Bókastaðir

Nú er frá því at segja, at Háls kemr einhverju sinni á fund Áskels ok berr upp vandkvæði sín fyrir honum. Segir, at varla þóttist hann mega búi halda, ef Helga kona hans kemr eigi heim, ok biðr Áskel nú hlut í eiga, ok vita, ef hon vildi enn láta at hans orðum. Áskell hét nú, at eiga hlut í með þeim, ef Háls vill því heita í móti, at láta batna samfararnar við hana.

Svá er sagt, at Áskell bjóst til ferðarinnar með tuttuganda mann, ok var í ferð með honum Vémundr ok Háls; ok nú fara þeir, þar til er þeir koma þar sem heitir Leyningsbakki, ok þá mælti Áskell, at þar vildi hann vera grafinn, þá er hann andaðist, ok þótti þar vera gott landslag, ok sagði at hann vildi ekki fé hafa með sér. Nú svara þeir frændr hans, at þess skyldi langt at bíða, at hann þyrfti niðr at grafa.

Síðan aka þeir til Eyjafjarðar, ok upp með Eyjafjarðará, ok nær gagnvert Stokkahlǫðum.Síðan aka þeir til Eyjafjarðar, ok upp með Eyjafjarðará, ok nær gagnvert Stokkahlöðum. Vémundr ok Háls riðu fram fyrir, ok sjá þeir, at menn ganga brott ór laugunni, ok kenna at þar var Steingrímr ok nǫkkurir menn með honum, ok þá mælti Háls: "Við hefir Steingrímr enn leitat, at þvá af sér svívirðing, er þú létt ljósta hann með sauðarhǫfðinu, ok þó mun honum þat tregt veita, áðr enn hann fái alla af þvegit".Vémundr ok Háls riðu fram fyrir, ok sjá þeir, at menn ganga brott ór laugunni, ok kenna at þar var Steingrímr ok nökkurir menn með honum, ok þá mælti Háls: "Við hefir Steingrímr enn leitat, at þvá af sér svívirðing, er þú létt ljósta hann með sauðarhöfðinu, ok þó mun honum þat tregt veita, áðr enn hann fái alla af þvegit".

Ok nú segir Áskell, at honum þótti helzt troll toga tungu ór hǫfði honum. er hann mælti slíkt;Ok nú segir Áskell, at honum þótti helzt troll toga tungu ór höfði honum. er hann mælti slíkt; sagði, at meiri ván væri, at þeir hefði heyrt, hvat hann hafði mælt, er hann var forviðris, enn Áskell kveðst heyra í gegn veðrinu, ok var mjǫk lǫng stund fram til þeira Vémundar;sagði, at meiri ván væri, at þeir hefði heyrt, hvat hann hafði mælt, er hann var forviðris, enn Áskell kveðst heyra í gegn veðrinu, ok var mjök löng stund fram til þeira Vémundar; enn þó kvað hann nú svá búit vera mundu.

Þeir ríða nú í Eyjafjarðardal til Grana, ok váru þar um nóttina. Nú beiðir Áskell Grana, at Helga dóttir hans myndi verða í ferð með þeim, ok hét nú því á mót, at Háls skyldi betr við hana vera heðan af, enn áðr hafði hann verit; enn ellegar kveðst hann mundu heimta út peninga hennar, ok láta hana þá heim fara, ef eigi betraðist um af hans hendi. Ok Grani vill enn gera, sem Áskell beiddi.

Nú bjoggust þeir á brott þaðan snemma um morgininn, ok var Helga í þeira ferð, ok Grani lét aka Áskatli til Vöðlaheiðar. Enn er þau koma gagnvert Kroppi, þá sá þau þrjá tigu manna renna til árinnar, ok nú bað Áskell, at þeir skyldi fara undir stakkgarðinn, er þar var hjá þeim, ok æja hestum sínum. Enn síðan bað hann þá ganga fram á bakkann ok verjast þaðan, ef eigi væri alt fritt af Steingríms hendi, ok þótti nú vera mega, at eigi þyrfti nú at dyljast við, hvárt Steingrímr hefði heyrt fyrra dags, þat sem Háls mælti. Ok nú ganga þeir fram á bakkann. Enn svá er sagt, at áin var ísuð, ok var ótraustr ísinn á ánni. Áskell spurði þá hvat Steingrímr vildi, er hann fór svá hvatlega, enn Steingrímr kvað nú mál at efna heitstrenging sína, ok kvað nú fleiri munu gjalda Vémundar, enn þá er þess væri maklegir.

Nú er svá sagt, at þar sló þegar í bardaga, er þeir váru komnir í skotmál. Þá sá Steingrímr, at seint mun at vinnast, meðan þeir gangast eigi nær enn svá, sem þá var, ok þykkir nú þat eina til, at þeir leiti yfir ísinn at þeim Áskatli. Nú mælti Áskell til Steingríms, ok bað hann varlega fara á ísinn, ok kvað hann ótraustan, enn Helgi ór Árskógi svaraði, ok kvað þá munu sára mjǫg, Áskel ok fǫrunauta hans, ok hann myndi fyrir því slíkt mæla, ok letja þá atgöngunnar.Nú mælti Áskell til Steingríms, ok bað hann varlega fara á ísinn, ok kvað hann ótraustan, enn Helgi ór Árskógi svaraði, ok kvað þá munu sára mjög, Áskel ok förunauta hans, ok hann myndi fyrir því slíkt mæla, ok letja þá atgöngunnar. Þá segir Þorvarðr Örnólfsson, at honum þykkir atsóknin þeira Steingríms óvænleg. Þá tók Helgi ór Árskógi þat bragða, mágr hans, at hann stakk spjótskaftinu niðr á ísinn, ok hljóp svá á bakkann upp at þeim Áskatli. Háls hjó þegar framan í fang Helga, svá at hann fell á bak aftr út á ána, ok fekk þegar bana.

Svá er sagt, at nú brast niðr spöngin undir þeim Steingrími. Sumir vilja þat segja, at Vémundr skyti til Steingríms með spjóti, þá er hann vildi upp ór vökinni á ísinn, ok yrði honum þat at bana. Enn sumir segja at hann druknaði þar í vökinni. Tveir menn druknuðu aðrir, enn Steingrímr; tveir menn váru ok drepnir af hans fǫrunautum, Helgi mágr hans, ok einn maðr annarr.tveir menn váru ok drepnir af hans förunautum, Helgi mágr hans, ok einn maðr annarr.

Svá er sagt, at Áskell bað þá nú hvata í brott, sem þeir mega. Ekki er þess getit, at hann týndi neinum manni í bardaganum. Ráðast þau nú til ferðar. Þeir ríða nú fyrír, Vémundr ok fǫrunautar þeira, ok ræða um, at mjǫk vel hefði at borizt, er Steingrímr var af ráðinn, ok þótti þeim vel hafa gengit leikrinn.Þeir ríða nú fyrír, Vémundr ok förunautar þeira, ok ræða um, at mjök vel hefði at borizt, er Steingrímr var af ráðinn, ok þótti þeim vel hafa gengit leikrinn.

Frá því er at segja, at sá maðr hafði verit í ferðinni með Steingrími, er Þórir er nefndr. Hann var son Ketils flatnefs. Hann hafði rent fótskriðu yfir ísinn, ok leyndist þar, þá er hann sá, hversu Steingrími hafði farizt. Þar heitir Kárapollr, sem hann var staddr. Nú er hann þóttist vita, at þeir Áskell myndi brott farnir frá ánni, þá hljóp hann undan ísinum ok upp á bakkana. Þá Vémund hafði nú mjǫk brátt borit undan fram.Þá Vémund hafði nú mjök brátt borit undan fram. Þat er frá Þóri at segja, at hann hleypr nú fram eftir þeim Áskatli, ok er hann kom at sleðanum, þar sem þeir óku, þá hjó hann þegar til Áskels goða, ok kom í hǫfuðit.Þat er frá Þóri at segja, at hann hleypr nú fram eftir þeim Áskatli, ok er hann kom at sleðanum, þar sem þeir óku, þá hjó hann þegar til Áskels goða, ok kom í höfuðit. Hann snýr nú þegar aftr til árinnar, ok rennir enn fótskriðu yfir ísinn, ok ferr nú til sinna fǫrunauta, ok sagði þeim frá sinni ferð.Hann snýr nú þegar aftr til árinnar, ok rennir enn fótskriðu yfir ísinn, ok ferr nú til sinna förunauta, ok sagði þeim frá sinni ferð. Þeim þótti hann hafa haft gott erendi. Fara þeir nú heim, ok una sinni ferð illa.

Frá Áskatli er þat at segja, at hann bað Helgu binda um hǫfuð sér, ok ekki skyldi hon gera vart við um áverkann, ok kveðst gjarna vilja, at hér hlytist ekki ilt af, ef hann mætti því við koma.Frá Áskatli er þat at segja, at hann bað Helgu binda um höfuð sér, ok ekki skyldi hon gera vart við um áverkann, ok kveðst gjarna vilja, at hér hlytist ekki ilt af, ef hann mætti því við koma. Ok hon gerði sem hann beiddi, ok gat ekki um þetta, ok vissu þau tvau ein þenna atburð.

Þau kómust á Háls um aftaninn, ok um morgininn snemma vekr Áskell þá ok biðr upp standa hvatlega, ok kveðst heim vilja til dagverðar um daginn. Ok nú fara þau ok komast yfir Fljótsheiði. Nú sagði hann þeim, at hann hafði sár fengit, ok hversu þat hafði at borizt, ok kveðst fyrir því eigi fyrr hafa til sagt, at hann vissi kapp frænda sinna um þat, at þeir myndi eigi hafa skilit við svá búit, ef þeir vissi þá þegar. Enn hann kvaðst gjarna vilja, at engir menn hlyti ilt af vígi hans, ok bað þá vera sáttgjarna frændr sína ok kvað þá þat bezt af at gera, at stǫðva óhöppin sem mátti.Enn hann kvaðst gjarna vilja, at engir menn hlyti ilt af vígi hans, ok bað þá vera sáttgjarna frændr sína ok kvað þá þat bezt af at gera, at stöðva óhöppin sem mátti. Sagði ok, at hann þóttist þat jafnan gert hafa um þeira mál, at firra þá vandræðum, sem hann mátti, ok bað þá nú þess minnast um þenna hlut, er honum þótti svá miklu máli skifta. Segir ok, at hann vildi gerð þeira Eyjólfs Valgerðarsonar ok Hávarðs, ok hafði hann þegar sett ráðit alt fyrir Hávarði um gerðina, hvern veg hann vildi vera láta. Nú andast Áskell goði, ok þótti mǫnnum þat mikill mannskaði, því at hann hafði verit mikill hǫfðingi ok vinsæll.Nú andast Áskell goði, ok þótti mönnum þat mikill mannskaði, því at hann hafði verit mikill höfðingi ok vinsæll. Nú veita þeir honum þvílíkan umbúnað, sem hann hafði fyrir sagt, ok þótti nú þessi tíðendi helzti fljótt at hendi hafa komit.

Þessi tíðendi spyrjast nú víða, ok þótti ǫllum mikit at orðit í fráfalli slíkra manna.Þessi tíðendi spyrjast nú víða, ok þótti öllum mikit at orðit í fráfalli slíkra manna. Þótt Áskell væri mǫrgum mǫnnum meir harmdauði enn Steingrímr, þá var þó hvárrtveggi mikill hǫfðingi.Þótt Áskell væri mörgum mönnum meir harmdauði enn Steingrímr, þá var þó hvárrtveggi mikill höfðingi.

Nú er svá sagt, at Eyjólfr sendi orð Hávarði, ok svá Þorsteini syni Áskels, ok Vémundi, ok ǫðrum frændum hans, þeim sem nǫkkurs váru verðir.Nú er svá sagt, at Eyjólfr sendi orð Hávarði, ok svá Þorsteini syni Áskels, ok Vémundi, ok öðrum frændum hans, þeim sem nökkurs váru verðir. Skyldi þeir koma á Mǫðruvǫllu til sáttarfundar.Skyldi þeir koma á Möðruvöllu til sáttarfundar. Enn því er Skútu Áskelssonar ekki hér við getit, at hann var þá ekki á Íslandi, ok hafði hann verit utan um hríð. Ok nú koma menn til fundarins. Er svá sagt, at Einarr Konálsson, fóstri Eyjólfs, átti mikinn hlut í sáttmálum millum manna. Er nú um leitazt, ef Þorsteinn eða frændr hans vildi sættir taka.

Þorsteinn segir: "At því hefi ek jafnan hugat, þá er ek hefi verit við staddr, þá er faðir minn var við málaferli manna, at jafnan vildi hann firra menn vandræðum, heldr enn æsa þá fram at óhöppunum; ok svá mikinn hug sem hann lagði á jafnan at sætta menn, þá lízt mér", segir hann, "sem gjarna myndi hann vilja, at hér gerðist eigi vandræði af á milli manna þessu máli, er hann tekr svá mjǫk sjálfan.ok svá mikinn hug sem hann lagði á jafnan at sætta menn, þá lízt mér", segir hann, "sem gjarna myndi hann vilja, at hér gerðist eigi vandræði af á milli manna þessu máli, er hann tekr svá mjök sjálfan. Nú mun ek eigi hitta mér betra ráð, enn líkja sem mest eftir því, sem ek vissa, at hann gerði, ok mun eigi níta sættunum".

Kemr nú þar, at menn vilja, at Eyjólfr ok Hávarðr geri um málin eftir því, sem Áskell hafði beitt fyrir ǫndverðu.Kemr nú þar, at menn vilja, at Eyjólfr ok Hávarðr geri um málin eftir því, sem Áskell hafði beitt fyrir öndverðu. Nú er þeir hǫfðu sáttir á orðit á málit, þá biðja þeir Þorstein koma til sín ok aðra menn, þá sem þar váru við staddir.Nú er þeir höfðu sáttir á orðit á málit, þá biðja þeir Þorstein koma til sín ok aðra menn, þá sem þar váru við staddir. Var sú sættargerð þeira Hávarðs ok Eyjólfs, at vígin Áskels ok Steingríms skyldi á standast, enn hinir þrír fǫrunautar Steingríms, er þar létust, skulu koma fyrir tilferðina þeira Steingríms, enn goldin aftr eyin mikla fyrir víg Helga ór Árskógi;Var sú sættargerð þeira Hávarðs ok Eyjólfs, at vígin Áskels ok Steingríms skyldi á standast, enn hinir þrír förunautar Steingríms, er þar létust, skulu koma fyrir tilferðina þeira Steingríms, enn goldin aftr eyin mikla fyrir víg Helga ór Árskógi; ok váru nú veittar trygðir á milli manna, nema fyrir Skútu; hann var utan lands. Þórir skyldi fara utan, ok vera aldri í Norðlendingafjórðungi, meðan Fjörleifarsynir væri á lífi. Eyjólfr seldi nú gripina í hendr Þorsteini ok Hávarði, þá er Áskell hafði honum selda eftir hrútshöfuðshöggit. Ok nú skiljast menn vel sáttir, ok undu nú vel þessum málalyktum.

Enn frá Vémundi kögur er þat at segja, at hann varð sóttdauðr, enn þótti þó vera hinn mesti garpr, meðan hann lifði.

Víga-Skútu saga.

Þat er nú fyrst at segja, at Þorsteinn býr í Hvammi eftir Áskel fǫður sinn, ok var hann vinsæll maðr.Þat er nú fyrst at segja, at Þorsteinn býr í Hvammi eftir Áskel föður sinn, ok var hann vinsæll maðr. Hann seldi af hendi goðorð þeira Skútu.

Svá er sagt, at annat sumar eftir kom Skúta til Íslands, ok var hann með Þorsteini bróður sínum um vetrinn, ok var lǫngum hljóðr á þeim vetri, ok þykkir sér nær hǫggvit hafa verit, ok þóttist engar bætr hafa fyrir víg fǫður síns.Svá er sagt, at annat sumar eftir kom Skúta til Íslands, ok var hann með Þorsteini bróður sínum um vetrinn, ok var löngum hljóðr á þeim vetri, ok þykkir sér nær höggvit hafa verit, ok þóttist engar bætr hafa fyrir víg föður síns.

Ok um várit eftir skiftu þeir bræðr fé sínu ok fǫðurarfi.Ok um várit eftir skiftu þeir bræðr fé sínu ok föðurarfi. Skal Skúta hafa lausafé ór skiftinu, ok hann var til þess ætlaðr, at hefna fǫður þeira, ef hann mætti, því at hann var í engum trygðum við menn um þessa sǫk.Skal Skúta hafa lausafé ór skiftinu, ok hann var til þess ætlaðr, at hefna föður þeira, ef hann mætti, því at hann var í engum trygðum við menn um þessa sök. Enn Þorsteinn skal hafa landit í Hvammi, ok halda búínu. Nú kaupir Skúta sér land at Mývatni, ok bjó þar sem nú heitir á Skútustǫðum.Nú kaupir Skúta sér land at Mývatni, ok bjó þar sem nú heitir á Skútustöðum. Gerðist brátt mikilhœfr maðr í mǫrgu lagi, sem enn mun heyra mega síðar í sǫgunni.Gerðist brátt mikilhæfr maðr í mörgu lagi, sem enn mun heyra mega síðar í sögunni.

Þorbergr hét maðr, ok var kallaðr höggvinkinni, ok ekki vinsæll við alþýðu manna. Hann átti tvá sonu; hét annarr Þorsteinn, enn hinn Ǫlvir enn spaki.hét annarr Þorsteinn, enn hinn Ölvir enn spaki.

Geiri austmaðr bjó á Geirastǫðum fyrir norðan Mývatn.Geiri austmaðr bjó á Geirastöðum fyrir norðan Mývatn. Hann átti þrjá sonu, er enn eru nǫkkut við þessa sǫgn hafðir.Hann átti þrjá sonu, er enn eru nökkut við þessa sögn hafðir. Hét sonr hans Ǫrn, annarr Glúmr, hinn þriði Þorkell.Hét sonr hans Örn, annarr Glúmr, hinn þriði Þorkell. Þeir váru allir miklir menn fyrir sér.

Arnórr hét maðr, ok var Þorgrímsson, ok bjó í Reykjahlíð fyrir norðan Mývatn. Hans synir váru þeir Þorfinnr ok Bǫðvarr.Hans synir váru þeir Þorfinnr ok Böðvarr. Arnórr var mikill kappi ok góðr bóndi, ok jafnan er frá honum vel sagt, þar sem hann kemr við sǫgur ok málaferli manna.Arnórr var mikill kappi ok góðr bóndi, ok jafnan er frá honum vel sagt, þar sem hann kemr við sögur ok málaferli manna.

Hallr hét maðr, er bjó at Sandfelli við Mývatn, skamt frá Geirastǫðum.Hallr hét maðr, er bjó at Sandfelli við Mývatn, skamt frá Geirastöðum. Hann átti dóttur, er Þorkatla hét.

Eitthvert sumar kemr skip af hafi í Húsavík, þó at svá bæri oftar at. Þat skip áttu bræðr þrír. Vagn hét einn, ok var kallaðr spjót, annarr Nafarr ok var kallaðr sax, Skefill hinn þriði, ok var kallaðr sverð. Þeir váru miklir menn fyrir sér. Svá er sagt, at hverr þeira bræðra átti þat vápn, sem við var kendr. Þeim þótti þau í bezta lagi sinnar eigu, ok létu sér aldri hendi frá ganga. Ok þat segja menn, at ǫll þessi vápn væri forkunnar góð.Ok þat segja menn, at öll þessi vápn væri forkunnar góð. Þeir váru kunningjar Glúms Geirasonar, ok ætluðu þangat til vistar til þeira feðga, Geira ok Glúms, því at Glúmr hafði boðit þeim þangat til vistar.

Nú áttu þeir annríkt mjǫk, ok varð eigi tóm at sækja austmennina, sem ætlat hafði verit, ok þótti þeim feðgum sem þat myndi engu skifta, þótt þeir kæmi nǫkkurum nóttum síðar, enn þeir hǫfðu um rœtt í fyrstu.Nú áttu þeir annríkt mjök, ok varð eigi tóm at sækja austmennina, sem ætlat hafði verit, ok þótti þeim feðgum sem þat myndi engu skifta, þótt þeir kæmi nökkurum nóttum síðar, enn þeir höfðu um rætt í fyrstu.

Svá er sagt, at varð þess varr Þorbergr at Arnarvatni, ok ferr hann þegar til skips, ok bauð þeim austmǫnnum til sín.Svá er sagt, at varð þess varr Þorbergr at Arnarvatni, ok ferr hann þegar til skips, ok bauð þeim austmönnum til sín. Enn þeir segja at þeir myni fara til Glúms.

"Já", segir Þorbergr, "er ekki þat, sem mik grunar, at nú mun vera liðinn sá tími er til var tekinn, at eftir þeim skyldi hafa farit verit".

Þeir sǫgðu, at svá var, — "kann vera", segja þeir, "at Glúmi sé annsamt, ok eigi hann eigi tóm at koma eftir oss, enn hann mun þykkjast vita, at svívirðingarlaust mun vera".Þeir sögðu, at svá var, — "kann vera", segja þeir, "at Glúmi sé annsamt, ok eigi hann eigi tóm at koma eftir oss, enn hann mun þykkjast vita, at svívirðingarlaust mun vera".

"Enn hitt þætti mér líkara", sagði Þorbergr, "at honum myndi þat í hug koma, at þeir væri lítt til færir at taka við frjálsum mǫnnum, þeim er nǫkkuru skifti, hversu við var gert, því at svá eru þeir feðgar fátækir at fémunum", segir Þorbergr, "at nær er úti annarr biti, þá er annar er etinn"."Enn hitt þætti mér líkara", sagði Þorbergr, "at honum myndi þat í hug koma, at þeir væri lítt til færir at taka við frjálsum mönnum, þeim er nökkuru skifti, hversu við var gert, því at svá eru þeir feðgar fátækir at fémunum", segir Þorbergr, "at nær er úti annarr biti, þá er annar er etinn".

Nú hlýða þeir nǫkkut á þetta, sem hann sagði, ok þar til taldi hann um fyrir þeim, at þeir játta, at fara þangat til vistar til Þorbergs.Nú hlýða þeir nökkut á þetta, sem hann sagði, ok þar til taldi hann um fyrir þeim, at þeir játta, at fara þangat til vistar til Þorbergs. Ferr hann nú heim ok lætr vel yfir sinni ferð.

Nú er svá sagt, at Glúmr kemr til skips annan dag, ok sagðist þá vera kominn eftir þeim bræðrum, ok vildi þá heim flytja til sín. Enn þeir sǫgðu, at Þorbérgr hafði þar komit um daginn áðr, ok sǫgðust nú vera ráðnir at fara þangat til vistar, ok kváðust nú eigi vildu því bregða.Enn þeir sögðu, at Þorbérgr hafði þar komit um daginn áðr, ok sögðust nú vera ráðnir at fara þangat til vistar, ok kváðust nú eigi vildu því bregða.

Þá svarar Glúmr, er þeir hǫfðu sagt honum umtalit Þorbergs, ok svá þat, hversu hann hafði á tekit þeim feðgum: "Engi mun þat kunna at segja, at honum Þorbergi verði féskortrinn.Þá svarar Glúmr, er þeir höfðu sagt honum umtalit Þorbergs, ok svá þat, hversu hann hafði á tekit þeim feðgum: "Engi mun þat kunna at segja, at honum Þorbergi verði féskortrinn. Enn fleiri munu þat segja, at hann láti færum mǫnnum verða gagn at sínu fé", — ok þótti honum illa, er þeir skyldu vera með svá vándum manni, sem Þorbergr var.Enn fleiri munu þat segja, at hann láti færum mönnum verða gagn at sínu fé", — ok þótti honum illa, er þeir skyldu vera með svá vándum manni, sem Þorbergr var.

Nú lætr Þorbergr brátt koma eftir kaupmǫnnum ok lætr flytja þá heim til sín, ok var við þá forkunnar vel.Nú lætr Þorbergr brátt koma eftir kaupmönnum ok lætr flytja þá heim til sín, ok var við þá forkunnar vel.

Svá var sagt, at Þorbergr sendi Ótrygg heimamann sinn at færa út í eyjar fé þat, er slátra skyldi til jóla, ok svá naut ok kapla, ok áðr enn hann færi heiman, bað hann Ótrygg færa eina merina í hlǫðu Glúms á náttarþeli, ok haga svá til, at engi yrði varr við.Svá var sagt, at Þorbergr sendi Ótrygg heimamann sinn at færa út í eyjar fé þat, er slátra skyldi til jóla, ok svá naut ok kapla, ok áðr enn hann færi heiman, bað hann Ótrygg færa eina merina í hlöðu Glúms á náttarþeli, ok haga svá til, at engi yrði varr við. Nú fór hann sem fyrir var mælt, ok vissi þó engi, hvat þessu skyldi. Kemr heim síðan, ok segir honum til svá búins, ok nú þykkir Þorbergi hann hafa vel gert.

Um morgininn kemr Þorbergr snemma inn, ok vekr menn upp, ok segir. at honum var horfit merhryssi gott, ok vill at menn fari at leita, — "ok mun svá eftir at sjá", segir hann, "at af mannavǫldum mun vera, ok get ek at stolit sé hrossinu".Um morgininn kemr Þorbergr snemma inn, ok vekr menn upp, ok segir. at honum var horfit merhryssi gott, ok vill at menn fari at leita, — "ok mun svá eftir at sjá", segir hann, "at af mannavöldum mun vera, ok get ek at stolit sé hrossinu".

Þá svara sumir, at enga menn þóttust þeir sjá líklega til þess.

"Eigi má þat vita", segir hann, "þar sem hér sitja þrotsmenn samtýnis hjá oss, ok eru þeir feðgar líklegastir til at valda þessu, Geiri ok synir hans, því at þeir eru áræðismiklir, ef þeir þurfa nǫkkurs við, ok munum vér þangat fara at rannsaka"."Eigi má þat vita", segir hann, "þar sem hér sitja þrotsmenn samtýnis hjá oss, ok eru þeir feðgar líklegastir til at valda þessu, Geiri ok synir hans, því at þeir eru áræðismiklir, ef þeir þurfa nökkurs við, ok munum vér þangat fara at rannsaka".

Svá er sagt, at Þorkell Geirason var nú ekki hér við þessi mál, því at hann var útlendis.

Nú biðr Þorbergr austmennina verða í ferð með þeim at rannsaka; kvað þá nú sjá mega, at því var vel ráðit, at þeir hǫfðu heldr haft þessa vistina, enn með Glúmi.kvað þá nú sjá mega, at því var vel ráðit, at þeir höfðu heldr haft þessa vistina, enn með Glúmi. Enn austmenn kváðu þat vera verra manns bragð, enn Glúms, at stela frá mǫnnum, ok sǫgðust eigi mundu þangat fara til at rannsaka.Enn austmenn kváðu þat vera verra manns bragð, enn Glúms, at stela frá mönnum, ok sögðust eigi mundu þangat fara til at rannsaka.

Er svá sagt, at Þorbergr ferr nú, ok menn með honum. Ferr hann nú, ok heldr djarflega, er hann þóttist vita, hversu takast myndi ferðin; ok koma nú til Glúms, ok beiða hann rannsóknar, ok þeir feðgar láta uppi rannsóknina. Leitar hann nú vannlega, ok hittir ekki, þar til er hann kemr at einhverri hlǫðu, ok þar í hlǫðunni fann hann merina, ok kvað þá vera verri menn, enn þeir létu yfir, eða margir aðrir, er þeir skyldu vera sannreyndir at þjófskap.Leitar hann nú vannlega, ok hittir ekki, þar til er hann kemr at einhverri hlöðu, ok þar í hlöðunni fann hann merina, ok kvað þá vera verri menn, enn þeir létu yfir, eða margir aðrir, er þeir skyldu vera sannreyndir at þjófskap. Þá svaraði Glúmr ok kvað sér á þessu engan kunnleika vera, ok kvað hann vera sjálfan líklegastan til að hafa þetta bragð gert, enn snúa nú síðan á aðra menn, ok kvað mǫnnum þat miklu kunnara, at hann var vándr maðr.Þá svaraði Glúmr ok kvað sér á þessu engan kunnleika vera, ok kvað hann vera sjálfan líklegastan til að hafa þetta bragð gert, enn snúa nú síðan á aðra menn, ok kvað mönnum þat miklu kunnara, at hann var vándr maðr. Ǫllum þótti þetta illa vera orðit, því at þeir váru vinsælir menn frændr.Öllum þótti þetta illa vera orðit, því at þeir váru vinsælir menn frændr. Nú spurði Þorbergr, ef Glúmr vildi nǫkkuru bæta fyrir þetta, ok felli þar málit niðr, sem nú var komit.Nú spurði Þorbergr, ef Glúmr vildi nökkuru bæta fyrir þetta, ok felli þar málit niðr, sem nú var komit. Enn Glúmr kvað það fjarri fara, at hann myndi hér neinu fyrir bæta, er hann mátti engan grun vita sér á hendr. Þorbergr kvað þó hér mundu verða nǫkkut fyrir at koma, þó at honum væri leiðent gert um bótina.Þorbergr kvað þó hér mundu verða nökkut fyrir at koma, þó at honum væri leiðent gert um bótina. Glúmr kvaðst því betr þykkja er meira kæmi fyrir, ef sá gyldi er maklegastr væri; ok nú skilja þeir rœðuna at sinni, ok ferr Þorbergr nú heim, ok þykkist vel hafa leikit.ok nú skilja þeir ræðuna at sinni, ok ferr Þorbergr nú heim, ok þykkist vel hafa leikit.

Spurðist nú þetta víða, ok þótti mǫnnum þetta illa orðit, því at fleiri menn unnu góðs hlutar Glúmi, enn Þorbergi, ok væntu enn, at hér muni ǫnnur raun á verða um þetta mál, enn nú var fyrst orðrœtt af alþýðu.Spurðist nú þetta víða, ok þótti mönnum þetta illa orðit, því at fleiri menn unnu góðs hlutar Glúmi, enn Þorbergi, ok væntu enn, at hér muni önnur raun á verða um þetta mál, enn nú var fyrst orðrætt af alþýðu. Nú sitja hvárirtveggja í kyrðum um vetrinn.

Svá er sagt, at Þorbergr hittir Þorgeir goða, frá Ljósavatni, því at vinátta var milli þeira, ok spyrr hann ráða um þetta mál, hversu með skal fara. Segir, at hann þykkist þar eiga mikit traust um ráðagerðir sínar, þar sem hann var. Þorgeirr bauð at búa til málit á hǫnd Glúmi.Þorgeirr bauð at búa til málit á hönd Glúmi. Enn Þorbergr kvað þá þann upp kominn, sem honum var mest at skapi. Ferr nú heim síðan; ok er váraði, bjóst hann at fara stefnufǫr til Glúms, ok biðr nú menn til fararinnar með sér.Ferr nú heim síðan; ok er váraði, bjóst hann at fara stefnuför til Glúms, ok biðr nú menn til fararinnar með sér. Hann rœðir um við vetrtaksmenn sína, ef þeir vilja verða í ferð með honum.Hann ræðir um við vetrtaksmenn sína, ef þeir vilja verða í ferð með honum. Enn þeir váru þó tregir til, ok fóru þó um síðir við fortǫlur Þorbergs.Enn þeir váru þó tregir til, ok fóru þó um síðir við fortölur Þorbergs. Býst hann nú heiman, ok váru þeir átján saman. Þeir hǫfðu kalt veðr um daginn.Þeir höfðu kalt veðr um daginn. Fara þeir nú, þar til er þeir koma á Geirastaði. Þeir Glúmr sátu við eld, þá er þeim var sagt, at mennirnir fóru at bænum. Nú hlaupa þeir til klæða sinna ok vápnast, ok ganga síðan í dyr út. Ok nú senda þeir eftir mǫnnum at veita þeim lið.Ok nú senda þeir eftir mönnum at veita þeim lið. Svá er sagt, at þeir Glúmr váru átta saman þar fyrir, þá er Þorbergr kom.

Nú koma þeir Þorbergr at bænum, ok ríða þegar í túnit, ok stefnir Þorbergr þegar Glúmi um þjófskap. Svá er sagt, at þá er hann hóf stefnuna, hljóp hann Geiri ór dyrunum út, ok at honum Þorbergi, ok hjó til hans, enn Þorsteinn son Þorbergs brá við skildi, ok þá hljóp Glúmr at, ok hjó til Þorsteins, ok veitti honum þegar bana. Nú hlaupa út allir þeira menn ok til bardagans, ok nú veitir Þorbergr Geira sár á fæti. Þá kemr at Hallr frá Sandfelli við tiunda mann, ok fór þegar til með Glúmi, ok þeir níu, sem með honum váru.

Ok nú var skamt at bíða, áðr enn Skúta kemr þar til með tíunda mann; ok nú rœðir hann til sinna manna, at þeir skulu ganga á hæð nǫkkura, er þar var hjá þeim, ok vildi hvárigum veita, ok kvað þeim betr ganga sem skyldi; segir ok, ef sá yrði brott gerr af vígunum, at þá myndi reynast brátt, hverr ríkastr væri at Mývatni.ok nú ræðir hann til sinna manna, at þeir skulu ganga á hæð nökkura, er þar var hjá þeim, ok vildi hvárigum veita, ok kvað þeim betr ganga sem skyldi; segir ok, ef sá yrði brott gerr af vígunum, at þá myndi reynast brátt, hverr ríkastr væri at Mývatni. Þá kom Þorfinnr Arnórsson at ríðandi, ok ferr þegar til bardagans með Glúmi. Ok svá er sagt, at Þorfinnr hjó framan í andlit Þorbergi, ok var af því kallaðr höggvinkinni.

Í þessu bili kemr at Arnórr ór Reykjahlíð með tólfta mann, ok gengr hann þegar í milli manna, ok skildi þá. Þar fellu allir austmennirnir. En sinn húskarl var fallinn af hvárum. Enn Ótryggr var særðr til ólífis; ok græddi Glúmr hann, því at hann sagði hversu farit hafði um merina, þá er Þorbergr bauð honum at leiða hana í hlǫðu Glúms, ok var nú bert illmælit af Þorbergs hendi við Glúm.ok græddi Glúmr hann, því at hann sagði hversu farit hafði um merina, þá er Þorbergr bauð honum at leiða hana í hlöðu Glúms, ok var nú bert illmælit af Þorbergs hendi við Glúm.

Er nú leitat um sættir milli þeira, ok kom svá at þeir skulu gera um málin, Þorgeirr goði frá Ljósavatni ok Arnórr ór Reykjahlíð. Sú var gerð þeira, at á gengust vígin húskarlanna, enn áverki Ótryggs, er hann var særðr til ólífis, ok enn aðrir tveir menn líflátnir af liði Þorbergs, skulu koma fyrir áverka Geira; enn sá áverki, er Þorbergr hafði fengit, skal vera fyrir tilfǫrina ok ill málaefni, er hann hafði með svikum at farit.enn sá áverki, er Þorbergr hafði fengit, skal vera fyrir tilförina ok ill málaefni, er hann hafði með svikum at farit. Þeir váru ok allir drepnir austmennirnir, er með Þorbergi váru ok lágu þeira víg kyrr, svá at engi þeira var fé bœttr.Þeir váru ok allir drepnir austmennirnir, er með Þorbergi váru ok lágu þeira víg kyrr, svá at engi þeira var fé bættr. Þeir váru brott gervir þaðan ór sveítinni, Geiri ok Glúmr, feðgarnir, ok er svá sagt, at Geiri bjó í Króksfirði á Geirastǫðum.Þeir váru brott gervir þaðan ór sveítinni, Geiri ok Glúmr, feðgarnir, ok er svá sagt, at Geiri bjó í Króksfirði á Geirastöðum.

Svá er sagt, at Glúmr fekk Ingunnar Þórólfsdóttur Véleifssonar; — ok þótti Glúmr vera mikill maðr fyrir sér, sem enn má nǫkkut marka í þessum frásǫgum.— ok þótti Glúmr vera mikill maðr fyrir sér, sem enn má nökkut marka í þessum frásögum.

Þat er sagt, at Þorkell Geirason kom út um sumarit í Húsavík vetri síðar, enn þessir atburðir váru, er nú var frá sagt, ok fór hann til vistar til Ófeigs í Skǫrð.Þat er sagt, at Þorkell Geirason kom út um sumarit í Húsavík vetri síðar, enn þessir atburðir váru, er nú var frá sagt, ok fór hann til vistar til Ófeigs í Skörð. Ófeigr var þá átján vetra gamall, ok þat segja menn, at þeir Þorkell væri jafngamlir.

Maðr er nefndr Þorsteinn, ok var kallaðr varastafr. Hann bjó í Laxárdal. Hann var hólmgöngumaðr mikill ok illr viðreignar. Þat er sagt, at hann gerir heiman ferð sína einhverju sinni þess erendis, at biðja Þorkǫtlu, dóttur Halls frá Sandfelli.Þat er sagt, at hann gerir heiman ferð sína einhverju sinni þess erendis, at biðja Þorkötlu, dóttur Halls frá Sandfelli. Enn Hallr sagði, at hann myndi eigi gifta dóttur sína svá vándum manni, sem hann var, ok kvað þat mǫrgum manni kunnigt vera, at varla fekst meiri ójafnaðarmaðr, enn Þorsteinn var.Enn Hallr sagði, at hann myndi eigi gifta dóttur sína svá vándum manni, sem hann var, ok kvað þat mörgum manni kunnigt vera, at varla fekst meiri ójafnaðarmaðr, enn Þorsteinn var. Nú bauð Þorsteinn Halli hólmgǫngu.Nú bauð Þorsteinn Halli hólmgöngu. Sagði þá reyna mundu, hvárr ráða skal kosti konunnar. Enn Hallr nennir varla at ganga undan því, enn þóttist þó vera vanfærr at ganga í móti þvílíkum berserk, sem Þorsteinn var. Ok nú finnast þeir Hallr ok Þorkell Geirason, ok sagði Hallr Þorkatli, hvern vanda honum hefir til handa borit, ok svá, at ráðin var hólmgangan með þeim Þorsteini varastaf.

Þorkell kvað Hall nú missa Glúms bróður síns, ok sagði hann þá eigi mundu þurfa at ganga á hólm við Þorstein, — "ef hann væri hér, svá vingott sem með ykkr var".

Nú bauð Þorkell, at hann skyldi ganga á hólm fyrir hǫnd Halls, enn hann kvaðst þat gjarna vilja þiggja af honum.Nú bauð Þorkell, at hann skyldi ganga á hólm fyrir hönd Halls, enn hann kvaðst þat gjarna vilja þiggja af honum.

Hallr lét nú taka sverðit Skefilsnaut, ok er Þorkell skyldi á hólm ganga, fekk Hallr honum sverðit í hendr, ok kvað þat bíta mundu. Þat er nú at segja, at þeir Ófeigr ok Þorkell sǫmnuðu at sér mǫnnum, ok bjoggust nú til hólmsins, ok váru þeir saman fjórir tigir manna, ok helt Ófeigr skildi fyrir Þorkatli.Þat er nú at segja, at þeir Ófeigr ok Þorkell sömnuðu at sér mönnum, ok bjoggust nú til hólmsins, ok váru þeir saman fjórir tigir manna, ok helt Ófeigr skildi fyrir Þorkatli. Þorsteinn hafði ok fjóra tigu manna.

Þorsteinn hét maðr, ok var kallaðr kvígr. Hann var vanr at halda skildi fyrir nafna sínum, ok svá var þá.

Ófeigr hélt nú skildi fyrir Þorkatli, ok ganga þeir nú á hólminn. Er svá sagt frá viðskiftum þeira, at Þorkell hjó Þorstein banahǫgg, ok þegar er Þorsteinn var fallinn, þá mælti Ófeigr til Þorsteins kvígs, at nú vill hann, at þeir gangi á hólminn, ok reyni með sér, — "hǫfum vit nú áðr haft skemtan af þeira bardaga.Er svá sagt frá viðskiftum þeira, at Þorkell hjó Þorstein banahögg, ok þegar er Þorsteinn var fallinn, þá mælti Ófeigr til Þorsteins kvígs, at nú vill hann, at þeir gangi á hólminn, ok reyni með sér, — "höfum vit nú áðr haft skemtan af þeira bardaga. Skulu vit nú skemta ǫðrum mǫnnum nǫkkura stund".Skulu vit nú skemta öðrum mönnum nökkura stund".

Enn Þorsteinn vill fyrir engan mun í móti mæla, er honum var svá á hólm skorat; ok nú ganga þeir á hólminn ok lauk því máli svá, at Þorsteinn fellr fyrir Ófeigi.

Svá er sagt, at Þorkell vill nú láta bera aftr sverðit í kumlit, þar sem þat var tekit til handa honum. Enn Hallr kvað þat fjarri skulu fara, at engi maðr skuli njóta svá góðs gripar, ok segir, at eigi skal aftr bera sverðit. Enn Þorkell réð, at sverðit var þangat borit. Fara menn nú heim af hólminum, ok þótti mǫnnum þat vera landhreinsan, at þeir nafnar váru drepnir.Fara menn nú heim af hólminum, ok þótti mönnum þat vera landhreinsan, at þeir nafnar váru drepnir.

Svá er sagt, at um nóttina eftir ena næstu bar Þorkatli Skefil í drauma, ok kvað Þorkel munu vera góðan dreng ok þakkaði honum, hvé hann hafði drengilega dugat, ok svá sverðit haft. "Enn ef þú hefðir eigi viljat, at aftr hefði verit borit sverðit, þá myndir þú hafa goldit þess í nǫkkuru."Enn ef þú hefðir eigi viljat, at aftr hefði verit borit sverðit, þá myndir þú hafa goldit þess í nökkuru. Enn nú mun fara með okkr annan veg, því at nú skal hvárrgi illa hafa, svá vel sem þér hefir farit, ok vil ek gefa þér sverðit, því at ek þarf þat nú ekki, enn þú ert svá vaskr maðr, at ek ann þér allvel at njóta".

Ok nú vaknar Þorkell, ok var þar komit sverðit, ok þótti honum allgóðr gripr, ok bar þat lengi æfi. Þorkell setti bú saman, ok bjó hann þar í hinum ytrum Skǫðrum, ok þótti hinn bezti bóndi.Þorkell setti bú saman, ok bjó hann þar í hinum ytrum Sköðrum, ok þótti hinn bezti bóndi.

Spjótit Vagnsnaut átti síðan Þorvarðr Þorgeirsson. Saxit var ok upp tekit ór kumli Nafars, ok þóttu ǫll vápnín vera forkunnar góð, sem jafnan bar raun á, ef þau váru til nǫkkurs hǫfð.Saxit var ok upp tekit ór kumli Nafars, ok þóttu öll vápnín vera forkunnar góð, sem jafnan bar raun á, ef þau váru til nökkurs höfð. Enn eru hér nǫkkur merki til sǫgð.Enn eru hér nökkur merki til sögð.

Svá er sagt, at skip kom út við Knarrareyri eitthvert sumar, ok Skúta ferr til skipsins, ok vá hann þar fyrstan mann í hefnd fǫður síns.Svá er sagt, at skip kom út við Knarrareyri eitthvert sumar, ok Skúta ferr til skipsins, ok vá hann þar fyrstan mann í hefnd föður síns. Sá maðr hafði verit í ferð með Steingrími, þá er þeir Áskell bǫrðust ok Steingrímr, sem sagt er fyrr í Reykdæla sǫgunni frá viðskiftum þeira.Sá maðr hafði verit í ferð með Steingrími, þá er þeir Áskell börðust ok Steingrímr, sem sagt er fyrr í Reykdæla sögunni frá viðskiftum þeira. Annan mann drap hann litlu síðar er þar hafði verit á þeim fundi. Eftirmál var veitt um þessa menn báða, ok bætti Þorsteinn þá, bróðir Skútu, með sínu fé, sem rœtt var í máldǫgum með þeim bræðrum.Eftirmál var veitt um þessa menn báða, ok bætti Þorsteinn þá, bróðir Skútu, með sínu fé, sem rætt var í máldögum með þeim bræðrum. Enn ekki kunnu vér með sannindum at segja atburð um líflát þessarra manna. Enn þat vitum vér, at þetta var hin fyrsta hefnd Skútu eftir Áskel goða, fǫður hans.Enn þat vitum vér, at þetta var hin fyrsta hefnd Skútu eftir Áskel goða, föður hans.

Þórir, son Ketils flatnefs, er fyrr var frá sagt, at vá Áskel goða, hann varð sekr eftir víg Hróars Tungugoða sunnan um land, er hann hafði at verit með þeim Móðólfssonum í þeiri sveit, er heitir Skógahverfi, er þeir bǫrðust þar sem nú heitir Hróarstunga;Þórir, son Ketils flatnefs, er fyrr var frá sagt, at vá Áskel goða, hann varð sekr eftir víg Hróars Tungugoða sunnan um land, er hann hafði at verit með þeim Móðólfssonum í þeiri sveit, er heitir Skógahverfi, er þeir börðust þar sem nú heitir Hróarstunga; þat er í milli Fors ok Hörgslands, ok milli lækja tveggja, er þar falla ofan af heiðinni.

Svá er sagt, at Þórir ferr á fund Eyjólfs Valgerðarsonar, at vita um heraðsvist norðr þar, því at hann var nǫkkut skyldr honum, ok þó lítt.Svá er sagt, at Þórir ferr á fund Eyjólfs Valgerðarsonar, at vita um heraðsvist norðr þar, því at hann var nökkut skyldr honum, ok þó lítt. Nú biðr hann Eyjólf at staðfestast þar í heraðinu, er hann kom út. Eyjólfr bað lýsa sýknu hans á Hegranessleið, ok taldi hann vera sýknan, ef engi talaði á móti, ok svo á Vöðlaleið. Svá var gert, ok fekst þar hvártveggja sýknan, þegar er beizt var. Síðan skal biðja á Ljósvetningaleið, ok þótti Eyjólfi þat líkast, at þar myndi í móti mælt sýknu hans, enn taldi hann vera frjálsan, ef þar fengist sýknu leyfit. Þar kom Eyjólfr til leiðarinnar ok svá Þorgeirr frá Ljósavatni, ok sat Þórir í milli þeira hǫfðingjanna.Þar kom Eyjólfr til leiðarinnar ok svá Þorgeirr frá Ljósavatni, ok sat Þórir í milli þeira höfðingjanna.

Svá er sagt, at Skúta kemr nú at máli við Þorstein bróður sinn, ok spyrr, hvárt hann vill heldr vinna á Þóri, eða setja ráðin til, ok sagði þá eiga honum mikla harma at gjalda, er hann hafði drepit fǫður þeira;Svá er sagt, at Skúta kemr nú at máli við Þorstein bróður sinn, ok spyrr, hvárt hann vill heldr vinna á Þóri, eða setja ráðin til, ok sagði þá eiga honum mikla harma at gjalda, er hann hafði drepit föður þeira; — "skaltu fyrir því kjósa um", sagði Skúta, "at ek mun gera þat, sem þú vill síðr, því at eigi mun auðvelt þykkja at svá búnu at komast yfir hann, ok eigi berr okkr at minni nauðsyn til, þótt torvelt sé at ná honum, at reka okkarra harma við hann".

Enn Þorsteinn þóttist til hvárskis vera vel færr; ok nú þóttist Skúta sjá, at þetta myndi verða meir til hans at taka, ok setti þau ráð til, at Þorsteinn skal bjóða Þorgeiri sætt fyrir sekt þess manns, er hann hafði fyrir ráðit, ok lúka þegar fyrir sakar fjölskyldar þeirar, er hann átti at annast. Ok nú verðr svá, sem hann setti ráð til, at Þorsteinn bauð fyrir váttum sættina, ok Þorgeirr kvaðst vilja, at Þorsteinn gengi til handsalanna, ok þó með fá menn. Skúta var þar með Þorsteini, ok þó duldist hann þar. Ok nú þegar er Skúta mátti at komast, þá hjó hann til Þóris með øxinni Flugu, ok veitti honum banasár.Ok nú þegar er Skúta mátti at komast, þá hjó hann til Þóris með öxinni Flugu, ok veitti honum banasár.

Þá mælti Skúta: "Veiddi Fluga flatnefjunginn, þótt hann sæti á millum tveggja goðanna".

Eigi máttu nú lúkast handsölin fyrir þrǫng þeiri er þá var.Eigi máttu nú lúkast handsölin fyrir þröng þeiri er þá var. Ok svá er sagt, at Skúta komst í brott ór þrönginni ok á bak hesti sínum, ok hleypti þegar út í skóginn, ok var bæði riðit ok runnit eftir honum, ok varð honum þó ekki nát, ok komst hann svá undan. Fara menn nú heimleiðis, ok urðu þeir Eyjólfr illa við þenna atburð ok Þorgeirr, því at þeir vildu hafa haldit hendi yfir manninum.

Annan dag eftir, þá er smalamaðr Þorgeirs goða vildi hafa rekit fé sitt, þá hittir hann mann þann, er finna vildi Þorgeir, ok kvaðst vera sekr, ok vildi biðja hann dugnaðar ok viðtǫku, enn þorði þó eigi at láta sjá sik, ok biðr hann at koma þangat í skóginn, enn hann kveðst mundu þar bíða, ok bað þó, at aðrir menn vissi ekki af þessu, enn Þorgeirr.Annan dag eftir, þá er smalamaðr Þorgeirs goða vildi hafa rekit fé sitt, þá hittir hann mann þann, er finna vildi Þorgeir, ok kvaðst vera sekr, ok vildi biðja hann dugnaðar ok viðtöku, enn þorði þó eigi at láta sjá sik, ok biðr hann at koma þangat í skóginn, enn hann kveðst mundu þar bíða, ok bað þó, at aðrir menn vissi ekki af þessu, enn Þorgeirr. Smalamaðr ferr nú, sem honum var boðit, ok segir Þorgeiri. Enn hann grunaði, hverju gegna myndi, ok fór nú til skógar með tíunda mann, ok lætr hann eftir mennina við skóginn, enn þeir fóru tveir einir í skóginn, Þorgeirr ok smalamaðr hans, ok fundu hvergi hinn seka manninn, ok fóru nú heim aftr við svá búit.