[Hvernig skal kenna Sif? Svá, at kalla hana konu Þórs, móður Ullar, et hárfagra goð, elja Járnsǫxu, móðr Þrúðar.
Hvernig skal kenna Iðunni? Svá, at kalla hana konu Braga ok gætandi eplanna, en eplin ellilyf ásanna; hon er ok ránfengr Þjaza jǫtuns, svá sem fyrr er sagt, at hann tók hana braut frá ásum. Eptir þeiri sǫgu orti Þjóðólfr enn hvinverski í Haustlǫng:
gunnveggjar brú leggja,
— — — — — —
raddkleif at Þórleifi?
Týframra sé ek tíva
trigglaust of far þriggja
á hreingǫru hlýri
hildar fats ok Þjatsa.
snótar úlfr at móti
í gemlis ham gǫmlum
glammi ó fyr skǫmmu;
settisk ǫrn, þar es æsir,
ár (gefnar) mat báru
(vasa byrgitýr bjarga
bleyði vændr) á seyði.
tálhreinn meðal beina;
hvat kvað hapta snytrir
hjálmfaldinn því valda;
margspakr of nam mæla
már valkastar báru
(vasa Hœnis vinr hánum
hollr) af fornum þolli.
feðr Meila sér deila
(hlaut) af helgum skutli
(Hrafnásar vinr blása);
vingrǫgnir lét vagna
vígfrekr ofan sígask,
þar es vélsparir váru
varnendr goða farnir.
Fárbauta mǫg Várar
þekkiligr með þegnum
þrymseilar hval deila,
en af breiðu bjóði
bragðvíss at þat lagði
ósvífrandi ása
upp þjórhluti fjóra.
svangr (vas þat fyr lǫngu)
át af eikirótum
okbjǫrn faðir Marnar,
áðr djúphugaðr dræpi
dólg ballastan vallar
hirðitýr meðal herða
herfangs ofan stǫngu.
farmr Sigynjar arma,
sá es ǫll regin eygja
Ǫndurgoðs, í bǫndum;
loddi rá við ramman
reimuð Jǫtunheima,
en holls vinar Hœnis
hendr við stangar enda.
fangsæll of veg langan
sveita nagr, svá at slitna
sundr úlfsfaðir mundi;
þá varð Þórs of rúni,
(þungr vas Loptr of sprunginn)
málunaut, hvats mátti
miðjungs friðar biðja.
sorgœran mey fœra,
þá es ellilyf ása,
áttrunnr Hymis, kunni;
Brunnakrs of kom bekkjar
Brísings goða dísi
girðiþjófr í garða
grjótníðaðar síðan.
byggvendr at þat hryggvir;
þá vas Ið- með jǫtnum
-unnr nýkomin sunnan;
gerðusk allar áttir
Ingvifreys at þingi
(váru heldr) ok hárar
(hamljót regin) gamlar,
hund ǫlgefnar fundu
leiðiþir ok læva
lund ǫlgefnar bundu;
þú skalt véltr, nema vélum
(Veiðr mælti svá) leiðir
munstœrandi mæra
mey aptr, Loki, hapta.
sveik opt ásu leikum)
hugreynandi Hœnis
hauks fló bjálfa aukinn;
ok lómhugaðr lagði
leikblaðs reginn fjaðrar
ern at ǫglis barni
arnsúg faðir Marnar.
skǫpt, ginnregin, brinna,
en sonr biðils sviðnar
(sveipr varð í fǫr) Greipar.
Þats of fátt á fjalla
Finns ilja brú minni;
baugs þá ek bifum fáða
bifkleif at Þórleifi.]
Ásu er svá rétt at kenna, at kalla einnhvern annars nafni ok kenna við verk sín eða eign eða ættir.
Hvernig skal kenna himininn? Svá, at kalla hann Ymis-haus ok þar af jǫtuns haus ok erfiði eða byrði dverganna eða hjálm Vestra ok Austra, Suðra, Norðra, land sólar ok tungls ok himin-tungla, vagna ok veðra, hjálmr eða hús lopts ok jarðar ok sólar. Svá kvað Arnórr jarlaskáld:
jafnmildr á við skildan,
(þess vas grams) und gǫmlum
(gnóg rausn) Ymis hausi.
Ok enn sem kvað hann:
søkkr fold í mar dǫkkvan,
brestr erfiði Austra,
allr glymr sjár á fjǫllum.
Svá kvað Bǫðvarr balti:
undir sólar grundu
bǫðvar hvatr né betri
brœðr landreki œðri.
Ok sem kvað Þjóðólfr enn hvinverski:
Jarðar sunr, en dunði
(móðr svall Meila blóða)
mána vegr und hánum.
Svá sem kvað Ormr Barreyjar-skáld:
dís, ramman spyr ek vísa,
(sá ræðr) valdr (fyr veldi)
vagnbrautar mér fagnar.
Svá sem kvað Bragi skáld:
vinda Ǫndurdísar
of manna sjǫt margra
mundlaug fǫður augum.
Ok sem Markús kvað:
flotna vǫrðr á élkers botni,
háfa leyfir hverr maðr æfi
hringvarpaðar, gjálfri kringðum.
Svá sem kvað Steinn Herdísarson:
heimtjalds at brag þeima,
(mærð tésk fram) en fyrða
fyrr, því at hann es dyrri.
Ok sem kvað Arnórr jarlaskáld:
dags grundar, Hermundi.
Ok enn sem kvað Arnórr:
sóltjalda, Rǫgnvaldi.
Ok sem kvað Hallvarðr:
alls dróttinn sal fjalla.
Sem Arnórr kvað:
manvits fróðr ok alt et góða;
tyggi skiptir síðan seggjum
sólar hjálms á dœmistóli.
Hvernig skal jǫrð kenna? Svá, at kalla hana Ymis hold ok móður Þórs, dóttur Ónars, brúði Óðins, elju Friggjar ok Rindar ok Gunnlaðar, sværu Sifjar, gólf ok botn veðra-hallar, sjár dýranna, dóttir Náttar, systir Auðs ok Dags. Svá sem kvað Eyvindr skáldaspillir:
jǫtna dólgs of fólginn,
ráð eru rammrar þjóðar
rík, í móður líki.
Sem kvað Hallfreðr vandræðaskáld:
snjallráðr konungs spjalli
átti einga-dóttur
Ónars viði gróna.
Ok enn sagði hann:
Báleygs at sér teygða
stefnir stǫðvar hrafna
stála ríkismálum.
Svá sem kvað Þjóðólfr:
elgvers glǫðuðr hersa
hreins við, húfi rónum,
hafs botni far gotna.
Sem Hallfreðr kvað:
ferr jǫrð und menþverri
ítran, eina at láta
Auðs systur mjǫk trauðan.
Svá kvað Þjóðólfr:
darrlatr staðit fjarri,
endr þá es elju Rindar
ómynda tók skyndir.
Hvernig skal sæ kenna? Svá, at kalla hann Ymis blóð, heimsœkir goðanna, verr Ránar, faðir Ægisdœtra, þeira er svá heita, Himinglæfa, Dúfa, Blóðughadda, Hefring, Uðr, Hrǫnn, Bylgja, Bára, Kólga, land Ránar ok Ægisdœtra ok skipa ok sæskips heita, kjalar, stála, súða, sýju, fiska, ísa, sækonunga leið ok braut, eigi síðr hringr eyjanna, hús sanda ok þangs ok skerja, dorgar land ok sæfogla, byrjar. Svá sem kvað Ormr Barreyjar-skáld:
Ymis blóð, fara góðra.
Svá kvað Refr:
vætti ek lands fyr brandi,
(hvalmœni skefr) húna
hógdýr of lǫg bógu.
Svá sem kvað Sveinn:
Ægis dœtr ok tœttu
fǫls, við frost of alnar,
fjallgarðs rokur harðar.
Ok sem kvað Refr:
brestr, undinna festa
opt í Ægis kjapta
úrsvǫl Gymis vǫlva.
Hér er sagt, at alt er eitt Ægir ok Gymir. Ok enn kvað hann:
slítr úrdrifinn hvítrar
Ránar, rauðum steini
runnit, brjóst ór munni.
Sem kvað Einarr Skúlason:
élvindr, svana strindar
blakkr lætr í sog søkkva
snægrund, skipi hrundit.
Ok enn sem hann kvað:
dynstrǫnd í svig lǫndum,
spend verða stǫg stundum,
stirðr keipr, fira greipum.
Ok enn kvað hann:
(gǫfug ferð es sú jǫfri)
skýtr hólmfjǫturr Heita
hrafni, snekkju stafnar.
Enn sem hann kvað:
hólmrǫnd varar ǫndri.
Ok enn svá:
sverrigjǫrð fyr bǫrðum.
Sem Snæbjǫrn kvað:
hergrimmastan skerja
út fyr jarðar skauti
eylúðrs níu brúðir,
þær es (lungs) fyr lǫngu,
liðmeldr (skipa hlíðar
baugskerðir rístr barði
ból) Amlóða mólu.
Hér er kallat hafit Amlóða kvern.
Enn sem kvað Einarr Skúlason:
reksaumr fluga-straumi,
dúks hrindr bǫl, þar es bleikir
bifgrund, á stag rifjum.