Chapter 1
Guðrún sat yfir Sigurði dauðom. Hon grét eigi sem aðrar konor, en hon var búin til at springa af harmi. Til gengo bæði konor ok karlar at hugga hana; en þat var eigi auðvelt. — Þat er sǫgn manna, at Guðrún hefði etit af Fáfnis hiarta ok hon skilði því fugls rǫdd. — Þetta er enn kveðit um Guðrúno:
Ár var, þats Guðrúngørðiz at deyia,
er hon sat sorgfullyfir Sigurði;
gørðit hon hiúfra,né hǫndom slá,
né kveina um,sem konor aðrar.
er hon sat sorgfullyfir Sigurði;
gørðit hon hiúfra,né hǫndom slá,
né kveina um,sem konor aðrar.
Gengo iarlaralsnotrir fram,
þeir er harz hugarhána lǫtto.
Þeygi Guðrúngráta mátti,
svá var hon móðug —myndi hon springa.
þeir er harz hugarhána lǫtto.
Þeygi Guðrúngráta mátti,
svá var hon móðug —myndi hon springa.
Sáto ítrariarla brúðir,
gulli búnar,fyr Guðrúno;
hver sagði þeirasinn oftrega,
þann er bitrastanum beðit hafði.
gulli búnar,fyr Guðrúno;
hver sagði þeirasinn oftrega,
þann er bitrastanum beðit hafði.
Þá kvað Giaflaug,Giúka systir:
‘Mik veit ek á moldomunar lausasta:
hefi ek fimm veraforspell beðit,
þriggia dœtra,þriggia systra,
átta brœðra — þó ek enn lifi!’
‘Mik veit ek á moldomunar lausasta:
hefi ek fimm veraforspell beðit,
þriggia dœtra,þriggia systra,
átta brœðra — þó ek enn lifi!’
Þeygi Guðrúngráta mátti,
svá var hon móðugat mǫg dauðan
ok harðhugoðum hrør fylkis.
svá var hon móðugat mǫg dauðan
ok harðhugoðum hrør fylkis.
Þá kvað þat Herborg,Húnalanz dróttning:
‘Hefi ek harðaraharm at segia:
mínir siau synirsunnan lanz,
verr inn átti,í val fello;
‘Hefi ek harðaraharm at segia:
mínir siau synirsunnan lanz,
verr inn átti,í val fello;
faðir ok móðir,fiórir brœðr,
þau á vágivindr of lék,
barði báravið borðþili.
þau á vágivindr of lék,
barði báravið borðþili.
Siálf skylda ek gǫfga,siálf skylda ek gǫtva,
siálf skylda ek hǫndlaherfǫr þeira.
Þat ek allt um beiðein misseri,
svá at mér maðr engimunar leitaði.
siálf skylda ek hǫndlaherfǫr þeira.
Þat ek allt um beiðein misseri,
svá at mér maðr engimunar leitaði.
Þá varð ek haptaok hernuma
sams misserissíðan verða;
skylda ek skreytaok skúa binda
hersis kvánhverian morgin.
sams misserissíðan verða;
skylda ek skreytaok skúa binda
hersis kvánhverian morgin.
Hon œgði méraf afbrýði,
ok hǫrðom mikhǫggom keyrði;
fann ek húsgumahvergi inn betra,
en húsfreyiohvergi verri!’
ok hǫrðom mikhǫggom keyrði;
fann ek húsgumahvergi inn betra,
en húsfreyiohvergi verri!’
Þeygi Guðrúngráta mátti,
svá var hon móðugat mǫg dauðan
ok harðhugoðum hrør fylkis.
svá var hon móðugat mǫg dauðan
ok harðhugoðum hrør fylkis.
Þá kvað þat Gullrǫnd,Giúka dóttir:
‘Fá kanntu, fóstra,þótt þú fróð sier,
ungo vífiannspiǫll bera!’
Varaði hon at hyliaum hrør fylkis.
‘Fá kanntu, fóstra,þótt þú fróð sier,
ungo vífiannspiǫll bera!’
Varaði hon at hyliaum hrør fylkis.
Svipti hon blæioaf Sigurði
ok vatt vengifyr vífs knéom:
‘Líttu á liúfan,leggðu munn við grǫn,
sem þú hálsaðirheilan stilli!’
ok vatt vengifyr vífs knéom:
‘Líttu á liúfan,leggðu munn við grǫn,
sem þú hálsaðirheilan stilli!’
Á leit Guðrúneino sinni:
sá hon dǫglings skǫrdreyra runna,
fránar siónirfylkis liðnar,
hugborg iǫfurshiǫrvi skorna.
sá hon dǫglings skǫrdreyra runna,
fránar siónirfylkis liðnar,
hugborg iǫfurshiǫrvi skorna.
Þá hné Guðrúnhǫll við bólstri,
haddr losnaði,hlýr roðnaði,
en regns dropirann niðr um kné.
haddr losnaði,hlýr roðnaði,
en regns dropirann niðr um kné.
Þá grét Guðrún,Giúka dóttir,
svá at tár flugo*tresk í gǫgnom,
ok gullo viðgæss í túni,
mærir fuglar,er mær átti.
svá at tár flugo*tresk í gǫgnom,
ok gullo viðgæss í túni,
mærir fuglar,er mær átti.
Þá kvað þat Gullrǫnd,Giúka dóttir:
‘Ykkar vissa ekástir mestar
manna allrafyr móld ofan!
Unðir þú hvárkiúti né inni,
systir mín,nema hiá Sigurði!’
‘Ykkar vissa ekástir mestar
manna allrafyr móld ofan!
Unðir þú hvárkiúti né inni,
systir mín,nema hiá Sigurði!’
‘Svá var minn Sigurðrhiá sonom Giúka,
sem væri geirlaukrór grasi vaxinn,
eða væri biartr steinná band dreginn,
iarknasteinnyfir ǫðlingom!
sem væri geirlaukrór grasi vaxinn,
eða væri biartr steinná band dreginn,
iarknasteinnyfir ǫðlingom!
Ek þótta okþióðans rekkom
hverri hærriHerians dísi;
nú em ek svá lítil,sem lauf síe
opt í iǫlstrom,at iǫfur dauðan!
hverri hærriHerians dísi;
nú em ek svá lítil,sem lauf síe
opt í iǫlstrom,at iǫfur dauðan!
Sakna ek í sessiok í sæingo
míns málvinar —valda megir Giúka!
Valda megir Giúkamíno bǫlvi
ok systr sinnarsárom gráti!
míns málvinar —valda megir Giúka!
Valda megir Giúkamíno bǫlvi
ok systr sinnarsárom gráti!
Svá ér um lýðalandi eyðið,
sem ér um unnoðeiða svarða!
Mana þú, Gunnarr,gullz um nióta;
þeir muno þér baugarat bana verða,
er þú Sigurðisvarðir eiða.
sem ér um unnoðeiða svarða!
Mana þú, Gunnarr,gullz um nióta;
þeir muno þér baugarat bana verða,
er þú Sigurðisvarðir eiða.
Opt var í túniteiti meiri,
þá er minn Sigurðrsǫðlaði Grana,
ok þeir Brynhildarbiðia fóro —
armrar véttar,illo heilli!’
þá er minn Sigurðrsǫðlaði Grana,
ok þeir Brynhildarbiðia fóro —
armrar véttar,illo heilli!’
Þá kvað þat Brynhildr,Buðla dóttir:
‘Vǫn sé sú véttrvers ok barna,
er þik, Guðrún,gráts um beiddi
ok þér í morgonmálrúnar gaf!’
‘Vǫn sé sú véttrvers ok barna,
er þik, Guðrún,gráts um beiddi
ok þér í morgonmálrúnar gaf!’
Þá kvað þat Gullrǫnd,Giúka dóttir:
‘Þegi þú, þióðleið!þeira orða!
urðr ǫðlingahefir þú æ verit,
rekr þik alda hverrillrar skepno,
sorg sárasiau konunga,
ok vinspellvífa mest!’
‘Þegi þú, þióðleið!þeira orða!
urðr ǫðlingahefir þú æ verit,
rekr þik alda hverrillrar skepno,
sorg sárasiau konunga,
ok vinspellvífa mest!’
Þá kvað þat Brynhildr,Buðla dóttir:
‘Veldr einn Atliǫllo bǫlvi,
of borinn Buðla,bróðir minn,
‘Veldr einn Atliǫllo bǫlvi,
of borinn Buðla,bróðir minn,
þá er vit í hǫllohúnskrar þióðar
eld á iǫfriormbeðs litom —
þess hefi ek gangsgoldit síðan,
þeirar sýnar,sáomk ey!’
eld á iǫfriormbeðs litom —
þess hefi ek gangsgoldit síðan,
þeirar sýnar,sáomk ey!’
Stóð hon und stoð,strengði hon *elvi;
brann Brynhildi,Buðla dóttur,
eldr ór augom,eitri fnœsti,
er hon sár um leitá Sigurði.
brann Brynhildi,Buðla dóttur,
eldr ór augom,eitri fnœsti,
er hon sár um leitá Sigurði.
Guðrún gekk þaðan á braut til skógar á eyðimerkr ok fór allt til Danmarkar ok var þar með Þóro, Hákonar dóttur, siau misseri.
Brynhildr vildi eigi lifa eptir Sigurð. Hon lét drepa þræla sína átta ok fimm ambóttir. Þá lagði hon sik sverði til bana, svá sem segir í Sigurðarkviðo inni skǫmmo.