Gunnarr ok Hǫgni tóko þá gullit allt, Fáfnis arf. Ófriðr var þá milli Giúkunga ok Atla. Kendi hann Giúkungom vǫld um andlát Brynhildar. Þat var til sætta, at þeir skyldo gipta hánom Guðrúno, ok gáfo henni óminnisveig at drekka, áðr hon iátti at giptaz Atla. Synir Atla vóro þeir Erpr ok Eitill. En Svanhildr var Sigurðar dóttir ok Guðrúnar.
Atli konungr bauð heim Gunnari ok Hǫgna ok sendi Vinga eða Knefrøð. Guðrún vissi vélar ok sendi með rúnom orð, at þeir skyldo eigi koma, ok til iartegna sendi hon Hǫgna hringinn Andvaranaut ok knýtti í vargshár. — Gunnarr hafði beðit Oddrúnar, systur Atla, ok gat eigi; þá fekk hann Glaumvarar. En Hǫgni átti Kostbero; þeira synir vóro þeir Sólarr ok Snævarr ok Giúki. — En er Giúkungar kómo til Atla, þá bað Guðrún sono sína, at þeir bæði Giúkungom lífs; en þeir vildo eigi. Hiarta var skorit ór Hǫgna, en Gunnarr settr í ormgarð. Hann sló hǫrpo ok svæfði ormana, en naðra stakk hann til lifrar.