, til hvers hon mælisk. Hon bað selja sér sverðit Atlanaut til geymslu, ok myndi hon ekki til segja, fyrr enn nǫkkurr segði annarr. Verðr þat nú kaup þeira.

Þat var á nǫkkuru kveldi, at Karl inn rauði sat við eld, ok kom kviðlingr; þar váru fylgdarmenn hans átta; þeir heyrðu at eitthvat gnauðaði á húsinu:

Karl mælti: "Alllíkt er þetta rómi Klaufa frænda várs, þá er vér heyrðum til hans, ok má vera, at hann þykkisk nǫkkurs við þurfa; fellr mér svá í hug kveðskapr sjá, at víst er þetta fyrir stórtíðendum, hvárt sem þau eru komin fram eða eigi", — ok fara þeir út eftir þetta alvápnaðir, ok ætla at snúa yfir til Hofs.

Þá sá þeir ekki lítinn grepp suðr við garðinn, ok var þat Klaufi, ok hafði hǫfuðit í hendi sér ok mælti:

Þeir snúa nú þangat eftir Klaufa, ok fara til þess er þeir koma til Steindyra, ok nam Klaufi þar staðar, ok laust hǫfðinu á dyrnar ok mælti:

Þá snýr Karl heim til húsanna, ok kom þar at opnum dyrum, ok váru inni eldar; trápiza stóð á gólfinu, enn mikit slátr var upp fœrt ok soðit.

Gríss stóð upp í móti þeim ok fagnaði vel Karli, — "ok sezk niðr mágr", sagði Gríss, "ok tak snæðing".

Karl svarar: "Annara er oss at tala um tíðendi þau, er orðin eru".

Gríss svarar: "Engi koma nú ný tíðendi at oss, eða hvat kantu at segja?"

"Þat er víst", segir Karl, "at ek ætla, at Klaufi sé dauðr".

"Hvat mun annat til vár koma, enn láta illa yfir því", sagði Gríss.

Karl svarar: "Þik hyggju vér vita, hverr unnit hefir verkit".

Karl settisk nú niðr, ok semsk heldr með þeim, ok snæða nú mennirnir.

Gluggr var á húsinu norðan, ok skyldu þeir sitja, Ásgeirs synir, þar við, ok sjá hvat komit væri. Þeir eru nú við glugginn, ok sjá, at þeir Karl eru komnir.

Þat varð Þorleifi á munni: "Glǫgt þykkjumsk ek nú vita, hversu til muni ætlat; sent mun eftir Ljótólfi, ok munu þeir veita Karli atgǫngu, enn ek þoli þat aldri, at svá ágætr maðr sé svikinn". Þorleifr kvað þá vísu þessa:

Ok enn kvað hann:

Þetta heyrir Karl ok kennir Þorleif at máli, ok kvað þá vísu þessa:

Eftir þetta sprettr Karl upp, enn Sigríðr Klaufa systir gekk at honum ok fekk honum sverðit Atlanaut. Hann brá sverðinu, enn kastaði umgerðinni á ǫxl sér. Gríss var þá úti, ok bar flot á spjótskefti þeira.

Karl hljóp þá at Grísi, ok hjó hann í sundr í tvá hluti með sverðinu, ok mælti: "Svá brytju vér grísuna Grundarmenn".

Hann sá þá, at floti var riðit á ǫll spjótskefti þeira; hann tók spjót sitt ok rak í skaflinn, ok dró út at fjǫðrinni ok þerði þannig af með snjónum, ok svá gerðu þeir allir, ok snúa síðan ór garðinum, ok sá þar fara grepp harðla mikinn gagnvert sér, ok var þar Klaufi kominn; þá kvað hann vísu:

"Í urð ætla ek nǫkkurum í kveld, Karl frændi", sagði Klaufi.

Ok nú sjá þeir, at fimtán menn fara frá Bakkavaði. Þeir mœtask þar sem heitir Kumlateigr; var þar kominn Ljótólfr goði, ok váru øngvar kveðjur með þeim; hlupusk menn þegar at, ok varð hinn harðasti bardagi; ok er þeir hǫfðu barizk um hríð, mælti Ǫgmundr Hǫskuldsson við Karl: "Gættu þín vel, því at eftir standa skór þínir í fǫnninni, ok mun ek standa fyrir þér, á meðan þú kippir á þik".

Karl kvað þá vísu:

Þá kom Klaufi í bardaga, ok barði blóðgu hǫfðinu á báðar hendr bæði hart ok tíðum; ok þá kom flótti í lið Ljótólfs; því var líkast, sem þá er melrakki kemr í sauðadun; þeir Ljótólfr heldu nú undan, ok eru nú níu eftir, enn fimtán heldu til, enn sjau váru hinir, ok ætlar Ljótólfr at snúa ofan Bleikudal fyrir ofan Bakkagarð, enn þar var Klaufi fyrir, ok bannaði þeim þar at fara; út snúa þeir undan, ok ætla ofan Nafarsdal fyrir utan teiginn; eigi var þess kostr, Klaufi var þar fyrir; þá bar Karl at, ok tóksk bardagi í annat sinn; undan varð Ljótólfr at halda, er þeir hǫfðu skamma stund barizk, því at Klaufi var þá í bardaganum; sjau váru þeir Ljótólfr, er þeir heldu undan, enn hinir fjórir.

Alt fór Ljótólfr, til þess er hann kom heim at garðinum at Hofi. Eigi var þá kostr at fara lengra eða í hliðit, því at Klaufi var þar fyrir; þá bar Karl at, ok urðu þeir at berjask í þriðja sinn, þegar er þeim laust saman.

Þá kvað Klaufi vísu:

Þá mælti Ljótólfr, at þeir skyldi œpa upp allir senn, — "því at þá mun Skíði heyra, ok mun hann koma til liðs við oss með þá menn, sem hann hefir til".

Skíði heyrði ópit, ok stǫkk upp ok út í garðinn við hinn þriðja mann, ok átti hann þá eigi kost at fara til bardagans; Klaufi var þar fyrir ok varði þeim stíginn. Heim fór Skíði ok fekk sér eldibrand mikinn, ok vafði at næfrum, ok hljóp út í garðinn, ok við þetta stǫkk Klaufi til bardagans; Skíði hljóp ok þangat við þriðja mann, ok sá á grundinni gǫlt ok hvítabjǫrn, ok gengusk þeir at, enn Skíði gekk at ok skildi menn, ok lét eigi kost at berjask lengr: þá váru tveir hvárir.

Ljótólfr hófsk undan, ok hlífði Skíði honum ok þeir þrír saman fǫrunautar, enn horfinn var bæði gǫltrinn ok svá Bersi. Nú fara þeir svá, þar til er Ljótólfr náði dyrunum á útibúri sínu, því er hann átti. Þá váru með Ljótólfi Ásgeirs synir rauðfelds. Karl bar þá at dyrunum, ok var hann við annan mann; hann átti ekki kost inngǫngu, því at Skíði var þar fyrir. Skíði eggjar Karl atgǫngu, enn Karl eggjar Ljótólf útgǫngu, ok lét honum eigi vænna í annat sinn til afburðar. Ljótólfr kvaðsk nú mundu vera láta at sinni — ok ferr Karl heim eftir þetta, ok Ǫgmundr með honum.

Þorsteinn svǫrfuðr fagnaði vel Karli frænda sínum, ok mælti: "Sezk niðr, frændi, ok seg frá tíðendum, ok þykkjumsk ek eigi vita, hví erfiði þetta hefir svá á mik fengit, sem ek hafa verit með yðr í bardaganum, ok eigi má ek heðan ganga".

Karl mælti: "Vissa ek, faðir, at þú vart í bardaganum ok veittir oss lið".

Þá váru bundin sár Karls ok Ǫgmundar. Þorsteinn svǫrfuðr var fœrðr í rekkju sína af vanmætti, ok lá hann þá nótt alla, ok um morgininn eftir, ok veitti Karli syni sínum mǫrg heilræði, ok bað hann bregða búi á Grund ok fara til Upsa, — "þess vil ek biðja þik, son minn, ver vinfastr við þá menn, er þér eru hollir í sveitinni".

Nú mátti kalla kyrt í sveitinni um vetrinni, eftir þann aga, er þeir hǫfðu haft.

Þá kómu til fylgdar við Karl Vermundr ok Þórðr ok Svarthǫfði Heðinsson.

Enn um várit lét Þorsteinn svǫrfuðr af berask, ok var hann grafinn niðri á melnum gegnt Blakksgerði. Eftir andlát Þorsteins lét Karl gera mikla veizlu á Grund, ok bauð til Hávarði ok sonum hans, ok ǫllum vinum sínum innan dals. Þat tóku menn þá ráðs, er þar váru komnir margir góðgjarnir menn, at leita um sættir með þeim Ljótólfi. Karl varð því samþykkr um síðir, ok fóru menn til Hofs eftir veizluna, ok leituðu um sættir við Ljótólf, ok geksk þat svá við, at hvárirtveggju fundusk á Grund, ok mæltu nú mál sín, ok var Ljótólfr í ǫllu tregari at sættask, enda váru ǫll mál meir dregin undir Karl. Þeir urðu utan at fara synir Ásgeirs rauðfelds. Skíði gekk at, ok beiddi Karl, at hann legði til við Ásgeir rauðfeld hagjǫrð nǫkkura, — "því at sú er fjarlæg, er hann á". Karl gerði nú svá, at hann gaf honum hagmýrar miklar. Sú varð sættin, at Ljótólfr hlaut at gjalda Karli sex hundruð silfrs. Í Siglufirði stóð skip uppi, ok fóru þeir þar á Ásgeirssynir.

Svá gengu sættir saman, sem sagt var, ok má þá kalla kyrt í dalnum, ok ferr Karl bygðum til Upsa.

Þessu næst er þat at segja, at Ljótólfi er kona ætluð innan ór Eyjafirði af Mǫðruvǫllum, Þórdís dóttir Guðmundar gamla.

Þat bar at, at skip braut í Fljótum, ok komsk ekki mannsbarn af, svá at alþýða manna vissi. Einn morgin var heklu-Skeggi kominn út at Steindyrum; hann var á vist með Sigríði Klaufa systur. Hann sá, at tveir menn hǫfðu vaðit yfir ána, enn því sá hann þat glǫgt, at snjófǫl var fallit, ok kallaði hann þá á Sigríði, ok kendu þau sporin, at þeir Ásgeirssynir hǫfðu þar farit, því at táin hin mesta var miklu meiri á Óláfi, enn á ǫðrum mǫnnum. Hon bað hann fara til Upsa ok segja Karli. Hann gerir svá.

Hann brá við þegar ok ferr til Hofs við hinn fimtánda mann, enn Ljótólfr var ekki heima, ok var hann farinn inn til fjarðar. Þau váru fyrir búi meðan, Ragnhildr ok Skíði; þar var ok Yngvildr fǫgrkinn. Fǫr þeira gat Skíði litit.

Nú váru sveinarnir nýkomnir; þeir Ásgeirssynir stóðu hjá Skíða, er hann ók á vǫll; ekki sá hann annat fangaráð, enn þeir settusk í haugstaðinn, ok drap hann at þeim mykinni, er frerit hafði; enn síðan mokaði hann at blautri myki. Síðan fór hann suðr á vǫllinn, ok bar þá Karl at, ok frétti, hvat manna komit væri til hans.

Hann kvað þat ekki at sínu viti, — "at neinir menn sé hér komnir".

"Leyn þú ekki, Skíði", sagði Karl, "því at hér eru komnir synir Ásgeirs".

"Sagt er þat, er ek mun segja", sagði Skíði.

"Fǫru vér heim", sagði Ǫgmundr, "ok þæfum ekki Skíða; rannsǫkum bœinn", — ok svá gerðu þeir.

Fyrir sunnan hús lézk Ǫgmundr sjá rauðan kyrtil hanga úti á ási, ok díglaði niðr ór, ok brá hann í munn sér, ok kendi at salt var; síðan hljóp hann suðr um húsin ok dró eftir sér kyrtilinn, tók þar tík mikla ok hjó af henni hǫfuð ok fœrði í kyrtilinn, ok lét taka strúpann niðr ór hǫfuðsmáttinni, ok dró at dyrunum, þar sem þær váru inni Ragnhildr ok Yngvildr. Hann mælti þá: "Hér meguð þit sjá, hvat vit hǫfum fundit; illa hefir sá, sem ótrúan vin hefir, sem Skíði er, því at hann hefir sagt til þeira brœðra, ok meguð þit sjá hér annan þeira".

Þær létu sem þær heyrðu eigi. Þeir hlaupa nú suðr á vǫllinn, ok var þar Skíði fyrir.

Karl hljóp at Skíða ok tekr hann ok rekr niðr fall mikit, ok mælti: "Seg nú, ef þér er betra nú enn fyrr; vísir eru vér nú orðnir, at þeir eru hér Ásgeirssynir".

Skíði mælti: "Þat segja þeir sem vilja; sagt hefi ek þat, er ek mun segja".

Þá tók Karl reip ok rendi rúmsnǫru at fótum Skíða ok knýtti í tagl hestinum, ok sté á bak, ok ríðr fyrir ofan Skorðumýri. Skíði dragnaði eftir, ok var þá eytt skógunum ok stóðu stofnar eftir; þar hlaut hann at gnǫtra um, til þess er Ǫgmundr hjó í sundr taglit í hestinum ok mælti: "Illa munu vér þat, er faðir þinn mælti, því at hann var vinr hans, er vér kveljum Skíða svá".

Þeir sá þá, hvar riðu þrír tigir manna utan at bœnum. Skíði var mjǫk meiddr, því at honum blœddi hvarvetna; hakan var rifin ok hǫkubeinit með; ór tennr tvær. Þeir fara nú yfir ána, enn Skíði ferr heim.

Alt var jafnskjótt, at Skíði kom heim ok Ljótólfr, ok spurði, hví hann væri svá illa leikinn.

Skíði svarar: "Engi veldr því, nema haldinyrði mín".

Þeir Karl búask nú við á hólnum gegnt Grundarhúsum, enn hinir ríða þangat þrír tigir manna ok tveir um fram — því at Ásgeirssynir váru þá með Ljótólfi. Venda þeir nú yfir ána at Karli. Tóksk þar bardagi; ok lýkr svá, at nǫkkurir menn fellu af Ljótólfi, enn tveir af Karli. Bárðr sterki lyfti Ljótólfi í sǫðul upp, ok bað hann undan ríða, ok svá gerði hann, því at fátt gafsk vel af liði hans, — ok skildusk við svá búit, ok fór Karl heim.

Þat varð Ljótólfi á munni, er hann sá Skíða: "Kjóstu sjálfr laun fyrir haldinyrði þína".

Skíði segir: "Þú skalt gera sœmd mína slíka sem þú vill, enn auðkørin eru launin, ef ek skal ráða".

"Hver eru þau"? segir Ljótólfr.

Skíði segir: "Ek vil at þú gefir mér Yngvildi, ok eigir hlut at. Þykkjumsk ek maklegastr at njóta hennar fyrir hrakning þann, er Karl fekk mér".

Ljótólfr segir: "Hví beiðir þú þess, er mik varði sízt, ok ek ætla, at þér verði þat ekki at glyssi, at eiga hana".

"Hversu sem þat er", segir Skíði, "þá vil ek þetta verkkaupit hafa, enn þú ráð sjálfr, hverja sœmd þú leggr henni".

"Þessa skulu vit þá leita við hana", segir Ljótólfr, "því at ek vil eigi gefa hana nauðga".

Þeir gengu þá til Yngvildar, ok vekja þetta mál við hana, hvárt hon vildi ganga með Skíða.

Hon mælti til Ljótólfs: "Lítils þykki mér þú vilja virða mik, er þú vill gefa mik þræli þínum".

Ljótólfr segir: "Ek mun þat bœta þér, ok gefa honum frelsi, ok fé svá mikit, at þit séið eigi neins menn, eða meiri, þó at þit hafit meira".

"Nær er þá", segir Yngvildr, "ok mun ek þá mæla nǫkkut mínu máli".

Ljótólfr spurði, hvat þat væri.

Hon segir: "Hann skal hafa fylt skarð í vǫr sinni á fim vetra fresti, svá at mér þykki vel fult vera".

Þessu játar Skíði, ok var þetta at ráði gert, ok gaf Ljótólfr Skíða dal þann til forræðis, sem síðan er kallaðr Skíðadalr. Mǫrk var svá þykk upp frá tungunni, at aldri var rjóðr. Skíði hefir reistan bœ sinn þar, sem síðan heitir á Mǫðruvǫllum. Ljótólfr fekk honum búfé, svá at þau váru vel birg.

Þau Skíði ok Yngvildr áttu þrjá sonu; hét Þorkell hinn elzti, annarr Bjǫrn, þriði Grímr. Þá er Þorkell var nǫkkurra vetra gamall, býðr Ljótólfr honum heim til sín til fóstrs, ok vex hann þar upp.

Nú verðr þess at geta, sem áðr var horfit frá, at þá er Karl hafði heima verit eina nótt, ríðr hann út á Strǫnd, enn þoka var mikil. Ljótólfr hafði ok riðit út á Strǫnd at vitja um viðu, ok skyldi draga heim. Fóru þeir fim saman.

Karl reið til þess er hann kom í Holt hit ytra, ok mætti Geirdísi, er hon gekk frá goðahúsi. Hon fagnaði vel Karli. Hann spurði, hvárt Geiri sonr hennar væri heima. Hon kvað hann genginn at fé upp í Holtsdal. Karl reið ór garði ok sneri síðan upp í brekku. Karl spurði, ef þeir sæi nǫkkut manna fyrir sér. Þeir segja, at maðr rak fé út eftir hlíðinni.

"Þann veg skulu vér stefna", segir Karl.

Þeir mœta Geira við gerði þat, er upp er ok suðr frá Bøggvisstǫðum. Karl lét taka Geira ok drepa, ok er þar kallat á Geiravǫllum. Þá reið Karl heim til Upsa, ok lét Ljótólfr, sem hann vissi ekki, hvat í hafði gerzk, ok sitja menn hvárirtveggju um kyrt þrjá vetr.

Ǫgmundr var einatt með Karli ok Svarthǫfði Heðinsson, ok tók mjǫk at eyðask fé fyrir Karli af kostnaði þeim er hann hafði, ok gerðisk eigi hœgr til bœndum, ok varð hann eigi jafnvinsæll sem verit hafði.

Eitt sumar kom skip af hafi í Svarfaðardalsárós; hét Gunnarr stýrimaðr fyrir skipinu; hann var víkverskr maðr ok mikill vin Karls. Ljótólfr var á þingi, er skipit kom. Karl reið til skips, ok bauð Gunnari til vistar með sér við svá marga menn sem hann vildi.

Gunnarr tók því vel, — "enn bíða mun ek Ljótólfs goða; er mér sagt, at mikit missætti sé með yðr, ok mun ek ráðask þangat til vistar; þykki mér þá vænzt, at ek koma nǫkkuru á leið um sætt með ykkr".

Karl ríðr heim til Upsa, enn Gunnarr bíðr þar nǫkkura hríð, ok kemr Ljótólfr eigi heim.

Karl elr á málit, at Gunnarr myndi til hans fara — "ok mun arka at auðnu um sættir með okkr Ljótólfi".

Gunnarr ræðsk nú til Upsa með Karli, ok nǫkkurir menn með honum. Litlu síðar kom Ljótólfr heim, ok er nú kyrt of vetrinn. Austmaðrinn fór jafnan yfir til Hofs um vetrinn, at leita um sættir með þeim Karli ok Ljótólfi, ok kom hann því á leið, at sættarfundr var lagðr með þeim niðr á Brekku hjá Grafarhúsum.

Til þess fundar kom Skíði ok Yngvildr fǫgrkinn. Ok þá er mjǫk var ráðin sættarstefna með þeim Karli ok Ljótólfi, þá mælti Yngvildr, at seint myndi verða fult skarð í vǫr Skíða, ef sjá sætt skyldi takask.

Skíði mælti: "Mæl þú allra kvenna ǫrmust ok veslust".

Gunnarr segir: "Oft stendr ilt af tali kvenna, ok kann vera, at af hljótisk þessu tali, sem þá verst hefir af hlotizk".

Var nú lokit ǫllum sættum ok skildusk ósáttir.