Bókastaðir

Nú líða stundir fram, ok var samfǫr þeirra góð ok miklar ástir; en Kráka kennir sér sóttar, ok verðr léttari ok elr sveinbarn, ok var sveinninn vatni ausinn ok nafn gefit, ok kallaðr Ívar; en sá sveinn var beinlauss, ok sem brjósk væri þar, sem bein skyldu vera; ok þá er hann var ungr, var hann vexti svámikill, at engir váru hans jafningjar; hann var allra manna fríðastr sýnum, ok svá vitr, at eigi er víst hverr meiri spekingr hefir verit, enn hann.

Þeim verðr enn fleiri barna auðit; annar son þeirra hét Bjǫrn, enn þriði Hvítserkr, enn fjórði Rǫgnvaldr; þeir váru miklir menn allir, ok enir frœknustu; ok þegar þeir máttu nokkut athafask, námu þeir allskonar íþróttir; ok hvert sem þeir fóru, lét Ívar bera sik á stǫngum, þvíat hann mátti eigi ganga, ok skyldi hann hafa ráð fyrir þeim, hvat sem þeir hǫfðusk at.

Nú eru þeir Eiríkr ok Agnarr, synir Ragnars, miklir menn fyrir sér, svá at trautt finnask þeirra jafningjar, ok búa þeir á herskipum hvert sumar, ok eru ágætir af sínum hernaði.

Ok nú er þat einn dag, at Ívar rœðir við brœðr sína Hvítserk ok Bjǫrn, hve lengi svá skal fram fara, at þeir skyli heima sitja, ok leita sér engrar frægðar; en þeir segja, at þeir skyli hans ráðum framfara um þat, sem annat.

"Nú vil ek," segir Ívar, "at vér biðim at oss sé fengin skip ok lið, svá at þau sé vel skiput, ok síðan vil ek at vér aflim oss fjár ok ágætis, ef svá vill upptakask."

Ok er þeir hǫfðu þetta ráðit með sér, segja þeir Ragnari, at þeir vilja at hann fái þeim skip ok lið þat, sem reynt sé at herfangi, ok búit vel fyrir alls sakir; ok gerir hann þat, eptir því sem þeir beiddu. Ok nú er þetta lið er búit, fara þeir or landi; en þar sem þeir berjask við menn, fá þeir meira lut, ok fá sér nú bæði mikit lið ok fé.

Ok nú, segir Ívar, at hann vildi at þeir héldi þar til, er meira ofrefli er fyrir, ok reyndi svá sinn hraustleik; ok nú spyrja þeir, hvar hann vissi þess von. Ok nú nefnir hann einn stað, þann er heitir Hvítabœr, en þar hǫfðu verit blót: ok margir hafa tilleitat at vinna, ok hafa engir sigrask, ok hafði Ragnar komit þar, ok varð frá at hverfa, ok fekk ekki at gert.

"Hvárt er þat lið svá mikit," segja þeir, "ok svá harðfengt, eða eru þar ǫnnur torveldi?"

Ívar segir, at bæði var fjǫlmenni mikit ok blótstaðr mikill, ok þat hafði ǫllum fyrirkomit, ok engir hǫfðu staðizk. Ok nú mæla þeir, at hann skyldi fyrir ráða, hvárt þeir skyldu þangat halda eða eigi; en hann segir, at hann vill heldr hætta á, hvárt meira má þeim harðfengi, eða blótskapr landsmanna.

Nú halda þeir þangat; ok er þeir koma þar í land, búask þeir til uppgǫngu; ok nú þykkir þeim þyrfa, at liðit gæti sumt skipanna; en Rǫgnvaldr bróðir þeirra var þá ungr, at þeim þótti hann eigi til fœrr vera í svá mikilli mannraun at vera, sem þeim þótti líkligt at vera mundi, ok láta hann gæta skipa með sumu liði.

En áðr þeir fœri frá skipum, segir Ívar, at þeir borgarmenn eigu nauttava, ok er þat kvígendi, ok menn hǫfðu þar frá horfit, at eigi mátti standask lát hennar ok trǫllskap. Þá mælti Ívar: "verðið við sem bezt, þótt yðr bjóði nǫkkurn ótta, þvíat eigi mun til sá vera."

Nú fylkja þeir liði sínu. Ok er þeir nálgask borgina, verða þeir varir við, er byggja staðinn, taka nú at leysa út naut þessi, er þeir trúðu á; ok er kvígendin eru laus látin, hlaupa þau hart ok láta illa. Nú sér Ívar þetta, þar sem hann er borinn á skildi, ok biðr fá sér boga, ok svá var gert; nú skýtr hann þessi en illu kvígendi, svá at hvártveggja fékk bana, ok var nú af hendi leystr þessi úfriðr, er mǫnnum þótti mestr ótti at.

Nú tekr Rǫgnvaldr til orða at skipum, ok mælti við lið sitt, at þeir menn væri sælir, er slíka skemtan skyldu hafa, sem þeir brœðr hans hafa: "ok gengr þeim ekki annat til, er ek skylda eptir vera, enn þeir einir vilja hafa virðing af; nú skulu vér ganga upp gervallir;" Ok nú gera þeir svá.

Ok þá er þeir koma eptir liðinu, gengr Rǫgnvaldr hart fram í bardagann, ok lýkr svá, at hann fellr. En þeir komask í borgina brœðr, ok teksk nú bardagi af nýu, ok lýkr svá, at borgarmenn komask á flótta, en þeir reka flóttann.

Ok er þeir hverfa aptr til borgarinnar, kveðr Bjǫrn vísu:

Ok er þeir koma aptr í borgina, taka þeir allt lausafé, en brenna hvert hús er í var borginni, ok brjóta alla borgarveggi; ok nú halda þeir skipum sínum þaðan.

Eysteinn hefir konungr heitit, er réð fyrir Svíþjóðu; hann var kvángaðr, ok átti eina dóttur, sú hét Ingibjǫrg; hon var allra kvenna fríðust ok vænst sýnum. Eysteinn konungr var ríkr ok fjǫlmennr, illgjarn ok þó vitr; hann hafði atsetu at Uppsǫlum; hann var blótmaðr mikill, ok at Uppsǫlum váru blót svá mikil í þann tíma, at hvergi hafa verit meiri á Norðrlǫndum. Þeir hǫfðu átrúnað mikinn á einni kú, ok kǫlluðu þeir hana Síbilju; hon var svá mjǫk blótin, at menn máttu eigi standask lát hennar, ok því var konungr vanr, þá er hers var ván, at þessi kýr en sama var fyrir fylkingum, ok svá mikill djǫfuls kraptr fylgdi henni, at úvinir hans urðu svá ærir, þegar þeir heyrðu til hennar, at þeir bǫrðusk sjálfir, ok gáðu sín eigi, ok fyrir þá sǫk var óherskátt í Svíþjóð, at menn treystusk eigi við slíkt ofrefli at etja.

Eysteinn konungr átti vingott við marga menn ok hǫfðingja, ok er þat sagt, at í þann tíma var vinátta mikil með þeim Ragnari ok Eysteini konungi, ok þeir váru því vanir, at sitt sumar skyldi sœkja veizlu hvárr þeirra til annars. Nú kemr at því, at Ragnar skal sœkja veizlu til Eysteins konungs; ok er hann kemr til Uppsala, var honum vel fagnat ok liði hans. Ok þá er þeir drekka enn fyrsta aptan, lætr konungr dóttur sína byrla sér ok Ragnari; ok þat mæltu menn Ragnars með sér, at engi væri annar til, enn hann bæði dóttur Eysteins konungs, en hann ætti eigi lengr karlsdóttur; ok nú verðr til einhverr hans manna at tjá þetta fyrir honum; ok því lýkr svá, at honum er heitit konunni, ok skyldi hon þó sitja í festum mjǫk lengi.

En þá er þeirri veizlu var lokit, býsk Ragnar heim, ok fersk honum vel; ok er ekki sagt frá ferð hans, fyrr enn hann á skamt til borgarinnar, ok liggr leið hans um skóg einn. Þeir koma í eitt rjóðr, er var í skóginum; þá lætr Ragnar nema staðar lið sitt, ok kvaddi sér hljóðs, ok biðr þá menn alla, er í hans ferð hǫfðu verit til Svíþjóðar, at engi skyldi segja hans fyrirætlan, er stofnuð var um ráðahag við dóttur Eysteins konungs; nú leggr hann svá ríkt við þetta, ef sá er nǫkkur, er of þetta geti, at hann skal engu fyrir týna nema lífinu.

En nú er hann hafði talat slíkt, er hann vildi, fór hann heim til bœjarins; ok nú verða menn fegnir, er hann kemr aptr; ok þá var drukkit fagnaðarǫl í móti honum.

Ok er hann kemr í hásætit, ok hefir setit eigi lengi, áðr Kráka kemr í hǫllina fyrir Ragnar, ok sezk í kné honum, ok leggr hendr um háls honum, ok spyrr: "hvat er tíðenda?" En hann kveðsk engi kunna at segja.

Ok er áleið kveldit, taka menn til drykkju, ok síðan fara menn til svefns. Ok er þau koma í eina rekkju Ragnar ok Kráka, spyrr hon hann enn tíðenda; en hann kveðsk engi vita. Nú vill hon hjala margt; en hann kveðsk vera syfjaðr mjǫk ok farmóðr.

"Nú mun ek segja þér tíðendi," segir hon, "ef þú vilt mér engi segja."

Hann spyrr, hvér þau væri.

"Þat kalla ek tíðendi," segir hon, "ef konungi er heitit konu, en þat er þó sumra manna mál, at hann eigi sér aðra áðr."

"Hverr sagði þér þetta?" segir Ragnar.

"Halda skulu menn þínir lífi ok limum, þvíat engi sagði mér þinna manna," segir hon; "þér munuð sjá at fuglar þrír sátu í trénu hjá yðr, þeir sǫgðu mér þessi tíðendi; þess bið ek, at þú vitir eigi ráða þessa sem ætlat er; nú man ek segja þér, at ek em konungs dóttir, en eigi karls, ok faðir minn var svá ágætr maðr, at eigi féksk hans jafningi, en mín móðir var allra kvenna fríðust ok vitrust, ok hennar nafn man uppi, meðan verǫldin stendr."

Nú spyrr hann, hverr faðir hennar var, ef hon væri eigi dóttir þess ens fátæka karls, er á Spangarheiði var. Hon segir, at hon var dóttir Sigurðar Fáfnisbana ok Brynhildar Buðladóttur.

"Þat þykki mér allúlíkligt" (segir hann), "at þeirra dóttir mundi Kráka heita, eða þeirra barn mundi í slíku fátæki uppvaxa, sem á Spangarheiði var."

Þá svarar hon: "saga er til þess;" Ok nú segir hon, ok hefr þar upp sǫgu, sem þau hittusk á fjallinu Sigurðr ok Brynhildr, ok hon var byrjuð: "ok er Brynhildr varð léttari, var mér nafn gefit, ok var ek kǫlluð Áslaug;" Ok nú segir hon allt, sem farit hafði frá því, er þau karl hittusk.

Þá svarar Ragnar: "þessum mun ek viðbregða Áslaugar órunum, er þú mælir."

Hon svarar: "þú veizt at ek em eigi heill maðr, ok mun þat vera sveinbarn, er ek geng með, en á þeim sveini mun vera þat mark, at svá mun þykkja, sem ormr liggi um auga sveininum; ok ef þetta gengr eptir, bið ek þess, at þú komir eigi til Svíþjóðar þeirrar tíðar, attú fáir dóttur Eysteins konungs, en ef þetta rýfsk, far þú með sem þú vilt, en ek vil at sjá sveinn sé heitinn eptir feðr mínum, ef í hans auga er þetta frægðarmark, sem ek ætla at vera muni."

Nú kemr at þeirri stundu, er hon kennir sér sóttar, ok verðr léttari, ok elr sveinbarn; nú tóku þjónustukonur sveininn ok sýndu henni; þá mælti hon, at bera skyldi til Ragnars, ok láta hann sjá. Ok nú er svá gert, at sá enn ungi maðr var borinn í hǫllina, ok lagðr í skikkjuskaut Ragnars; en er hann sér sveininn, var hann spurðr, hvat heita skyldi; hann kvað vísu:

Nú dregr hann gull af hendi sér, ok gefr sveininum at nafnfesti; ok þá er hann réttir hǫndina með gullinu, kemr við bak sveininum, en þat virðir Ragnar svá, sem hann vildi hata gullinu; ok nú kvað hann vísu:

Ok enn kvað hann:

Nú mælti hann, at þann svein skyldi bera í skemmu út; en þá var því lokit, at hann mundi til Svíþjóðar fara. Ok nú kemr uppætt Áslaugar, svá at þat veit hverr maðr, at hon er dóttir Sigurðar Fáfnisbana ok Brynhildar Buðladóttur.

Nú er sú stund var liðin, er á var kveðit, at Ragnar skyldi veizluna sœkja til Uppsala, ok kom hann eigi, þótti Eysteini konungi ger til sín svívirðing ok dóttur sinnar; ok nú var lokit vinfengi þeirra konunganna.

Ok þá er þeir Eirekr ok Agnarr, synir Ragnars, spyrja þetta, þá rœddu þeir með sér, at þeir mundu fá sér lið mikit, sem þeir mætti mest, ok mundu herja á Svíþjóð; ok nú draga þeir saman lið mikit ok búa skip sín, en þótti mikit undir, at vel tœkisk til, þá er skip skyldi framsetja. Nú verðr þat, at skip Agnars skauzk af lunni, ok varð þar maðr fyrir, ok fær sá bana, ok kǫlluðu þeir þat hlunnroð. Nú þótti þeim eigi vel tiltakask í fyrstu, ok vildu ekki láta standa þat fyrir ferð sinni.

Ok þá er lið þeirra var búit, fara þeir með lið sitt til Svíþjóðar, ok þar, er þeir koma fyrst í ríki Eysteins konungs, fóru þeir herskildi yfir; en landsmenn urðu varir við, ok fóru til Uppsala, ok segja Eysteini konungi, at herr var kominn í landit. En konungrinn lætr fara ǫrfarboð um ríki sitt, ok dregr svá mikinn her saman, at furða var at, ok þann her flytr hann, þartil er hann kemr í skóg einn, ok setr þar sínar herbúðir, ok hefir hann nú með sér kúna Síbilju, ok mjǫk er hon nú blótin, áðr enn hon vildi fara.

Ok er þeir eru í skóginum, mælti Eysteinn konungr: "frétt hefi ek til," segir hann, "at synir Ragnars eru á vǫllunum fyrir framan skóginn, en þat er mér sannliga sagt, at þeir hafi eigi einn þriðjung liðs við oss; nú skulu vér skipa várar fylkingar til at berjask, ok skal þriðjungr liðs várs fara í mót þeim, ok eru þeir svá harðfengnir, at þeir munu þykkjask hafa ráð várt í hendi, ok þegar eptir skulum vér ǫllum megin koma at þeim, ok kýrin skal fara fyrir liðinu, ok væntir mik, at eigi skulu þeir haldask við fyrir lát hennar;" Ok nú er svá gert.

Ok þegar, er þeir brœðr sjá lið Eysteins konungs, þótti þeim sér ekki ofrefli við at eiga, ok ætla eigi meira liðit vera munu. Ok þegar hér eptir kemr allt liðit or skóginum, ok kýrin er laus látin, ok hleypr hon fyrir liðinu, ok lætr grimmliga, ok varð svá mikill gnýrr at þeim hermǫnnum, er heyrðu, at þeir bǫrðusk sjálfir, nema þeir brœðr tveir fengu staðizk; en sú en illa vættr vá með hornum sínum margan mann þann dag; ok þótt synir Ragnars væri miklir fyrir sér, þá máttu þeir eigi bæði standask ofrefli fjǫlmennis ok blótskap, ok þó veittu þeir harða viðtǫku, ok vǫrðusk vel ok drengiliga ok af mikilli frægð.

Þeir Eirekr ok Agnarr váru í ǫndverðri fylkingu þann dag, ok opt gengu þeir í gegnum fylkingar Eysteins konungs, ok nú fell Agnarr. Nú sér Eirekr þat, ok bersk nú allra frœknligast, ok hirðir nú eigi, hvárt hann kemsk í brott eða eigi; ok nú verðr hann ofrliði borinn ok handtekinn.

Ok nú mælti Eysteinn, at stǫðva skyldi bardagann, ok bauð Eireki grið: "ok þat mun ek til leggja," segir hann, "við þik, at ek man gipta þér dóttur mína."

Eirekr segir, ok kvað vísu:

Nú segir hann, at hann vill, at þeir menn hafi grið, ok fari hvert er þeir vilja, er þeim hafa fylgt: "en ek vil at spjót sé tekin sem flest, ok sé stungit spjótunum í vǫll niðr, ok þar vil ek mik láta hefja á upp, ok þar vil ek láta lífit."

Nú segir Eysteinn konungr, at eptir því skal gera, sem hann beiðir, þótt hann kjósi þat, er verr gegnir hvárumtveggjum.

Nú eru spjótin niðr sett, ok kvað Eirekr vísu:

Ok nú gengr hann þartil, er spjótin eru niðr sett, ok tekr hring af hendi sér ok kastar til þeirra, er honum hǫfðu fylgt ok þá váru grið gefin, ok sendir þá til Áslaugar, ok kvað vísu:

Ok nú er hann hafinn uppá spjótinn; þá sér hann, hvar hrafn flýgr, ok enn kvað hann:

Nú lætr hann líf sitt með mikilli hreysti; en sendimenn hans fara heim, ok létta eigi fyrr enn þeir koma þar, er Ragnar átti atsetu, ok þá var hann farinn í konungastefnu; þeir váru ok eigi heim komnir synir Ragnars or hernaði. Nú eru þeir þar þrjár nætr, áðr þeir gangi til fundar við Áslaugu.

Ok þá er þeir koma fyrir hásætit Áslaugar, kveðja þeir hana virðuliga, ok tekr hon kveðju þeirra, ok hafði hon einn líndúk fyrir knjám sér, ok ætlaði at kembasér, ok hárit hafði hon leyst. Nú spyrr hon, hverir þeir væri, fyrir því at hon hafði þá eigi fyrr sét. Sá, er orð hafði fyrir þeim, sagði, at þeir hǫfðu verit liðsmenn þeirra Eireks ok Agnars, sona Ragnars. Þá kvað hon vísu:

Hann kvað vísu í mót:

Nú spyrr hon, hve farit hafði. Ok nú kvað hann þá vísu, er Eirekr hafði kveðit, er hann sendi henni hringinn. Nú sjá þeir at hon feldi tár, en þat var sem blóð væri álits, en hart sem haglkorn; þat hafði engi maðr sét, at hon hefði tárfelt, hvárki áðr né síðan. Nú segir hon, at hon má ekki til hefnda fara, fyrr enn heim koma aðrirhvárir, Ragnar eða synir hans: "en þér skuluð vera hér þartil, en ekki skal af spara, at eggja til hefnda, jafnt sem þeir væri mínir synir?" Nú eru þeir þar.

En svá gefr til, at þeir Ívar koma fyrri heim, enn Ragnar, ok eru þeir eigi lengi heima, áðr Áslaug ferr at finna sonu sína, en Sigurðr var þá þrévetr; hann ferr með móður sinni.

Ok þá er hon kemr í hǫll þá, er þeir réðu fyrir brœðr, fagna þeir henni vel, ok spyrja hvárir aðra tíðinda, ok segja þeir fyrri fall Rǫgnvalds, sonar hennar, ok frá þeim atburðum, er þar hǫfðu orðit; en ekki fær henni þat mikils, ok kvað:

"Ek kann eigi þat at sjá," segir hon, "at hann mundi til meiri frægðar lifa."

Nú spyrja þeir, hvat hon segi tíðenda.

Hon svarar: "fall þeirra Eiríks ok Agnars, brœðra yðarra, en stjúpsona minna, þeirra manna, er ek ætla at enir beztu drengir hafi verit; ok er þat úkynligt, at þér þolið slíkt eigi, ok hefnið miklu; ok þess vil ek biðja yðr, ok í ǫllum atbeina vera með yðr, at þessa verði meirr hefnt, enn miðr."

Nú segir Ívar: "at þat er víst, at til Svíþjóðar kemr ek aldri þeirrar tíðar, at ek berjumsk við Eystein konung, ok þann blótskap, er þar er."

Hon fylgir þessu vel, en Ívar hefir orð fyrir þeim, ok synjar ávalt fararinnar; ok nú kvað hon vísu:

"Eigi er víst," segir Ívar, "hvárt þat stoðar nakkvat, þóttú kveðir aðra vísu at annari, eða hve gerla veiztu, hverr fastgarðr þar er fyrir?"

"Eigi veit ek þat víst," segir hon, "eða hvat kantu at segja, hver torveldi þar er á?"

Ívar segir, at þar er blótskapr svá mikill, at hvergi kvað hann spurdaga, at þvílíkr mundi vera: ok sá konungr er bæði ríkr ok illgjarn.

"Hvat er þat, er hann trúir mest á í blótum?"

Hann segir: "þat er kýr ein mikil, ok er hon kǫlluð Síbilja; hon er svá mjǫk mǫgnuð, at þegar er menn heyra lát hennar, hafa óvinir hans engir staðizk, ok er trautt sem berjask skuli við menn at eins, heldr má til þess ætla, at fyrri skal trǫllskapnum mœta, enn konunginum, ok vil ek hvárki hætta þar til mér, né liði mínu."

(Hon segir): "á hitt máttu líta, at þú mant eigi bæði mega heita mestr maðr, ok vinna ekki til;" Ok nú er henni þykkir fyrir ván komit, ætlar hon í brott, þótti henni þeir eigi mikils meta sín orð.

Þá mælti Sigurðr ormr í auga: "segja má ek þér, móðir!" segir hann, "hvat mér er í hug, en eigi má ek ráða þeirra svǫrum."

"Heyra vil ek þat," segir hon.

Nú kvað hann vísu:

Ok er hann hafði þessa vísu kveðit, skipask nokkut hugr þeirra brœðra.

Ok nú mælti Áslaug: "yfir lýsir þú nú, son minn! at þú vilt gera minn vilja, en þó má ek eigi yfirsjá, at við komim þessu á leið, ef við hǫfum eigi fullting brœðra þinna, en þat mætti svá verða, at mér mætti bezt þykkja, at þessa yrði hefnt, ok vel þykki mér þér fara, son minn!"

Ok nú kvað Bjǫrn vísu:

Ok nú kvað Hvítserkr vísu:

En Hvítserkr rœddi því um þat, at ís skyldi hǫggva, at frost váru á mikil, ok váru skip þeirra inni frerin.

Ok nú tók Ívar til orða, ok segir, at þá var þar komit, er hann mundi nokkrn lut í eiga, ok nú kvað hann vísu:

"Ok er hitt nú til," segir Ívar, "at vér leggjum á slíkan hug, sem vér megum, of skipabúnað ok um samdrátt herliðs, þvíat vér munum þess við þurfa, at spara ekki af, ef vér skulum sigrask." Nú gengr Áslaug í brott.

Sigurðr hefir átt sér einn fóstra, ok annask sá fyrir hans hǫnd bæði skip at búa ok lið til at fá, svá at þau væri ǫll skiput; ok nú gengr þeim svá skjótt, at þat lið, er Sigurðr skyldi búit hafa, var búit, er þrjár nætr váru liðnar, ok hafði hann fimm skip, ok ǫll vel skiput. Ok þá er fimm nætr váru liðnar, hafði Hvítserkr ok Bjǫrn búin fjórtán skip, en Ívar hafði tíu skip, ok Áslaug ǫnnur tíu, þá er sjau nætr váru liðnar frá því, er þau hǫfðu viðrœðsk ok þeir hǫfðu heitit ferðinni.

Nú hittask þau ǫll saman, ok segir hvert þeirra ǫðru, hve mikit lið hvert hafði fengit; ok nú segir Ívar, at hann hafði sendt landveg riddaralið.

Áslaug segir: "ef ek vissa, at þat lið mætti til gangs komask, er land fœri, þá mætta ek mikit lið hafa sendt."

"Ekki skal nú at því dveljask," segir Ívar, "með þetta lið skal nú fara, sem vér hǫfum samandregit."

Nú segir Áslaug, at hon vill fara með þeim: "ok veit ek þá gerst, hver stund á er lǫgð at hefna þeirra brœðra."

"Þat er víst," segir Ívar, "at þú kemr eigi á vár skip; hitt skal vera, ef þú vill, at þú ráðir fyrir því liði, er landveg ferr;" Hon kvað svá vera skulu; nú er breytt nafni hennar, ok er nú kǫlluð Randalín.

Nú ferr liðit hvárttveggja, ok kvað Ívar á áðr, hvar þau skyldu finnask. Nú fersk þeim vel hvárumtveggjum, ok hittask þar, sem ákveðit er; ok hvar sem þau koma við Svíþjóð í ríki Eysteins konungs, fara þeir herskildi yfir, svá at þeir brendu allt þat, er fyrir varð, drápu hvert mannsbarn, ok því jóku þeir við, at þeir drápu allt þat, er kykt var.