Bókastaðir

Hǫnd má kalla mund, arm, lám, hramm. Á hendi heitir ǫlnbogi, armleggr, úlfliðr, liðr, fingr, greip, hreifi, nagl, gómr, jaðarr, kvikva. [Hǫnd má kalla jǫrð vápna eða hlífa, við axlar ok ermar, lófa ok hreifa, gullhringa jǫrð ok vals ok hauks ok allra hans heita, ok í nýgǫrvingum fót axlar, bognauð. Fœtr má kalla tré ilja, rista, leista eða þvílíkt, renniflein brautar eða gǫngu, fets; má kalla fótinn tré eða stoð þessa. Við skíð ok skúa ok brœkr eru fœtr kendir]. Á fœti heitir lær, kné, kálfi, bein, leggr, rist, jarki, il, tá; [við þetta alt má fótinn kenna ok kalla hann tré ok kallat er sigla ok rá fótrinn, ok kenna við þessa hluti].

Mál heitir ok orð ok orðtak ok orðsnilli, tala, saga, senna, þræta, sǫngr, galdr, kveðandi, skjal, bifa, hjaldr, hjal, skvál, glaumr, þjarka, gyss, þrapt, skálp, hól, skraf, dælska, ljóðœska, hégómi, afgelja. Heitir ok rǫdd, hljómr, rómr, ómun, þytr, gǫll, gnýr, glymr, þrymr, rymr, brak, svipr, svipun, gangr.

Vit heitir speki, ráð, skilning, minni, ætlun, hyggjandi, tǫlvísi, langsæi, bragðvísi, orðspeki, skǫrungskapr. Heitir undirhyggja, vélræði, fláræði, brigðræði.

Læti er tvent; læti heitir rǫdd, læti heitir œði, ok œði er ok ólund. Reiði er ok tvíkent; reiði heitir þat, er maðr er í illum hug, reiði heitir ok fargǫrvi skips eða hross. Far er ok tvíkent; fár er reiði, far er skip. Þvílík orðtǫk hafa menn mjǫk til þess at yrkja fólgit, ok er þat kallat mjǫk ofljóst. [Lið kalla menn þat á manni, er leggir mœtask; lið heitir skip; lið heitir mannfólk; lið er ok þat kallat, er maðr veitir ǫðrum liðsinni; lið heitir ǫl. Hlið heitir á garði, ok hlið kalla menn oxa, en hlíð er brekka. Þessar greinir má setja svá í skáldskap, at gera ofljóst, at vant er at skilja, ef aðra skal hafa greinina, en áðr þykki til horfa hin fyrri vísuorð. Slíkt sama eru ok ǫnnur mǫrg nǫfn, þau er saman eigu heitit margir hlutir].