Bókastaðir

Herrudr hét jarl ríkr ok ágætr á Gautlandi, hann var kvongaðr;Herrudr hèt jarl ríkr ok ágætr á Gautlandi, hann var kvongaðr; dóttir hans hét Þóra;dóttir hans hèt Þóra; hún var állra kvenna fríðust sýndum, ok kurteisust at sér um alla luti, þat er til handa má bera, ok betra er at hafa, enn án vera;hún var állra kvenna fríðust sýndum, ok kurteisust at sèr um alla luti, þat er til handa má bera, ok betra er at hafa, enn án vera; þat var hennar kenníngarnafn, at hún var kölluð Borgarhjörtr, fyrir því at svá bar hún af öllum konum at fegurð, sem hjörtr af öðrum dýrum.þat var hennar kenníngarnafn, at hún var kölluð Borgarhjörtr, fyrir því at svâ bar hún af öllum konum at fegurð, sem hjörtr af öðrum dýrum. Jarlinn unni mikit dóttur sinni; hann lét gera henni eina skemmu, skamt frá höll konúngs, ok um þá skemmu var skíðgarðr.hann lèt gera henni eina skemmu, skamt frá höll konúngs, ok um þá skemmu var skíðgarðr. Þat lagði jarl í vanda sinn, at senda dóttur sinni hvern dag nokkut til skemtanar, en þat mælti hann, at því mundi hann framhalda. Frá því er sagt, at hann lét færa henni lítinn lýngorm einhvern dag, ákafliga fagran, ok þessi ormr þótti henni góðr, ok lét hann í sitt eski, ok bar undir hann gull;Frá því er sagt, at hann lèt færa henni lítinn lýngorm einhvern dag, ákafliga fagran, ok þessi ormr þótti henni góðr, ok lèt hann í sitt eski, ok bar undir hann gull; skamma stund var hann þar, áðr hann óx mikit ok svá gullit undir honum;skamma stund var hann þar, áðr hann óx mikit ok svâ gullit undir honum; þar kemr, at eigi hefir hann rúm í eskinu, ok liggr nú í hríng um eskit utan; ok þar kemr of síðir, at eigi hefir hann rúm í skemmunni, ok gullit vex undir honum jafnt sem ormrinn sjálfr; nú liggr hann utan um skemmuna, svá at saman tók höfuð ok sporðr, ok illr gerist hann viðreignar, ok þorir engi maðr at koma til skemmunnar fyrir þessum ormi, nema sá einn, er honum færir fæðslu, ok oxa þarf hann í mál.nú liggr hann utan um skemmuna, svâ at saman tók höfuð ok sporðr, ok illr gerist hann viðreignar, ok þorir engi maðr at koma til skemmunnar fyrir þessum ormi, nema sá einn, er honum færir fæðslu, ok oxa þarf hann í mál. Jarli þikkir mikit mein á þessu, ok strengir þess heit, at hann mun þeim manni gefa dóttur sína, hvat manna sem hann er, ef at bana yrði orminum, ok gull þat, er undir honum er, skal vera hennar heimanfylgja. Þessi tíðendi spyrjast víða of land, en þó treystist engi til at ráða fyrir þessum mikla ormi.

Í þann tíma réð fyrir Danmörku Sigurðr hríngr;Í þann tíma rèð fyrir Danmörku Sigurðr hríngr; hann var ríkr konúngr, ok er frægr orðinn af þeirri orrostu, er hann barðist við Harald hilditönn á Brávelli, ok fyrir honum fell Haraldr, sem kunnigt er orðit of alla Norðrálfu heimsins. Sigurðr átti einn son, er Ragnar hét;Sigurðr átti einn son, er Ragnar hèt; hann var mikill vexti, vænn yfirlits ok vel viti borinn, stórlyndr við sína menn, en grimmr sínum úvinum; þegar hann hafði aldr til, fær hann sér liðs ok herskipa, ok gerist hann enn mesti hermaðr, svá at varla fæst hans maki.þegar hann hafði aldr til, fær hann sèr liðs ok herskipa, ok gerist hann enn mesti hermaðr, svâ at varla fæst hans maki. Hann spyrr þetta, er Herruðr jarl hafði ummælt, gefr hann at engan gaum, ok lætr sem hann viti eigi; hann lætr gera sér föt með undarligum hætti, þat eru loðbrækur og loðkápa, ok nú er ger eru, þá lætr hann þau vella í biki, síðan herðir hann þau.hann lætr gera sèr föt með undarligum hætti, þat eru loðbrækur og loðkápa, ok nú er ger eru, þá lætr hann þau vella í biki, síðan herðir hann þau. Þat er eitthvert sumar, er hann heldr her sínum til Gautlands, ok leggr í leynivág einn skip sitt, ok var skamt þaðan, þat er jarl réð fyrir;Þat er eitthvert sumar, er hann heldr her sínum til Gautlands, ok leggr í leynivâg einn skip sitt, ok var skamt þaðan, þat er jarl rèð fyrir; ok er Ragnar hafði þar eina nótt verit, vaknar hann snemma um morgininn, rís upp ok tekr þessi en sömu vopnföt, er áðr var frásagt, ok ferr í, ok tekr spjót mikit í hönd sér, ok gengr af skipunum einnsaman ok þar er sandr er, ok nú veltist hann í sandinum;ok er Ragnar hafði þar eina nótt verit, vaknar hann snemma um morgininn, rís upp ok tekr þessi en sömu vopnföt, er áðr var frásagt, ok ferr í, ok tekr spjót mikit í hönd sèr, ok gengr af skipunum einnsaman ok þar er sandr er, ok nú veltist hann í sandinum; ok áðr hann gengr í brutt, tekr hann geirnagla or spjóti sínu, ok ferr nú einn frá skipunum til borgarhliðs jarls, ok kemr þar snemma dags, svá at allir menn voru í svefni.ok áðr hann gengr í brutt, tekr hann geirnagla or spjóti sínu, ok ferr nú einn frá skipunum til borgarhliðs jarls, ok kemr þar snemma dags, svâ at allir menn voru í svefni. Nú stýrir hann til skemmunnar; ok er hann kemr í skíðgarðinn, þar sem ormrinn var, leggr hann til hans með spjóti sínu, ok þá kippir hann at sér spjótinu;ok er hann kemr í skíðgarðinn, þar sem ormrinn var, leggr hann til hans með spjóti sínu, ok þá kippir hann at sèr spjótinu; ok annat sinn leggr hann, þat lag kemr í hrygg orminum, ok nú vizt hann við hart, svá at spjótit gekk af skaptinu, ok verðr svá mikill gnýr í hans fjörbrotum, at skemman skelfr öll.ok annat sinn leggr hann, þat lag kemr í hrygg orminum, ok nú vizt hann við hart, svâ at spjótit gekk af skaptinu, ok verðr svâ mikill gnýr í hans fjörbrotum, at skemman skelfr öll. Ok nú snýr Ragnar á brutt; þá kemr blóðbogi milli herða honum, ok þat sakar hann eigi, svá hlífa honum klæði þau, sem hann lét gera.þá kemr blóðbogi milli herða honum, ok þat sakar hann eigi, svâ hlífa honum klæði þau, sem hann lèt gera. En þeir, er í skemmunni voru, vakna við gnýinn, ok gánga út or skemmunni. Nú sér Þóra gánga einn mann mikinn frá skemmunni, ok spyrr hann at nafni, eða hvern hann vill nú finna;Nú sèr Þóra gánga einn mann mikinn frá skemmunni, ok spyrr hann at nafni, eða hvern hann vill nú finna; hann nemr staðar, ok kvað vísu þessa:

Ok nú gengr hann á brott, ok mælti ekki fleira við hana; en spjótit stóð í sárinu eptir, en hann hefir skaptit með sér.en spjótit stóð í sárinu eptir, en hann hefir skaptit með sèr. Nú er hún hefir þessa vísu heyrða, skyldi hún hvat hann sagði til um sitt erendi, ok svá hve gamall hann var;Nú er hún hefir þessa vísu heyrða, skyldi hún hvat hann sagði til um sitt erendi, ok svâ hve gamall hann var; ok nú byggr hún at fyrir sér, hverr hann mundi vera, ok þikkist hún eigi vita, hvárt hann er mennskr maðr eða eigi;ok nú byggr hún at fyrir sèr, hverr hann mundi vera, ok þikkist hún eigi vita, hvârt hann er mennskr maðr eða eigi; fyrir því at henni þikkir vöxtr hans vera svá mikill, sem sagt er frá úvættum á þeim aldri, sem hann hafði, ok snýr hún inní skemmuna ok sofnar.fyrir því at henni þikkir vöxtr hans vera svâ mikill, sem sagt er frá úvættum á þeim aldri, sem hann hafði, ok snýr hún inní skemmuna ok sofnar. Ok er menn koma út um morgininn, verða menn þess varir, at ormrinn var dauðr, ok hann var lagðr með einu miklu spjóti, ok þat stóð fast í sárinu; nú lætr jarl þat í brott taka þaðan, ok var þat svá mikit, at fám var vopnhæft.nú lætr jarl þat í brott taka þaðan, ok var þat svâ mikit, at fám var vopnhæft. Nú íhugar jarl hvat hann hafði ummælt við þann mann, er orminum yrði at bana, ok þikkist eigi vita, hvárt mennkr maðr veldr þessu eða eigi, ok ræðst nú um við vini sína ok dóttur, hve hann skal eptir leita, ok þikkir á því líkendi, at sá mun eptir leita at hafa verðkaupit, er til hefir unnit.Nú íhugar jarl hvat hann hafði ummælt við þann mann, er orminum yrði at bana, ok þikkist eigi vita, hvârt mennkr maðr veldr þessu eða eigi, ok ræðst nú um við vini sína ok dóttur, hve hann skal eptir leita, ok þikkir á því líkendi, at sá mun eptir leita at hafa verðkaupit, er til hefir unnit. Þat réð hún, at láta kveðja þíngs fjölmenns: ok bið þá segja, at þángat komi allir þeir menn, er eigi vilja hafa reiði jarls, ok nokkrskostar mega sækja þíngstefnu, ok ef sá er nokkr, er viðgengr banasári ormsins, skal hafa þat spjótskapt þángat, er fylgt hefir spjótinu.Þat rèð hún, at láta kveðja þíngs fjölmenns: ok bið þá segja, at þángat komi allir þeir menn, er eigi vilja hafa reiði jarls, ok nokkrskostar mega sækja þíngstefnu, ok ef sá er nokkr, er viðgengr banasári ormsins, skal hafa þat spjótskapt þángat, er fylgt hefir spjótinu. Þetta lízt jarli vænligt, ok lætr nú þíngs kveðja. Ok er at þeim degi kemr, er vera skal þíngit, kemr jarl ok margir höfðíngjar aðrir; þar verðr mikit

Fjölmenni.

Þetta spyrst til skipa Ragnars, at þaðan skamt var þíng stefnt; ok nú ferr Ragnar frá skipum náliga með allan her sinn til þíngsins; ok er þeir koma þar, nema þeir staðar nakkvat frá öðrum mönnum, þvíat Ragnar sér nú at komit var fjölmenni mikit frá því, sem vani var til.ok er þeir koma þar, nema þeir staðar nâkkvat frá öðrum mönnum, þvíat Ragnar sèr nú at komit var fjölmenni mikit frá því, sem vani var til. Þá stendr jarl upp, ok kveðr sér hljóðs ok talar, biðr menn hafa þökk fyrir, er vel hafa skipazt við hans orðsendíng, ok segir síðan atburð þann, sem orðinn er, fyrst frá því, hversu hann hafði ummælt við þann mann, er orminum yrði at bana, síðan, at ormrinn er nú dauðr, ok sá hefir látit eptir standa spjótit í sárinu, er unnit hefir þetta frægðarverk: ok ef nokkr er sá hér kominn til þíngsins, et þat skapt hafi, er þessu spjóti hæfi, beri hann þat fram, ok sanni svá sögu sína, þá skal ek þat allt enda, er ek hefi ummælt, hvárt sem hann er af meirum stigum, eða minnum;Þá stendr jarl upp, ok kveðr sèr hljóðs ok talar, biðr menn hafa þökk fyrir, er vel hafa skipazt við hans orðsendíng, ok segir síðan atburð þann, sem orðinn er, fyrst frá því, hversu hann hafði ummælt við þann mann, er orminum yrði at bana, síðan, at ormrinn er nú dauðr, ok sá hefir látit eptir standa spjótit í sárinu, er unnit hefir þetta frægðarverk: ok ef nokkr er sá hèr kominn til þíngsins, et þat skapt hafi, er þessu spjóti hæfi, beri hann þat fram, ok sanni svá sögu sína, þá skal ek þat allt enda, er ek hefi ummælt, hvârt sem hann er af meirum stigum, eða minnum; ok lýkr hann svá sínu máli, at hann lætr bera spjótit fyrir hvern mann, er á er þínginu, ok biðr sér segja, hverr sá er, er við þessu gengr, eða þat skapt hefir, er hér hæfir til.ok lýkr hann svâ sínu máli, at hann lætr bera spjótit fyrir hvern mann, er á er þínginu, ok biðr sèr segja, hverr sá er, er við þessu gengr, eða þat skapt hefir, er hèr hæfir til. Nú er svá gert;Nú er svâ gert; eigi finnst sá né einn, eð þat skapt hafi.eigi finnst sá nè einn, eð þat skapt hafi. Nú er komit þar, sem Ragnar er, ok sýnt honum spjótit, ok gengr hann við at hann mun eiga, ok þar hæfir hvárt eptir öðru skaptit ok spjótit.Nú er komit þar, sem Ragnar er, ok sýnt honum spjótit, ok gengr hann við at hann mun eiga, ok þar hæfir hvârt eptir öðru skaptit ok spjótit. Nú þikkjast menn vita, at hann mun hafa orðit orminum at bana, ok verðr hann af þessu verki harðla mjök frægr of öll Norðrlönd, ok biðr hann nú Þóru dóttur jarls, ok hann tekr því vel, ok nú er hún honum gipt, ok er fengit at mikilli veizlu með enum beztum faungum í því ríki; at þessi veizlu kvongast Ragnar. Ok er lokit er veizlunni, ferr Ragnar til ríkis síns, ok réð þar fyrir, ok ann mikit Þóru;Ok er lokit er veizlunni, ferr Ragnar til ríkis síns, ok rèð þar fyrir, ok ann mikit Þóru; þau eiga 2 sonu, hét Eirekr enn ellri, en Agnarr enn ýngri;þau eiga 2 sonu, hèt Eirekr enn ellri, en Agnarr enn ýngri; þeir voru miklir vextir ok fríðir sýnum, sterkari voru þeir miklu, enn aðrir menn flestir, er þá voru uppi; þeir námu allskonar íþróttir. Þat var eitthvert sinn, at Þóra kendi sér sóttar, ok andast hún or þessi sótt;Þat var eitthvert sinn, at Þóra kendi sèr sóttar, ok andast hún or þessi sótt; en Ragnari þótti þetta svá mikit, at hann vill eigi ráða ríkinu;en Ragnari þótti þetta svâ mikit, at hann vill eigi ráða ríkinu; ok tekr aðra menn at ráða ríkinu með sonum sínum; en hann tekr nú til iðnar sinnar ennar sömu, sem hann hafði fyrr haft, ok ræðst nú í hernað, ok hvar sem hann ferr, fær hann sigr.

Nú er þat eitt sumar, at hann heldr skipum sínum til Noregs, þvíat hann átti þar marga frændr ok vini, ok vill þá hitta; hann kemr skipum sínum um kveldit í höfn eina litla, en þar var bær skamt þaðan, er hét á Spángarheiði, ok lágu þeir þar í höfn þá nótt.hann kemr skipum sínum um kveldit í höfn eina litla, en þar var bær skamt þaðan, er hèt á Spángarheiði, ok lágu þeir þar í höfn þá nótt. Ok er morgin kom, skyldu matsveinar fara á land at baka brauð; þeir sjá at bær er skamt frá þeim, ok þótti þeim sér þat betr gegna, at fara til húss, ok vera þar at.þeir sjá at bær er skamt frá þeim, ok þótti þeim sèr þat betr gegna, at fara til húss, ok vera þar at. Ok er þeir kvomu til þess ens litla bæjar, þá hitta þeir einn mann at máli, ok er þat kellíng, ok spurðu, hvárt hún væri húsfreyja, eða hvat hún héti.Ok er þeir kvomu til þess ens litla bæjar, þá hitta þeir einn mann at máli, ok er þat kellíng, ok spurðu, hvârt hún væri húsfreyja, eða hvat hún hèti. Hún segir, at hún sé húsfreyja: ok nafn mitt úvandt, ek heiti Gríma;Hún segir, at hún sè húsfreyja: ok nafn mitt úvandt, ek heiti Gríma; eða hverir eru þér?eða hverir eru þèr? Þeir sögðu, at þeir væri þjónustumenn Ragnars loðbrókar, ok vilja þeir færa fram sýslu sína: ok viljum vér at þú vinnir með oss.Þeir sögðu, at þeir væri þjónustumenn Ragnars loðbrókar, ok vilja þeir færa fram sýslu sína: ok viljum vèr at þú vinnir með oss. Kellíng svarar, at hendr hennar voru stirðar mjök: en verit hafði þat fyrrum, at ek kunna bjarg vel sýslu sinna, ok á ek mér dóttur þá, er at mun vera með yðr ok mun heim koma brátt, ok heitir Kráka, er nú svá komit, at ek kem trautt ráði við hana.Kellíng svarar, at hendr hennar voru stirðar mjök: en verit hafði þat fyrrum, at ek kunna bjarg vel sýslu sinna, ok á ek mèr dóttur þá, er at mun vera með yðr ok mun heim koma brátt, ok heitir Kráka, er nú svâ komit, at ek kem trautt ráði við hana. Ok nú er Kráka at fé farin um myrgininn, ok sér at skip voru komin við land mörg ok stór;Ok nú er Kráka at fè farin um myrgininn, ok sèr at skip voru komin við land mörg ok stór; ok nú tekr ' hún ok þvær sér, en kellíng hafði henni þat bannat, þvíat hún vildi eigi at menn sæi fegurð hennar, þvíat hún var allra kvenna vænst, en hár hennar var svá mikit, at tók (á) jörð um hana, ok svá fagrt sem silki þat, er fegrst verðr.ok nú tekr ' hún ok þvær sèr, en kellíng hafði henni þat bannat, þvíat hún vildi eigi at menn sæi fegurð hennar, þvíat hún var allra kvenna vænst, en hár hennar var svâ mikit, at tók (á) jörð um hana, ok svâ fagrt sem silki þat, er fegrst verðr. Ok nú kemr Kráka heim, en þeir matsveinar höfðu gert eld; ok nú sér Kráka at þar eru menn komnir, þeir er hún hefir eigi fyrr sét;ok nú sèr Kráka at þar eru menn komnir, þeir er hún hefir eigi fyrr sèt; hún hyggr at þeim, ok svá þeir at henni.hún hyggr at þeim, ok svâ þeir at henni. Ok nú spyrja þeir Grímu: hvárt er sjá þín dóttir, en fagra mær?Ok nú spyrja þeir Grímu: hvârt er sjá þín dóttir, en fagra mær? Eigi er til þess logit, segir Gríma, at sjá er mín dóttir. Furðu úlíkar máttu þið verða, segja þeir, svá illilig sem þú ert, en vér höfum eigi jafnvæna mey sét, ok aunga sjám vér hana hafa þína mynd, þvíat þú ert et mesta ferlíki.Furðu úlíkar máttu þið verða, segja þeir, svâ illilig sem þú ert, en vèr höfum eigi jafnvæna mey sèt, ok aunga sjám vèr hana hafa þína mynd, þvíat þú ert et mesta ferlíki. Gríma svarar: eigi má nú á mér sjá, brugðit er nú mínum yfirlitum or því, sem var.Gríma svarar: eigi má nú á mèr sjá, brugðit er nú mínum yfirlitum or því, sem var. Nú ræða þeir þetta, at hún vinni með þeim. Hún spyrr: hvat skal ek vinna? Þeir kváðust vilja at hún teygði brauð, en þeir mundi baka eptir, ok tekr hún síðan til sinnar iðju, ok vinnst henni vel; en þeir horfðu á hana ávalt, svá at þeir gáðu eigi sýslu sinnar, ok brendu brauðit;en þeir horfðu á hana ávalt, svâ at þeir gáðu eigi sýslu sinnar, ok brendu brauðit; ok er þeir höfðu lokit verki sínu, fóru þeir til skipa. Ok þá er þeir skyldu brjóta upp vistir sínar, mæltu allir, at þeir hefði aldrí jafnilla unnit, ok væri hegníngar fyrir vert. Ok nú spyrr Ragnar, hví þeir hefði þanninn matbúit? þeir kváðust sét hafa konu svá væna, at þeir gáðu eigi sinnar sýslu, ok ætluðu þeir at engi mundi henni vænni vera í veröld...Ok nú spyrr Ragnar, hví þeir hefði þanninn matbúit? þeir kváðust sèt hafa konu svâ væna, at þeir gáðu eigi sinnar sýslu, ok ætluðu þeir at engi mundi henni vænni vera í veröld... Ok er þeir tóku svá mikit af of hennar fegurð, þá segir Ragnar, ok kveðst þat vita, at sjá mundi eigi jafnvæn, sem þóra hafði verit;Ok er þeir tóku svâ mikit af of hennar fegurð, þá segir Ragnar, ok kveðst þat vita, at sjá mundi eigi jafnvæn, sem þóra hafði verit; þeir kváðu hana eigi úvænni. þá mælti Ragnar: nú mun ek senda þá menn, er gerla kunni at sjá; ef svá er, sem þér segið, þá er þetta athugaleysi yðr uppgeflt, en ef konan er at nokkrum lut úvænni, enn þér segið frá, munu þér taka hegníng mikla á yðr.ef svâ er, sem þèr segið, þá er þetta athugaleysi yðr uppgeflt, en ef konan er at nokkrum lut úvænni, enn þèr segið frá, munu þèr taka hegníng mikla á yðr. Ok nú sendir hann menn sína til fundar við þessa ena fögru mey, en andviðri var svá mikit, at þeir máttu eigi fara þann dag;Ok nú sendir hann menn sína til fundar við þessa ena fögru mey, en andviðri var svâ mikit, at þeir máttu eigi fara þann dag; þá mælti Ragnar við sína sendimenn: ef yðr lízt þessi en únga mær svá væn, sem oss er sagt, biðið hana fara á minn fund, ok vil ek hitta hana, vil ek at hún sé mín;þá mælti Ragnar við sína sendimenn: ef yðr lízt þessi en únga mær svâ væn, sem oss er sagt, biðið hana fara á minn fund, ok vil ek hitta hana, vil ek at hún sè mín; hvárki vil ek at hún sé klædd né úklædd, hvárki mett né úmett, ok fari hún þó eigi einsaman, ok skal henni þó engi maðr fylgja.hvârki vil ek at hún sè klædd nè úklædd, hvârki mett nè úmett, ok fari hún þó eigi einsaman, ok skal henni þó engi maðr fylgja. Nú fóru þeir, þartil er þeir koma til húss, ok hyggja at Kráku vandliga, ok lízt þeim sjá kona svá væn, at þeir hugðu aunga aðra jafnvæna;Nú fóru þeir, þartil er þeir koma til húss, ok hyggja at Kráku vandliga, ok lízt þeim sjá kona svâ væn, at þeir hugðu aunga aðra jafnvæna; ok nú segja þeir orð herra síns, Ragnars, ok svá, hversu hún skyldi búin vera.ok nú segja þeir orð herra síns, Ragnars, ok svâ, hversu hún skyldi búin vera. Kráka hugði at, hversu konúngr hafði mælt, ok hve hún skyldi búast, en Grímu þótti engan veg svá mega vera, ok kveðst vita, at sjá konúngr mundi eigi vera vitr.Kráka hugði at, hversu konúngr hafði mælt, ok hve hún skyldi búast, en Grímu þótti engan veg svâ mega vera, ok kveðst vita, at sjá konúngr mundi eigi vera vitr. Kráka segir: því mun hann svá mælt hafa, at svá mun vera mega, ef vér skiljum, eptir því sem hann ætlar til;Kráka segir: því mun hann svâ mælt hafa, at svâ mun vera mega, ef vèr skiljum, eptir því sem hann ætlar til; en víst eigi má ek í yðarri ferð vera þenna dag, en ek man koma snemma á morgin til yðarra skipa. Nú fóru þeir í brott, ok segja Ragnari svá búit, at hún mundi koma til fundar þeirra.Nú fóru þeir í brott, ok segja Ragnari svâ búit, at hún mundi koma til fundar þeirra. Ok nú er hún heima þá nótt; en um myrgininn snemma segir Kráka karli, at þá mundi hún fara á fund Ragnars: en þó mun ek verða at breyta búnaði mínum nokkut, þú átt örriða net, ok mun ek þat vefja at mér, en þar yfir utan læt ek falla hár mitt, ok mun ek þá hvergi ber;en um myrgininn snemma segir Kráka karli, at þá mundi hún fara á fund Ragnars: en þó mun ek verða at breyta búnaði mínum nokkut, þú átt örriða net, ok mun ek þat vefja at mèr, en þar yfir utan læt ek falla hár mitt, ok mun ek þá hvergi ber; en ek mun bergja á einum lauk, ok er þat lítill matr, en þó má þat kenna, at ek hefi bergt, ok ek mun láta fylgja mér hund þinn, ok fer ek þá eigi einsaman, en þó fylgir mér engi maðr.en ek mun bergja á einum lauk, ok er þat lítill matr, en þó má þat kenna, at ek hefi bergt, ok ek mun láta fylgja mèr hund þinn, ok fer ek þá eigi einsaman, en þó fylgir mèr engi maðr. Ok er kellíng heyrir hennar fyriætlan, þikkir henni hún mikit við hafa.

Ok er Kráka er búin, ferr hún leiðar sinnar, þartil er hún kemr til skipa, ok var fögr tilsýndar, er hár hennar var bjart ok sem á gull eitt sæi. Ok nú kallar Ragnar á hana, ok spyrr, hver hún væri, eða hvern hún vildi finna. Hún svarar, ok kvað vísu:

Nú sendir hann menn at móti henni, ok lætr fylgja henni á skip sín; en hún kveðst eigi fara vilja, nema henni sé grið gefin ok förunaut hennar;en hún kveðst eigi fara vilja, nema henni sè grið gefin ok förunaut hennar; nú er henni fylgt á konúngs skip; ok er hún kemr í fyrirrúm, seilist hann í mót henni, en hundrinn beit í hönd honum. Þeir menn hans hlaupa til ok drepa hundinn, ok reka bogastreng at hálsi honum, ok fær hann af því hana, ok er eigi betr griðum haldit við hana, enn svá.Þeir menn hans hlaupa til ok drepa hundinn, ok reka bogastreng at hálsi honum, ok fær hann af því hana, ok er eigi betr griðum haldit við hana, enn svâ. Nú leggr Ragnar hana í lyptíng hjá sér, ok hjalar við hana, ok varð honum vel í skap við hana ok var blíðr við hana;Nú leggr Ragnar hana í lyptíng hjá sèr, ok hjalar við hana, ok varð honum vel í skap við hana ok var blíðr við hana; hann kvað vísu:

Hún kvað:

Nú segir hann at honum lízt vel á hana, ok ætlar víst at hún skuli með honum fara. Þá kvað hún eigi svá vera mega.Þá kvað hún eigi svâ vera mega. Þá kvaðst hann vilja, at hún væri þar um nótt á skipi; hún segir, at eigi skal þat vera, fyrr enn hann kemr heim or þeirri ferð, sem hann hafði ætlat: ok má vera, at þá sýnist yðr annat. Þá kallar Ragnar á féhirði sinn, ok bað hann taka serk þann, er Þóra hefir átt, ok var allr gullsaumaðr, ok færa sér;Þá kallar Ragnar á fèhirði sinn, ok bað hann taka serk þann, er Þóra hefir átt, ok var allr gullsaumaðr, ok færa sèr; þá býðr Ragnar Kráku á þá lund:

Kráka kvað í móti:

Ok vil ek víst eigi taka við serknum, segir hún, vil ek ekki í skraut búast, meðan ek em hjá karli; kann vera at yðr lízt betr á mik, ef ek búast betr, ok vil ek nú fara heim, en þá máttu gera menn eptir mér, ef þér er þá samt í hug, ok villr þú at ek fara með þér.kann vera at yðr lízt betr á mik, ef ek búast betr, ok vil ek nú fara heim, en þá máttu gera menn eptir mèr, ef þèr er þá samt í hug, ok villr þú at ek fara með þèr. Ragnar segir, at eigi mun hugr hans skipast, ok ferr hún heim. En þeir fóru, sem þeir höfðu ætlat, þegar þeim gaf byr, ok lýkr hann sínum erendum, eptir því sem hann hafði ætlat. Ok er hann ferr aptr, kemr hann sér í ena sömu höfn, sem hann hafði fyrr haft, þá er Kráka kom til hans;Ok er hann ferr aptr, kemr hann sèr í ena sömu höfn, sem hann hafði fyrr haft, þá er Kráka kom til hans; ok þat eð sama kveld sendir hann menn á fund hennar at segja orð Ragnars, at hún færi nú alfari; en hún segir, at hún mun eigi fara fyrr, enn um morgininn; rís Kráka upp snemma, ok gengr til rekkju þeirra karls ok kellíngar, ok spyrr, hvárt þau vaki.rís Kráka upp snemma, ok gengr til rekkju þeirra karls ok kellíngar, ok spyrr, hvârt þau vaki. Þau kváðust vaka, ok spurðu, hvat hún vildi. En hún segir, at hún ætlaði á brutt, ok vera þar ekki lengr: en ek veit at þið drápuð Heimi fóstra minn, ok á ek engum manni verra at launa enn ykkr; ok fyrir þá sök vil ek ekki ykkr illt gera láta, at ek hefi lengi með ykkr verit, en nú vil ek þat ummæla, at annar dagr sé ykkr öðrum verri, er yfir ykkr kemr, en im síðarsti verstr, ok munu vér nú skilja.ok fyrir þá sök vil ek ekki ykkr illt gera láta, at ek hefi lengi með ykkr verit, en nú vil ek þat ummæla, at annar dagr sè ykkr öðrum verri, er yfir ykkr kemr, en im síðarsti verstr, ok munu vèr nú skilja. Þá gengr hún leiðar sinnar til skipa, ok er þar vel við henni tekit; gefr þeim vel veðr. Þann aptan enn sama, er menn skulu reykkja undir sér, þá segir Ragnar, at hann vill at þau Kráka hvíli bæði saman.Þann aptan enn sama, er menn skulu reykkja undir sèr, þá segir Ragnar, at hann vill at þau Kráka hvíli bæði saman. Hún segir, at eigi mátti svá vera: ok vil ek at þú drekkir brúðlaup til mín, þá er þú kemr í ríki þitt, ok þikki mér þat mín virðíng, sem þín, ok okkarra erfíngja, ef við egum nokkra.Hún segir, at eigi mátti svâ vera: ok vil ek at þú drekkir brúðlaup til mín, þá er þú kemr í ríki þitt, ok þikki mèr þat mín virðíng, sem þín, ok okkarra erfíngja, ef við egum nokkra. Hann veitti henni sína bæn, ok ferst þeim vel. Kemr Ragnar nú heim í land sitt, ok er dýrlig veizla búin í mót honum; ok nú er bæði drukkit fagnaðaröl í móti honum ok brúðlaup hans. Ok enn fyrsta aptan, er þau koma í eina reykkju, vill Ragnar eiga hjúskaparfar við konu sína; en hún biðst undan: þvíat hún segir, at á baki mundi bera nokkot, ef hún réði eigi.en hún biðst undan: þvíat hún segir, at á baki mundi bera nokkot, ef hún rèði eigi. Ragnar kveðst ekki trúa mundu á þát, kvað þau ekki framvís karl ok kellíngu. Hann spurði, hve lengi svá skyldi vera.Hann spurði, hve lengi svâ skyldi vera. Þá kvað hún:

Ok þó hún kvæði þetta, gaf Ragnar at því engan gaum, ok brá á sitt ráð.