Sigurðr reið upp á Hindarfiall ok stefndi suðr til Frakklanz. Á fiallino sá hann liós mikit, svá sem eldr brynni, ok liomaði af til himins. En er hann kom at, þá stóð þar skialdborg ok upp ór merki. Sigurðr gekk í skialdborgina ok sá, at þar lá maðr ok svaf með ǫllom hervápnom. Hann tók fyrst hiálminn af hǫfði hánom. Þá sá hann, at þat var kona. Brynian var fǫst, sem hon væri holdgróin. Þá reist hann með Gram frá hǫfuðsmátt bryniona í gǫgnom niðr, ok svá út í gǫgnom báðar ermar. Þá tók hann brynio af henni; en hon vaknaði ok settiz upp ok sá Sigurð ok mælti:
hverr feldi af mérfǫlvar nauðir?’
Hann svaraði:
hrafn hrælundir —hiǫrr Sigurðar!’
lǫng ero lýða læ!
Óðinn því veldr,er ek eigi máttak
bregða blunnstǫfom.’
Sigurðr settiz niðr ok spyrr hana nafns. Hon tók þá horn, fullt miaðar, ok gaf hánom minnisveig.
Heil nótt ok nipt!
Óreiðom augomlítið okkr þinig,
ok gefið sitiondom sigr!
Heil siá in fiǫlnýta fold!
Mál ok manvitgefið okkr mærom tveim
ok læknishendr, meðan lifom!’
Hon nefndiz Sigrdrífa ok var valkyria. Hon sagði, at tveir konungar bǫrðoz; hét annarr Hiálm-Gunnarr, hann var þá gamall ok inn mesti hermaðr, ok hafði Óðinn hánom sigri heitit; en
er vætr engivildi þiggia.’
Sigrdrífa feldi Hiálm-Gunnar í orrostonni. En Óðinn stakk hana svefnþorni í hefnd þess ok kvað hana aldri skyldo síðan sigr vega í orrosto ok kvað hana giptaz skyldo. ‘En ek sagðak hánom, at ek strengðak heit þar í mót at giptaz øngom þeim manni, er hræðaz kynni.’ Hann segir ok biðr hana kenna sér speki, er hon vissi tíðindi ór ǫllom heimom. Sigrdrífa kvað:
magni blandinnok megintíri;
fullr er hann lióðaok líknstafa,
góðra galdraok gamanrúna.
ok rísta á hialti hiǫrs,
sumar á véttrimom,sumar á valbǫstom,
ok nefna tysvar Tý.
vélit þik í tryggð, ef þú trúir;
á horni skal þær rístaok á handar baki
ok merkia á nagli Nauð.
ok verpa lauki í lǫg:
þá ek þat veit,at þér verðr aldri
meinblandinn miǫðr.
ok leysa kind frá konom;
á lófa þær skal rístaok of liðo spenna
ok biðia þá dísir duga.
á sundi seglmǫrom;
á stafni skal rístaok á stiórnar blaði
ok leggia eldi í ár:
fellat svá brattr brekiné svá blár unnir,
þó kømztu heill af hafi.
ok kunna sár at siá;
á berki skal þær rístaok á barri viðar,
þess er lúti austr limar.
heiptom gialdi harm.
þær um vindr,þær um vefr,
þær um setr allar saman,
á því þingi,er þióðir skolo
í fulla dóma fara.
geðsvinnari guma.
Þær of réð,þær of reist,
þær um hugði Hroptr,
af þeim legi,er lekit hafði
ór hausi Heiðdraupnis
ok ór horni Hoddrofnis.
hafði sér á hǫfði hiálm;
þá mælti Míms hǫfuð
fróðlikt it fyrsta orð,
ok sagði sanna stafi.
á eyra Árvakrsok á Alsvinnz hófi,
á því hvéli, er snýz†und reið Hrungnis,
á Sleipnis tǫnnomok á sleða fiǫtrom,
á úlfs klóomok á arnar nefi,
á blóðgom vængiomok á brúar sporði,
á lausnar lófaok á líknar spori,
í víni ok í virtriok á vilisessi,
á Gungnis oddiok á Grana briósti,
á nornar nagliok á nefi uglo:
ok hverfðar við inn helga mioð
ok sendar á víða vego;
þær ro með ásom,þær ro með álfom,
sumar með vísom vǫnom,
sumar hafa menzkir menn;
ok allar ǫlrúnar,
ok mætar meginrúnar,
hveim er þær kná óviltarok óspiltar
sér at heillom hafa —
nióttu, ef þú namt,
unz riúfaz regin!
hvassa vápna hlynr!
sǫgn eða þǫgnhafðu þér siálfr í hug —
ǫll ero mein of metin.’
emka ek með bleyði borinn!
Ástráð þínek vil ǫll hafa,
svá lengi, sem ek lifi!’
vammalauss verir;
síðr þú hefnir,þótt þeir sakar gøri;
þat kveða dauðom duga.
nema þann er saðr sie;
grimmar símarganga at tryggðrofi,
armr er vára vargr.
deilit við heimska hali;
þvíat ósviðr maðrlætr opt kveðin
verri orð, en viti.
þá þikkir þú með bleyði borinn
eða sǫnno sagðr —
hættr er heimiskviðr,
nema sér góðan geti —;
annars dagsláttu hans ǫndo farit
ok launa svá lýðom lygi!
vammafull, á vegi,
ganga er betra,en gista sé,
þótt þik nótt um nemi.
hvars skolo reiðir vega:
opt bǫlvísar konorsitia brauto nær,
þær er deyfa sverð ok sefa.
brúðir bekkiom á,
sifiar silfrslátaðu þínom svefni ráða,
teygiattu þér at kossi konor!
ǫlðrmál til ǫfug,
drukkinn deilaskalattu við dólgviðo;
margan stelr vín viti.
mǫrgom at móðtrega,
sumom at bana,sumom at bǫlstǫfom;
fiǫlð er, þat er fira tregr.
við hugfulla hali,
beriaz er betra,en brenna sé
inni auðstǫfom.
ok firraz flærðarstafi;
mey þú teygiat,né mannz kono,
né eggia ofgamans!
hvars þú a foldo finnr,
hvárts ero sóttdauðir,eða ero sædauðir,
eða ero vápndauðir verar.
þvá hendr ok hǫfuð,
kemba ok þerra,áðr í kisto fari,
ok biðia sælan sofa.
várom vargdropa,
hvártstu ert bróður bani,
eða hafir þú feldan fǫður:
úlfr er í ungom syni,
þótt hann sé gulli gladdr.
né harm in heldr;
vits ok vápnavant er iǫfri at fá,
þeim er skal fremstr með firom.
hvern veg at vinom.
Langt lífþikkiomkak lofðungs vita:
rǫmm ero róg of risin.’