Heim fór Sigurðr til Hiálpreks. Þá eggiaði Reginn Sigurð til at vega Fáfni. Sigurðr ok Reginn fóro upp á Gnitaheiði ok hitto þar slóð Fáfnis, þá er hann skreið til vats. Þar gørði Sigurðr grǫf mikla á veginom, ok gekk Sigurðr þar í. En er Fáfnir skreið af gullino, blés hann eitri, ok hraut þat fyrir ofan hǫfuð Sigurði. En er Fáfnir skreið yfir grǫfna, þá lagði Sigurðr hann með sverði til hiarta. Fáfnir hristi sik ok barði hǫfði ok sporði. Sigurðr hlióp ór grǫfinni, ok sá þá hvárr annan. Fáfnir kvað:
hverra ertu manna mǫgr?
er þú á Fáfni rauttþinn inn frána mæki:
stǫndomk til hiarta hiǫrr!’
Frá dauða Fáfnis. Sigurðr duldi nafns síns, fyrir því at þat var trúa þeira í forneskio, at orð feigs mannz mætti mikit, ef hann bǫlvaði óvin sínom með nafni. Hann kvað:
inn móðurlausi mǫgr;
fǫður ek ákka,sem fira synir,
geng ek æ einn saman!’
af hverio vartu undri alinn?’
ok mik siálfan it sama:
Sigurðr ek heiti— Sigmundr hét minn faðir —,
er hefk þik vápnom vegit!’
míno fiǫrvi at fara?
inn fráneygi sveinn!þú áttir fǫður bitran,
†aburnno skior a skeið.’
ok minn inn hvassi hiǫrr!
Fár er hvatr,er *hrøraz tekr,
ef í barnœsko er blauðr.’
sæit maðr þik vreiðan vega;
nú ertu haptrok hernuminn —
æ kveða bandingia bifaz!’
eigi em ek haptr,þótt ek væra hernumi;
þú fannt, at ek lauss lifi!’
en ek þér satt eitt segik:
it gialla gullok it glóðrauða fé,
þér verða þeir baugar at bana!’
æ til ins eina dags,
þvíat eino sinniskal alda hverr
fara til heliar heðan.’
ok ósvinnz apa;
í vatni þú drukknar,ef í vindi rœr:
allt er feigs forað.’
ok vel mart vita:
hveriar ro þær nornir,er nauðgǫnglar ro
ok kiósa mœðr frá mǫgom?’
eigot þær ætt saman;
sumar ero áskungar,sumar álfkungar,
sumar dœtr Dvalins.’
ok vel mart vita:
hvé sá hólmr heitir,er blanda hiǫrlegi
Surtr ok æsir saman?’
geirom leika goð;
Bilrǫst brotnar,er þeir á brott fara,
ok svima í móðo marir.
meðan ek um meniom lák;
einn rammarihugðomk ǫllom vera,
fannka ek svá marga mǫgo.’
hvars skolo vreiðir vega;
þá þat finnr,er með fleirom kømr,
at engi er einna hvatastr.’
miklom míns fǫður . . .’
ok gatst harðan hug;
heipt at meiriverðr hǫlða sonom,
at þann hiálm hafi.’
ok ríð heim heðan! —:
it gialla gullok it glóðrauða fé,
þér verða þeir baugar at bana.’
þess er í lyngvi liggr!
en þú, Fáfnir, liggí fiǫrbrotom,
þar er þik Hel hafi!’
hann mun okkr verða báðom at bana.
Fiǫr sitt látahygg ek at Fáfnir myni —
þitt varð nú meira megin!’
Reginn var á brott horfinn, meðan Sigurðr vá Fáfni, ok kom þá aptr, er Sigurðr strauk blóð af sverðino. Reginn kvað:
ok Fáfni um farit!
Manna þeira,er mold troða,
þik kveð ek óblauðastan alinn!’
sigtíva synir,
hverr óblauðastr er alinn;
margr er sá hvatr,er hiǫr ne rýðr
annars bríóstom í.’
er þú þerrir Gram á grasi;
bróður minnhefir þú beniaðan,
ok veld ek þó siálfr sumo.’
hélog fiǫll hinig;
fé ok fiǫrviréði sá inn fráni ormr,
nema þú frýðir mér hvats hugar.’
Þá gekk Reginn at Fáfni ok skar hiarta ór hánom með sverði, er Riðill heitir, ok þá drakk hann blóð ór undinni eptir:
ok halt Fáfnis hiarta við funa!
Eiskǫldek vil etin láta
ept þenna dreyra drykk.’
minn inn hvassa hiǫr;
afli mínoatta ek við orms megin,
meðan þú í lyngvi látt!’
inn aldna iǫtun,
ef þú sverz ne nytir,þess er ek siálfr gørða,
ok þíns ins hvassa hiǫrs!’
hvars vreiðir skolo vega,
þvíat hvatan mannek sé *harliga vega
með slævo sverði sigr.
í hildileik hafaz;
glǫðom er betra,en sé glúpnanda,
hvat sem at hendi kømr.’
Sigurðr tók Fáfnis hiarta ok steikþi á teini. En er hann hugði, at fullsteikt væri, ok freyddi sveitinn ór hiartano, þá tók hann á fingri sínom ok skyniaði, hvárt fullsteikt væri. Hann brann ok brá fingrinom í munn sér. En er hiartblóð Fáfnis kom á tungo hánom — ok skilði hann fuglsrǫdd. Hann heyrði, at igðor klǫkoðo á hrísino. — Igðan kvað:
Fáfnis hiartavið funa steikir;
spakr þœtti mérspillir bauga,
ef hann fiǫrsegafránan æti.’
vill tæla mǫg,þann er trúir hánom,
berr af reiðirǫng orð saman,
vill bǫlva smiðrbróður hefna.’
fara til heliar heðan!
Ǫllo gulliþá kná hann einn ráða,
fiǫlð, því er und Fáfni lá.’
ástráð mikityðvar systra;
hygði hann um sikok Hugin gleddi —
þar er mér úlfs vón,er ek eyro sék.’
sem ek hers iaðarhyggia myndak,
ef hann bróður lætrá brott komaz,
en hann ǫðrom hefraldrs of syniat.’
fiánda inn fólkská,
þar er Reginn liggr,er hann ráðinn hefr —
kannat hann við slíko at siá!’
ok af baugom búa:
þá mundu fiár,þess er Fáfnir réð,
einvaldi vera!’
mitt banorð bera,
þvíat þeir báðir brœðrskolo brálliga
fara til Heliar heðan!’
Sigurðr hió hǫfuð af Regin, ok þá át hann Fáfnis hiarta ok drakk blóð þeira beggia, Regins ok Fáfnis. Þá heyrði Sigurðr, hvar igðor mælto:
— era konungliktkvíða mǫrgo! —:
mey veit ek eina,myklo fegrsta,
gulli gœdda,ef þú geta mættir.
— fram vísa skǫpfólklíðondom —,
þar hefir dýrr konungrdóttur alna,
þá mundu, Sigurðr,mundi kaupa.
allr er hann útaneldi sveipinn;
þann hafa horskirhalir um gǫrvan
ór ódøkkomógnar lióma.
ok leikr yfirlindar váði;
Yggr stakk þorni:aðra feldi,
hǫrgefn, hali,en hafa vildi.
þá er frá vígiVingskorni reið;
máat sigrdrífarsvefni bregða,
skiǫldunga niðr,fyr skǫpom norna!’
Sigurðr reið eptir slóð Fáfnis til bœlis hans ok fann þat opit ok hurðir af iárni ok gætti; af iárni vóro ok allir timbrstokkar í húsino, en grafit í iǫrð niðr. Þar fann Sigurðr stórmikit gull ok fyldi þar tvær kistor. Þar tók hann ægishiálm ok gullbrynio ok sverðit Hrotta ok marga dýrgripi ok klyfiaði þar með Grana. En hestrinn vildi eigi fram ganga, fyrr en Sigurðr steig á bak hánom.