Bókastaðir

En er synir Ragnars höfðu herjat of Suðrríki, þá sneru þeir á Norðrlönd, ok ætluðu at vitja ríkis síns, þess er Ragnar réð fyrir, en þeir vissu eigi herför hans, hversu hún hafði orðit, ok þó er þeim mikil forvitni á, hversu orðit hafði.En er synir Ragnars höfðu herjat of Suðrríki, þá snèru þeir á Norðrlönd, ok ætluðu at vitja ríkis síns, þess er Ragnar rèð fyrir, en þeir vissu eigi herför hans, hversu hún hafði orðit, ok þó er þeim mikil forvitni á, hversu orðit hafði. Nú fara þeir sunnan of land; en hvervetna, er menn fréttu til fara þeirra bræðra, eyddu menn borgir sínar, ok færðu fé sitt á brott, ok flýðu undan, svá at trautt fengu þeir liði sínu mat.en hvervetna, er menn frèttu til fara þeirra bræðra, eyddu menn borgir sínar, ok færðu fè sitt á brott, ok flýðu undan, svâ at trautt fengu þeir liði sínu mat. Þat er einn morgin, at Björn Járnsíða vaknar, ok kvað vísu:

Ok enn kvað hann:

Nú berr svá til, at þeir koma fyrri í Danaveldi enn sendimenn Ella konúngs, ok sitja nú kyrrir með lið sitt.Nú berr svâ til, at þeir koma fyrri í Danaveldi enn sendimenn Ella konúngs, ok sitja nú kyrrir með lið sitt. En sendimenn koma með lið sitt til þeirrar borgar, er synir Ragnars þiggja veizlu, ok gánga í þá höll, er þeir drekka, ok fyrir hásætit, er Ívar liggr í. Sigurðr ormr í auga ok Hvítserkr hvatisitja at hneftafli, en Björn járnsíða skefr spjótskepti á hallargólfinu. Ok er sendimenn Ella konúngs koma fyrir Ívar, kveðja þeir hann virðuliga; en hann tekr kveðju þeirra, ok spyrr, hvaðan þeir sé, eða hvat þeir segja tíðenda. Ok sá, er fyrir þeim var, segir, at þeir voru Enskir menn, ok þá hefir Ella konúngr þángat senda með þau tíðendi, at segja fall Ragnars feðr þeirra. Hvítserkr ok Sigurðr láta þegar falla niðr taflit, ok hyggja at vandliga þessi tíðenda sögn. Björn stendr á hallargólfinu, ok studdist við spjótskepti sitt; en Ívar spurði þá vandliga, með hverjum atburð líflát hans hafði verit. En þeir sögðu allt, sem farit hafði, þaðan frá, er hann kom við England ok til þess, er hann lét líf sitt.En þeir sögðu allt, sem farit hafði, þaðan frá, er hann kom við England ok til þess, er hann lèt líf sitt. Ok nú er þessi sögu var þar komit, er hann hafði þetta mælt: gnyðja mundu grísir, þokar Björn höndum sínum á spjótskaptinu, ok svá hafði hann tekit fast, at handastaðinn sá á eptir;Ok nú er þessi sögu var þar komit, er hann hafði þetta mælt: gnyðja mundu grísir, þokar Björn höndum sínum á spjótskaptinu, ok svâ hafði hann tekit fast, at handastaðinn sá á eptir; þá er sendimenn luku frásögn þessi, hristir Björn spjótit í sundr, svá at stökk í tvá luti.þá er sendimenn luku frásögn þessi, hristir Björn spjótit í sundr, svâ at stökk í tvâ luti. En Hvítserkr heldt töfl einni, er hann hafði drepit, ok hann kreisti hana svá fast, at blóð stökk undan hverjum nagli.En Hvítserkr hèldt töfl einni, er hann hafði drepit, ok hann kreisti hana svâ fast, at blóð stökk undan hverjum nagli. En Sigurðr ormr í auga hafði haldit á knífi einum, ok skóf nagl sinn, er þessi tíðendi voru sögð, ok hugði svá vandliga at þessum tíðendum, at hann kendi eigi fyrr, enn knífrinn stóð í beini, ok brást hann ekki við.En Sigurðr ormr í auga hafði haldit á knífi einum, ok skóf nagl sinn, er þessi tíðendi voru sögð, ok hugði svâ vandliga at þessum tíðendum, at hann kendi eigi fyrr, enn knífrinn stóð í beini, ok brást hann ekki við. En Ívar spyrr at öllu sem gjörst, en litr hans var stundum rauðr, en stundum blárr, en lotum var hann bleikr, ok hann var svá þrútinn, at hans hörund var allt blásit af þeim grimmleik, er í brjósti hans var.En Ívar spyrr at öllu sem gjörst, en litr hans var stundum rauðr, en stundum blárr, en lotum var hann bleikr, ok hann var svâ þrútinn, at hans hörund var allt blásit af þeim grimmleik, er í brjósti hans var. Nú tekr Hvítserkr til orða, ok sagði, at svá mætti hefndina bráðast upphefja, at drepa sendimenn Ella konúngs.Nú tekr Hvítserkr til orða, ok sagði, at svâ mætti hefndina bráðast upphefja, at drepa sendimenn Ella konúngs. Ívar segir: þat skal eigi vera, þeir skulu fara í friði, hvert er þeir vilja, ok ef nokkr lutr er sá, at þá skorti, skulu þeir mér til segja, ok skal ek fá þeim.Ívar segir: þat skal eigi vera, þeir skulu fara í friði, hvert er þeir vilja, ok ef nokkr lutr er sá, at þá skorti, skulu þeir mèr til segja, ok skal ek fá þeim. Ok nú er þeir hafa lokit erendi sínu, snúa þeir utar eptir höllinni, ok til skips síns; ok er þeim gefr byrr, láta þeir í haf, ok ferst þeim vel, þar til er þeir koma á fund Ella konúngs, ok segja honum frá, hversu hverjum þeirra hefir viðbrugðit þessa tíðenda sögn. Ok er Ella konúngr heyrir þetta, þá mælti hann: þess er von, at annathvárt munu vér Ívar þurfa at óttast, eða engan ella, at því, er þér segið frá honum, ok mundi þeim gott innan rifja, ok haldit munu vér fá ríki voru fyrir þeim.Ok er Ella konúngr heyrir þetta, þá mælti hann: þess er von, at annathvârt munu vèr Ívar þurfa at óttast, eða engan ella, at því, er þèr segið frá honum, ok mundi þeim gott innan rifja, ok haldit munu vèr fá ríki voru fyrir þeim. Nú lætr hann varðhöld hafa um allt sitt ríki, svá at eigi mátti herr komast á úvart honum.Nú lætr hann varðhöld hafa um allt sitt ríki, svâ at eigi mátti herr komast á úvart honum.

En er sendimenn Ella konúngs voru brott farnir, gánga þeir bræðr á málstefnu, hversu þeir skyldu með fara ofhefnd eptir Ragnar, feðr sinn. Þá mælti Ívar: engan lut man ek í eiga, ok eigi fá lið til, þvíat Ragnar fór sem mik varði; hann bjó illa sína sök til í upphafi, hann átti engar sakir við Ella konúng, ok hefir þat opt orðit, ef maðr ætlar ofrkapp fyrir sér með rángendum, at hann hefir því úvirðuligar niðr komit;hann bjó illa sína sök til í upphafi, hann átti engar sakir við Ella konúng, ok hefir þat opt orðit, ef maðr ætlar ofrkapp fyrir sèr með rángendum, at hann hefir því úvirðuligar niðr komit; ok vil ek þiggja fébætr af Ella konúngi, ef hann vill til leggja við mik.ok vil ek þiggja fèbætr af Ella konúngi, ef hann vill til leggja við mik. En er þeir heyra þetta, bræðr hans, verða þeir reiðir mjök, ok segja, at aldrí skyldu þeir svá at klækjum verða, þótt hann vildi svá: munu þat margir mæla, at oss sé mislagðar hendr í kné, ef vér skulum eigi hefna föður várs, en vér höfum víða farit um heim með herskildi, ok drepit margan mann saklausan, ok enn skal eigi þat verða, heldr skal búa hvert skip, er sæfært er í Danaveldi, skal svá gjörsamliga safna liði, at hverr maðr, er skjöld má bera ímót Ella konúngi, skal fara.En er þeir heyra þetta, bræðr hans, verða þeir reiðir mjök, ok segja, at aldrí skyldu þeir svâ at klækjum verða, þótt hann vildi svâ: munu þat margir mæla, at oss sè mislagðar hendr í knè, ef vèr skulum eigi hefna föður vârs, en vèr höfum víða farit um heim með herskildi, ok drepit margan mann saklausan, ok enn skal eigi þat verða, heldr skal búa hvert skip, er sæfært er í Danaveldi, skal svâ gjörsamliga safna liði, at hverr maðr, er skjöld má bera ímót Ella konúngi, skal fara. En Ívar segir, at hann mundi eptir sitja, ok þau skip, er hann á fyrir at ráða: nema þat eitt, er ek á sjálfr. Ok er þetta spyrst, at Ívar leggr aunga stund á, fá þeir miklu minna lið, ok fara þó eigi at síðr. Ok þegar, er þeir komu við England, verðr Ella konúngr varr við, ok lætr þegar lúðr sinn við gjalla, ok bíðr til sín öllum mönnum, er honum vilja fylgja; ok nú fær hann svá mikit lið, at engi maðr mátti tölu á koma, ok ferr ímót þeim bræðrum.ok nú fær hann svâ mikit lið, at engi maðr mátti tölu á koma, ok ferr ímót þeim bræðrum. Ok er þeir finnast, var Ívar ekki í þeim bardaga; ok svá lýkr þeirra bardaga, at synir Ragnars koma á flótta, en Ella konúngr hefir sigr.ok svâ lýkr þeirra bardaga, at synir Ragnars koma á flótta, en Ella konúngr hefir sigr. Ok er hann var at, at reka flóttann, segir Ívar, at hann ætlar ekki aptr at hverfa til liðs síns: ok vil ek reyna, hvárt Ella konúngr vill mér nokkrar sæmdar unna eða engrar, ok þikki mér sá betri, at þiggja yfirbót af honum, enn fara slíkar úfarar fleiri, sem nú fóru vér.Ok er hann var at, at reka flóttann, segir Ívar, at hann ætlar ekki aptr at hverfa til liðs síns: ok vil ek reyna, hvârt Ella konúngr vill mèr nokkrar sæmdar unna eða engrar, ok þikki mèr sá betri, at þiggja yfirbót af honum, enn fara slíkar úfarar fleiri, sem nú fóru vèr. Hvítserkr segir, at eigi mátti lut í eiga með honum, ok hann yrði at fara með sín efni sem hann vill: en aldrí skulu vér fé taka eptir feðr várn.Hvítserkr segir, at eigi mátti lut í eiga með honum, ok hann yrði at fara með sín efni sem hann vill: en aldrí skulu vèr fè taka eptir feðr vârn. Ívar segir, at þar mundi skilja með þeim, ok bað þá ráða ríki því, er þeir áttu allir saman: en þér skuluð senda mér kausafé, sem ek kveð á.Ívar segir, at þar mundi skilja með þeim, ok bað þá ráða ríki því, er þeir áttu allir saman: en þèr skuluð senda mèr kausafè, sem ek kveð á. En er hann hafði mælt, bað hann þá vel fara. En hann snýr aptr sinni ferð á fund Ella konúngs; ok er hann kemr fyrir hann, kveðr hann konúnginn virðuliga, ok hefr svá mál sitt: ek em kominn á fund yðarn, ok vil ek mæla til sætta við þik, ok slíkrar sæmdar, sem þú vilt gert hafa til mín;ok er hann kemr fyrir hann, kveðr hann konúnginn virðuliga, ok hefr svâ mál sitt: ek em kominn á fund yðarn, ok vil ek mæla til sætta við þik, ok slíkrar sæmdar, sem þú vilt gert hafa til mín; ok nú sé ek þat, at ek hefi ekki við þér, ok þikki mér þat betra, at þiggja af yðr slíka sæmd, sem þú vilt mér veita, en láta mína menn fleiri fyrir yðr, eða sjálfan mik.ok nú sè ek þat, at ek hefi ekki við þèr, ok þikki mèr þat betra, at þiggja af yðr slíka sæmd, sem þú vilt mèr veita, en láta mína menn fleiri fyrir yðr, eða sjálfan mik. Þá svarar Ella konúngr: þat kalla sumir menn, at eigi sé hægt at trúa þér, ok þú mælir þá opt fagrt, er þú hyggr flátt, ok mun oss vera vandt, at sjá við þér eða bræðrum þínum.Þá svarar Ella konúngr: þat kalla sumir menn, at eigi sè hægt at trúa þèr, ok þú mælir þá opt fagrt, er þú hyggr flátt, ok mun oss vera vandt, at sjá við þèr eða bræðrum þínum. Ek mun til lítils mæla við þik, ef þú lætr þat til, skal ek þat sverja þér ámót, at ek skal aldrí vera ímót þér.Ek mun til lítils mæla við þik, ef þú lætr þat til, skal ek þat sverja þèr ámót, at ek skal aldrí vera ímót þèr. Nú spyrr konúngr, til hvers hann mælti of yfirbætr. Ek vil, segir Ívar, attú gefir mér þat af landi þínu, er uxahúð tekr yfir, en þar utanum skal grundvöll gera, ok mun ek eigi til meira mæla við þik, ok þat sé ek, at þú vilt mér engrar sæmdar unna, ef þú vilt eigi þetta.Ek vil, segir Ívar, attú gefir mèr þat af landi þínu, er uxahúð tekr yfir, en þar utanum skal grundvöll gera, ok mun ek eigi til meira mæla við þik, ok þat sè ek, at þú vilt mèr engrar sæmdar unna, ef þú vilt eigi þetta. Eigi veit ek, segir konúngr, at oss megi þetta at meini verða, þótt þú hafir þetta or mínu landi, ok at vísu mun ek fá þér þetta, ef þú vilt þat sverja mér, at berjast eigi ímót mér, ok eigi uggi ek bræðr þína, ef þú ert mér trúr.Eigi veit ek, segir konúngr, at oss megi þetta at meini verða, þótt þú hafir þetta or mínu landi, ok at vísu mun ek fá þèr þetta, ef þú vilt þat sverja mèr, at berjast eigi ímót mèr, ok eigi uggi ek bræðr þína, ef þú ert mèr trúr. Nú ráða þeir þetta með sér, at Ívar sverr honum eiða, at hann skyldi eigi skjóta ímót honum, ok eigi ráð leggja til meins honum, en hann skal eignast af Englandi þat, sem uxahúð tekr yfir, er hann fengi mesta til.Nú ráða þeir þetta með sèr, at Ívar sverr honum eiða, at hann skyldi eigi skjóta ímót honum, ok eigi ráð leggja til meins honum, en hann skal eignast af Englandi þat, sem uxahúð tekr yfir, er hann fengi mesta til.

Nú fær Ívar sér öldúngshúð eina, ok nú lætr hann hana bleyta, ok þrisvar lætr hann hana þenja;Nú fær Ívar sèr öldúngshúð eina, ok nú lætr hann hana bleyta, ok þrisvar lætr hann hana þenja; nú lætr hann rista hana sem mjóst alla í sundr, ok þá lætr hann renna sér hvárt, hárrama eða holdrosu;nú lætr hann rista hana sem mjóst alla í sundr, ok þá lætr hann renna sèr hvârt, hárrama eða holdrosu; ok er þessu var lokit, var þvengr sjá svá lángr, at furða var at, ok aungum kom í hug, at svá mætti verða, ok þá lætr hann breiða á einum velli, en þat var svá víðt land, at þat var mikil borgar vídd;ok er þessu var lokit, var þvengr sjá svâ lángr, at furða var at, ok aungum kom í hug, at svâ mætti verða, ok þá lætr hann breiða á einum velli, en þat var svâ víðt land, at þat var mikil borgar vídd; ok þar fyrir utan lætr hann marka grundvöll, sem til mikilla borgarveggja; ok þá fær hann sér smiði marga, ok lætr reisa hús mörg á þeim velli, ok þar lætr hann gera borg eina mikla, ok er sú kölluð Lundúnaborg, hún er allra borga mest ok ágæzt of öll Norðrlönd.ok þá fær hann sèr smiði marga, ok lætr reisa hús mörg á þeim velli, ok þar lætr hann gera borg eina mikla, ok er sú kölluð Lundúnaborg, hún er allra borga mest ok ágæzt of öll Norðrlönd. Ok nú er hann hafði borg þessa látit gera, hafði hann lausafé upp gefit;Ok nú er hann hafði borg þessa látit gera, hafði hann lausafè upp gefit; en hann var svá örr, at hann gaf á tvær hendr, ok þótti svá mikit um speki hans, at allir sóttu hann at sínum ráðum ok vandamálum;en hann var svâ örr, at hann gaf á tvær hendr, ok þótti svâ mikit um speki hans, at allir sóttu hann at sínum ráðum ok vandamálum; ok svá skipaði hann öllum málum, sem hverjum þótti sér bezt gegna, ok gerist hann vinsæll, svá at hann á undir hverjum manni vin, ok er Ella konúngi mikit lið at honum fyrir landráða sakir, svá at konúngr lætr hann mörgum ráðum ok málum skipa, ok þarf eigi til at koma sjálfr.ok svâ skipaði hann öllum málum, sem hverjum þótti sèr bezt gegna, ok gerist hann vinsæll, svâ at hann á undir hverjum manni vin, ok er Ella konúngi mikit lið at honum fyrir landráða sakir, svâ at konúngr lætr hann mörgum ráðum ok málum skipa, ok þarf eigi til at koma sjálfr. Ok er Ívar hafði svá komit ráði sínu, at þar þikkir til allrar spektar at sjá, sendir hann menn á fund bræðra sinna þess erendis, at þeir sendi honum gull ok silfr, svá mikit sem hann kvað á.Ok er Ívar hafði svâ komit ráði sínu, at þar þikkir til allrar spektar at sjá, sendir hann menn á fund bræðra sinna þess erendis, at þeir sendi honum gull ok silfr, svâ mikit sem hann kvað á. En er þessir menn koma á fund þeirra bræðra, segja þeir sín erendi, ok svá, hvar þá var komit hans ráð, þvíat menn þóttust þat eigi vita, ýfir hverjum brögðum hann bjó, ok svá skildu þeir bræðr, at hann hafði ekki skapsmuni eptir því, sem hann var vanr.En er þessir menn koma á fund þeirra bræðra, segja þeir sín erendi, ok svâ, hvar þá var komit hans ráð, þvíat menn þóttust þat eigi vita, ýfir hverjum brögðum hann bjó, ok svâ skildu þeir bræðr, at hann hafði ekki skapsmuni eptir því, sem hann var vanr. Nú senda þeir slíkt fé, sem hann ákvæði;Nú senda þeir slíkt fè, sem hann ákvæði; ok er þeir koma til Ívars, gefr hann þau öll fé enum stærstum mönnum í landinu, ok dregr svá lið undan Ella konúngi, ok allir hétu því, at kyrrir mundu sitja, þótt hann gerði þángat herför.ok er þeir koma til Ívars, gefr hann þau öll fè enum stærstum mönnum í landinu, ok dregr svâ lið undan Ella konúngi, ok allir hètu því, at kyrrir mundu sitja, þótt hann gerði þángat herför. Ok er Ívar hefir svá lið dregit undir sik, þá sendir hann menn á fund bræðra sinna at segja þeim, at hann vildi, at þeir byði út leiðángri of þau lönd öll, er þeirra ríki stóð yfir, ok þeir skoraði hverjum manni, er þeir fengi.Ok er Ívar hefir svâ lið dregit undir sik, þá sendir hann menn á fund bræðra sinna at segja þeim, at hann vildi, at þeir byði út leiðángri of þau lönd öll, er þeirra ríki stóð yfir, ok þeir skoraði hverjum manni, er þeir fengi. Ok þá er þessi orðsending kom til þeirra bræðra, kennast þeir við skjótt, skilja, at nú mundi honum þikkja mjök vænligt um, at nú mundi þeir fá sigr. Nú samna þeir liði um alla Danmörk ok Gautland, ok öll þau ríki, er þeirra völd voru yfir, ok draga úvígan her saman, ok hafa almenníng úti; þá halda þeir skipum sínum til Englands bæði nótt ok dag, ok vildu nú sem sízt láta fara njósn fyrir þeim. Nú er sjá hersaga sögð Ella konúngi; nú safnar hann sér liði, ok fær lítit, fyrir því, at Ívar hafði mikit lið undan honum dregit.nú safnar hann sèr liði, ok fær lítit, fyrir því, at Ívar hafði mikit lið undan honum dregit. Nú ferr Ívar ímót Ella konúngi, ok segir, at hann mundi enda þat, er hann hafði svarit: en eigi má ek ráða tiltekju bræðra minna; en því má ek ráða, at finna þá ok vita, ef þeir vili stöðva her sinn ok gera eigi meira íllt, enn þeir hafa áðr gert. Nú ferr Ívar á fund bræðra sinna, ok eggjar þá nú mjök, at þeir skyldi sem bezt framgánga ok sem bráðast láta bardaga verða: þvíat konúngr hefir miklu minna lið. En þeir svara, at eigi mundi hann þurfa at eggja þá, ok þeim var et sama í hug sem fyrr. Nú ferr Ívar ok hittir Ella konúng, ok segir honum, at miklu voru þeir ákafari ok óðari, enn þeir vildi á hans orð hlýða: ok þá, er ek vilda um grið leita yðar í milli, æptu þeir í gegn; nú man ek enda mína svardaga, at ek man eigi berjast í móti þér, ok mun ek vera kyrr hjá ok mitt lið, en bardagi gengr með yðr sem verða má.nú man ek enda mína svardaga, at ek man eigi berjast í móti þèr, ok mun ek vera kyrr hjá ok mitt lið, en bardagi gengr með yðr sem verða má. Nú sjá þeir Ella konúngr lið þeirra bræðra, ok ferr svá geyst, at furða var at. Þá mælti Ívar: þat er nú til, Ella konúngr! at þú fylkir liði þínu, en ek get þess, at þeir veiti þér harða atsókn nökkura hríð.Þá mælti Ívar: þat er nú til, Ella konúngr! at þú fylkir liði þínu, en ek get þess, at þeir veiti þèr harða atsókn nökkura hríð. En þegar þeirra lið hittist, verðr bardagi mikill, ok gánga þeir hart fram synir Ragnars í gegnum fylkíngar Ella konúngs, ok svá eru þeir ákafir, at þeir hyggja at því einu, at gera at verkum sem mest, ok sú orrosta var bæði laung okhörð;En þegar þeirra lið hittist, verðr bardagi mikill, ok gánga þeir hart fram synir Ragnars í gegnum fylkíngar Ella konúngs, ok svâ eru þeir ákafir, at þeir hyggja at því einu, at gera at verkum sem mest, ok sú orrosta var bæði laung okhörð; ok hér lauk svá, at Ella konúngr ok lið hans kom á flótta, ok hann varð handtekinn.ok hèr lauk svâ, at Ella konúngr ok lið hans kom á flótta, ok hann varð handtekinn. Ok þá var Ívar þar í nánd, ok mælti, at svá skyldi breyta um líflát hans: er nú þat ráð, segir hann, at minnast, hvern dauðdaga hann valdi föður várum;Ok þá var Ívar þar í nánd, ok mælti, at svâ skyldi breyta um líflát hans: er nú þat ráð, segir hann, at minnast, hvern dauðdaga hann valdi föður vârum; nú skal sá maðr, er oddhagastr er, marka örn á baki honum sem inniligast, ok þann örn skal rjóða með blóði hans. En sá maðr, er kvaddr var til þessarar sýslu, gerir sem Ívar bauð honum; en Ella konúngr var mjök sárr, áðr þessi sýslu lýkr; lætr hann nú líf sitt, ok þikkjast þeir nú hefnt hafa föður síns Ragnars. Ívar segir, at hann vill þeim gefa ríki þat, er þeir áttu allir saman, en hann kveðst ráða vilja fyrir Englandi.

Eptir þetta fara þeir Hvítserkr ok Björn heim til ríkis síns, ok Sigurðr, en Ívar er eptir ok ræðr Englandi. Þaðan frá halda þeir miðr saman liði sínu, ok herjuðu á ýmse lönd. En Randalín, móðir þeirra, varð gömul kona; en Hvítserkr, son hennar, hafði herjat eitthvert sinn í Austrveg, ok kom svá mikit ofrefli ímót honum, at hann mátti eigi rönd við reisa, ok varð hann handtekinn;en Hvítserkr, son hennar, hafði herjat eitthvert sinn í Austrveg, ok kom svâ mikit ofrefli ímót honum, at hann mátti eigi rönd við reisa, ok varð hann handtekinn; en hann kaus sér þann dauðdaga, at bál skyldi gera af mannahöfðum, þar skyldi hann brenna;en hann kaus sèr þann dauðdaga, at bál skyldi gera af mannahöfðum, þar skyldi hann brenna; ok svá lét hann líf sitt.ok svá lèt hann líf sitt. Ok er Randalín spyrr þetta, þá kvað hún vísu:

Ok enn kvað hún:

En frá Sigurði orm í auga er mikill ættbogi kominn; hans dóttir hét Áslaug, móðir Sigurðar hjartar;hans dóttir hèt Áslaug, móðir Sigurðar hjartar; Sigurðr hjörtr var faðir Ragnhildar, móður Haralds ens hárfagra, er fyrstr réð öllum Noregi einn.Sigurðr hjörtr var faðir Ragnhildar, móður Haralds ens hárfagra, er fyrstr rèð öllum Noregi einn. En Ívar réð fyrir Englandi allt til dauðadags, ok varð sóttdauðr.En Ívar rèð fyrir Englandi allt til dauðadags, ok varð sóttdauðr. Ok þá er hann lá í banasótt, mælti hann, at hann skyldi þángat færa, er herskátt væri, ok þess kvaðst hann vænta, at þeir mundi eigi sigr fá, er þar kæmi at landinu; ok er hann andast, var svá gert, sem hann mælti fyrir, ok var þá í haug lagðr.ok er hann andast, var svâ gert, sem hann mælti fyrir, ok var þá í haug lagðr. Ok þat segja margir menn, þá er Haraldr konúngr Sigurðarson kom til Englands, at hann kæmi þar at, er Ívar var fyrir, ok fellr hann í þeirri för. Ok er Vilhjálmr Bastarðr kom í land, fór hann til ok braut haug Ívars, ok sá Ívar ófúinn; þá lét hann gera bál mikit, ok lætr Ívar brenna á bálinu;þá lèt hann gera bál mikit, ok lætr Ívar brenna á bálinu; ok eptir þat lét hann til landsins, ok fær gagn.ok eptir þat lèt hann til landsins, ok fær gagn. En frá Birni jársíðu er komit margt manna; frá honum er komin mikil ætt: Þórðr, er bjó at Höfða á Höfðaströnd, mikill höfðíngi. En þá er synir Ragnars voru allir líflátnir, dreifðist lið þeirra á ýmsa vega, er þeim hafði fylgt, ok þótti þeim öllum, er verit höfðu með sonum Ragnars einkis vert um aðra höfðíngja. Þeir voru 2 menn, er fóru víða um lönd at leita, ef þeir fyndi nökkurn höfðíngja þann, er þeim þætti sér eigi svívirðíng í at þjóna, ok fóru þeir eigi báðir saman.Þeir voru 2 menn, er fóru víða um lönd at leita, ef þeir fyndi nökkurn höfðíngja þann, er þeim þætti sèr eigi svívirðíng í at þjóna, ok fóru þeir eigi báðir saman.

Sá atburðr hefir verit út í löndum, at einn konúngr átti 2 sonu, ok tók hann sótt ok andaðist, en synir hans vilja drekka erfi eptir hann; þeir bjóða til þessar veizlu svá, at allir menn skyldu koma þángat, þeir er á þrimr vetrum enum nærstum spyrja þetta.þeir bjóða til þessar veizlu svâ, at allir menn skyldu koma þángat, þeir er á þrimr vetrum enum nærstum spyrja þetta. Nú spyrst þetta víða um lönd; ok á þessum þrimr vetrum búast þeir við þessi veizlu. Ok er þat sumar kemr, er erfi skyldi drekka, ok sú stund, er ákveðin var, þá verðr svá mikit fjölmenni, at engi vissi dæmi til, hve mikit var, ok voru margar stórar hallir skipaðar ok mörg tjöld úti.Ok er þat sumar kemr, er erfi skyldi drekka, ok sú stund, er ákveðin var, þá verðr svâ mikit fjölmenni, at engi vissi dæmi til, hve mikit var, ok voru margar stórar hallir skipaðar ok mörg tjöld úti. Ok er áleið mjök et fyrsta kveld, kemr maðr einn til hallar þessarar; þessi maðr er mikill, svá at þar var engi jafnmikill, ok þat sá á búnaði hans, at hann hafði hjá tignum mönnum verit;þessi maðr er mikill, svâ at þar var engi jafnmikill, ok þat sá á búnaði hans, at hann hafði hjá tignum mönnum verit; ok er hann kemr í höllina, gengr hann fyrir þá bræðrna ok kveðr þá, ok spyrr, hvar þeir vísi honum til sætis. Þeim leizt vel á hann, ok báðu hann sitja á enn æðra bekk; hann þurfti tveggja manna rúm. Ok þegar hann hafði niðr sezt, var honum borin drykkja sem öðrum mönnum, ok ekki horn var svá mikit, at eigi drykki hann af í einum drykk, ok þat þóttust allir sjá, at honum þótti engis um vert um alla aðra.Ok þegar hann hafði niðr sezt, var honum borin drykkja sem öðrum mönnum, ok ekki horn var svâ mikit, at eigi drykki hann af í einum drykk, ok þat þóttust allir sjá, at honum þótti engis um vert um alla aðra. Svá verðr enn, at annar maðr kemr til þessarar veizlu;Svâ verðr enn, at annar maðr kemr til þessarar veizlu; sá var heldr meirri enn inn fyrri; þessir menn hafa síða höttu; ok er þessi maðr kemr fyrir hásætit enna úngu konúnga, kveðr hann þá listuliga, ok biðr þá vísa sér til sætis.ok er þessi maðr kemr fyrir hásætit enna úngu konúnga, kveðr hann þá listuliga, ok biðr þá vísa sèr til sætis. Þeir mæltu, at þessi maðr skyldi innarr sitja á inn æðra bekk. Nú gengr hann til sætis síns, ok eru þeir svá miklir í rúmi báðir saman, at 5 menn hafa upprisit fyrir þeim;Nú gengr hann til sætis síns, ok eru þeir svâ miklir í rúmi báðir saman, at 5 menn hafa upprisit fyrir þeim; en sá, er fyrr kom, er þó minni drykkjumaðr; en inn síðari drakk svá skjótt, at hann hellti náliga í sik af hverju horni, ok eigi finna menn þó, at hann verði drukkinn, ok heldr lætr hann úþokkuliga við sínum sessunautum, ok snýr baki við þeim.en inn síðari drakk svâ skjótt, at hann hellti náliga í sik af hverju horni, ok eigi finna menn þó, at hann verði drukkinn, ok heldr lætr hann úþokkuliga við sínum sessunautum, ok snýr baki við þeim. Sá, er fyrri kom, bað at þeir skyldi eiga gaman saman: ok mun ek fyrri; hann stakk við honum hendi, ok kvað vísu:

Nú þikkir þeim, er utarr sat, tilleitat við sik í slíku tilkvæði, ok kvað vísu í móti:

Nú svarar hinn, er fyrri kom:

Ok nú kvað sá, er síðarr kom:

Ok enn kvað sá, er fyrr kom:

Nú svarar sá, er síðarr kom:

Enda kendust þeir þá við of síðir, ok voru þar síðan at veizlu.