Chapter 1
Frá Guðrúno. Guðrún gekk þá til sævar, er hon hafði drepit Atla. Gekk hon út á sæinn ok vildi fara sér. Hon mátti eigi søkkva. Rak hana yfir fiǫrðinn á land Iónakrs konungs. Hann fekk hennar.
Þeira synir vóro þeir Sǫrli ok Erpr ok Hamðir. Þar fœddiz upp Svanhildr, Sigurðar dóttir. Hon var gipt Iǫrmunrekk inum ríkia. Með hánom var Bikki. Hann réð þat, at Randvér, konungs sonr, skyldi taka hana. Þat sagði Bikki konungi. Konungr lét hengia Randvé, en troða Svanhildi undir hrossa fótom. En er þat spurði Guðrún, þá kvaddi hon sono sína.
Þá frá ek sennoslíðrfengligsta,
trauð mál, taliðaf trega stórom,
er harðhugoðhvatti at vígi,
grimmom orðom,Guðrún, sono.
trauð mál, taliðaf trega stórom,
er harðhugoðhvatti at vígi,
grimmom orðom,Guðrún, sono.
‘Hví sitið?hví sofið lífi?
hví tregrat ykkrteiti at mæla?
er Iǫrmunrekkryðra systur,
unga at aldri,ióm of traddi,
hvítom ok svǫrtom,á hervegi,
grám, gangtǫmom,Gotna hrossom!
hví tregrat ykkrteiti at mæla?
er Iǫrmunrekkryðra systur,
unga at aldri,ióm of traddi,
hvítom ok svǫrtom,á hervegi,
grám, gangtǫmom,Gotna hrossom!
Urðoa it glíkirþeim Gunnari,
né in heldr hugðir,sem var Hǫgni:
hennar myndoð ithefna leita,
ef it móð ættiðminna brœðra
eða harðan hugHúnkonunga!’
né in heldr hugðir,sem var Hǫgni:
hennar myndoð ithefna leita,
ef it móð ættiðminna brœðra
eða harðan hugHúnkonunga!’
Þá kvað þat Hamðir,inn hugomstóri:
‘Lítt myndir þúleyfa dáð Hǫgna,
þá er Sigurð vǫkþosvefni ór;
bœkr vóro þínar,inar bláhvíto,
roðnar í vers dreyra,fólgnar í valblóði.
‘Lítt myndir þúleyfa dáð Hǫgna,
þá er Sigurð vǫkþosvefni ór;
bœkr vóro þínar,inar bláhvíto,
roðnar í vers dreyra,fólgnar í valblóði.
†Urðo þérbrœðra hefndir
slíðrar ok sárar,er þú sono myrðir:
knættim allirIǫrmunrekki,
samhyggiendr,systur hefna!
slíðrar ok sárar,er þú sono myrðir:
knættim allirIǫrmunrekki,
samhyggiendr,systur hefna!
Berið hnossir framHúnkonunga!
hefir þú okkr hvattaat hiǫrþingi.’
hefir þú okkr hvattaat hiǫrþingi.’
Hlæiandi Guðrúnhvarf til skemmo,
kumbl konungaór kerom valði,
síðar brynior,ok sonom fœrði:
hlóðoz móðgirá mara bógo.
kumbl konungaór kerom valði,
síðar brynior,ok sonom fœrði:
hlóðoz móðgirá mara bógo.
Þá kvað þat Hamðir,inn hugomstóri:
‘†Svá komaz meirr aptr,móður at vitia,
Geir-Niǫrðr, hniginná Goðþióðo,
at þú erfiat ǫll oss drykkir,
at Svanhildiok sono þína.’
‘†Svá komaz meirr aptr,móður at vitia,
Geir-Niǫrðr, hniginná Goðþióðo,
at þú erfiat ǫll oss drykkir,
at Svanhildiok sono þína.’
Guðrún grátandi,Giúka dóttir,
gekk hon tregligaá tái sitia
ok at telia,tárughlýra,
móðug spiǫllá margan veg:
gekk hon tregligaá tái sitia
ok at telia,tárughlýra,
móðug spiǫllá margan veg:
‘Þriá vissa ek elda,þriá vissa ek arna,
var ek þrimr veromvegin at húsi:
einn var mér Sigurðrǫllom betri,
er brœðr mínirat bana urðo!
var ek þrimr veromvegin at húsi:
einn var mér Sigurðrǫllom betri,
er brœðr mínirat bana urðo!
†Svára sárasákat ek né kunna,
meirr þóttozmér um stríða,
er mik ǫðlingarAtla gáfo!
meirr þóttozmér um stríða,
er mik ǫðlingarAtla gáfo!
Húna hvassahét ek mér at rúnom;
máttigak bǫlvabœtr um vinna,
áðr ek hnóf hǫfuðaf Hniflungom.
máttigak bǫlvabœtr um vinna,
áðr ek hnóf hǫfuðaf Hniflungom.
Gekk ek til strandar,grǫm vark nornom,
vilda ek hrinda†stríð grið þeira —
hófo mik, né drekþo,hávar báror:
því ek land um sték,at lifa skyldak.
vilda ek hrinda†stríð grið þeira —
hófo mik, né drekþo,hávar báror:
því ek land um sték,at lifa skyldak.
Gekk ek á beð— hugðak mér fyrr betra! —
þriðia sinniþióðkonungi;
ól ek mér ióð,erfivǫrðo,
erfivǫrðo,Iónakrs sono.
þriðia sinniþióðkonungi;
ól ek mér ióð,erfivǫrðo,
erfivǫrðo,Iónakrs sono.
En um Svanhildisáto þýiar,
er ek minna barnabatst fullhugðak;
svá var Svanhildrí sal mínom,
sem væri sœmleitrsólar geisli!
er ek minna barnabatst fullhugðak;
svá var Svanhildrí sal mínom,
sem væri sœmleitrsólar geisli!
Gœdda ek gulliok guðvefiom,
áðr ek gæfakGoðþióðar til —
þat er mér harðazharma minna
of þann inn hvítahadd Svanhildar:
auri trǫddound ióa fótom!
áðr ek gæfakGoðþióðar til —
þat er mér harðazharma minna
of þann inn hvítahadd Svanhildar:
auri trǫddound ióa fótom!
En sá sárastr,er þeir Sigurð minn,
sigri ræntan,í sæing vógo,
en sá grimmastr,er þeir Gunnari,
fránir ormar,til fiǫrs skriðo,
en sá hvassastr,er til hiarta
konung óblauðankvikvan skáro;
sigri ræntan,í sæing vógo,
en sá grimmastr,er þeir Gunnari,
fránir ormar,til fiǫrs skriðo,
en sá hvassastr,er til hiarta
konung óblauðankvikvan skáro;
fiǫlð man ek bǫlva . . .
Beittu, Sigurðr,inn blakka mar,
hest inn hraðfœra,láttu hinig renna:
sitr eigi hérsnør né dóttir,
sú er Guðrúnogæfi hnossir!
Beittu, Sigurðr,inn blakka mar,
hest inn hraðfœra,láttu hinig renna:
sitr eigi hérsnør né dóttir,
sú er Guðrúnogæfi hnossir!
Minnztu, Sigurðr,hvat vit mæltom,
þá er vit á beðbæði sátom,
at þú myndir mín,móðugr! vitia,
halr! ór helio,en ek þín ór heimi?
þá er vit á beðbæði sátom,
at þú myndir mín,móðugr! vitia,
halr! ór helio,en ek þín ór heimi?
Hlaðið ér, iarlar,eikikǫstinn,
látið þann und himnihæstan verða:
megi brenna brióstbǫlvafullt eldr,
. . . . um hiartaþiðni sorgir!’
látið þann und himnihæstan verða:
megi brenna brióstbǫlvafullt eldr,
. . . . um hiartaþiðni sorgir!’
Iǫrlom ǫllomóðal batni,
snótom ǫllomsorg at minni,
at þetta tregrófum talit væri!
snótom ǫllomsorg at minni,
at þetta tregrófum talit væri!