Bókastaðir

Nú líða stundir fram, ok var samför þeirra góð ok miklar ástir; en Kráka kennir sér sóttar, ok verðr léttari ok elr sveinbarn, ok var sveinninn vatni ausinn ok nafn gefit, ok kallaðr Ívar;en Kráka kennir sèr sóttar, ok verðr lèttari ok elr sveinbarn, ok var sveinninn vatni ausinn ok nafn gefit, ok kallaðr Ívar; en sá sveinn var beinlauss, ok sem brjósk væri þar, sem bein skyldu vera; ok þá er hann var úngr, var hann vexti svámikill, at engir voru hans jafníngjar;ok þá er hann var úngr, var hann vexti svâmikill, at engir voru hans jafníngjar; hann var allra manna fríðastr sýnum, ok svá vitr, at eigi er víst hverr meiri spekíngr hefir verit, enn hann.hann var allra manna fríðastr sýnum, ok svâ vitr, at eigi er víst hverr meiri spekíngr hefir verit, enn hann. Þeim verðr enn fleiri barna auðit; annar son þeirra hét Björn, enn þriði Hvítserkr, enn fjórði Rögnvaldr;annar son þeirra hèt Björn, enn þriði Hvítserkr, enn fjórði Rögnvaldr; þeir voru miklir menn allir, ok enir fræknustu; ok þegar þeir máttu nokkut athafast, námu þeir allskonar íþróttir; ok hvert sem þeir fóru, lét Ívar bera sik á staungum, þvíat hann mátti eigi gánga, ok skyldi hann hafa ráð fyrir þeim, hvat sem þeir höfðust at.ok hvert sem þeir fóru, lèt Ívar bera sik á staungum, þvíat hann mátti eigi gánga, ok skyldi hann hafa ráð fyrir þeim, hvat sem þeir höfðust at. Nú eru þeir Eiríkr ok Agnarr, synir Ragnars, miklir menn fyrir sér, svá at trautt finnast þeirra jafníngjar, ok búa þeir á herskipum hvert sumar, ok eru ágætir af sínum hernaði.Nú eru þeir Eiríkr ok Agnarr, synir Ragnars, miklir menn fyrir sèr, svâ at trautt finnast þeirra jafníngjar, ok búa þeir á herskipum hvert sumar, ok eru ágætir af sínum hernaði. Ok nú er þat einn dag, at Ívar ræðir við bræðr sína Hvítserk ok Björn, hve lengi svá skal fram fara, at þeir skyli heima sitja, ok leita sér engrar frægðar;Ok nú er þat einn dag, at Ívar ræðir við bræðr sína Hvítserk ok Björn, hve lengi svâ skal fram fara, at þeir skyli heima sitja, ok leita sèr engrar frægðar; en þeir segja, at þeir skyli hans ráðum framfara um þat, sem annat. Nú vil ek, segir Ívar, at vér biðjm at oss sé fengin skip ok lið, svá at þau sé vel skiput, ok síðan vil ek at vér aflim oss fjár ok ágætis, ef svá vill upptakast.Nú vil ek, segir Ívar, at vèr biðjm at oss sè fengin skip ok lið, svâ at þau sè vel skiput, ok síðan vil ek at vèr aflim oss fjár ok ágætis, ef svâ vill upptakast. Ok er þeir höfðu þetta ráðit með sér, segja þeir Ragnari, at þeir vilja at hann fái þeim skip ok [lið þat, sem reynt sé at herfángi, ok búit vel fyrir alls sakir;Ok er þeir höfðu þetta ráðit með sèr, segja þeir Ragnari, at þeir vilja at hann fái þeim skip ok [lið þat, sem reynt sè at herfángi, ok búit vel fyrir alls sakir; ok gerir hann þat, eptir því sem þeir beiddu. Ok nú er þetta lið er búit, fara þeir or landi; en þar sem þeir berjast við menn, fá þeir meira lut, ok fá sér nú bæði mikit lið ok fé.en þar sem þeir berjast við menn, fá þeir meira lut, ok fá sèr nú bæði mikit lið ok fè. Ok nú, segir Ívar, at hann vildi at þeir héldi þar til, er meira ofrefli er fyrir, ok reyndi svá sinn hraustleik;Ok nú, segir Ívar, at hann vildi at þeir hèldi þar til, er meira ofrefli er fyrir, ok reyndi svâ sinn hraustleik; ok nú spyrja þeir, hvar hann vissi þess von. Ok nú nefnir hann einn stað, þann er heitir Hvítabær, en þar höfðu verit blót: ok margir hafa tilleitat at vinna, ok hafa engir sigrast, ok hafði Ragnar komit þar, ok varð frá at hverfa, ok fekk ekki at gert.Ok nú nefnir hann einn stað, þann er heitir Hvítabær, en þar höfðu verit blót: ok margir hafa tilleitat at vinna, ok hafa engir sigrast, ok hafði Ragnar komit þar, ok varð frá at hverfa, ok fèkk ekki at gert. Hvárt er þat lið svá mikit, segja þeir, ok svá harðfengt, eða eru þar önnur torveldi?Hvârt er þat lið svâ mikit, segja þeir, ok svâ harðfengt, eða eru þar önnur torveldi? Ívar segir, at bæði var fjölmenni mikit ok blótstaðr mikill, ok þat hafði öllum fyrirkomit, ok aungir höfðu staðizt. Ok nú mæla þeir, at hann skyldi fyrir ráða, hvárt þeir skyldu þángat halda eða eigi;Ok nú mæla þeir, at hann skyldi fyrir ráða, hvârt þeir skyldu þángat halda eða eigi; en hann segir, at hann vill heldr hætta á, hvárt meira má þeim harðfengi, eða blótskapr landsmanna.en hann segir, at hann vill heldr hætta á, hvârt meira má þeim harðfengi, eða blótskapr landsmanna.

Nú halda þeir þángat; ok er þeir koma þar í land, búast þeir til uppgaungu; ok nú þikkir þeim þyrfa, at liðit gæti sumt skipanna; en Rögnvaldr bróðir þeirra var þá úngr, at þeim þótti hann eigi til færr vera í svá mikilli mannraun at vera, sem þeim þótti líkligt at vera mundi, ok láta hann gæta skipa með sumu liði.en Rögnvaldr bróðir þeirra var þá úngr, at þeim þótti hann eigi til færr vera í svâ mikilli mannraun at vera, sem þeim þótti líkligt at vera mundi, ok láta hann gæta skipa með sumu liði. En áðr þeir færi frá skipum, segir Ívar, at þeir borgarmenn eigu nauttava, ok er þat kvígendi, ok menn höfðu þar frá horfit, at eigi mátti standast lát hennar ok tröllskap. Þá mælti Ívar: verðið við sem bezt, þótt yðr bjóði nokkurn ótta, þvíat eigi mun til sá vera. Nú fylkja þeir liði sínu. Ok er þeir nálgast borgina, verða þeir varir við, er byggja staðinn, taka nú at leysa út naut þessi, er þeir trúðu á; ok er kvígendin eru laus látin, hlaupa þau hart ok láta illa. Nú sér Ívar þetta, þar sem hann er borinn á skildi, ok biðr fá sér boga, ok svá var gert;Nú sèr Ívar þetta, þar sem hann er borinn á skildi, ok biðr fá sér boga, ok svâ var gert; nú skýtr hann þessi en illu kvígendi, svá at hvártveggja fékk bana, ok var nú af hendi leystr þessi úfriðr, er mönnum þótti mestr ótti at.nú skýtr hann þessi en illu kvígendi, svâ at hvârtveggja fékk bana, ok var nú af hendi leystr þessi úfriðr, er mönnum þótti mestr ótti at. Nú tekr Rögnvaldr til orða at skipum, ok mælti við lið sitt, at þeir menn væri sælir, er slíka skemtan skyldu hafa, sem þeir bræðr hans hafa: ok gengr þeim ekki annat til, er ek skylda eptir vera, enn þeir einir vilja hafa virðíng af; nú skulu vér gánga upp gervallir;nú skulu vèr gánga upp gervallir; ok nú gera þeir svá.ok nú gera þeir svâ. Ok þá er þeir koma eptir liðinu, gengr Rögnvaldr hart fram í bardagann, ok lýkr svá, at hann fellr.Ok þá er þeir koma eptir liðinu, gengr Rögnvaldr hart fram í bardagann, ok lýkr svâ, at hann fellr. En þeir komast í borgina bræðr, ok tekst nú bardagi af nýu, ok lýkr svá, at borgarmenn komast á flótta, en þeir reka flóttannEn þeir komast í borgina bræðr, ok tekst nú bardagi af nýu, ok lýkr svâ, at borgarmenn komast á flótta, en þeir reka flóttann

. Ok er þeir hverfa aptr til borgarinnar, kveðr Björn vísu:

Ok er þeir koma aptr í borgina, taka þeir allt lausafé, en brenna hvert hús er í var borginni, ok brjóta alla borgarveggi;Ok er þeir koma aptr í borgina, taka þeir allt lausafè, en brenna hvert hús er í var borginni, ok brjóta alla borgarveggi; ok nú halda þeir skipum sínum þaðan.

Eysteinn hefir konúngr heitit, er réð fyrir Svíþjóðu;Eysteinn hefir konúngr heitit, er rèð fyrir Svíþjóðu; hann var kvángaðr, ok átti eina dóttur, sú hét Íngibjörg;hann var kvângaðr, ok átti eina dóttur, sú hèt Íngibjörg; hún var allra kvenna fríðust ok vænst sýnum. Eysteinn konúngr var ríkr ok fjölmennr, illgjarn ok þó vitr; hann hafði atsetu at Uppsölum; hann var blótmaðr mikill, ok at Uppsölum voru blót svá mikil í þann tíma, at hvergi hafa verit meiri á Norðrlöndum.hann var blótmaðr mikill, ok at Uppsölum voru blót svâ mikil í þann tíma, at hvergi hafa verit meiri á Norðrlöndum. Þeir höfðu átrúnað mikinn á einni kú, ok kölluðu þeir hana Síbilju; hún var svá mjök blótin, at menn máttu eigi standast lát hennar, ok því var konúngr vanr, þá er hers var ván, at þessi kýr en sama var fyrir fylkíngum, ok svá mikill djöfuls kraptr fylgdi henni, at úvinir hans urðu svá ærir, þegar þeir heyrðu til hennar, at þeir börðust sjálfir, ok gáðu sín eigi, ok fyrir þá sök var óherskátt í Svíþjóð, at menn treystust eigi við slíkt ofrefli at etja.hún var svâ mjök blótin, at menn máttu eigi standast lát hennar, ok því var konúngr vanr, þá er hers var vân, at þessi kýr en sama var fyrir fylkíngum, ok svâ mikill djöfuls kraptr fylgdi henni, at úvinir hans urðu svâ ærir, þegar þeir heyrðu til hennar, at þeir börðust sjálfir, ok gáðu sín eigi, ok fyrir þá sök var óherskátt í Svíþjóð, at menn treystust eigi við slíkt ofrefli at etja. Eysteinn konúngr átti vingott við marga menn ok höfðíngja, ok er þat sagt, at í þann tíma var vinátta mikil með þeim Ragnari ok Eysteini konúngi, ok þeir voru því vanir, at sitt sumar skyldi sækja veizlu hvárr þeirra til annars.Eysteinn konúngr átti vingott við marga menn ok höfðíngja, ok er þat sagt, at í þann tíma var vinátta mikil með þeim Ragnari ok Eysteini konúngi, ok þeir voru því vanir, at sitt sumar skyldi sækja veizlu hvârr þeirra til annars. Nú kemr at því, at Ragnar skal sækja veizlu til Eysteins konúngs; ok er hann kemr til Uppsala, var honum vel fagnat ok liði hans. Ok þá er þeir drekka enn fyrsta aptan, lætr konúngr dóttur sína byrla sér ok Ragnari;Ok þá er þeir drekka enn fyrsta aptan, lætr konúngr dóttur sína byrla sèr ok Ragnari; ok þat mæltu menn Ragnars með sér, at engi væri annar til, enn hann bæði dóttur Eysteins konúngs, en hann ætti eigi lengr karlsdóttur;ok þat mæltu menn Ragnars með sèr, at engi væri annar til, enn hann bæði dóttur Eysteins konúngs, en hann ætti eigi lengr karlsdóttur; ok nú verðr til einhverr hans manna at tjá þetta fyrir honum; ok því lýkr svá, at honum er heitit konunni, ok skyldi hún þó sitja í festum mjök lengi.ok því lýkr svâ, at honum er heitit konunni, ok skyldi hún þó sitja í festum mjök lengi. En þá er þeirri veizlu var lokit, býst Ragnar heim, ok ferst honum vel; ok er ekki sagt frá ferð hans, fyrr enn hann á skamt til borgarinnar, ok liggr leið hans um skóg einn. Þeir koma í eitt rjóðr, er var í skóginum; þá lætr Ragnar nema staðar lið sitt, ok kvaddi sér hljóðs, ok biðr þá menn alla, er í hans ferð höfðu verit til Svíþjóðar, at engi skyldi segja hans fyrirætlan, er stofnuð var um ráðahag við dóttur Eysteins konúngs;þá lætr Ragnar nema staðar lið sitt, ok kvaddi sèr hljóðs, ok biðr þá menn alla, er í hans ferð höfðu verit til Svíþjóðar, at engi skyldi segja hans fyrirætlan, er stofnuð var um ráðahag við dóttur Eysteins konúngs; nú leggr hann svá ríkt við þetta, ef sá er nokkr, er of þetta geti, at hann skal engu fyrir týna nema lífinu.nú leggr hann svâ ríkt við þetta, ef sá er nokkr, er of þetta geti, at hann skal engu fyrir týna nema lífinu. En nú er hann hafði talat slíkt, er hann vildi, fór hann heim til bæjarins; ok nú verða menn fegnir, er hann kemr aptr; ok þá var drukkit fagnaðaröl í móti honum. Ok er hann kemr í hásætit, ok hefir setit eigi lengi, áðr Kráka kemr í höllina fyrir Ragnar, ok sezt í kné honum, ok leggr hendr um háls honum, ok spyrr: hvat er tíðenda?Ok er hann kemr í hásætit, ok hefir setit eigi lengi, áðr Kráka kemr í höllina fyrir Ragnar, ok sezt í knè honum, ok leggr hendr um háls honum, ok spyrr: hvat er tíðenda? En hann kveðst engi kunna at segja. Ok er áleið kveldit, taka menn til drykkju, ok síðan fara menn til svefns. Ok er þau koma í eina reykkju Ragnar ok Kráka, spyrr hún hann enn tíðenda; en hann kveðst engi vita. Nú vill hún hjala margt; en hann kveðst vera syfjaðr mjök ok farmóðr. Nú mun ek segja þér tíðendi, segir hún, ef þú vilt mér engi segja.Nú mun ek segja þèr tíðendi, segir hún, ef þú vilt mèr engi segja. Hann spyrr, hvér þau væri. Þat kalla ek tíðendi, segir hún, ef konúngi er heitit konu, en þat er þó sumra manna mál, at hann eigi sér aðra áðr.Þat kalla ek tíðendi, segir hún, ef konúngi er heitit konu, en þat er þó sumra manna mál, at hann eigi sèr aðra áðr. Hverr sagði þér þetta? segir Ragnar.Hverr sagði þèr þetta? segir Ragnar. Halda skulu menn þínir lífi ok limum, þvíat engi sagði mér þinna manna, segir hún;Halda skulu menn þínir lífi ok limum, þvíat engi sagði mèr þinna manna, segir hún; þér munuð sjá at fuglar þrír sátu í trénu hjá yðr, þeir sögðu mér þessi tíðendi;þèr munuð sjá at fuglar þrír sátu í trènu hjá yðr, þeir sögðu mèr þessi tíðendi; þess bið ek, at þú vitir eigi ráða þessa sem ætlat er; nú man ek segja þér, at ek em konúngs dóttir, en eigi karls, ok faðir minn var svá ágætr maðr, at eigi fékst hans jafníngi, en mín móðir var allra kvenna fríðust ok vitrust, ok hennar nafn mans uppi, meðan veröldin stendr.nú man ek segja þèr, at ek em konúngs dóttir, en eigi karls, ok faðir minn var svâ ágætr maðr, at eigi fékst hans jafníngi, en mín móðir var allra kvenna fríðust ok vitrust, ok hennar nafn mans uppi, meðan veröldin stendr. Nú spyrr hann, hverr faðir hennar var, ef hún væri eigi dóttir þess ens fátæka karls, er á Spángarheiði var. Hún segir, at hún var dóttir Sigurðar Fáfnisbana ok Brynhildar Buðladóttur. Þat þikki mér allúlíkligt (segir hann), at þeirra dóttir mundi Kráka heita, eða þeirra barn mundi í slíku fátæki uppvaxa, sem á Spángarheiði var.Þat þikki mèr allúlíkligt (segir hann), at þeirra dóttir mundi Kráka heita, eða þeirra barn mundi í slíku fátæki uppvaxa, sem á Spángarheiði var. Þá svarar hún: saga er til þess; ok nú segir hún, ok hefr þar upp sögu, sem þau hittust á fjallinu Sigurðr ok Brynhildr, ok hún var byrjuð: ok er Brynhildr varð léttari, var mér nafn gefit, ok var ek kölluð Áslaug;ok nú segir hún, ok hefr þar upp sögu, sem þau hittust á fjallinu Sigurðr ok Brynhildr, ok hún var byrjuð: ok er Brynhildr varð lèttari, var mèr nafn gefit, ok var ek kölluð Áslaug; ok nú segir hún allt, sem farit hafði frá því, er þau karl hittust. Þá svarar Ragnar: þessum mun ek viðbregða Áslaugar órunum, er þú mælir. Hún svarar: þú veizt at ek em eigi heill maðr, ok mun þat vera sveinbarn, er ek geng með, en á þeim sveini mun vera þat mark, at svá mun þikkja, sem ormr liggi um auga sveininum;Hún svarar: þú veizt at ek em eigi heill maðr, ok mun þat vera sveinbarn, er ek gèng með, en á þeim sveini mun vera þat mark, at svâ mun þikkja, sem ormr liggi um auga sveininum; ok ef þetta gengr eptir, bið ek þess, at þú komir eigi til Svíþjóðar þeirrar tíðar, attú fáir dóttur Eysteins konúngs, en ef þetta rýfst, far þú með sem þú vilt, en ek vil at sjá sveinn sé heitinn eptir feðr mínum, ef í hans auga er þetta frægðarmark, sem ek ætla at vera muni.ok ef þetta gengr eptir, bið ek þess, at þú komir eigi til Svíþjóðar þeirrar tíðar, attú fáir dóttur Eysteins konúngs, en ef þetta rýfst, far þú með sem þú vilt, en ek vil at sjá sveinn sè heitinn eptir feðr mínum, ef í hans auga er þetta frægðarmark, sem ek ætla at vera muni. Nú kemr at þeirri stundu, er hún kennir sér sóttar, ok verðr léttari, ok elr sveinbarn;Nú kemr at þeirri stundu, er hún kennir sèr sóttar, ok verðr lèttari, ok elr sveinbarn; nú tóku þjónustukonur sveininn ok sýndu henni; þá mælti hún, at bera skyldi til Ragnars, ok láta hann sjá. Ok nú er svá gert, at sá enn úngi maðr var borinn í höllina, ok lagðr í skikkjuskaut Ragnars;Ok nú er svâ gert, at sá enn úngi maðr var borinn í höllina, ok lagðr í skikkjuskaut Ragnars; en er hann sér sveininn, var hann spurðr, hvat heita skyldi;en er hann sèr sveininn, var hann spurðr, hvat heita skyldi; hann kvað vísu:

Nú dregr hann gull af hendi sér, ok gefr sveininum at nafnfesti;Nú dregr hann gull af hendi sèr, ok gefr sveininum at nafnfesti; ok þá er hann réttir höndina með gullinu, kemr við bak sveininum, en þat virðir Ragnar svá, sem hann vildi hata gullinu;ok þá er hann rèttir höndina með gullinu, kemr við bak sveininum, en þat virðir Ragnar svâ, sem hann vildi hata gullinu; ok nú kvað hann vísu:

Ok enn kvað hann:

Nú mælti hann, at þann svein skyldi bera í skemmu út; en þá var því lokit, at hann mundi til Svíþjóðar fara. Ok nú kemr uppætt Áslaugar, svá at þat veit hverr maðr, at hún er dóttir Sigurðar Fáfnisbana ok Brynhildar Buðladóttur.Ok nú kemr uppætt Áslaugar, svâ at þat veit hverr maðr, at hún er dóttir Sigurðar Fáfnisbana ok Brynhildar Buðladóttur.

Nú er sú stund var liðin, er á var kveðit, at Ragnar skyldi veizluna sækja til Uppsala, ok kom hann eigi, þótti Eysteini konúngi ger til sín svívirðíng ok dóttur sinnar; ok nú var lokit vinfengi þeirra konúnganna. Ok þá er þeir Eirekr ok Agnarr, synir Ragnars, spyrja þetta, þá ræddu þeir með sér, at þeir mundu fá sér lið mikit, sem þeir mætti mest, ok mundu herja á Svíþjóð;Ok þá er þeir Eirekr ok Agnarr, synir Ragnars, spyrja þetta, þá ræddu þeir með sèr, at þeir mundu fá sèr lið mikit, sem þeir mætti mest, ok mundu herja á Svíþjóð; ok nú draga þeir saman lið mikit ok búa skip sín, en þótti mikit undir, at vel tækist til, þá er skip skyldi framsetja. Nú verðr þat, at skip Agnars skauzt af lunni, ok varð þar maðr fyrir, ok fær sá bana, ok kölluðu þeir þat hlunnroð. Nú þótti þeim eigi vel tiltakast í fyrstu, ok vildu ekki láta standa þat fyrir ferð sinni. Ok þá er lið þeirra var búit, fara þeir með lið sitt til Svíþjóðar, ok þar, er þeir koma fyrst í ríki Eysteins konúngs, fóru þeir herskildi yfir; en landsmenn urðu varir við, ok fóru til Uppsala, ok segja Eysteini konúngi, at herr var kominn í landit. En konúngrinn lætr fara örfarboð um ríki sitt, ok dregr svá mikinn her saman, at furða var at, ok þann her flytr hann, þartil er hann kemr í skóg einn, ok setr þar sínar herbúðir, ok hefir hann nú með sér kúna Síbilju, ok mjök er hún nú blótin, áðr enn hún vildi fara.En konúngrinn lætr fara örfarboð um ríki sitt, ok dregr svâ mikinn her saman, at furða var at, ok þann her flytr hann, þartil er hann kemr í skóg einn, ok setr þar sínar herbúðir, ok hefir hann nú með sèr kúna Síbilju, ok mjök er hún nú blótin, áðr enn hún vildi fara. Ok er þeir eru í skóginum, mælti Eysteinn konúngr: frétt hefi ek til, segir hann, at synir Ragnars eru á völlunum fyrir framan skóginn, en þat er mér sannliga sagt, at þeir hafi eigi einn þriðjúng liðs við oss;Ok er þeir eru í skóginum, mælti Eysteinn konúngr: frètt hefi ek til, segir hann, at synir Ragnars eru á völlunum fyrir framan skóginn, en þat er mèr sannliga sagt, at þeir hafi eigi einn þriðjúng liðs við oss; nú skulu vér skipa várar fylkíngar til at berjast, ok skal þriðjúngr liðs várs fara í mót þeim, ok eru þeir svá harðfengnir, at þeir munu þikkjast hafa ráð várt í hendi, ok þegar eptir skulum vér öllum megin koma at þeim, ok kýrin skal fara fyrir liðinu, ok væntir mik, at eigi skulu þeir haldast við fyrir lát hennar;nú skulu vèr skipa várar fylkíngar til at berjast, ok skal þriðjúngr liðs várs fara í mót þeim, ok eru þeir svâ harðfengnir, at þeir munu þikkjast hafa ráð várt í hendi, ok þegar eptir skulum vèr öllum megin koma at þeim, ok kýrin skal fara fyrir liðinu, ok væntir mik, at eigi skulu þeir haldast við fyrir lát hennar; ok nú er svá gert.ok nú er svâ gert. Ok þegar, er þeir bræðr sjá lið Eysteins konúngs, þótti þeim sér ekki ofrefli við at eiga, ok ætla eigi meira liðit vera munu.Ok þegar, er þeir bræðr sjá lið Eysteins konúngs, þótti þeim sèr ekki ofrefli við at eiga, ok ætla eigi meira liðit vera munu. Ok þegar hér eptir kemr allt liðit or skóginum, ok kýrin er laus látin, ok hleypr hún fyrir liðinu, ok lætr grimmliga, ok varð svá mikill gnýrr at þeim hermönnum, er heyrðu, at þeir börðust sjálfir, nema þeir bræðr tveir fengu staðizt;Ok þegar hèr eptir kemr allt liðit or skóginum, ok kýrin er laus látin, ok hleypr hún fyrir liðinu, ok lætr grimmliga, ok varð svâ mikill gnýrr at þeim hermönnum, er heyrðu, at þeir börðust sjálfir, nema þeir bræðr tveir fengu staðizt; en sú en illa vættr vá með hornum sínum margan mann þann dag;en sú en illa vættr vâ með hornum sínum margan mann þann dag; ok þótt synir Ragnars væri miklir fyrir sér, þá máttu þeir eigi bæði standast ofrefli fjölmennis ok blótskap, ok þó veittu þeir harða viðtöku, ok vörðust vel ok drengiliga ok af mikilli frægð.ok þótt synir Ragnars væri miklir fyrir sèr, þá máttu þeir eigi bæði standast ofrefli fjölmennis ok blótskap, ok þó veittu þeir harða viðtöku, ok vörðust vel ok drengiliga ok af mikilli frægð. Þeir Eirekr ok Agnarr voru í öndverðri fylkíngu þann dag, ok opt gengu þeir í gegnum fylkíngar Eysteins konúngs, ok nú fell Agnarr.Þeir Eirekr ok Agnarr voru í öndverðri fylkíngu þann dag, ok opt gengu þeir í gegnum fylkíngar Eysteins konúngs, ok nú fèll Agnarr. Nú sér Eirekr þat, ok berst nú allra fræknligast, ok hirðir nú eigi, hvárt hann kemst í brott eða eigi;Nú sèr Eirekr þat, ok berst nú allra fræknligast, ok hirðir nú eigi, hvârt hann kemst í brott eða eigi; ok nú verðr hann ofrliði borinn ok handtekinn. Ok nú mælti Eysteinn, at stöðva skyldi bardagann, ok bauð Eireki grið: ok þat mun ek til leggja, segir hann, við þik, at ek man gipta þér dóttur mína.Ok nú mælti Eysteinn, at stöðva skyldi bardagann, ok bauð Eireki grið: ok þat mun ek til leggja, segir hann, við þik, at ek man gipta þèr dóttur mína. Eirekr segir, ok kvað vísu:

Nú segir hann, at hann vill, at þeir menn hafi grið, ok fari hvert er þeir vilja, er þeim hafa fylgt: en ek vil at spjót sé tekin sem flest, ok sé stúngit spjótunum í völl niðr, ok þar vil ek mik láta hefja á upp, ok þar vil ek láta lífit.Nú segir hann, at hann vill, at þeir menn hafi grið, ok fari hvert er þeir vilja, er þeim hafa fylgt: en ek vil at spjót sè tekin sem flest, ok sè stúngit spjótunum í völl niðr, ok þar vil ek mik láta hefja á upp, ok þar vil ek láta lífit. Nú segir Eysteinn konúngr, at eptir því skal gera, sem hann beiðir, þótt hann kjósi þat, er verr gegnir hvárumtveggjum. Nú eru spjótin niðr sett, ok kvað Eirekr vísu:

Ok nú gengr hann þartil, er spjótin eru niðr sett, ok tekr hríng af hendi sér ok kastar til þeirra, er honum höfðu fylgt ok þá voru grið gefin, ok sendir þá til Áslaugar, ok kvað vísu:Ok nú gengr hann þartil, er spjótin eru niðr sett, ok tekr hríng af hendi sèr ok kastar til þeirra, er honum höfðu fylgt ok þá voru grið gefin, ok sendir þá til Áslaugar, ok kvað vísu:

Ok nú er hann hafinn uppá spjótinn; þá sér hann, hvar hrafn flýgr, ok enn kvað hann:þá sèr hann, hvar hrafn flýgr, ok enn kvað hann:

Nú lætr hann líf sitt með mikilli hreysti; en sendimenn hans fara heim, ok létta eigi fyrr enn þeir koma þar, er Ragnar átti atsetu, ok þá var hann farinn í konúngastefnu;en sendimenn hans fara heim, ok lètta eigi fyrr enn þeir koma þar, er Ragnar átti atsetu, ok þá var hann farinn í konúngastefnu; þeir voru ok eigi heim komnir synir Ragnars or hernaði. Nú eru þeir þar 3 nætr, áðr þeir gángi til fundar við Áslaugu. Ok þá er þeir koma fyrir hásætit Áslaugar, kveðja þeir hana virðuliga, ok tekr hún kveðju þeirra, ok hafði hún einn líndúk fyrir knjám sér, ok ætlaði at kembasér, ok hárit hafði hún leyst.Ok þá er þeir koma fyrir hásætit Áslaugar, kveðja þeir hana virðuliga, ok tekr hún kveðju þeirra, ok hafði hún einn líndúk fyrir knjám sèr, ok ætlaði at kembasèr, ok hárit hafði hún leyst. Nú spyrr hún, hverir þeir væri, fyrir því at hún hafði þá eigi fyrr sét.Nú spyrr hún, hverir þeir væri, fyrir því at hún hafði þá eigi fyrr sèt. Sá, er orð hafði fyrir þeim, sagði, at þeir höfðu verit liðsmenn þeirra Eireks ok Agnars, sona Ragnars. Þá kvað hún vísu:

Hann kvað vísu í mót:

Nú spyrr hún, hve farit hafði. Ok nú kvað hann þá vísu, er Eirekr hafði kveðit, er hann sendi henni hríginn. Nú sjá þeir at hún feldi tár, en þat var sem blóð væri álits, en hart sem haglkorn; þat hafði engi maðr sét, at hún hefði tárfelt, hvárki áðr né síðan.þat hafði engi maðr sèt, at hún hefði tárfelt, hvárki áðr nè síðan. Nú segir hún, at hún má ekki til hefnda fara, fyrr enn heim koma aðrirhvárir, Ragnar eða synir hans: en þér skuluð vera hér partil, en ekki skal af spara, at eggja til hefnda, jafnt sem þeir væri mínir synir?Nú segir hún, at hún má ekki til hefnda fara, fyrr enn heim koma aðrirhvárir, Ragnar eða synir hans: en þèr skuluð vera hèr partil, en ekki skal af spara, at eggja til hefnda, jafnt sem þeir væri mínir synir? Nú eru þeir þar; en svá gefr til, at þeir Ívar koma fyrri heim, enn Ragnar, ok eru þeir eigi lengi heima, áðr Áslaug ferr at finna sonu sína, en Sigurðr var þá þrévetr;en svâ gefr til, at þeir Ívar koma fyrri heim, enn Ragnar, ok eru þeir eigi lengi heima, áðr Áslaug ferr at finna sonu sína, en Sigurðr var þá þrèvetr; hann ferr með móður sinni. Ok þá er hún kemr í höll þá, er þeir réðu fyrir bræðr, fagna þeir henni vel, ok spyrja hvárir aðra tíðinda, ok segja þeir fyrri fall Rögnvalds, sonar hennar, ok frá þeim atburðum, er þar höfðu orðit;Ok þá er hún kemr í höll þá, er þeir rèðu fyrir bræðr, fagna þeir henni vel, ok spyrja hvárir aðra tíðinda, ok segja þeir fyrri fall Rögnvalds, sonar hennar, ok frá þeim atburðum, er þar höfðu orðit; en ekki fær henni þat mikils, ok kvað:

Ek kann eigi þat at sjá, segir hún, at hann mundi til meiri frægðar lifa. Nú spyrja þeir, hvat hún segi tíðenda. Hún svarar: fall þeirra Eiríks ok Agnars, bræðra yðarra, en stjúpsona minna, þeirra manna, er ek ætla at enir beztu drengir hafi verit; ok er þat úkynligt, at þér þolið slíkt eigi, ok hefnið miklu;ok er þat úkynligt, at þèr þolið slíkt eigi, ok hefnið miklu; ok þess vil ek biðja yðr, ok í öllum atbeina vera með yðr, at þessa verði meirr hefnt, enn miðr. Nú segir Ívar: at þat er víst, at til Svíþjóðar kemr ek aldri þeirrar tíðar, at ek berjumst við Eystein konúng, ok þann blótskap, er þar er. Hún fylgir þessu vel, en Ívar hefir orð fyrir þeim, ok synjar ávalt fararinnar; ok nú kvað hún vísu:

Eigi er víst, segir Ívar, hvárt þat stoðar nakkvat, þóttú kveðir aðra vísu at annari, eða hve gerla veiztu, hverr fastgarðr þar er fyrir?Eigi er víst, segir Ívar, hvârt þat stoðar nâkkvat, þóttú kveðir aðra vísu at annari, eða hve gerla veiztu, hverr fastgarðr þar er fyrir? Eigi veit ek þat víst, segir hún, eða hvat kantu at segja, hver torveldi þar er á? Ívar segir, at þar er blótskapr svá mikill, at hvergi kvað hann spurdaga, at þvílíkr mundi vera: ok sá konúngr er bæði ríkr ok illgjarn.Ívar segir, at þar er blótskapr svâ mikill, at hvergi kvað hann spurdaga, at þvílíkr mundi vera: ok sá konúngr er bæði ríkr ok illgjarn. Hvat er þat, er hann trúir mest á í blótum? Hann segir: þat er kýr ein mikil, ok er hún kölluð Síbilja; hún er svá mjök mögnuð, at þegar er menn heyra lát hennar, hafa óvinir hans engir staðizt, ok er trautt sem berjast skuli við menn at eins, heldr má til þess ætlá, at fyrri skal tröllskapnum mæta, enn konúnginum, ok vil ek hvárki hætta þar til mér, né liði mínu. (Hún segir): á hitt máttu líta, at þú mant eigi bæði mega heita mestr maðr, ok vinna ekki til;hún er svâ mjök mögnuð, at þegar er menn heyra lát hennar, hafa óvinir hans engir staðizt, ok er trautt sem berjast skuli við menn at eins, heldr má til þess ætlá, at fyrri skal tröllskapnum mæta, enn konúnginum, ok vil ek hvârki hætta þar til mèr, nè liði mínu. (Hún segir): á hitt máttu líta, at þú mant eigi bæði mega heita mestr maðr, ok vinna ekki til; ok nú er henni þikkir fyrir ván komit, ætlar hún í brott, þótti henni þeir eigi mikils meta sín orð.ok nú er henni þikkir fyrir vân komit, ætlar hún í brott, þótti henni þeir eigi mikils meta sín orð. Þá mælti Sigurðr ormr í auga: segja má ek þér, móðir! segir hann, hvat mér er í hug, en eigi má ek ráða þeirra svörum.Þá mælti Sigurðr ormr í auga: segja má ek þèr, móðir! segir hann, hvat mèr er í hug, en eigi má ek ráða þeirra svörum. Heyra vil ek þat, segir hún. Nú kvað hann vísu:

Ok er hann hafði þessa vísu kveðit, skipast nokkut hugr þeirra bræðra. Ok nú mælti Áslaug: yfir lýsir þú nú, son minn! at þú vilt gera minn vilja, en þó má ek eigi yfirsjá, at við komim þessu á leið, ef við höfum eigi fullting bræðra þinna, en þat mætti svá verða, at mér mætti bezt þikkja, at þessa yrði hefnt, ok vel þikki mér þér fara, son minn!Ok nú mælti Áslaug: yfir lýsir þú nú, son minn! at þú vilt gera minn vilja, en þó má ek eigi yfirsjá, at við komim þessu á leið, ef við höfum eigi fullting bræðra þinna, en þat mætti svâ verða, at mèr mætti bezt þikkja, at þessa yrði hefnt, ok vel þikki mèr þèr fara, son minn! Ok nú kvað Björn vísu:

Ok nú kvað Hvítserkr vísu:

[En Hvítserkrræddi því um þat, at ís skyldi höggva, at frost voru á mikil, ok voru skip þeirra inni frerin. Ok nú tók Ívar til orða, ok segir, at þá var þar komit, er hann mundi nokkrn lut í eiga, ok nú kvað hann vísu:

Oker hitt nú til, segir Ívar, at vér leggjum á slíkan hug, sem vér megum, of skipabúnað ok um samdrátt herliðs, þvíat vér munum þess við þurfa, at spara ekki af, ef vér skulum sigrast.Oker hitt nú til, segir Ívar, at vèr leggjum á slíkan hug, sem vèr megum, of skipabúnað ok um samdrátt herliðs, þvíat vèr munum þess við þurfa, at spara ekki af, ef vèr skulum sigrast. Nú gengr Áslaug í

Brott.

Sigurðr hefir átt sér einn fóstra, ok annast sá fyrir hans hönd bæði skip at búa ok lið til at fá, svá at þau væri öll skiput;Sigurðr hefir átt sèr einn fóstra, ok annast sá fyrir hans hönd bæði skip at búa ok lið til at fá, svâ at þau væri öll skiput; ok nú gengr þeim svá skjótt, at þat lið, er Sigurðr skyldi búit hafa, var búit, er þrjár nætr voru liðnar, ok hafði hann 5 skip, ok öll vel skiput.ok nú gengr þeim svâ skjótt, at þat lið, er Sigurðr skyldi búit hafa, var búit, er þrjár nætr voru liðnar, ok hafði hann 5 skip, ok öll vel skiput. Ok þá er fimm nætr voru liðnar, hafði Hvítserkr ok Björn búin 14 skip, en Ívar hafði 10 skip, ok Áslaug önnur 10, þá er sjö nætr voru liðnar frá því, er þau höfðu viðræðst ok þeir höfðu heitit ferðinni. Nú hittast þau öll saman, ok segir hvert þeirra öðru, hve mikit lið hvert hafði fengit; ok nú segir Ívar, at hann hafði sendt landveg riddaralið. Áslaug segir: ef ek vissa, at þat lið mætti til gángs komast, er land færi, þá mætta ek mikit lið hafa sendt. Ekki skal nú at því dveljast, segir Ívar, með þetta lið skal nú fara, sem vér höfum samandregit.Ekki skal nú at því dveljast, segir Ívar, með þetta lið skal nú fara, sem vèr höfum samandregit. Nú segir Áslaug, at hún vill fara með þeim: ok veit ek þá gerst, hver stund á er lögð at hefna þeirra bræðra. Þat er víst, segir Ívar, at þú kemr eigi á vár skip;Þat er víst, segir Ívar, at þú kemr eigi á vâr skip; hitt skal vera, ef þú vill, at þú ráðir fyrir því liði, er landveg ferr; hún kvað svá vera skulu;hún kvað svâ vera skulu; nú er breytt nafni hennar, ok er nú kölluð Randalín. Nú ferr liðit hvárttveggja, ok kvað Ívar á áðr, hvar þau skyldu finnast. Nú ferst þeim vel hvárumtveggjum, ok hittast þar, sem ákveðit er; ok hvar sem þau koma við Svíþjóð í ríki Eysteins konúngs, fara þeir herskildi yfir, svá at þeir brendu allt þat, er fyrir varð, drápu hvert mannsbarn, ok því jóku þeir við, at þeir drápu allt þat, er kykt var.ok hvar sem þau koma við Svíþjóð í ríki Eysteins konúngs, fara þeir herskildi yfir, svâ at þeir brendu allt þat, er fyrir varð, drápu hvert mannsbarn, ok því jóku þeir við, at þeir drápu allt þat, er kykt var.