En ept víg frá Veigu (vant es orð at styr) norðan land eða lengra stundu lagðisk suðr til Agða.
Láð, sem Óttarr kvað:
Heltu, þar es hrafn né svalta, (hvatráðr estu) láði ógnar stafr, fyr jǫfrum, ýgr, tveimr, við kyn beima.
Hlǫðyn, sem kvað Vǫlusteinn:
Man ek þat, es jǫrð við orða endr myrk Danar sendi grœnnar grǫfnum munni gein Hlǫðynjar beina.
Frón, sem Úlfr kvað Uggason:
En stirðþinull starði storðar leggs fyr borði fróns á fólka reyni fránleitr ok blés eitri.
Fjǫrgyn, sem hér er kveðit:
Ǫrgildi vas ek (Eldis) áls Fjǫrgynjar (mála) dyggr (sé heiðr ok hreggi) hrynbeðs (áar steðja).
Chapter 57
Vargr heitir dýr;þat er rétt at kenna við blóð eða hræ, svá, at kalla verð hans eða drykk;eigi er rétt at kenna svá við fleiri dýr.Vargr heitir ok úlfr, sem Þjóðólfr kvað:
Gera vas gisting byrjuð gnóg, en úlf ór skógi sonr á sár at spenja Sigorðar kom norðan.
Hér er hann ok geri kallaðr.Freki, sem Egill kvað:
Þá es oddbreki, sleit und freki, gnúði hrafni á hǫfuðstafni.
Vitnir, sem Einarr kvað:
Elfr varð unda gjálfri eitrkǫld roðin heitu; vitnis fell með vatni varmt ǫlðr í men Karmtar.
Ylgr, sem Arnórr kvað:
Svalg áttbogi ylgjar ógóðr, en varð blóði grœðir grœnn at rauðum, grandauknum ná, blandinn.
Vargr, sem Illugi kvað:
Vargs vas munr þat, es margan (menskerðir stakk sverði myrkaurriða markar) minn dróttinn rak flótta.
Svá kvað Hallr:
Heiðingja sleit hungri, hárr gylðir naut sára, granar rauð gramr á fenri, gekk úlfr í ben drekka.
Ok enn, sem Þórðr kvað:
Óð, en ærnu náði íms sveit freka hveiti, (gera ǫlðra naut gylðir) Gjálpar stóð í blóði.
Bjǫrn heitir fetviðnir, húnn, vetrliði, bersi, fress, íugtanni, ífjungr, glúmr, jǫlfuðr, vilskarpr, bera, jórekr, riti, frekr, blómr, ysjungr.Hjǫrtr heitir móðrǫðnir, dalarr, dalr, dáinn, dvalinn, duneyrr, duraþrór.Þessi eru hesta heiti talið í Þorgrímsþulu:
Hrafn ok Sleipnir, hestar ágætir, Valr ok Léttfeti, vas þar Tjaldari, Gulltoppr ok Goti, getit heyrðak Sóta, Mór ok Lungr með Mari.
Vigg ok Stúfr vas með Skævaði, þegn knátti Blakkr bera; Silfrtoppr ok Sinir, svá heyrðak Fáks of getit, Gullfaxi ok Jór með goðum.
Blóðughófi hét hestr, es bera kváðu ǫflgan Atriða; Gísl ok Falhófnir, Glær ok Skeiðbrimir, þar vas ok Gyllis of getit.
Þessir eru enn taldir í Kálfsvísu:
Dagr reið Drǫsli, en Dvalinn Móðni, Hjálmþér Háfeta, en Haki Fáki, reið bani Belja Blóðughófa, en Skævaði skati Haddingja.
Vésteinn Vali, en Vifill Stúfi, Meinþjófr Mói, en Morginn Vakri, Áli Hrafni, es til íss riðu, en annarr austr und Aðilsi grár hvarfaði, geiri undaðr.
Bjǫrn reið Blakki, en Bjárr Kerti, Atli Glaumi, en Aðils Sløngvi, Hǫgni Hǫlkvi, en Haraldr Fǫlkvi, Gunnarr Gota, en Grana Sigurðr.
Arvakr ok Alsviðr draga sólina, sem fyrr er ritat;Hrímfaxi eða Fjǫrsvartnir draga nóttina;Skinfaxi eða Glaðr fylgja deginum.Þessi øxna-heiti eru í Þorgríms-þulu:
Gamalla øxna nǫfn hef ek gǫrla fregit þeira Rauðs ok Hœfis, Rekinn ok Hýrr, Himinhrjóðr ok Apli, Arfr ok Arfuni.
Hver eru heiti lopts ok veðranna?Lopt heitir ginnunga-gap ok meðalheimr, foglheimr, veðrheimr.Veðr heitir hregg, byrr, glygg, hret, gjósta, vindr.Svá segir í Alsvinns-málum:
Vindr heitir með mǫnnum, en vǫnsuðr með goðum, kalla gneggjuð ginnregin; œpi jǫtnar, en álfar gnýfara, heitir í helju hlǫmmuðr.
Veðr heitir ok gustr.
Chapter 59
Tveir eru fuglar þeir, er eigi þarf at kenna annan veg en kalla blóð eða hræ drykk þeira eða verð;þat er hrafn ok ǫrn.Alla aðra fugla karlkenda má kenna við blóð eða hræ, ok er þat þá nafn ǫrn eða hrafn, sem Þjóðólfr kvað:
Blóðorra lætr barri bragningr ara fagna; Gauts berr sigð á sveita svans ǫrð konungr Hǫrða; geirs oddum lætr greddir grunn hvert stika sunnar hirð, þat es hann skal varða, hrægamms ara sævar.
Þessi eru nǫfn hrafns: krákr, Huginn, Muninn, borginmóði, árflognir, ártali, holdboði.Svá kvað Einarr skálaglamm:
Fjallvǫnðum gaf fylli, fullr varð (en spjǫr gullu) herstefnandi hrǫfnum, hrafn á ylgjar tafni.
Ǫrn drekkr, undarn ylgr fær, af hræum sylg, (opt rýðr úlfr kjǫpt) ari getr verð þar.
Sem Þjóðólfr kvað:
Segjǫndum fló sagna snótar úlfr at móti í gemlis ham gǫmlum glammi ó fyr skǫmmu.
Ok sem hér er:
Hreggskornis vil ek handa háleitan mjǫð vanda.
Ok enn sem Skúli kvað:
Vaki ek þat es val heltk ekka víðis ár ok síðan (greppr hlýðir þá góðu) gallópnis vel (spjalli).
Chapter 60
Hver ro sævar heiti?Hann heitir: marr, ægir, gymir, hlér, haf, leið, ver, salt, lǫgr, grœðir.Sem Arnórr kvað ok fyrr var ritat:
Nemi drótt, hvé sæ sótti snarlyndr konungr jarla; eigi þraut við ægi óvæginn gram bægja.
Hér er nefndr sær ok svá ægir.Marr, sem Hornklofi kvað:
Þá es út á mar mœtir mannskœðr lagar tanna rœsinaðr til rausnar rak vébrautar nǫkkva.
Lǫgr er ok hér nefndr.Svá kvað Einarr:
Lǫgr þvær flaust, en fagrir, (flóðs vaskar brim stóðum) þar es sær á hlið hvára hlymr, veðrvitar glymja.
Hér er ok flóð kallat.Svá kvað Refr, sem fyrr var ritat:
Fœrir bjǫrn, þar es bára brestr, undinna festa opt í ægis kjapta úrsvǫl Gymis vǫiva.
Haf, sem Hallvarðr kvað:
Vestr lézt í haf, hristir, harðviggs, sikulgjarðar, umbands allra landa, íss, framstafni vísat.
Leið, sem hér er:
Erum á leið frá láði liðnir Finnum skriðnu; austr sé ek fjǫll af flausta ferli geisla merluð.
Ver, sem Egill kvað:
Vestr fór ek of ver, en ek Viðris ber munstrandar mar, svá es mitt of far.
Marr, sem Einarr kvað:
Kaldr þvær marr und mildum mart dœgr viðu svarta, grefr élsnúin, jǫfri, álmsorg Manar þjálma.
Salt, sem Arnórr kvað:
Salt skar húfi héltum hraustr þjóðkonungr austan; báru brimlogs rýri brún veðr at Sigtúnum.
Grœðir, sem Bǫlverkr kvað:
Leiðangr bjótt af láði (lǫgr gekk of skip) fǫgru, gjálfrstóðum reist grœði glæstum, ár et næsta.
Hér er ok gjálfr kallat særinn.Víðir, sem kvað Refr:
Barðristinn nemr brjósti borðheim drasill skorðu, (nauð þolir viðr) en víði verpr inn of þrǫm stinnan,
Húmr, sem Brennu-Njáll kvað:
Senn jósum vér, svanni, sextán, en brim vexti, (dreif á hafskips húfa húm) í fjórum rúmum.
Þessi eru enn sævar-heiti, svá at rétt er at kenna til skip eða gull.Rán er sagt at var kona Ægis, svá sem hér er:
Hrauð í himin upp glóðum hafs, gekk sær af afli; bǫrð hygg ek at ský skerðu; skaut Ránar vegr mána.
Dœtr þeira Ægis ok Ránar eru níu, ok eru nǫfn þeira fyrr rituð: Himinglæva, Dúfa, Blóðughadda, Hefring, Uðr, Hrǫnn, Bylgja, Drǫfn, Kólga.Einarr Skúlason taldi í þessi vísu:
Œsir hvast at hraustum Himinglæva þyt sævar,
Sex nǫfn þeira, [Himinglæva, Uðr, Dúfa, Blóðughadda, Kólga, Hefring].Hrǫnn, sem Valgarðr kvað:
Lauðr vas lagt í beðja, lék sollit haf golli, en herskipum hrannir hǫfuð ógurlig þógu.
Bylgja, sem Óttarr svarti kvað:
Skáruð skǫfnu stýri, skaut, sylgháar bylgjur, lék við hún á hreini hlunns, þat es drósir spunnu.