Chapter 21
Ǫgmundr er maðr nefndr, er kallaðr var Ǫgmundr enn Danski; hann fór eitthvert sinn með fimm skipum, ok lá við Sámsey í Munarvogi. Þá er þat sagt, at matsveinar fóru á land at gera mat til, en aðrir menn fóru í skóg at skemta sér, ok þar fundu þeir einn trémann fornan ok var fertugr át hæð ok mosavaxinn, ok sá þó ǫll deili á honum, ok rœddu nú um með sér, hverr blótat mundi hafa þetta et mikla goð; ok þá kveðr trémaðrinn:
Þat var fyrir laungu,
er í leið megir
Heklíngs fóru
hlumtúngum
fram um salta
slóð birtínga;
þá varð ek þessa
þorps ráðandi.
er í leið megir
Heklíngs fóru
hlumtúngum
fram um salta
slóð birtínga;
þá varð ek þessa
þorps ráðandi.
Ok því settu
svarðmerðlíngar,
suðr hjá salti,
synir Loðbrókar;
þá var ek blótinn
til bana mǫnnum
í Sámseyju
sunnanverðri.
svarðmerðlíngar,
suðr hjá salti,
synir Loðbrókar;
þá var ek blótinn
til bana mǫnnum
í Sámseyju
sunnanverðri.
Þar báðu standa,
meðan strǫnd þolir,
mann hjá þyrni
ok mosavaxinn;
nú skýtr á mík
skýja gráti,
hlýrr hvorki mér
hold né klæði.
meðan strǫnd þolir,
mann hjá þyrni
ok mosavaxinn;
nú skýtr á mík
skýja gráti,
hlýrr hvorki mér
hold né klæði.
Ok þetta þótti mǫnnum undarligt, ok sǫgðu síðan frá ǫðrum mǫnnum.