Bókastaðir

Nú er þat tíðenda á Skarfstöðum, — at kona ein stóð upp í dagan; ok gékk til bæna-húss. Hón gékk til fjóss, því at hón heyrði at naut beljaði. Hón sá at nautin vóru í brottu, nema ein kvíga var eptir. Hón gékk inn ok sagði Ingjaldi. Síðan fóru menn í klæði sín, ok tóku sér hross ok riðu inn til Hvamms. Þar var Ingjaldr, Þorsteinn Gunnarsson, Þórðr Böðvarsson. Þeir kómu á far nautanna, ok sá mikla manna-slóð. Sturla hafði risit upp þegar lýsti, ok gékk til töðu-garðz. Þar vóru fyrir húskarlar, ok rufu hey-des er drepit hafði um haustið. Vindr var á norðan, ok frjósanda. Þeir sá, at þrír menn hleypðu handan frá Akri sem fara máttu. Ok er þeir kómu á túnvöllinn, þá kenndu þeir at þar var Ingjaldr. Þá mælti Sturla: "Svá lízk mér á Ingjald mág mínn, sem hann muni nú í dag selja mér geldingana." Ingjaldr kom nú ok sagði þeim ránit. Sturla svaraði öngu. Gékk heim þegjandi, ok inn í skála til rúms síns ok tók ofan skjöld ok öxi. Guðný húsfreyja var vöknuð, ok spurði hvat tíðenda væri. Hann svaraði: "Ekki enna, annat en þeir Einarr Þorgilsson hafaræntan Ingjald öllu ganganda fé." Ok hljóp þegar fram á gólfit ok þaðan út. Guðný stóð upp skjótt, ok gékk útar á gólfit, ok mælti: "Standi menn upp skjótt, Sturla er brott genginn með vápn sín, en Ingjaldrræntr." Menn brugðu við skjótt ok klæddusk, ok bjöggusk af hrapaði mjök. Árni Bjarnason tók skjöld af þili, en eigi fleiri menn; ok þeir höfðu tvau ein spjót. Ok fór þá hverr sem búinn var út ór garði með hlíðinni, ok tóku tveir hross saman. Ok er þeir kómu til Krosshóla, vóru þeir nítján saman. Sá þeir þá er þeir Einarr fóru upp um Ránar-völlu. Sturla sagði: "Þat vil ek, at menn beri svá öxar-sköpt sín, at eigi leggi jökul á;" en bað þá duga sem bezt. Sagði þess ván, at nú mundi annat-hvárt fásk mikil sæmð eðr bani góðum drengjum. Ok fleiri studdu hans mál. Ok sóttu nú leiðina sem ákafast. Síðan sá þeir Einarr [eptir] -reiðina. Þá mælti Hallr Gilsson: "Þat sýnisk mér ráðlegast, frændi, at láta eptir ungféit, en reka undan þat [it] hraðfærra; þvíat mér segir svá hugr um sem við liðs-mun muni at etja, ef vér finnumk [hér] fyrir sunnan heiðina." Þá mælti Árni Bassason, ok nökkurir fleiri þeir er ákafastir vóru: "Eigi sjám vér þá fleiri en vér erum, heldr nökkuru færi; ok víst eigi vilju vér renna fyrir jafn-mörgum." Þá segir Óláfr Klökkuson: "Ek em maðr skygn, ok sýnisk mér sem flestir hafi tví-mennt þeir er eptir ríða." Einarr sagði: "Hafa skal hvert lamb meðan halda má." Þeim varð nú sein förin upp yfir ána, þvíat féit var heimfúst. Þá er þeir Einarr kómu upp yfir Snorra-vað, þá fóru þeir Sturla um Ránar-völlu. Þeim Einari varð seint upp um brekkurnar, þvíat þar var snjór í driptum. Þá mælti Einarr til Arngeirs Auðunnarsonar: "Þú skalt fara vestr um Heiði at samna liði." Ok svá görði hann. Þeir Einarr fóru [allt] upp á heiðar-brúnina, ok fóru reiðgötu. Ok er þeir vóru komnir [á] upp, þá hljópu þeir af hestum ok tóku sér stöðu á framan-verðri brekkunni. Ok þá vóru þeir Sturla komnir at inni efstu brekkunni, ok hlaupa af hestum sínum. Ok hljóp Sveinn Sturluson ok Þorsteinn Gunnarsson; ok verðr Sveinn fyrstr upp, ok snöri til þeirrar slóðar er þeir Einarr höfðu farit um nóttina vestan, ok öngir vóru menn fyrir. Árni Bassason skaut af boga nökkurum örum, ok geigaði þat, ok kom á öngan mann. En er þeir Einarr sá hvert þeir stefndu, þá runnu þeir á móti þeim fyrir gils-botninn; en Sturla sneri þar upp eptir, er þeir Einarr höfðu áðr farit upp. Ok er þeir kómu upp á brekkurnar, þá snúa þeir Einarr aptr móti þeim. Þá mælti Sturla: "Viltú, Einarr, laust láta féit!" Einarr mælti: "Aldri, meðan vær megum á halda." Ok því næst hlaupask þeir at. Ok gékk Ingjaldr hart fram með reidda öxina; en Óláfr Klökkuson hjó þegar til hans, ok kom á öxlina vinstri, ok hljóp þegar á hol, ok var þat banvænt sár. Ásbjörn Hafliða son hjó þegar til Sturlu ok ofan í skjöldinn, ok klauf niðr at mundriða; þá fékk hann lög tvau, ok kom hvárt-tveggja í skjöldinn. Ok í því bili var höggin hönd af Bersa Ljótzsyni. Því næst fékk sár Þorgrímr Kolbeinsson; Sveinn Sturluson ok Þorsteinn Gunnarsson særðu hann; ok var hann högginn á höndina tve-falda ok sundr handleggrinn bæði fyrir ofan ölbogann ok framan; hann hafði ok herða-sár mikit. Síðan lagði maðr til Óláfs Klökkusonar, ok kom á miðjan hann. Tvau hafði hann lög, ok stór sár önnur, ok gékk hann frá í hallinn upp ok settisk þar niðr. Þá fékk Snorri Hallzson sár á hendi. Þeir Árni Bassason ok Árni Bjarnason stóðu í þot, ok reiða upp vápnin. Þá mælti Árni Bassason: "Nafni, eigumk vit eigi vit, þvíat vit höfum mælt til vinláttu." Lét þá Árni Bjarnason síga niðr skjöldinn frá andliti sér.

En er þat sá Árni Bassason, þá reiddi hann upp öxina tveim höndum, ok hjó til hans; en hann brásk undan, ok hjó hann niðr öxinni, ok steypðisk eptir. Þá hjöggu þeir Árni ok Prest-Oddr báðir til hans, ok kom annat í höfuðit en annat um þverar herðarnar í gegnum brjóstið; ok lét Árni þar líf sítt. Í því bili hafði Ásbjörn Hafliðason höggit niðr öxinni, ok varð hónum laus öxin, ok renndi frá hónum; ok er hann vildi taka hana, þá hörvaði hann, þvíat þar var hallr, ok féll hann flatr. Þá hjó Sveinn Sturluson til hans, ok kom á hann miðjan, ok brast við. Ásbjörn var gyrðr saxi, ok kom höggit í hjaltið ofan; en oddrinn saxins nam mundriðann. Hann stóð þegar upp, ok var eigi sárr orðinn.

Þá fékk Einarr lag af spjóti á síðu, ok rann hónum mjök blóð. Þorsteinn Tjörvason krækði mann Sturlu at sér með öxinni, ok svá undir fætr sér; ok fékk hann komit sér ofan í gilit undir holfenni. Nokkurir fleiri menn urðu sárir í hvárum-tveggja flokki en hér eru nefndir. Þá mælti Einarr við Svein Sturluson: "Þat vildu vér, at þú gæfir oss grið, þvíat þú átt jafnan þann hlut í með oss, er þá er betr en áðr." Sveinn mælti: "Faðir mínn ræðr griðum." Þá settisk Einarr niðr, ok mæddi hann blóðrás.

Þá mælti Hallr Gilsson til Sturlu: "Grið vildu vér nú hafa." Sturla mælti: "Leggit nú vápnin niðr." Þeir vildu þat eigi: Þá mælti Sturla: "Grið skulu þér nú fá." Þá vóru þeim grið seld, ok mælti enginn í móti, þóat fé mundi aptr fara. Þessir menn vóru nefndir með Sturlu á heiðinni: Sveinn sonr hans, Ingjaldr mágr hans, ok húskarlar hans tveir, Snorri bróðir hans, [Prest-Oddr,] Þorgeirr Bassason, Þórðr Eindriðason, Ásbjörn Ljótzson, Þóroddr Sveinsson, Bersi Ljótzson ok Ingimundr bróðir hans, Árni Bjarnason, Hallr Gilsson, ok Atli Þormóðarson. Ingjaldr, mágr Sturlu, var þegar örendr; ok Árni Bassason af liði Einars, en Óláfr Klökkuson ok Þorgrímr Kolbeinsson fengu þjónostu ok önduðuz báðir. Þorsteinn Tjörfason lá allan vetrinn í sárum, ok varð græddr at kalla. Græddir urðu ok aðrir menn allir. En Snorri Hallzson ok Bersi [Ljótzson] urðu eigi örkymla-lausir, þvíat Bersi lét hönd sína, en Snorri nýtti ekki af hendi.

Þá er Sturla fór heim af fundinum hafði hann með sér lík Ingjallz ok fé allt þat er rænt hafði verit. Þeir Einarr fluttusk ok heim; kómu menn í móti þeim í Hvammsdal. Eptir fund þenna sátu hvárir-tveggju í búum [sínum] um vetrinn; ok var þat mál flestra manna, at á þeim fundi skipti um mann-virðingar með þeim Sturlu ok Einari. Um várit eptir vóru málin búin til Alþingis, ok riðu hvárir-tveggju til þings, ok héldu fram málunum. Var enn sem fyrr, at vinir þeirra gengu í milli; ok var snúit til sátta; ok skyldi Jón Loptzson göra um ok Gizurr Hallzson. Var þeim görðum svá farit sem líklegast þótti, at helzt mundi sættirnar haldask; en ekki með þvílíkum stafna-burð sem fyrr vóru görvir. Ok skilðusk menn sáttir á því þingi á öll þau mál er milli höfðu verit; ok fóru við þat heim. Ok vóru nú sáttir.

Tanni hét maðr, er bjó í Galtardals-tungu; hann átti Gunnhildi Bersadóttur systur Þórðar. Þórdís hét önnur dóttir Bersa; henni fylgði at lagi sá maðr er Þorgeirr hét; hann var kenndr við móður sína ok kallaðr Arnóruson; Böðvarr hét faðir hans. Þórdís var óskapvær. Þórdís fór eitt sinn á kynnis-leit í Tungu til systur sínnar. En er Þorgeiri þótti hón seint koma heim, þá fór hann eptir henni; en hón var trauð heimfarar. Þá lagði Tanni þau orð til; kvezk hann eigi vilja at hón fari nauðig ór sínum hýbýlum. Þorgeirr sagði, at hann mundi eigi því ráða. Ok greindi þá á, þar til er Þorgeirr hjó til Tanna, ok var þat bana-sár. Eptir þetta fór Þorgeirr þegar á fund Sturlu, ok bað hann ásjá; en Sturla kvað slíkt íll verk vera; en lézk eigi kunna um þingmenn sína at reka þá frá sér. En Tanni hafði verit þingmaðr Þorleifs beiskalda ok frændi. Þorleifr tók við máli eptir Tanna ok sótti Þorgeir til sekðar fullrar á Alþingi; ok sýndisk Sturlu eigi at verja þat mál; ok varð Þorgeirr sekr skógar-maðr, en Sturla kom hónum útan um sumarit norðr í Eyjafirði. Ófeigr hét maðr Salgerðarson, en Bergr hét faðir hans; hann var vinr Sturlu ok heima-maðr hans; hann fór norðr með Þorgeiri ok fór útan. Annat sumar eptir kom Ófeigr út, ok fór þá til Sturlu, ok var þar um vetrinn.

Þorleifr varð þessa víss; ok sagði mikla ósæmð í slíku sýnask af Sturlu, er hann vildi sitja fyrir sæmð höfðingja. Þorleifr görir um várit lið-samnað, ok ferr í Dali ok gisti í Ásgarði at Bjarna Steinssonar. Þar kom Einarr Þorgilsson til liðs við hann, ok höfðu þrjú hundruð manna, ok fór stefnu-för í Hvamm. En er Sturla spurði liðs-drátt þeirra, þá samnar hann liði at sér, ok hafði þó fjölmenni miklu minna. Síðan stefnir Þorleifr Ófeigi um þat, er hann hafði orðit samfara með Þorgeiri. Sturla kvað Þorleif jafnan hafa stórræði fyrir hendi, þótt ekki mætti við þat jafnask, er hann brenndi inni Magnús biskup í Hítardal; "En vart sjálfr dreginn grátandi ór eldinum." Þorleifr sagði: "Öngum munu þau tíðendi verri þykkja enn mér; en eigi eru vit þaðan komnir, at þat sé víst at sá hafi betr er einskis þykkir um þau tíðendi vert. En ekki görla mantú þat nú, at þú mundir drepinn hjá garði þínum, sem melrakki hjá greni, ef ek stæða eigi fyrir þér. En þess vilnumsk ek at færi gangi höfuðlausir á dóms-degi fyrir mik en fyrir þik, er þú leikr þér nú at glæpum þínum." Síðan riðu þeir Þorleifr brott, ok í Ásgarð um kveldit; vóru þar aðra nótt með allan flokkinn. En at morni skilðusk þeir Einarr þar, ok fóru hvárir-tveggju heimleiðis. Ok litlu síðarr kom Sturla við sétta mann í Ásgarð; ok var Bjarni bóndi heima við annan mann í smiðju. Síðan kvaddi Sturla hann út ok mælti: "Þat ætla ek," sagði hann, "at vit munum nú skilja verða sambúðina;" ok kvezk eigi vilja, at optarr ætti óvinir hans heimilan gistingar-stað í Ásgarði, "þá er þeir fara slíkar óspekðar-farir;" ok kvað annanhvárn þeirra færa mundu verða bústaðinn. Síðan reið Sturla heim. En Bjarni seldi landit Erlendi presti Hallasyni. Síðan reið Þorleifr beiskaldi til þings, ok hafði frammi málit um sumarit.

Ok gengu menn á meðal ok sættu þá; ok tóku sínn mann til görðar hvárir. Sturla tók til Böðvar Þórðarson; en Þorleifr Einar Þorgilsson; ok urðu þeir á ekki sáttir um görðina. Þá mælti Böðvarr: "Þat þykki mér ráð, at vit hlutim um hvárr [okkarr] göra skal." Ok því játti Einarr. Síðan hlutuðu þeir, ok hlaut Böðvarr at göra. Hann görði lítil fégjöld á hendr Sturlu.

Nökkuru síðarr fór sótt mikil um héröð. Þess er getið, at einhvern aptan kom í Hvamm sá maðr er kominn var útan af Snæfellz-nesi, en áðr ór Borgarfirði. Hann var umrenningr. En Sturla settisk á tal við hann ok spurði margs. Hann spurði fyrst um ferðir hans. En hinn sagði. Þá mælti Sturla: "Er sótt mikil suðr um héraðit?" Hann sagði at svá var. "Komtú í Hitardal?" sagði Sturla. "Já," sagði hann ferða-maðrinn. "Hversu mátti Þorleifr?" sagði Sturla. "Því var betr, at hann mátti vel," segir ferða-maðrinn. "Já," sagði Sturla, "svá mun vera; þvíat allar kvalar munu hónum sparðar til annars heims." Nú skilja þeir talit. Ok ferr hinn um morguninn, ok allt um haustið vestr í Fjörðu, ok vestan nær vetri. Ok þegar lítið er af vetri, kemr hann í Hitardal. Þorleifr beiskaldi var spurull við hann, ok frétti: "Komtú ór Fjörðum vestan?" Ferða-maðr sagði svá vera. Þorleifr spurði: "Hversu [er] þangat ært?" Hann segir þar gott ár, "Nema sótt görðisk þar [nú] mikil." Þorleifr mælti: "Komtú í Hvamm?" "Já," sagði hann. "Hversu mátti Sturla bóndi?" "Vel mátti hann," sagði ferða-maðr, "er ek fór vestr; en nú lá hann, er ek fór vestan, ok var mjök tekinn." "Svá mun vera," sagði Þorleifr; "hann mun nú hafa fllt, en hálfu verra

Síðarr."

Maðr hét Bjarni, ok var Þorsteinsson, hann átti Helgu Gellisdóttur; þeirra son hét Þorsteinn drettingr. Þorhallr hét bóndi, hann var Surtzson, hann bjó á Hólmlátri á Skógar-strönd. Hann átti Æsu Þorbergs dóttur. Hann var auðmaðr mikill ok sterkr ok ódæll ok mikilmenni. Hann var þingmaðr Þorleifs beiskalda, ok farmaðr, ok gjafvin. Þau áttu þrjár dætr, hétu Þórdís, Þórný ok Helga. Þórnýjar fékk Þorsteinn drettingr; hann átti þá góðan fjárhlut, ok rézk hann í Hólmlátr með fé sítt. Þat kom þá upp, at Þórný hefði verit gefin ólétt, ok átti barn við henni sá maðr er Þórðr hét, ok var all-skillítill. Þorsteinn drettingr átti ok barn í vánum, ok var því leynt. Guðrún Ásbjarnar-dóttir sagði ok þá, at Þorsteinn væri faðir at barni hennar þat er þá var nökkurra vetra gamalt. Ok er þat kom upp allt saman, þá lét Þórhallr kenna manna-munar ok dró fjárhluti Þorsteins alla undir sik, en hélt hónum til verknaðar; en ef hann legði orð í, þá var hann hrakðr í orðum eða barðr. Ekki var Þorsteinn vinsælðarmaðr. Þorvarðr hét maðr bjó út í Eskigrasey, gildr bóndi. Þat var eitthvert sinn at vetr-nóttum, at Sveinn Sturluson ferr út þangat ok keypti mjöl at hónum til handa Sturlu. En er mjölin kómu heim, reyndusk þau verr en ætlað var. Nú þykkir Sturlu illa ok [þótti] Þorvarðr hafa sik falsat. Sveinn fór suðr skömmu eptir, hittir Þorvarð, ok segir hónum svá: "Tveir eru kostir af mínni hendi: sá annarr, at ek mun stefna þér, eðr þú takir við syni mínum er Halldórr heitir." Þorvarðr kvazk þat mundu kjósa, [heldr] en hafa óvingan þeirra feðga. Ok fór Halldórr þangat. Þorvarðr var alda-vin Þorhalla at Hólmlátri. Ok er hann spurði þetta, þá fór hann til ok færði í brott sveininn, ok at Horni frændum móðurinnar þar sem áðr hafði verit, ok kvezk eigi vilja slíkan ágang. Þorvaldr kvað hann sýna vinátta við sik, en kvað þó betra at sýna lítilmennsku hér um "en koma sjálfum mér í vandræði." Þórhallr kvað svá [búit] vera skyldu. En er Sveinn spurði þetta, þá mælti hann: "Vera kann, at Þórhallr vili sitja yfir várum hlut, en kost-gæfr vil ek vera at leggja hér slíkt í móti." Sturla kvað þat auðséð vera, at slíkir menn vildu íllt við þá eiga. En Guðný bað þá vera láta kyrt; þvíat vel var með þeim Þórhalli. Síðan var þat af ráðit, at menn vóru sendir á Hólmlátr, at fala þrjár vættir matar at hónum; ok vóru til sögð orð Guðnýjar. En Þórhallr sagðisk öngan mat mundu láta falan. Æsa fýsti at selja, en Þórhallr vildi eigi selja; ok réð hann. Sendimenn kómu heim í Hvamm ok sögðu Sturlu orð hans. Sturla bað Guðnýju at reyna vini sína. Litlu síðarr hittask þeir Sveinn Sturluson ok Þorsteinn drettingr við Kambsnes, ok sátu á tali um hríð; ok var þat í hjali með þeim, at Sveinn skyldi ráða af Þórhall, en Þorsteinn skyldi gefa hónum til sex tigi hundraða; skyldi þat kaup á laun fara. Ok um várit eptir Páska görði Sveinn ferð sína [út] á Hólmlátr við tíunda mann; ok fóru á skipi, ok lendu út hjá stekkum Þórhallz. Síðan mælti Sveinn við menn sína: "Vita skulu þér nú örendi mítt, at vér munum stefna Þórhalli." Síðan ganga þeir til húss. Hafþórr Naddzson var húskarl Þórhallz, en vinr Sveins, ok ætluðu þeir at kalla hann út ok láta hann heyra stefnuna. Þeir gengu heim til dura, Þóroddr ok Þórðr Bessason, ok drápu á dyrr; en Þórhallr gékk sjálfr út til dura ok lauk upp, ok stóð í durum inni. Þá gengu þeir Sveinn at durum; ok nefndi hann sér vátta, ok stefndi Þórhalli um þat at hann hefði leynt fjórðungi fjár síns ok eigi görf tíund af; hann stefndi annari stefnu um þat, at hann hefði tvá pundara, ok hefði á inn meira keypt en selt á inn minna, ok væri hvárr-tveggi rangr. Ok lét varða fjörbaugs-garð. Hann stefndi enn um þat, at hann hefði álnar rangar, ok lét varða fjörbaugs-garð, ok jamnan sex merkr.

Því næst stefndi hann Þorleifi Þormóðarsyni fjórum stefnum, sínni um hvern fjórðung tíundar, ok lét jafnan varða sex merkr. Þórhallr mælti þá til Sveins: "Kaupa muntú vilja fé mítt svá sem þú hefir virt tíundir." Sveinn svarar, ok kvað hann mundu eigi vilja selja hónum þrjú hundruð hundraða [á] frest, ef hann vildi eigi eiga at hónum á frest verð þriggja vætta matar. Ok með þat fóru þeir Sveinn í brott. En Þórhallr fór á fund Þorleifs beiskalda, ok sótti hann at ráðum. Þorleifr segir at tveir væri kostir til: "Sá er annarr, at selja land sítt ok ráðask brott vestan þaðan, eða sættask við Hvammverja, ok selja þeim sjálfdæmi." Þórhallr mælti: "Viltú þá fá mér lönd suðr hér?" Þorleifr kvezk ætla, at hónum mundi þat eigi fullgöra; ok eggjaði hann, at hann réðisk lengra í brott. Þórhallr fór heim; ok litlu síðarr inn í Hvamm, ok hitti Sturlu, ok seldi hónum sjálfdæmi, ok kvazk þetta mál eigi til þrætu leggja. Sturla kvezk ætla, at þetta mundi hónum betr gegna. Síðan frétti Sturla Svein eptir hvat göra skyldi; en Sveinn kvezk vilja, at hann görði eigi minna en sex tigi hundraða, ok kvað hann þess maklegan. "Nei," sagði Sturla, "tíu hundruð skal göra lengr, þó hefir hann undir mik lagit málit." Ok þá görð sagði Sturla upp. En Þórhallr kvað sér vel líka. Ok svá kom, at hann galt land, Langeyjar-hólma, ok þrjú hundruð í slátrum. Maðr hét Þorsteinn; hann var Þórisson; hann hafði verit heimamaðr Sturlu; hann var þá á vist með Þórhalli, ok fór með þeim heldr flla, ok Þórhallr stefndi hónum um hross-reið. Síðan [fór Þorsteinn] á fund Sturlu ok bað hann ásjá. En Þórhallr sótti hann á þingi til fullra sekða; en Sturla gékk við heimilis-fangi hans, ok réð því Þórhallr eigi til at féráns-dómr væri háðr. Síðan sendi Sturla Þorstein norðr um land, ok varðaði eigi um bjargir hans. Nú líkaði hvárum-tveggjum heldr verr en áðr; Sturlu þótti Þórhallr þat einskis meta er hann hafði hónum á hendi verit; en Þórhalli þótti enn hafðr ójafnaðr við sik. Nú er Þórhallr þóttisk spyrja kaup þeirra Sturlu ok Þorsteins, þá hitti hann Þorleif beiskalda ok Einar Þorgilsson eitt sumar á þingi; ok sagði þeim svá, at hann þóttisk við mikil vandræði kominn vera. [Einarr mælti]: "Þætti þér eigi þat til liggja, at við Þorleifr réðim Sturlu af, ef vit mættim, en þú héldir uppi fé-bótum." Hann kvezk glaðlega vilja undir þat ganga. En Helgi prestr Skeljungsson varð varr við ráða-görð þeirra, ok sagði þeim feðgum. Kálfr hét maðr, er bjó á Gunnarsstöðum inn frá Hólmlátri, it næsta; hann átti þrjá sonu; hét Börkr inn yngsti. En er Kálfr faðir þeirra andask, þá seldu þeir landit, enir ellri synir hans, Þórhalli. En er Börkr var nokkuð á legg kominn, þá kallar hann í hendr Þórhalli til landzins á Gunnarsstöðum; en Þórhallr kvezk eigi mundu laust láta landit fyrir hónum, ok svarar heldr stutt. Börkr var ok eigi orðstilltr. Hann var þingmaðr Sturlu.