Bókastaðir

Nú er þat eitthvert sinn, at menn komast undan á fund Eysteins konúngs, ok segja honum, at í ríki hans var kominn mikill herr, ok svá illr viðskiptis, at þeir létu eigi ógert, ok þeir höfðu eydt allt þat, er þeir höfðu yfir farit, ok ekki hús stóð upp.Nú er þat eitthvert sinn, at menn komast undan á fund Eysteins konúngs, ok segja honum, at í ríki hans var kominn mikill herr, ok svâ illr viðskiptis, at þeir létu eigi ógert, ok þeir höfðu eydt allt þat, er þeir höfðu yfir farit, ok ekki hús stóð upp. Nú er Eysteinn konúngr heyrir þessi tíðendi, þikkist hann vita, hverir þeir víkíngar munu vera; ok nú lætr hann fara örfarboð um allt sitt ríki, ok stefnir öllum til, þeim er hans menn eru ok honum vilja lið veita, ok skildi megu valda: vér skulum hafa með oss kúna Síbilju, goð várt, ok láta hana hlaupa fyrir liðinu, ok væntir mik, at enn fari sem fyrr, at þeir megu eigi standast lát hennar;ok nú lætr hann fara örfarboð um allt sitt ríki, ok stefnir öllum til, þeim er hans menn eru ok honum vilja lið veita, ok skildi megu valda: vèr skulum hafa með oss kúna Síbilju, goð vârt, ok láta hana hlaupa fyrir liðinu, ok væntir mik, at enn fari sem fyrr, at þeir megu eigi standast lát hennar; vil ek allt lið mitt þess eggja, at sem bezt dugi, ok rekum af oss þenna enn mikla her ok inn illa. Ok nú er svá gert, at Síbilja er láus látin;Ok nú er svâ gert, at Síbilja er láus látin; ok nú sér Ívar för hennar, ok heyrir þau en grimmligu læti, er or henni voru;ok nú sèr Ívar för hennar, ok heyrir þau en grimmligu læti, er or henni voru; mælir hann, at allt liðit skyldi gera úhljóð mikit, bæði af vopnum ok herópi, at þeir heyri sem sízt rödd hennar þess ens illa kykvendis, er fór í móti þeim. Ívar mælti við sína burðarmenn, at þeir skyldu bera hann á móti svá sem þeir mætti framast: ok þá er sjá kýr kemr at oss, kastið mér at henni, ok mun þá vera annathvárt, er ek skal láta mitt líf, eða hún skal fá bana;Ívar mælti við sína burðarmenn, at þeir skyldu bera hann á móti svâ sem þeir mætti framast: ok þá er sjá kýr kemr at oss, kastið mèr at henni, ok mun þá vera annathvârt, er ek skal láta mitt líf, eða hún skal fá bana; nú skulu þér taka eitt tré mikit, ok telgja á bogamynd, ok skeyti með;nú skulu þèr taka eitt trè mikit, ok telgja á bogamynd, ok skeyti með; ok nú er honum færðr sjá bogi enn sterki ok þau en miklu skeyti, er hann hafði gera látit, er aungum þótti sér vopnhæft annarra.ok nú er honum færðr sjá bogi enn sterki ok þau en miklu skeyti, er hann hafði gera látit, er aungum þótti sèr vopnhæft annarra. Nú eggjar Ívar hvern mann, at dugi sem bezt. Nú ferr lið þeirra með miklum geysíngi ok gný, en Ívar var borinn fyrir fylkíngum þeirra. Nú verðr svá mikill gnýrr, er Síbilja beljar, at þeir heyrðu jafngerla, sem þeir þegði ok stæði kyrrir;Nú verðr svâ mikill gnýrr, er Síbilja beljar, at þeir heyrðu jafngerla, sem þeir þegði ok stæði kyrrir; nú bregðr þeim svá við þetta, at lið þeirra vill berjast allt, nema þeir bræðr.nú bregðr þeim svâ við þetta, at lið þeirra vill berjast allt, nema þeir bræðr. Ok er þessi endemi verða, sjá þeir þat, er Ívar báru, at hann dregr svá boga sinn, sem hann hefði einn álmsveig veikan, ok við því þótti þeim búit, at hann drægi fyrir odd örfar sínar.Ok er þessi endemi verða, sjá þeir þat, er Ívar báru, at hann dregr svâ boga sinn, sem hann hefði einn álmsveig veikan, ok við því þótti þeim búit, at hann drægi fyrir odd örfar sínar. Nú heyra þeir at strengr gellr hans svá hátt, at hann heyrðu þeir aldrígi svá fyrri;Nú heyra þeir at strengr gellr hans svâ hátt, at hann heyrðu þeir aldrígi svâ fyrri; ok nú sjá þeir at hans örfar flugu svá snart, sem hann hefði skotit af enum sterkasta lásboga, ok svá gegnt, at í sitt auga kom hvár örin Síbilju;ok nú sjá þeir at hans örfar flugu svâ snart, sem hann hefði skotit af enum sterkasta lásboga, ok svâ gegnt, at í sitt auga kom hvâr örin Síbilju; ok nú fellr hún, ok eptir þat ferr hún höfuðsteypu, ok nú eru læti hennar miklu verri enn fyrr; ok er hún kemr at þeim, biðr hann kasta sér at henni, ok verðr þeim hann svá léttr, sem þeir kasti barni litlu, þvíat þeir voru eigi allnær kúnni, þá er þeir köstuðu honum;ok er hún kemr at þeim, biðr hann kasta sèr at henni, ok verðr þeim hann svâ lèttr, sem þeir kasti barni litlu, þvíat þeir voru eigi allnær kúnni, þá er þeir köstuðu honum; ok þá kom hann á hrygg kúnni Síbilju, ok varð hann þá svá þúngr, sem bjarg eitt felli á hana, ok hvert bein brotnar í henni, ok fær hún af því bana.ok þá kom hann á hrygg kúnni Síbilju, ok varð hann þá svâ þúngr, sem bjarg eitt fèlli á hana, ok hvert bein brotnar í henni, ok fær hún af því bana. Nú biðr hann menn sik upp taka sem skjótast; ok nú er hann upp tekinn; ok nú er rödd hans svá hvell, at svá þótti öllum hermönnum, er hann mælti, sem við sjálft væri, þótt fjarri væri staddir, ok it bezta hljóð var til gefit hans erendis;ok nú er rödd hans svâ hvell, at svâ þótti öllum hermönnum, er hann mælti, sem við sjálft væri, þótt fjarri væri staddir, ok it bezta hljóð var til gefit hans erendis; ok svá lýkr hann sinni tölu, at úfriðr sjá nemst þegar af allr, er yfir þá hafði komit, ok þá sakaði ekki, þvíat lið þeirra hafði skamma stund barizt.ok svâ lýkr hann sinni tölu, at úfriðr sjá nemst þegar af allr, er yfir þá hafði komit, ok þá sakaði ekki, þvíat lið þeirra hafði skamma stund barizt. Nú eggjar Ívar at þeir skyli vinna sem verst verk á þeim: ok nú þikki mér af enn ólmasti, er kýrin er drepin.Nú eggjar Ívar at þeir skyli vinna sem verst verk á þeim: ok nú þikki mèr af enn ólmasti, er kýrin er drepin. Ok nú hafa hvárirtveggju fylkt liði sínu, ok sígr saman orrostan, ok er bardagi svá harðr, at þat mæltu allir Svíar, at þeir hefði aldri í slíkri mannraun verit.Ok nú hafa hvârirtveggju fylkt liði sínu, ok sígr saman orrostan, ok er bardagi svâ harðr, at þat mæltu allir Svíar, at þeir hefði aldri í slíkri mannraun verit. Nú gánga þeir svá hart fram bræðr, Hvítserkr ok Björn, at engi fylking stendr við;Nú gánga þeir svâ hart fram bræðr, Hvítserkr ok Björn, at engi fylking stendr við; ok nú fellr svá mjök lið Eysteins konúngs, at minna stendr upp, en sumt kemr á flótta;ok nú fellr svâ mjök lið Eysteins konúngs, at minna stendr upp, en sumt kemr á flótta; ok nú lýkr svá þeirra bardaga, at Eysteinn konúngr fellr, en þeir bræðr hafa sigr;ok nú lýkr svâ þeirra bardaga, at Eysteinn konúngr fellr, en þeir bræðr hafa sigr; ok nú gefa þeir þeim grið, sem eptir voru.

Ok nú segir Ívar, at hann vildi eigi herja lengr í því landi, þvíat þat land var nú höfðíngjalaust: ok vil ek heldr at við haldim þar til, er meira ofrefli er fyrir; en Randalín fór heim með sumt liðit.

Nú ráða þeir þat með sér, at þeir skulu herja í Suðrríki, en Sigurðr ormr í auga fór með bræðrum sínum í hverja herför síðau;Nú ráða þeir þat með sèr, at þeir skulu herja í Suðrríki, en Sigurðr ormr í auga fór með bræðrum sínum í hverja herför síðau; í þessi för leggja þeir til hverrar borgar, er mikil er, ok unnu svá, at ekki stóð við.í þessi för leggja þeir til hverrar borgar, er mikil er, ok unnu svâ, at ekki stóð við. Ok nú spyrja þeir til einnar borgar þeirrar, at bæði var mikil ok fjölménn ok harðger; ok nú segir Ívar, at hann vill þartil stefna; ok þat var ok sagt, hvat sú borg hét, ok hverr fyrir ræðr, en sá höfðíngi var kallaðr Vífill, af hans nafni var borgin kölluð Vífilsborg.ok þat var ok sagt, hvat sú borg hèt, ok hverr fyrir ræðr, en sá höfðíngi var kallaðr Vífill, af hans nafni var borgin kölluð Vífilsborg. Nú fara þeir svá herskildi yfir, at þeir eyða allar borgir, er fyrir urðu, þartil er þeir komu til Vífilsborgar;Nú fara þeir svâ herskildi yfir, at þeir eyða allar borgir, er fyrir urðu, þartil er þeir komu til Vífilsborgar; höfðínginn var eigi heima í borg sinni ok mikit lið með honum. Nú setja þeir upp búðir sínar á völlum þeim, er hjá borginni voru, ok eru í kyrðum þann dag, er þeir komu til borgarinnar, ok höfðu mál af borgarmönnum; þeir buðu þeim, hvárt þeir vildu heldr gefa upp borgina, ok mundi þá friðr gefinn öllum mönnum, eða þeir ynni af sínu ofrefli ok harðfengi, ok munu þá engum mönnum grið gefin.þeir buðu þeim, hvârt þeir vildu heldr gefa upp borgina, ok mundi þá friðr gefinn öllum mönnum, eða þeir ynni af sínu ofrefli ok harðfengi, ok munu þá engum mönnum grið gefin. En þeir leystu skjótt or, ok sögðu, at þá borg fengi þeir aldr ígi unnit, svá at þeir gefi hana upp: ok munu þér verða fyrr at reyna yðr, ok sýna oss yðarn fræknleik ok kapp.En þeir leystu skjótt or, ok sögðu, at þá borg fengi þeir aldr ígi unnit, svâ at þeir gefi hana upp: ok munu þèr verða fyrr at reyna yðr, ok sýna oss yðarn fræknleik ok kapp. Líðr nú sú nott. Ok inn nærsta dag eptir leita þeir til at vinna borgina, ok fá ekki at gert; sitja þeir um þá borg hálfan mánuð, ok leita til hvern dag, at þeir geti þá borg unnit ok með ýmsum brögðum, en þat ferr því firr, sem þeir hafa lengr viðleitat, ok ætluðu nú frá at hverfa. Ok þá er borgarmenn verða við þat varir, at þeir ætla frá at hverfa, þá gánga þeir úta borgarveggi, ok breiða guðvefjar pell of alla borgarveggina, ok öll klæði þau, er fegrst voru í borginni, ok törruðu fyrir þeim gulli ok gersimum þeim, er mestar voru í borginni. Ok nú tekr einn til orða af liði þeirra, ok mælti: vér hugðum at þessir menn, synir Ragnars, ok lið þeirra, væri harðfengnir menn, en vér megum þat segja, at þessum hefir eigi nærr farit, enn öðrum.Ok nú tekr einn til orða af liði þeirra, ok mælti: vèr hugðum at þessir menn, synir Ragnars, ok lið þeirra, væri harðfengnir menn, en vèr megum þat segja, at þessum hefir eigi nærr farit, enn öðrum. Nú eptir þetta æptu þeir á þá, ok börðu á skjölduna ok eggjuðu at sér, sem þeir máttu mest.Nú eptir þetta æptu þeir á þá, ok börðu á skjölduna ok eggjuðu at sèr, sem þeir máttu mest. Ok er Ívar heyrir þetta, brá honum við mjök, svá at hann fær af þessu sótt mikla, svá at hann má hvergi hræra, ok verða þeir at bíða, at annathvárt batni honum, ella hafi hann bana;Ok er Ívar heyrir þetta, brá honum við mjök, svâ at hann fær af þessu sótt mikla, svâ at hann má hvergi hræra, ok verða þeir at bíða, at annathvârt batni honum, ella hafi hann bana; hann liggr þenna dag allan til kvelds, svá at hann mælti ekki orð;hann liggr þenna dag allan til kvelds, svâ at hann mælti ekki orð; ok þá mælti hann við þá menn, er hjá honum voru, at þeir skyldu segja þeim Birni, Hvítserki ok Sigurði, at hann vildi þeirra fund hafa, ok allra enna vitrustu manna. Ok nú er þeir koma allir í einn stað, er mestir höfðíngjar eru í þeirra liði, þá spyrr Ívar þá eptir, ef þeir hefði nokkr ráð sét, þau er líkari væri til at sigrast, enn þau, er þeir höfðu fyrr haft;Ok nú er þeir koma allir í einn stað, er mestir höfðíngjar eru í þeirra liði, þá spyrr Ívar þá eptir, ef þeir hefði nokkr ráð sèt, þau er líkari væri til at sigrast, enn þau, er þeir höfðu fyrr haft; en þeir svara allir, at þeir hefði eigi vit til þess, at sjá þau brögð, er þeim væri sigr í: er nú sem optarr, at þinna ráða mun njóta verða. Þá svarar Ívar: mér hefir eitt ráð í hug komit, þat er vér höfum eigi freistat: hér er skógr mikill eigi lángt í brutt, ok nú, er náttar, skulu vér fara or tjöldum vorum leyniliga til skógar, en herbúðir vorar skulu standa eptir, ok er vér komum í mörkina, skal hverr maðr binda sér byrði;Þá svarar Ívar: mèr hefir eitt ráð í hug komit, þat er vèr höfum eigi freistat: hèr er skógr mikill eigi lángt í brutt, ok nú, er náttar, skulu vèr fara or tjöldum vorum leyniliga til skógar, en herbúðir vorar skulu standa eptir, ok er vèr komum í mörkina, skal hverr maðr binda sèr byrði; ok er því er lokit, skulu vér fara at borginni öllum megin, ok slá eldi í viðinn, ok mun þá gerast bál mikit, ok borgarveggir þeirra munu þá láta lím sitt fyrir þeim eldi, ok skulu vér þá bera at valsleyngur, ok reyna, hve harðger hún er.ok er því er lokit, skulu vèr fara at borginni öllum megin, ok slá eldi í viðinn, ok mun þá gerast bál mikit, ok borgarveggir þeirra munu þá láta lím sitt fyrir þeim eldi, ok skulu vèr þá bera at valsleyngur, ok reyna, hve harðger hún er. Ok nú er svá gert, at þeir fara til skógar, eru þar slíka hríð, sem Ívari sýndist.Ok nú er svâ gert, at þeir fara til skógar, eru þar slíka hríð, sem Ívari sýndist. Nú fara þeir at borginni eptir tilskipun hans; ok þá er þeir lustu eldi í viðinn enn mikla, varð bál svá mikit, at veggirnir megu eigi standast ok láta lím sitt, ok bera þeir þá valslaungur at borginni, ok brjóta á hlið mörg, ok tekst nú bardagi.ok þá er þeir lustu eldi í viðinn enn mikla, varð bál svâ mikit, at veggirnir megu eigi standast ok láta lím sitt, ok bera þeir þá valslaungur at borginni, ok brjóta á hlið mörg, ok tekst nú bardagi. Ok þegar er þeir standa jafnt at vígi, þá fellr lið borgarmanna, en sumt flýr undan, ok svá lykr þeirra skiptum, at þeir drepa hvert mannsbarn, er í var borginni, ok taka brott allt fé, en brenna borgina áðr þeir fari á brott.Ok þegar er þeir standa jafnt at vígi, þá fellr lið borgarmanna, en sumt flýr undan, ok svâ lykr þeirra skiptum, at þeir drepa hvert mannsbarn, er í var borginni, ok taka brott allt fè, en brenna borgina áðr þeir fari á brott.

Nú halda þeir í brott þaðan, þartil er þeir koma í þá borg, er Lúna hét;Nú halda þeir í brott þaðan, þartil er þeir koma í þá borg, er Lúna hèt; þá höfðu þeir hverja borg ok hvern kastala brotit náliga í öllu Suðrríki; ok nú eru þeir svá frægir of allan heim, at ekki var svá lítit barn, at eigi kynni nafn þeirra.ok nú eru þeir svâ frægir of allan heim, at ekki var svâ lítit barn, at eigi kynni nafn þeirra. Nú ætla þeir at létta eigi fyrr, enn þeir koma til Rómaborgar, af því at sú borg var þeim bæði sögð mikil ok fjölmenn, ok ágæt ok auðig, en þat vissu þeir eigi gjörla, hve laung leið þángat er, en þeir höfðu svá mikit lið, at eigi fengust vistir;Nú ætla þeir at lètta eigi fyrr, enn þeir koma til Rómaborgar, af því at sú borg var þeim bæði sögð mikil ok fjölmenn, ok ágæt ok auðig, en þat vissu þeir eigi gjörla, hve laung leið þángat er, en þeir höfðu svâ mikit lið, at eigi fengust vistir; ok nú eru þeir í þeirri borg Lúna, ok ræða með sér of ferð sína.ok nú eru þeir í þeirri borg Lúna, ok ræða með sèr of ferð sína. Nú kemr þar maðr einn, gamall ok geðsligr; þeir spyrja, hvat manna hann væri; en hann segir, at hann sé einn stafkarl, ok hafi alla æfi farit yfir land.en hann segir, at hann sè einn stafkarl, ok hafi alla æfi farit yfir land. Þú munt margt kunna tíðenda at segja oss, þat er vér viljum vita.Þú munt margt kunna tíðenda at segja oss, þat er vèr viljum vita. Enn gamli maðr svarar: eigi veit ek þat víst, af hverjum löndum þér villið spyrja, þess er ek veit eigi at segja yðr.Enn gamli maðr svarar: eigi veit ek þat víst, af hverjum löndum þèr villið spyrja, þess er ek veit eigi at segja yðr. Þat viljum vér, at þú segir oss, hve laung leið er heðan til Rómaborgar.Þat viljum vèr, at þú segir oss, hve laung leið er hèðan til Rómaborgar. Hann svarar: ek kann segja yðr nökkut til merkja: þér meguð hér sjá þessa járnskó, er ek hefi á fótum mér, þeir eru nú fornir, ok þá aðra, er ek hefi á baki mér, þeir eru nú ok slitnir;Hann svarar: ek kann segja yðr nökkut til merkja: þèr meguð hèr sjá þessa járnskó, er ek hefi á fótum mèr, þeir eru nú fornir, ok þá aðra, er ek hefi á baki mèr, þeir eru nú ok slitnir; en þá er ek fór þaðan, batt ek þessa á fætr mér ena slitnu, er ek hefir nú á baki mér, ok voru þá nýir báðir, ok á þeirri leið hefir ek verit ávalt síðan.en þá er ek fór þaðan, batt ek þessa á fætr mèr ena slitnu, er ek hefir nú á baki mèr, ok voru þá nýir báðir, ok á þeirri leið hefir ek verit ávalt síðan. En er inn gamli maðr hafði þetta mælt, þikkjast þeir sjá, at þeir megu eigi þessu á leið koma, er þeir hafa fyrir sér ætlat, til Róms at fara.En er inn gamli maðr hafði þetta mælt, þikkjast þeir sjá, at þeir megu eigi þessu á leið koma, er þeir hafa fyrir sèr ætlat, til Róms at fara. Ok nú snúa þeir frá með her sinn, ok unnu margar borgir, þær er aldri höfðu unnar verit fyrr, ok þess jartenir sjást enn í dag.

Nú er þar til máls at taka, er Ragnar sitr heima í ríki sínu, ok hann veit eigi, hvar synir hans eru, né Randalín kona hans, ok þat heyrði hann hvern tala af sínum mönnum, at engir mætti jafnast við syni hans, ok hugðist honum svá at, at engir væri jafnfrægir þeim;Nú er þar til máls at taka, er Ragnar sitr heima í ríki sínu, ok hann veit eigi, hvar synir hans eru, nè Randalín kona hans, ok þat heyrði hann hvern tala af sínum mönnum, at engir mætti jafnast við syni hans, ok hugðist honum svâ at, at engir væri jafnfrægir þeim; nú hyggr hann at því, hvernar frægðar hann mætti þess leita, er eigi væri skemr uppi. Nú hyggr hann ráð sitt ok fær sér smíða, ok lætr fella mörk til tveggja skipa mikilla, ok þat skildu menn, at þat voru knerrir 2, svá miklir, at engir höfðu slíkir verit gerfir á Norðrlöndum, ok þarmeð lætr hann hafa of allt sitt ríki mikinn vopnabúnað;Nú hyggr hann ráð sitt ok fær sèr smíða, ok lætr fella mörk til tveggja skipa mikilla, ok þat skildu menn, at þat voru knerrir 2, svâ miklir, at engir höfðu slíkir verit gerfir á Norðrlöndum, ok þarmeð lætr hann hafa of allt sitt ríki mikinn vopnabúnað; ok með þessi breytni skilja menn þat, at hann mun ætla nokkra herferð fyrir sér or landinu.ok með þessi breytni skilja menn þat, at hann mun ætla nokkra herferð fyrir sèr or landinu. Þetta spyrst víða á lönd þau, er nærst voru; ok nú ugga menn þat, ok allir konúngar, er fyrir landi réðu, at þeir mundu eigi í löndum sínum eða ríkjum vera mega;ok nú ugga menn þat, ok allir konúngar, er fyrir landi rèðu, at þeir mundu eigi í löndum sínum eða ríkjum vera mega; ok nú lætr hverr þeirra vera varðhöld um lönd sín, ef nökkr beri hann at. Þat er eitt sinn, er Randalín spurði Ragnar, hverja för hann ætlaði fyrir sér.Þat er eitt sinn, er Randalín spurði Ragnar, hverja för hann ætlaði fyrir sèr. Hann segir henni, at hann ætlaði til Englands, ok hafa eigi fleiri skip enn 2 knörru, ok þat lið, sem á þeim má fara. Þá segir Randalín: sú för lízt mér óvarlig, er nú ætlar þú, mér þætti þér ráðligra, at hafa fleiri skip ok smærri.Þá segir Randalín: sú för lízt mèr óvarlig, er nú ætlar þú, mèr þætti þèr ráðligra, at hafa fleiri skip ok smærri. Þat er ekki ágæti, segir hann, þótt menn fái unnit land með mörgum skipum, en til þessa eru eigi dæmi, at með tveimr skipum hafi unnit verit slíkt land, sem England er; en ef ek fæ úsigr, þess betr, sem ek hefi færri skip or landi. Þá svarar Randalín: mér sýnist sjá eigi minni fékostnaðr, áðr þessi skip sé búin, enn þóttú hefðir lángskip mörg til þessarar ferðar, en þú veizt þat, at illt er skipum at halda at Englandi, ok ef svá verðr, at skip þín týndist, þótt menn komist á land, þá eru þeir þegar uppgefnir, ef landherr kemr at, en betra er at halda lángskipum til hafna enn knörrum.Þá svarar Randalín: mèr sýnist sjá eigi minni fèkostnaðr, áðr þessi skip sè búin, enn þóttú hefðir lángskip mörg til þessarar ferðar, en þú veizt þat, at illt er skipum at halda at Englandi, ok ef svâ verðr, at skip þín týndist, þótt menn komist á land, þá eru þeir þegar uppgefnir, ef landherr kemr at, en betra er at halda lángskipum til hafna enn knörrum. Nú kveðr Ragnar vísu:

Nú lætr hann skip sín búa, ok fær sér lið, svá at þeir knerrir eru mjök skipaðir;Nú lætr hann skip sín búa, ok fær sèr lið, svâ at þeir knerrir eru mjök skipaðir; nú er fjölrædt um hans fyriræitlan, ok enn kvað hann vísu:

Ok er skip hans eru búin ok þat lið, er honum skyldi fylgja, ok þá er þat veðr kemr, er honum þótti sér vel koma, segir Ragnar, at þá mundi hann fara til skipa;Ok er skip hans eru búin ok þat lið, er honum skyldi fylgja, ok þá er þat veðr kemr, er honum þótti sèr vel koma, segir Ragnar, at þá mundi hann fara til skipa; ok er hann var búinn, leiddi hún hann til skipa; ok áðr þau skiljast, kveðst hún mundu launa honum serk þann, er hann hafði gefit henni. Hann spyrr, með hverjum hætti þat væri; en hún kvað vísu:

Hann segir, at hann vill þessi ráð þiggja. En þá er þau skildust, var auðsætt, at henni þótti mikit fyrir þeirra skilnaði.

Nú heldr Ragnar skipum sínum til Englands, sem hann hafði ætlat; honum gaf byri hvassa, svá at við England brýtr hann báða knörru sína, en á land komst allt lið hans, ok heldu klæðum sínum ok vopnum;honum gaf byri hvassa, svâ at við England brýtr hann báða knörru sína, en á land komst allt lið hans, ok hèldu klæðum sínum ok vopnum; ok þar sem hann kemr við þorp ok borgir ok kastala, þá vinnr hann. En konúngr sá hét Ella, er þá réð Englandi;En konúngr sá hèt Ella, er þá rèð Englandi; hann hafði haft fréttir til Ragnars, er hann fór ór landi;hann hafði haft frèttir til Ragnars, er hann fór ór landi; hann hafði sett menn fyrir, at hann skyldi þegar vita, ef herrinn kæmi við land; nú fóru þeir menn til fundar við Ella konúng, ok segja honum hersögu. Nú lætr hann senda boð um allt sitt ríki, ok bað til sín koma hvern mann, er skildi má valda ok hesti at ríða, ok þori at berjast, ok dregr hann saman svá mikinn her, at furða var at;Nú lætr hann senda boð um allt sitt ríki, ok bað til sín koma hvern mann, er skildi má valda ok hesti at ríða, ok þori at berjast, ok dregr hann saman svâ mikinn her, at furða var at; nú búast þeir til bardaga Ella konúngr. Þá mælti Ella konúngr við lið sitt: ef vér sigrumst í bardaga þessum, ok verði þér við þat varir, at Ragnar er kominn, þá skulu þér eigi bera vopn á hann, þviat hann á þá sonu eptir, er aldri munu af oss ganga, ef hann fellr.Þá mælti Ella konúngr við lið sitt: ef vèr sigrumst í bardaga þessum, ok verði þèr við þat varir, at Ragnar er kominn, þá skulu þèr eigi bera vopn á hann, þviat hann á þá sonu eptir, er aldri munu af oss ganga, ef hann fellr. Ragnar býst nú til bardaga, ok hann hafði þat klæði, er Randalín hafði gefit honum at skilnaði, fyrir brynju, ok þat spjót í hendi, er hann vann at orminum, er lá um sal Þóru, ok engi þorði annarra, ok hann hafði enga hlíf nema hjálm. En þá er þeir hittast, tókst bardagi. Ragnar hafði miklu minna lið. Bardaginn hafði eigi lengi verít, áðr lið Ragnars fell mjök, en þar sem hann fór, varð rírt fyrir, ok gekk hann í gegnum fylkíngar þann dag, ok þar sem hann hjó, eða lagði í skjöldu, brynjur eða hjálma, þá voru svá stór högg hans, at ekki vetta stóð við, en aldrí var svá til hans höggit eða skotit, at neitt vopn yrði honum at meini, ok fekk hann aldrí sár, en hann drap mikinn fjölda af liði Ella konúngs;Bardaginn hafði eigi lengi verít, áðr lið Ragnars fèll mjök, en þar sem hann fór, varð rírt fyrir, ok gekk hann í gegnum fylkíngar þann dag, ok þar sem hann hjó, eða lagði í skjöldu, brynjur eða hjálma, þá voru svâ stór högg hans, at ekki vetta stóð við, en aldrí var svâ til hans höggit eða skotit, at neitt vopn yrði honum at meini, ok fèkk hann aldrí sár, en hann drap mikinn fjölda af liði Ella konúngs; en þó lauk svá bardaga þeirra, at allt lið Ragnars fell, en at honum voru bornir skildir ok svá handtekinn.en þó lauk svâ bardaga þeirra, at allt lið Ragnars fèll, en at honum voru bornir skildir ok svâ handtekinn. Nú var hann spurðr, hvat manna hann var; en hann þagði við, ok svaraði engu. Þá mælti Ella konúngr: sjá maðr man verða at koma í meiri mannraun, ef hann vill eigi segja oss, hverr hann er; nú skal kasta honum í einn ormgarð ok láta hann þar sitja mjök lengi, ok ef hann mælir nakkvat þat, er vér megim skilja, at hann sé Ragnar, þá skal hann í brutt taka sem skjótast.nú skal kasta honum í einn ormgarð ok láta hann þar sitja mjök lengi, ok ef hann mælir nâkkvat þat, er vèr megim skilja, at hann sè Ragnar, þá skal hann í brutt taka sem skjótast. Nú er honum þángat fylgt, ok hann sitr þar mjök lengi, svá at hvergi festast ormar við hann.Nú er honum þángat fylgt, ok hann sitr þar mjök lengi, svâ at hvergi festast ormar við hann. Þá mæltu menn: þessi maðr er mikill fyrir sér;Þá mæltu menn: þessi maðr er mikill fyrir sèr; hann bitu eigi vopn í dag, en nú granda honum eigi ormar. Þá mælti Ella konúngr, at hann væri flettr af klæði því, er hann hafði ytzt; ok nú var svá gert, ok hengu ormar öllum megin á honum.ok nú var svá gert, ok hèngu ormar öllum megin á honum. Þá mælti Ragnar: gnyðja mundu nú grísir, ef þeir vissi hvat enn gamli þyldi; ok þótt hann mælti slíkt, þá vissu þeir eigi at gerr, at Ragnar væri þat, heldr enn annar konúngr. Nú kvað hann vísu:

Ok enn kvað hann:

Nú lætr hann líf sitt, ok er hann nú færðr á brott þaðan; en Ella konúngr þikkist vita, at Ragnar hefir lífsitt látit. Nú hyggr hann fyrir sér, hve hann skyldi þess verða varr, eða með fara, at hann mætti halda ríki sínu, eða vita, hve þeim brygði við sonum Ragnars, er þeir spyrja.Nú hyggr hann fyrir sèr, hve hann skyldi þess verða varr, eða með fara, at hann mætti halda ríki sínu, eða vita, hve þeim brygði við sonum Ragnars, er þeir spyrja. Hann tekr þat til ráðs, at hann lætr búa skip eitt, ok fær þann mann til fyrir at ráða, er bæði var vitr ok harðfengr, ok þar fær hann menn til, svá at þat skip var vel skipat, ok segir, at hann vill þá senda á fund Ívars ok þeirra bræðra, ok segja þeim fall feðr þeirra;Hann tekr þat til ráðs, at hann lætr búa skip eitt, ok fær þann mann til fyrir at ráða, er bæði var vitr ok harðfengr, ok þar fær hann menn til, svâ at þat skip var vel skipat, ok segir, at hann vill þá senda á fund Ívars ok þeirra bræðra, ok segja þeim fall feðr þeirra; en sjá för lízt flestum úvænlig, svá at farit vildu fara.en sjá för lízt flestum úvænlig, svâ at farit vildu fara. Þá mælti konúngr: at því skulu þér vándliga hyggja, hversu hverjum þeirra bræðra bregðr við þessi tíðendi, farið þá leiðar yðarrar síðan, er yðr gefr veðr;Þá mælti konúngr: at því skulu þèr vándliga hyggja, hversu hverjum þeirra bræðra bregðr við þessi tíðendi, farið þá leiðar yðarrar síðan, er yðr gefr veðr; svá lætr hann búa ferð þeirra, at þeir þurftu at engu annarra;svâ lætr hann búa ferð þeirra, at þeir þurftu at engu annarra; ok nú fara þeir, ok ferst þeim vel.