Þá er Einarr Þorgilsson frétti andlát Özurar ins auðga, þá fór hann út í Fagradal til Álfs. Ok er hann kom þar, þá sagði hann Grími eyrendi sítt: "Ek vil at þú farir heim með mér; en ek vil eiga fjár-heimtu þá er þú átt í Búðardal." Grímr var leiddr ór kirkju, ok fór með Einari. En Álfr kvað þat eigi at sínum vilja görð, "Þvíat ek hefi," sagði hann, "áðr lagt fé fyrir hann; þvíat Özurr var eigi skilgetinn; ok sat ek því fyrir ómegðum; ok þykkjumk ek því til kominn at nökkurum hluta um fjár-tökuna." Einarr kvezk eigi hirða hvat hann mælti. Ok tók í hönd Kirkju-Grími, er þá var kallaðr, ok nefndi vátta; ok skilði svá fyrir handsali, at hann tók handsölum ok heimilðum á fé því öllu er var í Búðardal ok Grímr var þá arfi at orðinn; "En ek handsala hónum vist á móti ok framfærslu." Eptir þat fór Einarr á fund Skapta, ok tók af hónum handsöl með slíkum hætti. Síðan fór hann í Búðardal á fund Oddz; ok sagði hónum, at hann vildi leysa hann frá fé því öllu, er þar var, með sex tigum hundraða. Oddr kvazk þat eigi vilja, þótt hann tæki af mönnum nauðgum slíkar klengingar. Þá mælti Einarr: "Þat hefi ek heyrt menn mæla, at þú munir eigi vera skilgetinn, ok mun þat vera réttara at þú hafir ekki af." Síðan skilðu þeir með slíkum orða-áköstum; ok fór Einarr heim; en Oddr ferr þegar ok hittir Sturlu, ok sótti hann at máli. Sturla kvazk mundu á líta með hónum. Síðan lét Oddr þau orð fara til Einars, at hann mundi bera járn, at hann væri arfgengr, heldr en láta laust fyrir lög fram. Ok þá var kominn til Einars Már Guðmundarson, Vilmundr Snorrason, Ívarr Özurarson, Grímr ok Ásbjörn Ljótz-synir. Þeir urðu sekir um víg Karls Konráðssonar ok Böðvars Grímssonar. Þeir vóru kallaðir Skógungar. Þeir höfðu áðr verit í Flatey með Þorsteini Gyðusyni.
Um várit eptir Páska fór Einarr Þorgilsson út í Búðardal, ok tók upp búit allt mat ok vöru ok ganganda fé, þat er þeir máttu með komask; en Oddi var haldit meðan, ok bað Einarr hann kyrran vera; ok gékk at hónum, ok greip af hendi hónum silfrhring; ok fór heim síðan. Þá var gört virki um bæinn á Staðarhóli, ok vóru þar byrgð nautin um nætr ok vakat yfir, en setið at um daga undir fjallinu gegnt Staðarhóli. Oddr Josepsson fór þegar eptir ránit í Hvamm, ok bað Sturlu liðs, ok kvazk mjök þurfa hans fulltings, "Ok vil ek," segir hann, "gefa þér fé til liðveizlu." Sturla kvezk eigi nenna at deila um slíkt mál við Einar, "En hitta máttú Einar Ingibjargarson, ok vita ef hann vill rétta hlut þínn." Nú hitti Oddr Einar, ok sótti hann at trausti, ok kvezk vera mjök van-haldinn; "Nú vil ek gefa þér fé til liðs." Einarr kvezk vilja hitta Sturlu. Ok nú fara þeir báðir á fund Sturlu; ok sagði Einarr, at hann mun til seilask; "Sýnisk mér at ójafnaði ganga at soguru. Eðr hverju viltú þér af skipta?" Sturla sagði: "Veiztú þat, mágr, at ek mun eigi við þik skilja í málaferlum." Síðan fór Sturla ok Einarr með Oddi í Búðardal, ok görðu þar setur; sömnuðu at sér búfé því er eptir hafði orðit, ok svá höfðu þeir föng ór eyjum, egg ok sela. Síðan fór Sturla heim; en þeir Einarr ok Oddr vóru fyrir setunni. Einarr hafði skipkost betri enn Búðdælir, ok urðu hans menn þar opt fengi-sælli.
Einarr Ingibjargarson fór eitthvert sinn með nökkura menn í Tjaldanes, ok kvezk vilja göra Saurbæingum nökkut illt. Ok er þeir kómu í Tjaldanes, hjöggu þeir í sundr skip ok skútur Einars, ok vóru þau þrjú, ok kvað þat mega jafnask með þeim. Ok sneri heim aptr it neðra um fjöru. Þá fóru þeir Árni Gilsson ok Björn Kálfsson útan í mót þeim it efra um mýrarnar; ok fundu þeir Einarr eigi fyrr en þeir kómu um fram; ok sneru þegar eptir þeim, ok eltu langt; en þá dró undan. Ok skildu at því. En er Einarr Þorgilsson varð þessa varr, kvezk hann vilja hitta Búðdæli. Ok svá var gört. En er bændr urðu þessa varir, þá sömnuðusk þeir saman, ok gengu á milli, ok var hvárigum kostr at göra öðrum mein. Einarr stefndi síðan um skipa-höggit. Ok fóru heim eptir þat. Einarr reið síðan til þings. Ok Þriðju-nótt [ena] næstu fyrir þingit, fóru þeir Einarr [Ingibjargarson] norðr it efra yfir fjall ofan Traðardal upp frá Staðarhóli; en þeir görðu tvá menn sína ofan í Melárdal, ok einn ofan Ásólfs-götu til njósnar, at vita um naut þau er ór Búðardal væri komin. En þeir kómu á móti þeim Einari í Þverárdal, ok sögðu þeim at nautin væri nær túni á Staðarhóli. Síðan fóru þeir til nautanna; ok þekti Oddr þar með graðung þann er kominn var ór Búðardal. Ok fyrir því hugðu þeir, at þau myndu vera nautin. En þat vóru þó heima-naut af Staðarhóli. Þeir reka nautin beint yfir ána, ok stefna til Tjaldaness. Þá er Einarr reið til þings, setti hann eptir Má Gilsson ok Vilmund. Sturla reið [ok] til þings. Vilmundr ok þeir félagar vóru heima báðir, ok vóru gengnir til borða, en Már fastaði um daginn. Þá kom maðr inn í stofuna, ok sagði þá vera mundi til önnur sýsla en matask lengi; ok segir [at] naut Einars væri brott rekin, ok Búðælir mundi komnir. Þeir Vilmundr hljópu þá til vápna, ok fóru eptir þeim, ok nökkurir menn af næstum bæjum, er sá för hvárratveggju. Þeir fundusk fyrir útan ána upp frá Hleypilæk, ok vóru þeir Oddr xv eðr xvi, en þeir Vilmundr vóru fjórtán. En er þeir finnask, slósk þar þegar í bardaga. Ok snemma dagsins hjó Ívarr prestr Einar um þverar herðar, ok varð þat mikit sár; en Oddr hjó Ívar prest bana-högg. Oddr Josepsson vá Leif húskarl Einars Þorgilssonar. Síðan hjó Oddr til Ásbjarnar Finnzsonar á öxlina, ok klauf niðr í síðuna svá at sá inn í holit. Þá hjó hann til Þorsteins Álfssonar, ok klauf andlitið; ok féll hann þar. Ásbjörn Finnzson lagði spjóti til Gríms; ok féll hann eigi, ok gékk upp á lagit, svá at oddrinn nam staðar í hrygginum. Hann snörisk við, ok hljóp spjótið út á milli rifjanna, ok gékk hann þá upp á skaptið, ok hjó með handöxi á hönd Ásbjarnar; ok var þat mikit sár. Þar féll Grímr ok Auðunn Tostason. Steinólfr af Kverngrjóti, Einarr Sigurðarson af Bjarnarstöðum. Þeir höfðu hlaupit til ór torfskurði. Bjarni Finnzson fékk ok mikit sár á síðu, ok Sigurðr Ingimundarson fékk áverka stóran. Vilmundr Snorrason varð ok staddr nauðulega; ok hörfaði fram at ánni, ok stakk spjót-skaptinu á bak sér aptr yfir ána, ok komsk svá með hlaupi í brott. Ok nú lauk bardaganum. Ok er þeir vóru skilðir, urðu Búðælir þess varir, at Einarr Ingibjargarson var sárr orðinn. Ok vildu þá sumir fara eptir þeim ok drepa þá; en hitt var ráðs tekit, at þeir snöru yfir til Hváls til Helga prestz, þvíat Einarr fýsti þess; ok kvað mikit at orðit; ok var hann borinn af fundinum á skildi. Hallr inn rauði fór til Hváls ok sagði presti tíðendin. Síðan ferr hann í móti þeim, ok batt um sár Einars, ok flutti hann heim til Hváls.
"En þat er mítt ráð," sagði hann, "at nökkurir fari á Staðarhól, þvíat miklu þarf nú um stærra at tala, allz þó hefir mistekizk til nautanna." Ok þat vildi Oddr. Vóru þá nautin rekin á Staðarhól. Síðan fóru þeir Oddr í Búðardal; ok sendu þegar til Sturlu, ok var þá hestr búinn, ok reið Óláfr Þorgeirsson þeim í Lækjarskóg. Þá var tekinn annarr hestr; hónum reið hann á Glystaði. Þá inn þriði til þings til búðar Sturlu; ok sagði hónum tíðendin. Þá heimti Sturla at sér vini sína, ok sagði hvat at hefði orðit. Ok litlu síðarr kom Sigmundr, er Herdís hafði sendan af Staðarhóli at segja tíðendin Einari
Þorgilssyni.
Síðan görðisk óþokki mikill milli manna ok liðs-dráttr. Klængr biskup var með Einari frænda sínum, Gizurr Hallzson, ok Þorleifr beiskaldi, Snorri Kálfsson ok margir aðrir. En Brandr biskup veitti Sturlu frænda sínum. Sæmundr faðir biskups var föður-bróðir Vigdísar móður Sturlu. Böðvarr Þórðarson veitti Sturlu mági sínum, Þorvarðr Þorgeirsson, ok margir aðrir. En sumir leituðu um sættir. Ok varð ekki af því; ok fór málit í dóm, ok görðu hvárir aðra sekja. En er leið at þinglausnum, þótti mönnum ófriðlegt, ef svá búin færi mál til héraðs. Ok áttu menn þá hlut at; ok var þá sætzk á málin, ok skyldi Klængr biskup göra ok Böðvarr Þórðarson. Ok var þá þegar upp lokit; ok þótti Sturlu verða görðir skakkar ok óhagar; ok vóru þá fram færðar syknur manna. Sturla reið fyrri af þingi en Einarr. Ok er hann kom heim, þá var Einarr Ingibjargarson þar kominn ok Helgi prestr með hónum. Ok litlu síðarr kom Oddr Josepsson at hitta Sturlu; en Sturla kvað eigi mundu annat vænna en þeir görði félags-bú. Oddr kvezk þess búinn. Ok var þat ráðit, at hann skyldi eiga bú í Hvammi. Síðan settisk Sturla fyrir mál þeirra öll. Einarr Ingibjargarson ok Oddr ok aðrir Búðdælir vóru í Hvammi þau misseri, ok vóru þar xviii menn sekir um vetrinn. Einarr Þorgilsson hafði ok mart setu-manna um vetrinn: Þar var Hallr Gilsson frændi hans, ok Ásbjörn Hafliðason, Árni Bassason ok Þorgils Sighvatzson, Hallr Þórðarson, Þorgrímr Kolbeinsson. Þeir vóru allir frálegir menn, svá at þeir þóttusk öruggir fyrir jafn-mörgum; ok eigi kvóðu þeir sítt óvænna þótt þeir hitti hálfu fleiri Búðdæli.
Margr fór orða-sveimr, en ekki varð af fundum. Sturla lét ok engin gjöld um sumarit, þvíat hætt var kallat milli þeirra. Hann hafði látið göra virki um húsin í Hvammi. Einarr Ingibjargarson fór optlega um vetrinn til laugar með fimm menn eðr sex. Einarr Þorgilsson hélt njósnum til um ferðir hans. Hann fréttir þá, at Einarr Ingibjargarson ætlar annan dag til laugar. Hann fór þá vestan með þrjá tigi manna. Þann sama dag bjósk Einarr Ingibjargarson til laugar við fimmta mann; en Sturla latti hann, "Ok þykki mér illar hleypi-farir slíkar." Einarr kvezk fara vilja jafnt sem áðr. Síðan bjósk Sturla til ferðar, ok vóru þeir á þriðja tigi, alvápnaðir. Gils Styrmisson bjó þá at Laugum. Ok er hann varð varr við at þeir Einarr Þorgilsson sátu við laugina fjölmennir, þá leysti hann út kýr sínar ok rak þær ofan í Hóla, þvíat hann vissi at Hvamms-menn ætluðu til laugar. Hann kallar, at þeir Sturla skyldi aptr hverfa; en annat skeið æpti hann á nautin til ólíkenda. Þeir Sturla fóru um fjall, ok kómu til laugar, ok vóru þeir Einarr Þorgilsson þar fyrir; ok réðu hvárigir á aðra. Ok nú fór Einarr heim; en Sturla litlu síðarr. Sturla lézk ætla, at Einarr Ingibjargarson mundi eigi þykkjask of fjölmennr verit hafa, ef hann hefði farit með fimmta mann, sem hann ætlaði. Hann sagði: "Mágr, opt ertú vitrari en ek." Síðan vóru þeir varari um laugar-farar en áðr. Þann kölluðu Hvamms-menn Búðdæla-vetr.
Um sumarit ríða hvárir-tveggju til þings. Þá sótti Einarr Sturlu um sáttar-haldit; ok áttu þá enn vinir þeirra hlut í at sætta þá; ok var þá enn málum komit til lykta. Ok gengu til handsala fyrir Sturlu, Snorri bróðir hans, ok Ingjaldr sonr Gufu-Hallz; hann átti Þórríði dóttur Sturlu ok bjó á Skarfstöðum. Þá var görf fé á hendr Sturlu fyrir sáttar-haldit; en allar inar fyrri görðir stóðu. Þá vóru bornar fram syknur hvárra-tveggju. Þat sumar var Þorvarðr Þorgeirsson á þingi. Hann hafði þat á máli, at Einarr systur-sonr hans var haför át forhleypis-manni ok at eggjanar-fífli vestr þar. Hann lét sér þá ekki annat líka, en hann fari norðr með hónum af þinginu. Ok þat var. Ok síðan fór hann útan, ok var með Magnúsi konungi Erlingssyni, ok var vel metinn ok þótti kurteis maðr. En hann féll á Íluvöllum. En er Sturla kom heim af þingi þá líkuðu hónum görðir eigi betr en it fyrra sumarit. Hann lét ok Ingjald mág sínn engin gjöld gjalda, ok bauð hónum at vera hjá sér, ok kvaz þat varlegra þykkja. Ingjaldr kvezk sitja vilja í búi sínu. Snorri Þórðarson galt ok ekki fé; þvíat hónum þótti sem eigi mundi af sættum verða; þótt hann gyldi sumt en sumt væri ógoldit. Hann seldi af höndum bú sítt undir Fjalli, ok tók við Oddr Króksfjarðarson; en Snorri fór til Ballar-ár til Álfs Snorrasonar, ok var þar um sumarit. Þá var illt þerri-sumar, ok spilltusk hey manna. Ok Dróttinsdag at vetr-nóttum kom Ingjaldr til tíða í Hvamm. Þá mælti Sturla við hann: "Ek vilda kaupa at þér geldinga til slátrs; þvíat mér þykkir eigi varlegt, at þú farir með mart geldinga; hefi ek þat spurt, at þeir Saurbæingar heitask jafnan við þik ok fé þítt." Ingjaldr gékk undan ok þagði. Ok þriðja dag eptir kom Óláfr Þorgeirsson í Hvamm; hann var heima-maðr á Bjarnarstöðum. Sturla leiddi hann á götu, ok spurði hvert hann skyldi fara. Hann kvezk eiga örendi upp á Kúgaldastaði. Hann hafði verit heima-maðr Sturlu. En þá var þar í Hvammi Ásbjörn prestr bróðir hans, ok Kolfinna Gilsdóttir móðir hans, ok Cecelia systir hans; hón fylgði þá Sveini Sturlusyni. Þá var fátt karla í Hvammi. Oddr Jósepsson var farinn norðr til héraðs at smíðiskaupum. Sveinn ok Prest-Oddr vóru farnir yfir í Dali. Sturla mælti um kveldit er hann kom inn: "Eigi þótti mér Óláfr, fóstri várr, í dag aloglegr, ok veit ek eigi hvat verit mun hafa undir för hans." Um kveldit kom Sveinn heim ok Prest-Oddr, ok mart búi-manna. Ok um kveldit eptir nátt-verð mælti Sturla við Guðnýju húsfreyju, at vera skyldi hringleikr. Ok fór til alþýða heima-manna ok gestir. Sturla mælti, at sjá skyldi út at öðru-hváru, ok bað menn hlýðask um; þvíat þá var kyrt veðr. Ok var vakat til miðrar nætr eðr meirr; ok varð ekki vart við manna-farir. Óláfr Þorgeirsson kom vestr á Staðarhól, ok sagði Einari öll tíðendi ór Hvammi; ok svá þat, at þar var fátt karla. Einarr kvað hann vel segja. Ok annan aptan eptir bjósk Einarr til ferðar. Þeir vóru fjórtán eðr fimtán. Þar var Hallr Gilsson, Ásbjörn Hafliðason, Árni Bassason, Óláfr Klökkuson, Hallr Þórðarson, Þorsteinn Tjörfason, Þjóstólfr Starrason. Þeir Einarr fóru vestan um nóttina, ok suðr at brúninni fyrir austan gils-botn þann er austr er frá reið-götunni; en skafl ok nýfenni var lagt í brúnina, ok brutu þeir þar slóð í gegnum. Þeir fóru ofan eptir Sælingsdal, ok út fyrir Hvamm ok allt á Skarfstaði; ok fóru sumir til húsa heim, ok leystu út naut ór fjósi þrettán. Sumir fóru til sauða-húss ofan í nes, ok sömnuðu sauðfé öllu því er þeir fundu. Þar var Einarr sjálfr í för. Hann reið í gryfju nökkura ok féll hestrinn undir hónum; en hann af baki, ok varð hónum meint við. Þeir ráku allt fé er þeir fundu; ok fóru útan um nóttina; ok kómu, er lýsti, í Sælingsdal.