Chapter 1
Eptir dauða Brynhildar vóro gǫr bál tvau, annat Sigurði, ok brann þat fyrr, en Brynhildr var á ǫðro brend, ok var hon í reið, þeiri er guðvefiom var tiǫldoð. Svá er sagt, at Brynhildr ók með reiðinni á helveg ok fór um tún, þar er gýgr nøkkor bió. Gýgrin kvað:
1 ‘Skaltu í gǫgnomganga eigi
grióti studdagarða mína!
Betr semði þérborða at rekia,
heldr en vitiavers annarrar!
grióti studdagarða mína!
Betr semði þérborða at rekia,
heldr en vitiavers annarrar!
2 Hvat skaltu vitiaaf Vallandi,
hvarfúst hǫfuð!húsa minna?
þú hefir, vár gullz,ef þik vita lystir,
mild, af hǫndommannz blóð þvegit!’
hvarfúst hǫfuð!húsa minna?
þú hefir, vár gullz,ef þik vita lystir,
mild, af hǫndommannz blóð þvegit!’
3 ‘Bregðu eigi mér,brúðr, ór steini,
þótt ek værakí víkingo!
Ek mun okkarœðri þikkia,
hvars menn øðliokkart kunno.’
þótt ek værakí víkingo!
Ek mun okkarœðri þikkia,
hvars menn øðliokkart kunno.’
4 ‘Þú vart, Brynhildr,Buðla dóttir,
heilli verstoí heim borin:
þú hefir Giúkaum glatat bǫrnom
ok búi þeirabrugðit góðo.’
heilli verstoí heim borin:
þú hefir Giúkaum glatat bǫrnom
ok búi þeirabrugðit góðo.’
5 ‘Ek mun segia þér,svinn, ór reiðo,
vitlaussi miǫk,ef þik vita lystir,
hvé gørðo mikGiúka arfar
ástalausaok eiðrofa!
vitlaussi miǫk,ef þik vita lystir,
hvé gørðo mikGiúka arfar
ástalausaok eiðrofa!
6 Lét hami várahugfullr konungr,
átta systra,und eik borit;
var ek vetra tólf,ef þik vita lystir,
er ek ungom grameiða seldak.
átta systra,und eik borit;
var ek vetra tólf,ef þik vita lystir,
er ek ungom grameiða seldak.
7 Héto mik allirí Hlymdǫlom
Hildi und hiálmi,hverr er kunni.
Hildi und hiálmi,hverr er kunni.
8 Þá lét ek gamlaná Goðþióðo
Hiálm-Gunnar næstheliar ganga;
gaf ek ungom sigrAuðo bróður:
þar varð mér Óðinnofreiðr um þat.
Hiálm-Gunnar næstheliar ganga;
gaf ek ungom sigrAuðo bróður:
þar varð mér Óðinnofreiðr um þat.
9 Lauk hann mik skiǫldomí Skatalundi,
rauðom ok hvítom,randir snurto;
þann bað hann slítasvefni mínom,
er hvergi lanzhræðask kynni.
rauðom ok hvítom,randir snurto;
þann bað hann slítasvefni mínom,
er hvergi lanzhræðask kynni.
10 Lét um sal minn,sunnanverðan,
hávan brennaher allz viðar;
þar bað hann einn þegnyfir at ríða,
þannz mér fœrði gull,þats und Fáfni lá.
hávan brennaher allz viðar;
þar bað hann einn þegnyfir at ríða,
þannz mér fœrði gull,þats und Fáfni lá.
11 Reið góðr Grana,gullmiðlandi,
þars fóstri minnfletiom stýrði;
einn þótti hann þarǫllom betri,
víkingr Dana,í verðungo.
þars fóstri minnfletiom stýrði;
einn þótti hann þarǫllom betri,
víkingr Dana,í verðungo.
12 Svófo vit ok unðomí sæing einni,
sem hann minn bróðirum borinn væri;
hvártki knáttihǫnd yfir annat
átta nóttomokkart leggia.
sem hann minn bróðirum borinn væri;
hvártki knáttihǫnd yfir annat
átta nóttomokkart leggia.
13 Því brá mér Guðrún,Giúka dóttir,
at ek Sigurðisvæfak á armi;
þar varð ek þess víss,er ek vildigak,
at þau vélto mikí verfangi!
at ek Sigurðisvæfak á armi;
þar varð ek þess víss,er ek vildigak,
at þau vélto mikí verfangi!
14 Muno við ofstríðallz til lengi
konor ok karlarkvikvir fœðask!
Vit skolom okkromaldri slíta
Sigurðr saman!Søkkstu, gýgiarkyn!’
konor ok karlarkvikvir fœðask!
Vit skolom okkromaldri slíta
Sigurðr saman!Søkkstu, gýgiarkyn!’