Bókastaðir

Þá réðusk þeir Ingimundr brott af Grenjaðarstǫðum, ok fór Ingimundr til Staðar í Kǫldu-kinn at búi til Þórarins, ok bjó þar tvá vetr. En Guðmundr fór inn í Saurbœ í Eyjafjǫrð til Ólafs Þorsteinssonar, ok var hann þar þá tvá vetr er Ingimundr fóstri hans var á Stað.

En þann inn þriðja vetr fékk Guðmundr karhǫfði vitran. Þann vetr sat fyrstan at stóli Þorlákr biskup. Þá féll Erlingr jarl um várit eptir. Þá vóru í lǫg teknar Ambrosius-messa ok Ceceliu-messa ok Agnesar-messa; en af teknir tveir dagar Hvítasunnu-viku.

Þau misseri eptir andaðisk Hallbera Einarsdóttir. Ok þá var gipt Guðrún Þorgeirsdóttir Þorgeiri biskupssyni; ok var boð þeirra á Hálsi; ok vóru fimm hundruð manna boðnir. Þau misseri var bardagi á Íluvǫllum með Sverri ok Magnúsi.

Um várit er Guðmundr var nítján vetra, þá bregðr Ingimundr prestr til útan-ferðar ok Guðmundr fóstri hans með honum. Þeir réðu sér far at Gásum með Hallsteini kúlu-bak; ok létu út inn næsta dag fyrir Michaels-messu. Þat var Dróttinsdag, ok leiddi veðr þá norðr fyrir Núpa til Melrakka-sléttu; [þá kom andviðri] ok leggja þeir Ingimundr í rétt, ok velkir svá viku, ok rekr þá at Horn-strǫndum.

Á einum aptni, er þeir sátu yfir mat, sprettr tjaldskǫr. Sá maðr er Ásmundr hét, hann var Austmaðr, ok sér út, verðr þetta at munni: "Hviss þiss! af tjǫldin! upp menninir hart ok títt! boðar eru allt fyrir, hrindi borðunum, hirði eigi um matinn!" Þá spretta menn upp allir saman, ok kasta af sér tjǫldum.

Hallvarðr stýrimaðr kallar: "Hvar er skips-prestr!"

"Skamt er hans at leita;" sagði Ingimundr, "eða hvat vili þér honum?" —

"Vér viljum ganga til skripta," sǫgðu þeir.

Hann svarar: "Eigi er nú betra til skripta at ganga en í haust, er ek hefi hvern Dróttinsdag boðit yðr til fyrir Guðs sakir, en þér vildut því aldri hlýða. Nú verð ek biðja Guð at skripta ykkr, þvíat ekki er mér sær nær en yðr; verit nú hraustir ok óhræddir."

Þeir sǫgðu: "Þá muntú vilja, prestr, heita með oss suðrgǫngu eða ǫðrum stór-heitum; þvíat nú mun eigi annat stoða."

"Víst eigi," segir prestr, "ok mun [ek heita], ef ek ræð hverju heita skal. En ella mun ek taka máli fyrir alla Íslenzka menn er á skipi eru, at alls engi mun í heitum með yðr vera; þvíat ek vil nú eigi heldr yðra forsjá yfir mér en þér hafit viljat mína forsjá í haust." —

"Hverju viltú heita þá, prestr?" sǫgðu þeir.

"Ek vil heita á Allsvaldanda Guð ok helgan Kross, Frú Sanctam Máriam, ok alla Heilaga, at gefa tíunda hlut af ǫllu því er á land kemsk til kirkna eða fátækum mǫnnum, eptir ráði biskups."

Þeir svǫruðu: "Þú skalt ráða, prestr; þvíat eigi megum vér nú missa þína forsjá."

Þá ferr handtak um skip þeirra at þessu heiti. Ok eru þeir þá komnir mjǫk svá allt at boðunum. Er þá á þræta mikil hvert ráð skal taka; vill sitt hverr; sumir vilja láta vinda segl upp; ok er til þess þrifit.

Þá rœðir Hallvarðr stýrimaðr við prest; ef hann kynni nafn Guðs it hæsta.

Hann svarar: "Kann ek nǫkkur nǫfn Guðs; ok trúi ek þat, er segir Páll postuli, at eigi sé annat nafn Guðs æðra ok helgara en Jesus; en hitt veit ek eigi hvat þú kallar hæst."

Hann svarar: "Eigi kalla ek slíkt vera presta, er eigi kunna nafn Guðs."

Þá kallar hann á Hallvarð, ok spyrr hann: "Kantú nafn it hæsta?"

Hann segir: "Veit Guð, at ek ætla mik nú eigi muna þegar; ok er þat þó ílla. Ok mun kunna Þórðr kráka." — "Þórðr kráka! kantú nafnit?"

Hann segir: "Því er verr, félagi, at mér er ór minni liðit; en ek veit annarr kunna mun; Þorbjǫrn humla mun kunna!" — "Já, já! vel, vel! Þorbjǫrn humla! nefn nafnit, ef þú kannt."

Hann segir: "Ek vilda gjarna kunna; en ek ætla, ek muna aldri heyrt hafa þat nafn; en vísa mun ek þér til manns er ek ætla at muni kunna, Einarr næpa."

Þá var reynt við hann; ok nefnir hann nafnit. En er þeir hǫfðu segl af búlka upp varla mann-hátt, þá kemr áfall mikit fyrir framan búlka ok aptan, ok dreif yfir búlkann. En þá hélt maðr á reipi hverju, ok þreif Ingimundr prestr hefil-skapt, ok vildi kippa ofan. En Guðmundr fóstri hans átti bygð í báti, ok stóð í milli bátsins ok seglsins; ok skyldi greiða seglit. En í því kemr áfall annat, svá mikit, at yfir gékk þegar skipit, ok ofan drap flaugina, ok af vígin bæði; ok útan-borðs allt þat er laust var á búlkanum, nema menn; ok lestisk mjǫk skipit ok svá bátrinn.

Þá hrindr þeim fram af boðunum; ok fá þeir áfall it þriðja; ok var þat minnzt. Þá var hlaupit til austrar, bæði fram ok aptr; en segl var undit upp. Þá sjá þeir land; ok ræða um hvar þeir mundi komnir; sǫgðu sumir, at þeir mundu vera komnir at Málmey; en Þórarinn rosti, Íslenzkr maðr, kvað þá seint rekit hafa at því. Þá segir Márr Eyjólfsson, ok lézk kenna at þeir vóru komnir vestr at Strǫndum at Skjaldabjarnar-vík, ok kvazk þar hafa verit áðr um sumarit. Báðu þeir þá, at hann myndi segja þeim leið til hafnar, ok vildu norðr fyrir til Þaralátrs-fjarðar; þvíat þar var ørugg hǫfn.

Þá var leitat um hvat til skaða væri orðit; ok kemr Ingimundr at Guðmundi frænda sínum. En áfallit hafði drepit hann inn í bátinn; en fótrinn hœgri hékk út af báts-borðinu, ok var fastr í seglinu. Ingimundr spurði hví hann stœði eigi upp. En hann kvað svá hǫfugt á sér, at hann mátti eigi hrœrask eða upp komask. Þá var rótat af honum; ok mátti hann eigi upp standa. Ok spurði Ingimundr hví hann mátti eigi upp standa. Hann kvað sér svá hǫfgan fótinn, at hann mátti hvergi hrœra.

"Mun fótrinn eigi brotinn?" kvað Ingimundr. "Eigi veit ek," segir hann, "ekki kenni ek til."

Þá var at hugat; ok var fótrinn brotinn á báts-borðinu svá smátt sem skelja-moli; ok horfðu þangat tær sem hæll skyldi. Þá bjoggu þeir þar um hann í bátinum.

Þá saknaði Ingimundr prestr bóka-kistu sinnar; ok var hon fyrir borð dottin. Þá þótti honum hart um hǫggva; þvíat þar var ynði hans sem bœkrnar vóru; en maðr sá meiddr er hann unni bezt. Ok þakkaði hann þat allt Guði; ok þótti skjótt hafa ræsk draum þann er hann dreymði áðr um nóttina: — at hann þóttisk koma til Eysteins erkibiskups; ok þótti hann fagna sér vel. En Guðmundr fóstri hans réð svá drauminn, at þar myndi koma erki-bysn yfir þá.

En um daginn, áðr þeir sigldu í boðana, tekr til orða Magnús Ámundason, ok spyrr hvárt þeir vissi hvar boðar þeir væri er Þúfu-boðar heita. En þeir sǫgðu honum, at þeir vóru fyrir Strǫndum. "Svá hefir mik dreymt til," segir hann, "at þar nær myndim vér komnir." En litlu síðarr er þeir hǫfðu þetta talat, þá urðu þeir varir við boðana. Nú hefr þá norðr fyrir Reykja-fjǫrð. Þá gengr eigi lengra; ok leggja segl, ok kasta akkeri; ok hrífr við línu-akkeri eitt um síðir; ok liggja þar við um nóttina.

En at morni flytjask þeir til lands með viðum af skipinu; ok hǫggva tré sitt ok strengi á borði, ok létu reka upp.

Þá var um rætt hversu fara skyldi með Guðmund. Ok tekr til orða sá maðr er Bersi hét, ok var kallaðr valbráð, — þvíat kinn hans ǫnnur var kolblá — "Hví munum vér fara með sjúkan mann ok fót-brotinn, þar sem vér megum eigi bjarga sjálfum oss? — Ok skjóti fyrir borð!"

Þórarinn rosti svarar: "Mæl þú allra manna armastr; ok skyldi þér fyrir borð skjóta, ef vel væri; en hér munum vér leita annars ráðs."

Hann hleypr þegar fyrir borð, ok Einarr næpa. Þá víkr skipit svá, at þeir stóðu grunn; ok láta síga Guðmund ofan í vaðmáli fyrir borð; en Þórarinn ok Einarr taka við honum; ok hélt um sitt lær hvárr þeirra; en hann hélt sinni hendi um háls hverjum þeirra. Þá gengu sumir eptir, ok hlífðu þeim við áfǫllum. Ok drógu [sk] svá til lands, at út vildi draga at útsoginu; en þá skreið á, er brimit hratt þeim at upp. Ok kómusk at landi með hann. Þá hallar skipinu frá landi, ok skolar til hafs út allt ór skipinu. Ok braut skipit allt í spán; en lítit kemr á land af fjár-hlutinum.

Þar býr fyrir sá maðr er Snorri hét, ok var Arngeirsson; hann var læknir. Hann tekr við Guðmundi, ok færir hann heim til sín, ok gerir við hann sem hann kunni bezt; en hann var þó félítill, ok vildi vel. Margir menn kómu þangat ór næstum bygðum, ok vildu duga þeim ok fé þeirra.

Þá hét Ingimundr, at bóka-kista hans skyldi koma á land ok bœkr. En fám nóttum síðarr spurðisk, at kistan væri á land komin at Drǫngum; ok allt þat er ván var; ok hélt ein hespa; en tvær vóru af brotnar; en allar aðrar kistur vóru upp brotnar, þær er á land kómu, ok allt ór þat er í var. Þá fór Ingimundr þangat, at þurka bœkr sínar; ok var hann þar til Marteins-messu. Þá fór hann norðr aptr at finna fóstra sinn, ok vildi vita hvat liði um fót hans. En þá var festr fótr hans.

Þá rézk Ingimundr norðan, ok til Breiðabólstaðar í Steingrímsfjǫrð. Þar bjó þá Jón Brandsson. Hann átti Steinunni Sturlu dóttur ok Ingibjargar Þorgeirsdóttur, systur-dóttur Ingimundar. Ok taka þau við honum báðum hǫndum. Ok er hann þar um vetrinn. Ok er þrjár vikur vóru til Páska, þá kom norðan Guðmundr við þat, at úti stóði leggja-brotin; ok gékk við þat norðan, ok kom til Breiðabólstaðar in Passione Domini. Ok varð Ingimundr fóstri hans honum allfeginn. Þar er hann fram yfir Páska-viku. En þá þótti eigi lengr vera mega svá gǫrt um fót hans.

Þá fór hann suðr til Hóla á Reykjanesi til Helga prests Skeljungssonar. Hann var ágætr maðr, ok inn mesti læknir. Hann tekr við Guðmundi báðum hǫndum; ok er hann þar til lækninga fram um Fardaga. En brátt er hann kemr þangat, þá bakar Helgi fótinn mjǫk; ok drógu tveir karlar beinit með tǫngu áðr brott gengi; en þá græðir hann eptir; ok verðr Guðmundr heill nær Fardǫgum. Eptir Fardaga ferr hann norðr á Breiða-bólstað.

En vetr sá, er hann var á Strǫndum, var kallaðr Sóttar-vetr. Þá ǫnduðusk margir menn, þeir er mikill skaði var at: Bjǫrn ábóti at Þverá, ok Styrkárr Lǫg [sǫgu] maðr, Oddr Gizurarson, ok Arnórr Kolbeinsson. Þá tók Gizurr Hallsson lǫgsǫgu. Þá vóru Deildar-tungu-mál. Ok er Guðmundr nú tvítøgr.

Um sumarit eptir ferr Jón Brandsson norðr til gildis til Þingeyra; ok ferr þá með þeim Guðmundr Arason; þvíat Ingimundr prestr vildi at hann fœri á Háls til vistar til Þorvarðs; ok var svá, at hann var þar um vetrinn. Þá fýstisk hann vestr aptr til fóstra síns; ok ferr hann til þings norðan með Þorvarði.

Þat sumar var kallat Grasleysu-sumar. Þá um vetrinn áðr andaðisk Valdimarr konungr í Danmǫrk, sonr Knúts konungs. Ok þann vetr urðu land-skjálptar miklir, ok týndusk ellifu menn af því. Þá hafði Guðmundr vetr ok tuttugu. En af þingi um sumarit fylgði hann vestr Jóni Brandssyni.

Þat sumar fór inn helgi Þorlákr biskup fyrsta sinn um Vest-fjǫrðu. En er hann kemr í Steingrímsfjǫrð þá hefir hann gistingar-stað í Kálfanesi; þvíat þar var kirkja óvígð ok ný-gǫr. Þar kemr gott mann-val; þar var Ǫgmundr ábóti, Þorsteinn Tumason, er síðarr var ábóti. Þar var þá Ingimundr prestr ok Guðmundr fóstri hans. En Guðmundi þótti skemtilegra at eiga tal við klerka biskups, en vera at tíðum eða kirkju-vígslu.

Þá gengr Ingimundr prestr eptir Guðmundi fóstra sínum, ok mælti við hann: "Far þú til tíða ok kirkju-vígslu, ok hygg at vandlega; þvíat eigi veit til hvers þarf at taka; en ek hygg, sá er nema þarf, at eigi muni fœri á gefa, at nema at betra manni en þeim sem nú skal þetta embætti fremja hér."

Ok var þetta tví-falldr spáleikr; þvíat hvárt-tveggja kom fram síðan, þat er í hans orðum bjó, at Þorlákr biskup var sann-heilagr maðr, en Guðmundr þurfti sjálfr þetta embætti at fremja síðarr.

Um haustit eptir fór Ingimundr prestr til Hvítár til skips, at kaupa varning til sǫlu ok ávaxtar; þvíat jafnan bjósk hann við útan-ferð, sem síðarr kom fram. Nú skilðusk þeir frændr í Dǫlum; ok fékk Sturla Guðmundi fǫruneyti norðr á Háls; þvíat Ingimundr prestr sendi hann enn þá þangat. En þar unði hann eigi lengr en hálfan mánuð; ok ferr vestr aptr þegar, ok er á Breiðabólstað um vetrinn.

Þenna vetr var veginn Guðmundr Bjarnarson at Kleifum í Gilsfirði; hann var vinr Jóns Brandssonar; ok fór hann til at mæla eptir víginu.

Nú stefnir Guðmundr Koll-Oddi, ok sœkir hann til sekðar. Ok er hann var sekr orðinn, þá tekr við honum Jón Húnrøðarson. Guðmundr ferr af þingi vestr í Saurbœ at heyja féráns-dóma á Staðarhóli eptir Odd. Þaðan ferr hann á Breiðabólstað at finna Jón frænda sinn; ok er þar á kynnis-vist.

Hann ferr þaðan; ok kemr í Hvamm; ok beiðir Sturlu mág sinn at leita eptir skógar-manni sínum. En þat var þá til tíðenda, at Sturla lá í bana-sótt; ok lifði tvær nætr þaðan frá er Guðmundr kom þangat. Ok bíðr hann þar til er Sturla var grafinn. Ok var þá farit þat traust er þar var ván. En kapp hans var eigi farit.

Ok leitaðisk hann þá um í huga sér, hvert hann skyldi leita til fram-gǫngu síns máls, þess er honum yrði eigi at svívirðu, er hann hafði mann sekðan; enda legði hann eigi á sik þá ábyrgð, at hann týndi fyrir því vígslum sínum ok kennimannskap. Ok gefr sá honum ráðit er honum veitti flest, er almáttigr Guð er. Ok snýr honum því í skap, at heita á almátkan Guð; ok heitr hann því, at gefa Guði allt þat fé er hann tekr á sekðinni Odds, ok yrði sæzk á mál hans, at honum yrði eigi at sálu-háska.

Nú er þar komit þessi sǫgu sem frá var horfit Heiðarvígs-sǫgu; ok hafa þær lengi gengit jafn-fram.

Þessi misseri urðu Bœjar-Hǫgna-mál, er hann gipti Snælaugu dóttur sína Þórði Bǫðvarssyni með tví-fǫldum meinum. Þann ráða-hag bannaði inn heilagi Þorlákr biskup með svá miklu Guðs trausti, at hann gékk til Lǫgbergs með klerka-sveit sína, ok lét vinna eiða, at sá ráða-hagr var í móti Guðs lǫgum. Þá nefnir hann vátta at, ok segir í sundr ráða-hagnum, ok forboðar þá alla er ráðit hǫfðu þessu.

Þetta sumar týndusk fimm hafskip; ok var kallat Ófara-sumar. Þessi misseri átti Sverrir konungr enn bardaga á Íluvǫllum. Nú hefir Guðmundr tuttugu ok tvá vetr.

Eptir andlát Sturlu ferr Guðmundr til Þingeyra. Þá var þar fyrir Þorgrímr alikarl, vinr hans ok fóstbróðir. Hann biðr Guðmund fara með sér til hesta-þings vestr til Vatnsenda í Vestrhóp.

En hann svarar: "Ek veit eigi, hvat vel þat mun hæfa; þvíat þar munu koma þeir menn er mér er lítit um, Oddr skógar-maðr minn ok þeir er halda hann; en mér er þat skapraun, at sjá þá; en þó skal ek fara ef þú vill; en Guð mun til gæta."

Þeir fara nú, ok eru á manna-móti. Þar kemr Jón Húnrøðarson með mikla ræinga sveit ok gems mikit. Þar var Koll-Oddr inn seki. Þar kemr ok Þórðr Másson frá Þorkels-hváli, ok með honum margir menn. Þar kom Bjarni Kálfsson ok margir Miðfirðingar með honum.

Þá skilr á, Koll-Odd ok Húnrøð, systur son Jóns, ok hlaupask þeir í móti; ok høggr Húnrøðr til Odds, ok verðr hann sárr á hendi. Þá verðr Jón óðr við, ok vill vinna á Húnrøði frænda sínum. Þá verðr þrǫng mikil; ok høggr Húnrøðr þá annat sinn til Odds, ok verðr at mis-hǫggum son Jóns er Eyjólfr hét, ok fékk þar bana. Ok þar vann Jón á húskarli Þórðar Ívarssonar er Þóroddr hét. Mart annarra manna varð þar sárt.

Nú fór Guðmundr við þat af manna-móti, at Guð hefndi óvinum hans, ok lét Jón þar son sinn fyrir Odds sakir; en Oddr varð sárr mjǫk; ok hlutusk þessi vandræði ǫll af Oddi. En Guð gætti svá Guðmundar, at hann hafði til þessa hvárki lagt orð né verk.

Hann ferr síðan norðr til Staðar til Þorgeirs biskups-sonar, ok er með honum um vetrinn í góðu yfirlæti; svá at hann váttaði þat síðan, at honum hefði enginn óskyldr maðr jafn-góðr þótt sem Þorgeirr.

Um várit eptir vóru borin mál á hendr Jóni Húnrøðarsyni um áverka af Þórði Ívarssyni; ok verðr Jón sekr um sumarit. En at málum veita þeir Þórði, Brandr biskup ok Þorgeirr son hans, frændr hans ok vinir; ok fjǫlmenna þeir norðan til féráns-dóma; ok urðu þau mál lǫgð undir gerð Brands biskups. En Þorgeirr biskups-son kvað þat skyldu fyrir sættum standa at eigi fylgði þar mál Guðmundar um sekð Koll-Odds ok bjargir; ok sýndi svá mikla ást ok einǫrð við hann í þessu, at enginn kostr var sætta ellar. Ok var þá sæzk á þat mál undir dóm biskups ok Þorgeirs.

Á þessum misserum var þat tíðenda, at þá féll Magnús konungr í Sogni Erlingsson, ok þá andaðisk Tumi Kolbeinsson. Þá brann bœrinn á Mǫðruvǫllum ok á Bakka í Miðfirði. Þá hafði Guðmundr þrjá ok tuttugu vetr.

Þetta sumar fór Guðmundr Arason til Alþingis, ok af því þingi suðr á Nes, til Magnúss Ámundasonar ok Þórfinns er síðarr varð ábóti, at heimboðum, ok með honum Gellir prestr Hǫskuldsson; ok var hann því eigi staddr við sáttar-fundinn [at Ásgeirs-á]. En er hann hafði verit [at] kynnis-vist suðr þar, þá ferr hann norðr til Staðar til Þorgeirs, ok er þar þau misseri, ok svá Ingimundr prestr fóstri hans.

Um várit eptir bregðr Þorgeirr búi sínu, ok snýr til útan-ferðar; ok rézk til skips í Eyjafirði. Þat skip átti Ǫgmundr rafa-kollr; hann var faðir Helga [prests] er síðan var biskup á Grœnlandi. Þar ferr til skips með honum Þórólfr prestr Snorrason, Þorsteinn ok Þorkell Eireks-synir, ok mart annat Íslenzkra manna. Þá átti bú at Stað sá maðr er Hesthǫfði hét, Gunnars son, ok son Guðrúnar Sæmundar dóttur systur Brands biskups. Þat sumar fór útan í Eyjafirði á ǫðru skipi Karl ábóti ok Ingimundr prestr Þorgeirsson ok Ǫgmundr Þorvarðsson, ok mart annat Íslenzkra manna.

Þenna vetr áðr andaðisk Einarr Þorgilsson at Staðarhóli. Þessi misseri hófusk Kuflungar. Týndisk Einarr kati ok mart góðra drengja með honum Allra-Heilagra-messu-dag. Ok þann vetr hljóp skriða austr í Geitdal; ok létusk átján menn. Ok hefir Guðmundr nú fjóra ok tuttugu vetr.

Þetta vár um Langa-fǫstu var Guðmundr vígðr til prests af Brandi biskupi fjórum nóttum eptir Gregorius-messu. En Ingimundr prestr gaf honum bœkr þær allar, er hann átti beztar ok fróðastar, ok messu-fǫt, at skilnaði þeirra. Ok skilðisk svá við hann, at hann var prestr, ok fullkominn í góðum siðum. Ok fóru þá í brott þeir menn tveir er hann unni mest, Ingimundr ok Þorgeirr.

Nú fara skip þessi útan í Eyjafirði, ok taka Nóreg, ok eru í Þrándheimi um vetrinn. Þorgeirr biskups-son er með Eysteini erkibiskupi; en Ingimundr prestr hafði bœjar-setu; ok er honum gefin Jóns-stúka at Krists-kirkju til sǫngs; en var hátíðir, um Jól ok Páska, með erkibiskupi, ok hafði góða virðing af honum. Um várit eptir fór Þorgeirr til Íslands ok félagar hans.

En Ingimundr prestr er eptir í Noregi, ok tekr Máríu-kirkju til sǫngs á staði, ok er þar tvá vetr. Ok er þat til marks, hve vel erkibiskupi reyndisk hans klerkdómr, at þá er Jón biskup inn fyrri, er Knútr var kallaðr, andaðisk á Grœnlandi, þá vildi Eysteinn erkibiskup vígja hann þangat til biskups; ok í því mátti metnaðarleysi hans vita ok varúð, at þat fékksk eigi af honum.

Þann vetr inn fyrsta, er Ingimundr prestr er útan, var Guðmundr vistum at Hofi hjá Grími mági sínum, þinga-prestr þar. Þenna vetr andaðisk Bǫðvarr Þórðarson ok Þorvarðr auðgi. Nú er Guðmundr hálf-þrítøgr.

Um sumarit í hafi tekr sótt Þorgeirr biskups-son, ok liggr þar til er þeir vóru landfastir. Þá vex sótt hans, er hann kemr á land, ok andaðisk tveim nóttum fyrir Máríu-messu fyrri; ok var lík hans fœrt til Hóla. Ok spyrr biskup eigi fyrr andlát hans, en þeir kómu þar með líkinu. Þau tíðendi þóttu mikil frændum hans ok vinum, ok þó biskupi mest. Ok svá [segir] Guðmundr Arason, at hann hefði einskis manns þess misst er honum þœtti jafn-mikit at missa; ok féll þat honum svá nær, at nálega mátti kalla, at hann skiptisk í allan annan mann. Hann var þá enn at Hofi.