Chapter 1
. . . hvat hefir Sigurðrtil saka unnit,
er þú frœknan villfiǫrvi næma?’
er þú frœknan villfiǫrvi næma?’
‘Mér hefir Sigurðrselda eiða,
eiða selda,alla logna:
þá vélti hann mik,er hann vera skyldi
allra eiðaeinn fulltrúi.’
eiða selda,alla logna:
þá vélti hann mik,er hann vera skyldi
allra eiðaeinn fulltrúi.’
‘Þik hefir Brynhildr,bǫl at gørva,
heiptar hvattan,harm at vinna!
Fyrman hon Guðrúnogóðra ráða,
en síðan þérsín at nióta.’
heiptar hvattan,harm at vinna!
Fyrman hon Guðrúnogóðra ráða,
en síðan þérsín at nióta.’
Sumir úlf sviðo,sumir orm sniðo,
sumir Gothormiaf gera deildo,
áðr þeir mætti,meins um lystir,
á horskom halhendr um leggia.
sumir Gothormiaf gera deildo,
áðr þeir mætti,meins um lystir,
á horskom halhendr um leggia.
Úti stóð Guðrún,Giúka dóttir,
ok hon þat orðaallz fyrst um kvað:
‘Hvar er nú Sigurðr,seggia dróttinn,
er frændr mínirfyrri ríða?’
ok hon þat orðaallz fyrst um kvað:
‘Hvar er nú Sigurðr,seggia dróttinn,
er frændr mínirfyrri ríða?’
Einn því Hǫgniandsvǫr veitti:
‘Sundr hǫfom Sigurðsverði hǫggvinn,
gnapir æ grár ióryfir gram dauðom!’
‘Sundr hǫfom Sigurðsverði hǫggvinn,
gnapir æ grár ióryfir gram dauðom!’
Þá kvað þat Brynhildr,Buðla dóttir:
‘Vel skoloð niótavápna ok landa!
Einn myndi Sigurðrǫllo ráða,
ef hann lengr litlolífi heldi.
‘Vel skoloð niótavápna ok landa!
Einn myndi Sigurðrǫllo ráða,
ef hann lengr litlolífi heldi.
Væria þat sœmt,at hann svá réði
Giúka arfiok gota mengi,
er hann fimm sonoat fólkræði,
gunnar fúsa,getna hefði!’
Giúka arfiok gota mengi,
er hann fimm sonoat fólkræði,
gunnar fúsa,getna hefði!’
Hló þá Brynhildr— bœr allr dunði —
eino sinniaf ǫllom hug:
Lengi skoloð niótalanda ok þegna,
er þér frœknan gramfalla létoð!’
eino sinniaf ǫllom hug:
Lengi skoloð niótalanda ok þegna,
er þér frœknan gramfalla létoð!’
Þá kvað þat Guðrún,Giúka dóttir:
‘Miǫk mælir þúmiklar firnar!
Gramir hafi Gunnar,gǫtvað Sigurðar!
Heiptgiarns hugarhefnt skal verða!’
‘Miǫk mælir þúmiklar firnar!
Gramir hafi Gunnar,gǫtvað Sigurðar!
Heiptgiarns hugarhefnt skal verða!’
Soltinn varð Sigurðrsunnan Rínar:
hrafn at meiðihátt kallaði:
‘Ykkr mun Atlieggiar rióða!
muno vígskáaof viða eiðar!’
hrafn at meiðihátt kallaði:
‘Ykkr mun Atlieggiar rióða!
muno vígskáaof viða eiðar!’
Fram var kvelda— fiǫlð var drukkit,
þá var hvívetnavilmál talit —,
sofnoðo allir,er í sæing kvómo,
einn vakþi Gunnarrǫllom lengr.
þá var hvívetnavilmál talit —,
sofnoðo allir,er í sæing kvómo,
einn vakþi Gunnarrǫllom lengr.
Fót nam at hrœra,fiǫlð nam at spialla,
hitt herglǫtuðrhyggia téði,
hvat þeir í bǫðvibáðir sǫgðo,
hrafn ey ok ǫrn,er þeir heim riðo.
hitt herglǫtuðrhyggia téði,
hvat þeir í bǫðvibáðir sǫgðo,
hrafn ey ok ǫrn,er þeir heim riðo.
Vaknaði Brynhildr,Buðla dóttir,
dís skiǫldunga,fyr dag litlo:
‘Hvetið mik eða letið mik— harmr er unninn! —
sorg at segiaeða svá láta!’
dís skiǫldunga,fyr dag litlo:
‘Hvetið mik eða letið mik— harmr er unninn! —
sorg at segiaeða svá láta!’
Þǫgðo allirvið því orði,
fár kunni þeimflióða látom,
er hon grátandigørðiz at segia,
þat er hlæiandihǫlða beiddi.
fár kunni þeimflióða látom,
er hon grátandigørðiz at segia,
þat er hlæiandihǫlða beiddi.
‘Hugða ek mér, Gunnarr,grimt í svefni,
svalt allt í sal,ættak sæing kalda,
en þú, gramr, riðir,glaums andvani,
fiǫtri fatlaðr,í fiánda lið:
svá mun ǫll yðorætt Niflunga
afli gengin —eroð eiðrofa!
svalt allt í sal,ættak sæing kalda,
en þú, gramr, riðir,glaums andvani,
fiǫtri fatlaðr,í fiánda lið:
svá mun ǫll yðorætt Niflunga
afli gengin —eroð eiðrofa!
Mantattu, Gunnarr,til gǫrva þat,
er þit blóði í sporbáðir rendoð!
Nú hefir þú hánom þat alltillo launat,
er hann fremstan sikfinna vildi!
er þit blóði í sporbáðir rendoð!
Nú hefir þú hánom þat alltillo launat,
er hann fremstan sikfinna vildi!
Þá reyndi þat,er riðit hafði,
móðigr, á vitmín at biðia,
hvé herglǫtuðrhafði fyrri
eiðom halditvið inn unga gram:
Benvǫnd of lét,brugðinn gulli,
margdýrr konungr,á meðal okkar:
eldi vóro eggiarútan gǫrvar,
en eitrdropominnan fáðar . . .’
móðigr, á vitmín at biðia,
hvé herglǫtuðrhafði fyrri
eiðom halditvið inn unga gram:
Benvǫnd of lét,brugðinn gulli,
margdýrr konungr,á meðal okkar:
eldi vóro eggiarútan gǫrvar,
en eitrdropominnan fáðar . . .’