Bókastaðir

Hönd má kalla mund, arm, lám, hramm. Á hendi heitir ölnbogi, armleggr, úlfliðr, liðr, fingr, greip, hreifi, nagl, gómr, jaðarr, kvikva. [Hönd má kalla jörð vápna eða hlífa, við axlar ok ermar, lófa ok hreifa, gullhringa jörð ok vals ok hauks ok allra hans heita, ok í nýgörvingum fót axlar, bognauð. Fœtr má kalla tré ilja, rista, leista eða þvílíkt, renniflein brautar eða göngu, fets; má kalla fótinn tré eða stoð þessa. Við skíð ok skúa ok brœkr eru fœtr kendir]. Á fœti heitir lær, kné, kálfi, bein, leggr, rist, jarki, il, tá; [við þetta alt má fótinn kenna ok kalla hann tré ok kallat er sigla ok rá fótrinn, ok kenna við þessa hluti].

Mál heitir ok orð ok orðtak ok orðsnilli, tala, saga, senna, þræta, söngr, galdr, kveðandi, skjal, bifa, hjaldr, hjal, skvál, glaumr, þjarka, gyss, þrapt, skálp, hól, skraf, dælska, ljóðœska, hégómi, afgelja. Heitir ok rödd, hljómr, rómr, ómun, þytr, göll, gnýr, glymr, þrymr, rymr, brak, svipr, svipun,

Gangr.

Vit heitir speki, ráð, skilning, minni, ætlun, hyggjandi, tölvísi, langsæi, bragðvísi, orðspeki, skörungskapr. Heitir undirhyggja, vélræði, fláræði, brigðræði.

Læti er tvent; læti heitir rödd, læti heitir œði, ok œði er ok ólund. Reiði er ok tvíkent; reiði heitir þat, er maðr er í illum hug, reiði heitir ok fargörvi skips eða hross. Far er ok tvíkent; fár er reiði, far er skip. Þvílík orðtök hafa menn mjök til þess at yrkja fólgit, ok er þat kallat mjök ofljóst. [Lið kalla menn þat á manni, er leggir mœtask; lið heitir skip; lið heitir mannfólk; lið er ok þat kallat, er maðr veitir öðrum liðsinni; lið heitir öl. Hlið heitir á garði, ok hlið kalla menn oxa, en hlíð er brekka. Þessar greinir má setja svá í skáldskap, at gera ofljóst, at vant er at skilja, ef aðra skal hafa greinina, en áðr þykki til horfa hin fyrri vísuorð. Slíkt sama eru ok önnur mörg nöfn, þau er saman eigu heitit margir hlutir].