Chapter 1
Herkia hét ambótt Atla; hon hafði verit frilla hans. Hon sagði Atla, at hon hefði sét Þióðrek ok Guðrúno bæði saman. Atli var þá allókátr. Þá kvað Guðrún:
‘Hvat er þér, Atli?— æ, Buðla sonr,
er þér hryggt í hug! —hví hlær þú æva?
Hitt myndi œðraiǫrlom þikkia,
at við menn mæltirok mik sæir!’
er þér hryggt í hug! —hví hlær þú æva?
Hitt myndi œðraiǫrlom þikkia,
at við menn mæltirok mik sæir!’
‘Tregr mik þat, Guðrún,Giúka dóttir,
er mér í hǫlloHerkia sagði,
at þit Þióðrekrund þaki svæfið
ok léttligalíni verðiz!’
er mér í hǫlloHerkia sagði,
at þit Þióðrekrund þaki svæfið
ok léttligalíni verðiz!’
‘Þér mun ek allz þesseiða vinna,
at inom hvítahelga steini,
at ek við Þióðmars sonþatki áttak,
er vǫrð né verrvinna knátti!
at inom hvítahelga steini,
at ek við Þióðmars sonþatki áttak,
er vǫrð né verrvinna knátti!
Nema ek hálsaðaheria stilli,
iǫfur óneisinn,eino sinni.
Aðrar vórookkrar spekior,
er vit hǫrmug tvauhnigom at rúnom!
iǫfur óneisinn,eino sinni.
Aðrar vórookkrar spekior,
er vit hǫrmug tvauhnigom at rúnom!
Hér kom Þióðrekrmeð þriá tøgo —
lifa þeir né einirþrír tigir manna!
Hnǫkto mik at brœðromok at brynioðom,
hnǫkto mik at ǫllomhaufuðniðiom!
lifa þeir né einirþrír tigir manna!
Hnǫkto mik at brœðromok at brynioðom,
hnǫkto mik at ǫllomhaufuðniðiom!
Sentu at Saxa,sunnmanna gram:
hann kann helgahver vellanda!’
hann kann helgahver vellanda!’
Siau hundroð mannaí sal gengo,
áðr kvæn konungsí ketil tœki.
áðr kvæn konungsí ketil tœki.
‘Kømra nú Gunnarr,kalliga ek Hǫgna,
séka ek síðansvása brœðr —
sverði myndi Hǫgnislíks harms reka:
nú verð ek siálf fyr miksynia lýta.’
séka ek síðansvása brœðr —
sverði myndi Hǫgnislíks harms reka:
nú verð ek siálf fyr miksynia lýta.’
Brá hon til botsbiǫrtom lófa —
ok hon upp um tókiarknasteina:
‘Sé nú seggir:sykn em ek orðin,
heilagliga,hvé siá hverr velli!’
ok hon upp um tókiarknasteina:
‘Sé nú seggir:sykn em ek orðin,
heilagliga,hvé siá hverr velli!’
Hló þá Atlahugr í briósti,
er hann heilar sáhendr Guðrúnar:
‘Nú skal Herkiatil hvers ganga,
sú er Guðrúnograndi vænti!’
er hann heilar sáhendr Guðrúnar:
‘Nú skal Herkiatil hvers ganga,
sú er Guðrúnograndi vænti!’
Sáat maðr armlikt,hverr er þat sáat,
hvé þar á Herkiohendr sviðnoðo!
Leiddo þá meyí mýri fúla —
svá þá Guðrúnsinna harma.
hvé þar á Herkiohendr sviðnoðo!
Leiddo þá meyí mýri fúla —
svá þá Guðrúnsinna harma.