Frá Vǫlundi. Níðuðr hét konungr í Svíþióð. Hann átti tvá sono ok eina dóttur; hon hét Bǫðvildr. Brœðr vóro þrír, synir Finnakonungs. Hét einn Slagfiðr, annarr Egill, þriði Vǫlundr. Þeir skriðo ok veiddo dýr. Þeir kvómo í Úlfdali ok gørðo sér þar hús. Þar er vatn, er heitir Úlfsiár. Snemma of morgin fundo þeir á vazstrǫndo konor þriár, ok spunno lín. Þar vóro hiá þeim álptarhamir þeira. Þat vóro valkyrior. Þar vóro tvær dœtr Hlǫðvés konungs, Hlaðguðr svanhvít ok Hervǫr alvitr; in þriðia var Ǫlrún, Kiárs dóttir af Vallandi. Þeir hǫfðo þær heim til skála með sér. Fekk Egill Ǫlrúnar, en Slagfiðr svanhvítrar, en Vǫlundr alvitrar. Þau bioggo siau vetr. Þá flugo þær at vitia víga ok kvómo eigi aptr. Þá skreið Egill at leita Ǫlrúnar. En Slagfiðr leitaði svanhvítrar. En Vǫlundr sat í Úlfdǫlom. Hann var hagastr maðr, svá at menn viti, í fornom sǫgom. Níðuðr konungr lét hann hǫndom taka, svá sem hér er um kveðit.
alvitr ungar,ørlǫg drýgia.
Þær á sævar strǫndsettoz at hvílaz,
drósir suðrœnar,dýrt lín spunno.
fǫgr mær fira,faðmi liósom.
Ǫnnor var Svanhvít,svanfiaðrar dró . . .
En in þriðia,þeira systir,
varði hvítanháls Vǫlundar.
en inn áttaallan þráðo,
en inn níundanauðr um skilði:
meyiar fýstozá myrkvan við,
alvitr ungar,ørlǫg drýgia.
Slagfiðr ok Egill,sali fundo auða;
gengo út ok innok um sáoz.
Austr skreið Egillat Ǫlrúno,
en suðr Slagfiðrat Svanhvíto;
Hann sló gull rauttvið gim *fastan,
lukþi hann alla*lindbauga vel.
Svá beið hann†sinnar lióssar
kvánar, ef hánomkoma gørði.
at einn Vǫlundrsat í Úlfdǫlom.
Nóttom fóro seggir,negldar vóro brynior,
skildir bliko þeiravið inn skarða mána.
gengo inn þaðanendlangan sal:
sá þeir á bastbauga dregna,
siau hundroð allra,er sá seggr átti.
fyr einn útan,er þeir af léto.
Kom þar af veiðiveðreygr skyti,
Vǫlundr, líðandium langan veg;
†hár brann hrísiallþurr fura,
viðr inn vinnþurri,fyr Vǫlundi.
álfa lióði,eins saknaði;
hugði hann, at hefðiHlǫðvés dóttir,
alvitr unga,væri hon aptr komin.
ok hann vaknaðivilia lauss:
vissi sér á hǫndomhǫfgar nauðir,
en á fótomfiǫtur um spentan.
*bestibyrsímaok mik bundo?’
‘Hvar gatstu, Vǫlundr,vísi álfa,
vára auraí Úlfdǫlom?’
fiarri hugða ek várt landfiǫllom Rínar.
Man ek, at vér meirimæti áttom,
er vér heil híuheima vórom;
kunn var Ǫlrún,Kiars dóttir.’
stóð á gólfi,stillti rǫddo:
‘Era sá nú hýrr,er ór holti ferr.’
Frá Vǫlundi ok Níðaði. Níðuðr konungr gaf dóttur sinni, Bǫðvildi, gullhring, þann er hann tók af bastino at Vǫlundar. En hann siálfr bar sverðit, er Vǫlundr átti. En dróttning kvað:
ok hann Bǫðvildarbaug um þekkir.
Ámun ero augoormi þeim inom frána.
Sníðið ér hannsinva magni
ok settið hann síðaní sævar stǫð!’
Svá var gǫrt, at skornar vóro sinar í knésfótom, ok settr í hólm einn, er þar var fyrir landi, er hét Sævarstaðr. Þar smíðaði hann konungi allz kyns gørsimar. Engi maðr þorði at fara til hans nema konungr einn.
Vǫlundr kvað:
þat er ek hvesta,sem ek hagazt kunna,
ok ek herðak,sem mér hœgst þótti!
Sá er mér, fránn mækir,æ fiarri borinn,
sékka ek þann Vǫlunditil smiðio borinn!
bíðka ek þess bót! —bauga rauða!’
vél gørði hann heldrhvatt Níðaði.
Drifo ungir tveirá dýr séa,
synir Níðaðar,í sævar stǫð.
Opin var illúð,er þeir í sáo.
Fiǫlð var þar menia,er þeim mǫgom *sýndiz,
at væri gull rauttok gørsimar.
Ykkr læt ek þat gullum gefit verða.
Segiða meyiomné salþióðom,
manni øngom,at it mik fyndið!’
bróðir á bróður:‘Gǫngom baug séa!’
Kómo til kisto,krǫfðo lukla.
Opin var illúð,er þeir í lito:
ok und fen fiǫtursfœtr um lagði.
En þær skálar,er und skǫrom vóro,
sveip hann útan silfri,seldi Níðaði;
sendi hann kunnigrikono Níðaðar;
en ór tǫnnomtveggia þeira
sló hann bríóstkringlor,sendi Bǫðvildi.
baugi at hrósa,er brotit hafði.
‘Þoriga ek at segia,nema þér einom.’
Vǫlundr kvað:
at feðr þínomfegri þikkir,
ok mœðr þinnimyklo betri,
ok siálfri þérat sama hófi.’
svá at hon í sessium sofnaði.
‘Nú hefi ek hefntharma minna,
allra nema einna,íviðgiarn!’
þeim er mik Níðaðarnámo rekkar!’
Hlæiandi Vǫlundrhófz at lopti.
Grátandi Bǫðvildrgekk ór eyio;
tregði fǫr friðilsok fǫður reiði.
ok hon inn um gekkendlangan sal.
En hann á salgarðsettiz at hvílaz:
‘Vakir þú, Níðuðr,Niára dróttinn?’
sofna ek minnztsíz mína sono dauða!
Kell mik í haufuð,kǫld ero mér ráð þín,
vilnomk ek þess nú,at ek við Vǫlund dœma.’
af heilom hvat varðhúnom mínom?’
at skips borðiok at skialdar rǫnd,
at mars bógiok at mækis egg,
at þú kveliatkván Vǫlundar
né brúði minniat bana verðir,
þótt vér kván eigim,þá er þér kunnið,
eða ióð eigiminnan hallar!
þar fiðr þú belgiblóði stokkna:
sneið ek af haufuðhúna þinna,
ok und fen fiǫtursfœtr um lagðak.
sveip ek utan silfri,senda ek Níðaði;
en ór augomiarknasteina
senda ek kunnigrikván Níðaðar;
sló ek bríóstkringlor,senda ek Bǫðvildi.
Nú gengr Bǫðvildrbarni aukin,
einga dóttirykkor beggia!’
né ek þik vilia, Vǫlundr,verr um *níta.
Erat svá maðr hár,at þik af hesti taki,
né svá ǫflugr,at þik ofan skióti,
þar er þú skollirvið ský uppi!’
en ókátr Níðuðrsat þá eptir.
bið þú Bǫðvildi,mey ina bráhvíto,
ganga fagrvariðvið fǫður rœða!’
sátoð it Vǫlundrsaman í hólmi?’
sáto vit Vǫlundrsaman í hólmi,
eina *ǫgurstund;æva skyldi!
Ek vætr hánomvinna kunnak,
ek vætr hánomvinna máttak.’