Sigmundr, Vǫlsungs sonr, var konungr á Frakklandi. Sinfiǫtli var elztr hans sona, annarr Helgi, þriði Hámundr. Borghildr, kona Sigmundar, átti bróður, er hét . . . . En Sinfiǫtli, stiúpsonr hennar, ok . . . . báðo einnar kono báðir, ok fyrir þá sǫk drap Sinfiǫtli hann.
En er hann kom heim, þá bað Borghildr hann fara á brott, en Sigmundr bauð henni fébœtr, ok þat varð hon at þiggia.
En at erfino bar Borghildr ǫl. Hon tók eitr, mikit horn fullt, ok bar Sinfiǫtla. En er hann sá í hornit, skilði hann, at eitr var í, ok mælti til Sigmundar: ‘Giǫróttr er drykkrinn, ái!’ Sigmundr tók hornit ok drakk af. — Svá er sagt at Sigmundr var harðgǫrr, at hvárki mátti hánom eitr granda útan né innan; en allir synir hans stóðozk eitr á hǫrund útan. — Borghildr bar annat horn Sinfiǫtla ok bað drekka, ok fór allt sem fyrr. Ok enn it þriðia sinn bar hon hánom hornit, ok þó ámælisorð með, ef hann drykki eigi af. Hann mælti enn sem fyrr við Sigmund. Hann sagði: ‘Láttu grǫn siá þá, sonr!’ Sinfiǫtli drakk ok varð þegar dauðr.
Sigmundr bar hann langar leiðir í fangi sér ok kom at firði einom mióvom ok lǫngom, ok var þar skip eitt lítit ok maðr einn á. Hann bauð Sigmundi far of fiǫrðinn. En er Sigmundr bar líkit út á skipit, þá var bátrinn hlaðinn. Karlinn mælti, at Sigmundr skyldi fara fyrir innan fiǫrðinn. Karl hratt út skipino ok hvarf þegar. —
Sigmundr dvalðiz lengi í Danmǫrk í ríki Borghildar, síðan er hann fekk hennar. Fór Sigmundr þá suðr í Frakkland, til þess ríkis, er hann átti þar. Þá fekk hann Hiǫrdísar, dóttur Eylima konungs. Þeira sonr var Sigurðr. Sigmundr konungr fell í orrosto fyrir Hundings sonom.
En Hiǫrdís giptiz þá Álfi, syni Hiálpreks konungs. Óx Sigurðr þar upp í barnœsko. — Sigmundr ok allir synir hans vóro langt um fram alla menn aðra um afl ok vǫxt ok hug ok alla atgørvi. Sigurðr var þó allra framarstr, ok hann kalla allir menn í fornfrœðom um alla menn fram ok gǫfgastan herkonunga.