[Hvernig skal kenna Sif? Svá, at kalla hana konu Þórs, móður Ullar, et hárfagra goð, elja Járnsöxu, móðr Þrúðar.
Hvernig skal kenna Iðunni? Svá, at kalla hana konu Braga ok gætandi eplanna, en eplin ellilyf ásanna; hon er ok ránfengr Þjaza jötuns, svá sem fyrr er sagt, at hann tók hana braut frá ásum. Eptir þeiri sögu orti Þjóðólfr enn hvinverski í Haustlöng:
gunnveggjar brú leggja,
— — — — — —
raddkleif at Þórleifi?
Týframra sé ek tíva
trigglaust of far þriggja
á hreingöru hlýri
hildar fats ok Þjatsa.
snótar úlfr at móti
í gemlis ham gömlum
glamma ó fyr skömmu;
settisk örn, þar es æsir,
ár (gefnar) mat báru
(vasa byrgitýr bjarga
bleyði vændr) á seyði.
tálhreinn meðal beina;
hvat kvað hapta snytrir
hjálmfaldinn því valda;
margspakr of nam mæla
már valkastar báru
(vasa Hœnis vinr hánum
hollr) af fornum þolli.
feðr Meila sér deila
(hlaut) af helgum skutli
(Hrafnásar vinr blása);
vingrögnir lét vagna
vígfrekr ofan sígask,
þar es vélsparir váru
varnendr goða farnir.
Fárbauta mög Várar
þekkiligr með þegnum
þrymseilar hval deila,
en af breiðu bjóði
bragðvíss at þat lagði
ósvífrandi ása
upp þjórhluti fjóra.
svangr (vas þat fyr löngu)
át af eikirótum
okbjörn faðir Marnar,
áðr djúphugaðr dræpi
dólg ballastan vallar
hirðitýr meðal herða
herfangs ofan stöngu.
farmr Sigynjar arma,
sá es öll regin eygja
Öndurgoðs, í böndum;
loddi rá við ramman
reimuð Jötunheima,
en holls vinar Hœnis
hendr við stangar enda.
fangsæll of veg langan
sveita nagr, svá at slitna
sundr úlfsfaðir mundi;]
þá varð Þórs of rúni,
(þungr vas Loptr of sprunginn)
málunaut, hvats mátti
miðjungs friðar biðja.
sorgœran mey fœra,
þá es ellilyf ása,
áttrunnr Hymis, kunni;
Brunnakrs of kom bekkjar
Brísings goða dísi
girðiþjófr í garða
grjótníðaðar síðan.
byggvendr at þat hryggvir;
þá vas Ið- með jötnum
-unnr nýkomin sunnan;
gerðusk allar áttir
Ingvifreys at þingi
(váru heldr) ok hárar
(hamljót regin) gamlar,
hund ölgefnar fundu
leiðiþir ok læva
lund ölgefnar bundu;
þú skalt véltr, nema vélum
(Veiðr mælti svá) leiðir
munstœrandi mæra
mey aptr, Loki, hapta.
sveik opt ásu leikum)
hugreynandi Hœnis
hauks fló bjálfa aukinn;
ok lómhugaðr lagði
leikblaðs reginn fjaðrar
ern at öglis barni
arnsúg faðir Marnar.
sköpt, ginnregin, brinna,
en sonr biðils sviðnar
(sveipr varð í för) Greipar.
Þats of fátt á fjalla
Finns ilja brú minni;
baugs þá ek bifum fáða
bifkleif at Þórleifi.]
Ásu er svá rétt at kenna, at kalla einnhvern annars nafni ok kenna við verk sín eða eign eða ættir.
Hvernig skal kenna himininn? Svá, at kalla hann Ymis-haus ok þar af jötuns haus ok erfiði eða byrði dverganna eða hjálm Vestra ok Austra, Suðra, Norðra, land sólar ok tungls ok himin-tungla,
jafnmildr á við skildan,
(þess vas grams) und gömlum
(gnóg rausn) Ymis hausi.
søkkr fold í mar døkkvan,
brestr erfiði Austra,
allr glymr sjár á fjöllum.
undir sólar grundu
böðvar hvatr né betri
brœðr landreki œðri.
Jarðar sunr, en dunði
(móðr svall Meila blóða)
mána vegr und hánum.
dís, ramman spyr ek vísa,
(sá ræðr) valdr (fyr veldi)
vagnbrautar mér fagnar.
Vagna ok veðra, hjálmr eða hús lopts ok jarðar ok sólar. Svá kvað Arnórr jarlaskáld:
Ok enn sem kvað hann:
Svá kvað Böðvarr halti:
Ok sem kvað Þjóðólfr enn hvinverski:
Svá sem kvað Ormr Barreyjar-skáld:
Ssvá em kvað Bragi skáld:
vinda Öndurdísar
of manna sjöt margra
mundlaug föður augum.
Ok sem Markús kvað:
flotna vörðr á élkers botni,
háfa leyfir hverr maðr æfi
hringvarpaðar, gjálfri kringðum.
Svá sem kvað Steinn Herdísarson:
heimtjalds at brag þeima,
(mærð tésk fram) en fyrða
fyrr, því at hann es dyrri.
Ok sem kvað Arnórr jarlaskáld:
dags grundar, Hermundi.
Ok enn sem kvað Arnórr:
sóltjalda, Rögnvaldi.
Ok sem kvað Hallvarðr:
alls dróttinn sal fjalla.
Sem Arnórr kvað:
manvits fróðr ok alt et góða;
tyggi skiptir síðan seggjum
sólar hjálms á dœmistóli.
Hvernig skal jörð kenna? Svá, at kalla hana Ymis hold ok móður Þórs, dóttur Ónars, brúði Óðins, elju Friggjar ok Rindar ok Gunnlaðar, sværu Sifjar, gólf ok botn veðra-hallar, sjár dýranna, dóttir Náttar, systir Auðs ok Dags. Svá sem kvað Eyvindr skáldaspillir:
jötna dólgs of fólginn,
ráð eru rammrar þjóðar
rík, í móður líki.
Sem kvað Hallfreðr vandræðaskáld:
snjallráðr konungs spjalli
átti einga-dóttur
Ónars viði gróna.
Ok enn sagði hann:
Báleygs at sér teygða
stefnir stöðvar hrafna
stála ríkismálum.
Svá sem kvað Þjóðólfr:
elgvers glöðuðr hersa
hreins við, húfi rónum,
hafs botni far gotna.
Sem Hallfreðr kvað:
ferr jörð und menþverri
ítran, eina at láta
Auðs systur mjök trauðan.
darrlatr staðit fjarri,
endr þá es elju Rindar
ómynda tók skyndir.
Ymis blóð, fara góðra.
vætti ek lands fyr brandi,
(hvalmœni skefr) húna
hógdýr of lög bógu.
Svá kvað Þjóðólfr:
Hvernig skal sæ kenna? Svá, at kalla hann Ymis blóð, heimsœkir goðanna, verr Ránar, faðir Ægisdœtra, þeira er svá heita, Himinglæfa, Dúfa, Blóðughadda, Hefring, Uðr, Hrönn, Bylgja, Bára, Kólga, land Ránar ok Ægisdœtra ok skipa ok sæskips heita, kjalar, stála, súða, sýju, fiska, ísa, sækonunga leið ok braut, eigi síðr hringr eyjanna, hús sanda ok þangs ok skerja, dorgar land ok sæfogla, byrjar. Svá sem kvað Ormr Barreyjar-skáld:
Svá kvað Refr:
Ægis dœtr ok tœttu
föls, við frost of alnar,
fjallgarðs rokur harðar.
brestr, undinna festa
opt í Ægis kjapta
úrsvöl Gymis völva.
slítr úrdrifinn hvítrar
Ránar, rauðum steini
runnit, brjóst ór munni.
élvindr, svana strindar
blakkr lætr í sog søkkva
snægrund, skipi hrundit.
dynströnd í svig löndum,
spend verða stög stundum,
stirðr keipr, fira greipum.
Svá sem kvað Sveinn:
Ok sem kvað Refr:
Hér er sagt, at alt er eitt Ægir ok Gymir. Ok enn kvað hann:
Sem kvað Einarr Skúlason:
Ok enn sem hann kvað:
Ok enn kvað hann:
(göfug ferð es sú jöfri)
skýtr hólmfjöturr Heita
hrafni, snekkju stafnar.
hólmrönd varar öndri.
sverrigjörð fyr börðum.
hergrimmastan skerja
út fyr jarðar skauti
eylúðrs níu brúðir,
þær es (lungs) fyr löngu,
liðmeldr (skipa hlíðar
baugskerðir rístr barði
ból) Amlóða mólu.
reksaumr fluga-straumi,
dúks hrindr böl, þar es bleikir
bifgrund, á stag rifjum.
Enn sem hann kvað:
Ok enn svá:
Sem Snæbjörn kvað:
Hér er kallat hafit Amlóða kvern.
Enn sem kvað Einarr Skúlason: