Bókastaðir

Nú er þat tíðenda á Skarfstǫðum, — at kona ein stóð upp í dagan; ok gékk til bœna-húss. Hon gékk til fjóss, því at hon heyrði at naut beljaði. Hon sá at nautin vóru í brottu, nema ein kvíga var eptir. Hon gékk inn ok sagði Ingjaldi. Síðan fóru menn í klæði sín, ok tóku sér hross ok riðu inn til Hvamms. Þar var Ingjaldr, Þorsteinn Gunnarsson, Þórðr Bǫðvarsson. Þeir kómu á far nautanna, ok sá mikla manna-slóð.

Sturla hafði risit upp þegar lýsti, ok gékk til tǫðu-garðs. Þar vóru fyrir húskarlar, ok rufu hey-des er drepit hafði um haustit. Vindr var á norðan, ok frjósanda. Þeir sá, at þrír menn hleypðu handan frá Akri sem fara máttu. Ok er þeir kómu á túnvǫllinn, þá kenndu þeir at þar var Ingjaldr. Þá mælti Sturla: "Svá lízk mér á Ingjald mág minn, sem hann muni nú í dag selja mér geldingana."

Ingjaldr kom nú ok sagði þeim ránit. Sturla svaraði øngu. Gékk heim þegjandi, ok inn í skála til rúms síns ok tók ofan skjǫld ok øxi.

Guðný húsfreyja var vǫknuð, ok spurði hvat tíðenda væri. Hann svaraði: "Ekki enna, annat en þeir Einarr Þorgilsson hafa ræntan Ingjald ǫllu ganganda fé." Ok hljóp þegar fram á gólfit ok þaðan út. Guðný stóð upp skjótt, ok gékk útar á gólfit, ok mælti: "Standi menn upp skjótt, Sturla er brott genginn með vápn sín, en Ingjaldr ræntr."

Menn brugðu við skjótt ok klæddusk, ok bjǫggusk af hrapaði mjǫk. Árni Bjarnason tók skjǫld af þili, en eigi fleiri menn; ok þeir hǫfðu tvau ein spjót. Ok fór þá hverr sem búinn var út ór garði með hlíðinni, ok tóku tveir hross saman. Ok er þeir kómu til Krosshóla, vóru þeir nítján saman. Sá þeir þá er þeir Einarr fóru upp um Ránar-vǫllu.

Sturla sagði: "Þat vil ek, at menn beri svá øxar-skǫpt sín, at eigi leggi jǫkul á;" en bað þá duga sem bezt. Sagði þess ván, at nú mundi annat-hvárt fásk mikil sœmð eða bani góðum drengjum. Ok fleiri studdu hans mál. Ok sóttu nú leiðina sem ákafast.

Síðan sá þeir Einarr eptir-reiðina. Þá mælti Hallr Gilsson: "Þat sýnisk mér ráðlegast, frændi, at láta eptir ungféit, en reka undan þat [it] hraðfœrra; þvíat mér segir svá hugr um sem við liðs-mun muni at etja, ef vér finnumk [hér] fyrir sunnan heiðina."

Þá mælti Árni Bassason, ok nǫkkurir fleiri þeir er ákafastir vóru: "Eigi sjám vér þá fleiri en vér erum, heldr nǫkkuru færi; ok víst eigi vilju vér renna fyrir jafn-mǫrgum."

Þá segir Óláfr Klǫkkuson: "Ek em maðr skygn, ok sýnisk mér sem flestir hafi tví-mennt þeir er eptir ríða."

Einarr sagði: "Hafa skal hvert lamb meðan halda má."

Þeim varð nú sein fǫrin upp yfir ána, þvíat féit var heimfúst. Þá er þeir Einarr kómu upp yfir Snorra-vað, þá fóru þeir Sturla um Ránar-vǫllu. Þeim Einari varð seint upp um brekkurnar, þvíat þar var snjór í driptum.

Þá mælti Einarr til Arngeirs Auðunnarsonar: "Þú skalt fara vestr um Heiði at samna liði." Ok svá gerði hann.

Þeir Einarr fóru [allt] upp á heiðar-brúnina, ok fóru reiðgǫtu. Ok er þeir vóru komnir [á] upp, þá hljópu þeir af hestum ok tóku sér stǫðu á framan-verðri brekkunni. Ok þá vóru þeir Sturla komnir at inni efstu brekkunni, ok hlaupa af hestum sínum. Ok hljóp Sveinn Sturluson ok Þorsteinn Gunnarsson; ok verðr Sveinn fyrstr upp, ok snøri til þeirrar slóðar er þeir Einarr hǫfðu farit um nóttina vestan, ok øngir vóru menn fyrir. Árni Bassason skaut af boga nǫkkurum ǫrum, ok geigaði þat, ok kom á øngan mann. En er þeir Einarr sá hvert þeir stefndu, þá runnu þeir á móti þeim fyrir gils-botninn; en Sturla sneri þar upp eptir, er þeir Einarr hǫfðu áðr farit upp. Ok er þeir kómu upp á brekkurnar, þá snúa þeir Einarr aptr móti þeim.

Þá mælti Sturla: "Viltú, Einarr, laust láta féit!"

Einarr mælti: "Aldri, meðan vér megum á halda."

Ok því næst hlaupask þeir at. Ok gékk Ingjaldr hart fram með reidda øxina; en Óláfr Klǫkkuson hjó þegar til hans, ok kom á ǫxlina vinstri, ok hljóp þegar á hol, ok var þat banvænt sár. Ásbjǫrn Hafliða son hjó þegar til Sturlu ok ofan í skjǫldinn, ok klauf niðr at mundriða; þá fékk hann lǫg tvau, ok kom hvárt-tveggja í skjǫldinn. Ok í því bili var hǫggin hǫnd af Bersa Ljótssyni. Því næst fékk sár Þorgrímr Kolbeinsson; Sveinn Sturluson ok Þorsteinn Gunnarsson særðu hann; ok var hann hǫgginn á hǫndina tve-falda ok sundr handleggrinn bæði fyrir ofan ǫlbogann ok framan; hann hafði ok herða-sár mikit. Síðan lagði maðr til Óláfs Klǫkkusonar, ok kom á miðjan hann. Tvau hafði hann lǫg, ok stór sár ǫnnur, ok gékk hann frá í hallinn upp ok settisk þar niðr. Þá fékk Snorri Hallsson sár á hendi. Þeir Árni Bassason ok Árni Bjarnason stóðu í þot, ok reiða upp vápnin.

Þá mælti Árni Bassason: "Nafni, eigumk vit eigi vit, þvíat vit hǫfum mælt til vináttu." Lét þá Árni Bjarnason síga niðr skjǫldinn frá andliti sér. En er þat sá Árni Bassason, þá reiddi hann upp øxina tveim hǫndum, ok hjó til hans; en hann brásk undan, ok hjó hann niðr øxinni, ok steypðisk eptir. Þá hjǫggu þeir Árni ok Prest-Oddr báðir til hans, ok kom annat í hǫfuðit en annat um þverar herðarnar í gegnum brjóstit; ok lét Árni þar líf sitt. Í því bili hafði Ásbjǫrn Hafliðason hǫggit niðr øxinni, ok varð honum laus øxin, ok renndi frá honum; ok er hann vildi taka hana, þá hǫrvaði hann, þvíat þar var hallr, ok féll hann flatr. Þá hjó Sveinn Sturluson til hans, ok kom á hann miðjan, ok brast við. Ásbjǫrn var gyrðr saxi, ok kom hǫggit í hjaltit ofan; en oddrinn saxins nam mundriðann. Hann stóð þegar upp, ok var eigi sárr orðinn.

Þá fékk Einarr lag af spjóti á síðu, ok rann honum mjǫk blóð. Þorsteinn Tjǫrvason krœkði mann Sturlu at sér með øxinni, ok svá undir fœtr sér; ok fékk hann komit sér ofan í gilit undir holfenni. Nokkurir fleiri menn urðu sárir í hvárum-tveggja flokki en hér eru nefndir.

Þá mælti Einarr við Svein Sturluson: "Þat vildu vér, at þú gæfir oss grið, þvíat þú átt jafnan þann hlut í með oss, er þá er betr en áðr."

Sveinn mælti: "Faðir minn ræðr griðum." Þá settisk Einarr niðr, ok mœddi hann blóðrás.

Þá mælti Hallr Gilsson til Sturlu: "Grið vildu vér nú hafa."

Sturla mælti: "Leggit nú vápnin niðr."

Þeir vildu þat eigi: Þá mælti Sturla: "Grið skulu þér nú fá." Þá vóru þeim grið seld, ok mælti enginn í móti, þóat fé mundi aptr fara.

Þessir menn vóru nefndir með Sturlu á heiðinni: Sveinn sonr hans, Ingjaldr mágr hans, ok húskarlar hans tveir, Snorri bróðir hans, [Prest-Oddr,] Þorgeirr Bassason, Þórðr Eindriðason, Ásbjǫrn Ljótsson, Þóroddr Sveinsson, Bersi Ljótsson ok Ingimundr bróðir hans, Árni Bjarnason, Hallr Gilsson, ok Atli Þormóðarson.

Ingjaldr, mágr Sturlu, var þegar ørendr; ok Árni Bassason af liði Einars, en Óláfr Klǫkkuson ok Þorgrímr Kolbeinsson fengu þjónostu ok ǫnduðusk báðir. Þorsteinn Tjǫrfason lá allan vetrinn í sárum, ok varð grœddr at kalla. Grœddir urðu ok aðrir menn allir. En Snorri Hallsson ok Bersi [Ljótsson] urðu eigi ǫrkymla-lausir, þvíat Bersi lét hǫnd sína, en Snorri nýtti ekki af hendi.

Þá er Sturla fór heim af fundinum hafði hann með sér lík Ingjalds ok fé allt þat er rænt hafði verit. Þeir Einarr fluttusk ok heim; kómu menn í móti þeim í Hvammsdal. Eptir fund þenna sátu hvárir-tveggju í búum [sínum] um vetrinn; ok var þat mál flestra manna, at á þeim fundi skipti um mann-virðingar með þeim Sturlu ok Einari.

Um várit eptir vóru málin búin til Alþingis, ok riðu hvárir-tveggju til þings, ok héldu fram málunum. Var enn sem fyrr, at vinir þeirra gengu í milli; ok var snúit til sátta; ok skyldi Jón Loptsson gera um ok Gizurr Hallsson. Var þeim gerðum svá farit sem líklegast þótti, at helzt mundi sættirnar haldask; en ekki með þvílíkum stafna-burð sem fyrr vóru gǫrvir. Ok skilðusk menn sáttir á því þingi á ǫll þau mál er milli hǫfðu verit; ok fóru við þat heim. Ok vóru nú sáttir.

Tanni hét maðr, er bjó í Galtardals-tungu; hann átti Gunnhildi Bersadóttur systur Þórðar. Þórdís hét ǫnnur dóttir Bersa; henni fylgði at lagi sá maðr er Þorgeirr hét; hann var kenndr við móður sína ok kallaðr Arnóruson; Bǫðvarr hét faðir hans. Þórdís var óskapvær. Þórdís fór eitt sinn á kynnis-leit í Tungu til systur sinnar. En er Þorgeiri þótti hon seint koma heim, þá fór hann eptir henni; en hon var trauð heimfarar. Þá lagði Tanni þau orð til; kvezk hann eigi vilja at hon fari nauðig ór sínum hýbýlum. Þorgeirr sagði, at hann mundi eigi því ráða. Ok greindi þá á, þar til er Þorgeirr hjó til Tanna, ok var þat bana-sár.

Eptir þetta fór Þorgeirr þegar á fund Sturlu, ok bað hann ásjá; en Sturla kvað slíkt íll verk vera; en lézk eigi kunna um þingmenn sína at reka þá frá sér.

En Tanni hafði verit þingmaðr Þorleifs beiskalda ok frændi. Þorleifr tók við máli eptir Tanna ok sótti Þorgeir til sekðar fullrar á Alþingi; ok sýndisk Sturlu eigi at verja þat mál; ok varð Þorgeirr sekr skógar-maðr, en Sturla kom honum útan um sumarit norðr í Eyjafirði.

Ófeigr hét maðr Salgerðarson, en Bergr hét faðir hans; hann var vinr Sturlu ok heima-maðr hans; hann fór norðr með Þorgeiri ok fór útan. Annat sumar eptir kom Ófeigr út, ok fór þá til Sturlu, ok var þar um vetrinn.

Þorleifr varð þessa víss; ok sagði mikla ósœmð í slíku sýnask af Sturlu, er hann vildi sitja fyrir sœmð hǫfðingja. Þorleifr gerir um várit lið-samnað, ok ferr í Dali ok gisti í Ásgarði at Bjarna Steinssonar. Þar kom Einarr Þorgilsson til liðs við hann, ok hǫfðu þrjú hundruð manna, ok fór stefnu-fǫr í Hvamm. En er Sturla spurði liðs-drátt þeirra, þá samnar hann liði at sér, ok hafði þó fjǫlmenni miklu minna. Síðan stefnir Þorleifr Ófeigi um þat, er hann hafði orðit samfara með Þorgeiri.

Sturla kvað Þorleif jafnan hafa stórræði fyrir hendi, þótt ekki mætti við þat jafnask, er hann brenndi inni Magnús biskup í Hítardal; "En vart sjálfr dreginn grátandi ór eldinum."

Þorleifr sagði: "Øngum munu þau tíðendi verri þykkja enn mér; en eigi eru vit þaðan komnir, at þat sé víst at sá hafi betr er einskis þykkir um þau tíðendi vert. En ekki gǫrla mantú þat nú, at þú mundir drepinn hjá garði þínum, sem melrakki hjá greni, ef ek stœða eigi fyrir þér. En þess vilnumsk ek at færi gangi hǫfuðlausir á dóms-degi fyrir mik en fyrir þik, er þú leikr þér nú at glæpum þínum."

Síðan riðu þeir Þorleifr brott, ok í Ásgarð um kveldit; vóru þar aðra nótt með allan flokkinn. En at morni skilðusk þeir Einarr þar, ok fóru hvárir-tveggju heimleiðis.

Ok litlu síðarr kom Sturla við sétta mann í Ásgarð; ok var Bjarni bóndi heima við annan mann í smiðju. Síðan kvaddi Sturla hann út ok mælti: "Þat ætla ek," sagði hann, "at vit munum nú skilja verða sambúðina;" ok kvezk eigi vilja, at optarr ætti óvinir hans heimilan gistingar-stað í Ásgarði, "þá er þeir fara slíkar óspekðar-farir;" ok kvað annanhvárn þeirra fœra mundu verða bústaðinn. Síðan reið Sturla heim. En Bjarni seldi landit Erlendi presti Hallasyni. Síðan reið Þorleifr beiskaldi til þings, ok hafði frammi málit um sumarit.

Ok gengu menn á meðal ok sættu þá; ok tóku sínn mann til gerðar hvárir. Sturla tók til Bǫðvar Þórðarson; en Þorleifr Einar Þorgilsson; ok urðu þeir á ekki sáttir um gerðina.

Þá mælti Bǫðvarr: "Þat þykki mér ráð, at vit hlutim um hvárr [okkarr] gera skal." Ok því játti Einarr. Síðan hlutuðu þeir, ok hlaut Bǫðvarr at gera. Hann gerði lítil fégjǫld á hendr Sturlu.

Nǫkkuru síðarr fór sótt mikil um hérǫð. Þess er getit, at einhvern aptan kom í Hvamm sá maðr er kominn var útan af Snæfells-nesi, en áðr ór Borgarfirði. Hann var umrenningr. En Sturla settisk á tal við hann ok spurði margs. Hann spurði fyrst um ferðir hans. En hinn sagði.

Þá mælti Sturla: "Er sótt mikil suðr um héraðit?"

Hann sagði at svá var.

"Komtú í Hitardal?" sagði Sturla.

"Já," sagði hann ferða-maðrinn.

"Hversu mátti Þorleifr?" sagði Sturla.

"Því var betr, at hann mátti vel," segir ferða-maðrinn.

"Já," sagði Sturla, "svá mun vera; þvíat allar kvalar munu honum sparðar til annars heims."

Nú skilja þeir talit. Ok ferr hinn um morguninn, ok allt um haustit vestr í Fjǫrðu, ok vestan nær vetri.

Ok þegar lítit er af vetri, kemr hann í Hitardal. Þorleifr beiskaldi var spurull við hann, ok frétti: "Komtú ór Fjǫrðum vestan?"

Ferða-maðr sagði svá vera.

Þorleifr spurði: "Hversu [er] þangat ært?"

Hann segir þar gott ár, "Nema sótt gerðisk þar [nú] mikil."

Þorleifr mælti: "Komtú í Hvamm?"

"Já," sagði hann.

"Hversu mátti Sturla bóndi?"

"Vel mátti hann," sagði ferða-maðr, "er ek fór vestr; en nú lá hann, er ek fór vestan, ok var mjǫk tekinn."

"Svá mun vera," sagði Þorleifr; "hann mun nú hafa íllt, en hálfu verra síðarr."

Maðr hét Bjarni, ok var Þorsteinsson, hann átti Helgu Gellisdóttur; þeirra son hét Þorsteinn drettingr.

Þorhallr hét bóndi, hann var Surtsson, hann bjó á Hólmlátri á Skógar-strǫnd. Hann átti Æsu Þorbergs dóttur. Hann var auðmaðr mikill ok sterkr ok ódæll ok mikilmenni. Hann var þingmaðr Þorleifs beiskalda, ok farmaðr, ok gjafvin. Þau áttu þrjár dœtr, hétu Þórdís, Þórný ok Helga. Þórnýjar fékk Þorsteinn drettingr; hann átti þá góðan fjárhlut, ok rézk hann í Hólmlátr með fé sitt.

Þat kom þá upp, at Þórný hefði verit gefin ólétt, ok átti barn við henni sá maðr er Þórðr hét, ok var all-skillítill. Þorsteinn drettingr átti ok barn í vánum, ok var því leynt. Guðrún Ásbjarnar-dóttir sagði ok þá, at Þorsteinn væri faðir at barni hennar þat er þá var nǫkkurra vetra gamalt. Ok er þat kom upp allt saman, þá lét Þórhallr kenna manna-munar ok dró fjárhluti Þorsteins alla undir sik, en hélt honum til verknaðar; en ef hann legði orð í, þá var hann hrakðr í orðum eða barðr. Ekki var Þorsteinn vinsælðarmaðr.

Þorvarðr hét maðr bjó út í Eskigrasey, gildr bóndi. Þat var eitthvert sinn at vetr-nóttum, at Sveinn Sturluson ferr út þangat ok keypti mjǫl at honum til handa Sturlu. En er mjǫlin kómu heim, reyndusk þau verr en ætlat var. Nú þykkir Sturlu illa ok [þótti] Þorvarðr hafa sik falsat.

Sveinn fór suðr skǫmmu eptir, hittir Þorvarð, ok segir honum svá: "Tveir eru kostir af minni hendi: sá annarr, at ek mun stefna þér, eða þú takir við syni mínum er Halldórr heitir."

Þorvarðr kvazk þat mundu kjósa, [heldr] en hafa óvingan þeirra feðga. Ok fór Halldórr þangat.

Þorvarðr var alda-vin Þorhalla at Hólmlátri. Ok er hann spurði þetta, þá fór hann til ok fœrði í brott sveininn, ok at Horni frændum móðurinnar þar sem áðr hafði verit, ok kvezk eigi vilja slíkan ágang.

Þorvaldr kvað hann sýna vináttu við sik, en kvað þó betra at sýna lítilmennsku hér um "en koma sjálfum mér í vandræði."

Þórhallr kvað svá [búit] vera skyldu.

En er Sveinn spurði þetta, þá mælti hann: "Vera kann, at Þórhallr vili sitja yfir várum hlut, en kost-gæfr vil ek vera at leggja hér slíkt í móti."

Sturla kvað þat auðséð vera, at slíkir menn vildu íllt við þá eiga.

En Guðný bað þá vera láta kyrt; þvíat vel var með þeim Þórhalli.

Síðan var þat af ráðit, at menn vóru sendir á Hólmlátr, at fala þrjár vættir matar at honum; ok vóru til sǫgð orð Guðnýjar. En Þórhallr sagðisk øngan mat mundu láta falan. Æsa fýsti at selja, en Þórhallr vildi eigi selja; ok réð hann.

Sendimenn kómu heim í Hvamm ok sǫgðu Sturlu orð hans. Sturla bað Guðnýju at reyna vini sína.

Litlu síðarr hittask þeir Sveinn Sturluson ok Þorsteinn drettingr við Kambsnes, ok sátu á tali um hríð; ok var þat í hjali með þeim, at Sveinn skyldi ráða af Þórhall, en Þorsteinn skyldi gefa honum til sex tigi hundraða; skyldi þat kaup á laun fara.

Ok um várit eptir Páska gerði Sveinn ferð sína [út] á Hólmlátr við tíunda mann; ok fóru á skipi, ok lendu út hjá stekkum Þórhalls.

Síðan mælti Sveinn við menn sína: "Vita skulu þér nú ørendi mitt, at vér munum stefna Þórhalli."

Síðan ganga þeir til húss. Hafþórr Naddsson var húskarl Þórhalls, en vinr Sveins, ok ætluðu þeir at kalla hann út ok láta hann heyra stefnuna. Þeir gengu heim til dura, Þóroddr ok Þórðr Bessason, ok drápu á dyrr; en Þórhallr gékk sjálfr út til dura ok lauk upp, ok stóð í durum inni. Þá gengu þeir Sveinn at durum; ok nefndi hann sér vátta, ok stefndi Þórhalli um þat at hann hefði leynt fjórðungi fjár síns ok eigi gǫrf tíund af; hann stefndi annari stefnu um þat, at hann hefði tvá pundara, ok hefði á inn meira keypt en selt á inn minna, ok væri hvárr-tveggi rangr. Ok lét varða fjǫrbaugs-garð. Hann stefndi enn um þat, at hann hefði álnar rangar, ok lét varða fjǫrbaugs-garð, ok jafnan sex merkr.

Því næst stefndi hann Þorleifi Þormóðarsyni fjórum stefnum, sinni um hvern fjórðung tíundar, ok lét jafnan varða sex merkr.

Þórhallr mælti þá til Sveins: "Kaupa muntú vilja fé mitt svá sem þú hefir virt tíundir."

Sveinn svarar, ok kvað hann mundu eigi vilja selja honum þrjú hundruð hundraða [á] frest, ef hann vildi eigi eiga at honum á frest verð þriggja vætta matar. Ok með þat fóru þeir Sveinn í brott.

En Þórhallr fór á fund Þorleifs beiskalda, ok sótti hann at ráðum.

Þorleifr segir at tveir væri kostir til: "Sá er annarr, at selja land sitt ok ráðask brott vestan þaðan, eða sættask við Hvammverja, ok selja þeim sjálfdœmi."

Þórhallr mælti: "Viltú þá fá mér lǫnd suðr hér?"

Þorleifr kvezk ætla, at honum mundi þat eigi fullgǫra; ok eggjaði hann, at hann réðisk lengra í brott.

Þórhallr fór heim; ok litlu síðarr inn í Hvamm, ok hitti Sturlu, ok seldi honum sjálfdœmi, ok kvazk þetta mál eigi til þrætu leggja.

Sturla kvezk ætla, at þetta mundi honum betr gegna. Síðan frétti Sturla Svein eptir hvat gera skyldi; en Sveinn kvezk vilja, at hann gerði eigi minna en sex tigi hundraða, ok kvað hann þess maklegan.

"Nei," sagði Sturla, "tíu hundruð skal gera lengr, þó hefir hann undir mik lagit málit." Ok þá gerð sagði Sturla upp. En Þórhallr kvað sér vel líka. Ok svá kom, at hann galt land, Langeyjar-hólma, ok þrjú hundruð í slátrum.

Maðr hét Þorsteinn; hann var Þórisson; hann hafði verit heimamaðr Sturlu; hann var þá á vist með Þórhalli, ok fór með þeim heldr ílla, ok Þórhallr stefndi honum um hross-reið. Síðan [fór Þorsteinn] á fund Sturlu ok bað hann ásjá. En Þórhallr sótti hann á þingi til fullra sekða; en Sturla gékk við heimilis-fangi hans, ok réð því Þórhallr eigi til at féráns-dómr væri háðr. Síðan sendi Sturla Þorstein norðr um land, ok varðaði eigi um bjargir hans. Nú líkaði hvárum-tveggjum heldr verr en áðr; Sturlu þótti Þórhallr þat einskis meta er hann hafði honum á hendi verit; en Þórhalli þótti enn hafðr ójafnaðr við sik.

Nú er Þórhallr þóttisk spyrja kaup þeirra Sturlu ok Þorsteins, þá hitti hann Þorleif beiskalda ok Einar Þorgilsson eitt sumar á þingi; ok sagði þeim svá, at hann þóttisk við mikil vandræði kominn vera.

[Einarr mælti]: "Þœtti þér eigi þat til liggja, at við Þorleifr réðim Sturlu af, ef vit mættim, en þú héldir uppi fé-bótum."

Hann kvezk glaðlega vilja undir þat ganga. En Helgi prestr Skeljungsson varð varr við ráða-gerð þeirra, ok sagði þeim feðgum.

Kálfr hét maðr, er bjó á Gunnarsstǫðum inn frá Hólmlátri, it næsta; hann átti þrjá sonu; hét Bǫrkr inn yngsti. En er Kálfr faðir þeirra andask, þá seldu þeir landit, enir ellri synir hans, Þórhalli. En er Bǫrkr var nokkuð á legg kominn, þá kallar hann í hendr Þórhalli til landsins á Gunnarsstǫðum; en Þórhallr kvezk eigi mundu laust láta landit fyrir honum, ok svarar heldr stutt. Bǫrkr var ok eigi orðstilltr. Hann var þingmaðr Sturlu.