Bókastaðir

An Old Norse Library
Chapter 1
Senn vóro æsirallir á þingi
ok ásyniorallar á máli,
ok um þat réðo,ríkir tívar,
hví væri Baldriballir draumar.
Upp reis Óðinn,alda gautr,
ok hann á Sleipnisǫðul um lagði:
reið hann niðr þaðanNiflheliar til,
mœtti hann hvelpi,þeim er ór helio kom.
Sá var blóðugrum brióst framan,
ok galdrs fǫðurgól um lengi;
fram reið Óðinn— foldvegr dunði —:
hann kom at hávoHeliar ranni.
Þá reið Óðinnfyr austan dyrr,
þar er hann vissivǫlo leiði:
nam hann vitugrivalgaldr kveða,
unz nauðig reis,nás orð um kvað:
‘Hvat er manna þat,mér ókunnra,
er mér hefir aukiterfit sinni?
var ek snivin snióviok slegin regni
ok drifin dǫggo:dauð var ek lengi.’
‘Vegtamr ek heiti,sonr em ek Valtams;
segðu mér ór helio— ek man ór heimi —:
hveim ero bekkirbaugom sánir,
flet fagrligaflóoð gulli?’
‘Hér stendr Baldriof brugginn miǫðr,
skírar veigar,liggr skiǫldr yfir,
en ásmegirí ofvæni.
Nauðug sagðak,nú mun ek segia.’
‘Þegiattu, vǫlva!þik vil ek fregna,
unz all kunna,vil ek enn vita:
hverr man Baldriat bana verða
ok Óðins sonaldri ræna?’
‘Hǫðr berr hávan*hróðrbarm þinig:
hann man Baldriat bana verða
ok Óðins sonaldri ræna.
Nauðug sagðak,nu mun ek þegia.’
‘Þegiattu, vǫlva!þik vil ek fregna,
unz all kunna,vil ek enn vita:
hverr man heipt Heðihefnt of vinna
eða Baldrs banaá bál vega?’
‘Rindr berr Válaí vestrsǫlom:
[sá man Óðins sonreinnættr vega,]
hǫnd um þværa,né hǫfuð kembir,
áðr á bál um berrBaldrs andskota.
Nauðug sagðak,nú mun ek þegia.’
‘Þegiattu, vǫlva!þik vil ek fregna,
unz all kunna,vil ek enn vita:
hveriar ro þær meyiar,er at muni gráta
ok á himin verpahálsa skautom?’
‘Ertattu Vegtamr,sem ek hugða:
heldr ertu Óðinn,alda gautr!’
‘Ertattu vǫlva,né vís kona:
heldr ertu þriggiaþursa móðir!’
‘Heim ríð þú, Óðinn,ok ver hróðigr!
Svá komit mannameirr aptr á vit,
er lauss Lokilíðr ór bǫndom
ok ragna rǫkriúfendr koma!’