Chapter 1
Reiðr var þá Vingþórr,er hann vaknaði
ok síns hamarsum saknaði:
skegg nam at hrista,skǫr nam at dýia,
réð Iarðar burrum at þreifaz.
ok síns hamarsum saknaði:
skegg nam at hrista,skǫr nam at dýia,
réð Iarðar burrum at þreifaz.
Ok hann þat orðaallz fyrst um kvað:
‘Heyrðu nú, Loki,hvat ek nú mæli,
er eigi veitiarðar hvergi
né upphimins:áss er stolinn hamri!’
‘Heyrðu nú, Loki,hvat ek nú mæli,
er eigi veitiarðar hvergi
né upphimins:áss er stolinn hamri!’
Gengo þeir fagraFreyio túna,
ok hann þat orðaallz fyrst um kvað:
‘Muntu mér, Freyia,fiaðrhams léa,
ef ek minn hamarmættak hitta?’
ok hann þat orðaallz fyrst um kvað:
‘Muntu mér, Freyia,fiaðrhams léa,
ef ek minn hamarmættak hitta?’
Freyia kvað:
‘Þó mynda ek gefa þér,þótt ór gulli væri,
ok þó selia,at væri ór silfri.’
ok þó selia,at væri ór silfri.’
Fló þá Loki,fiaðrhamr dunði,
unz fyr útan komása garða,
ok fyr innan komiǫtna heima.
unz fyr útan komása garða,
ok fyr innan komiǫtna heima.
Þrymr sat á haugi,þursa dróttinn,
greyiom sínomgullbǫnd snøri
ok mǫrom sínommǫn iafnaði.
greyiom sínomgullbǫnd snøri
ok mǫrom sínommǫn iafnaði.
Þrymr kvað:
‘Hvat er með ásom?Hvat er með álfom?
Hví ertu einn kominní iǫtunheima?’
‘Illt er með ásom!Illt er með álfom!
Hefir þú Hlórriðahamar um fólginn?’
Hví ertu einn kominní iǫtunheima?’
‘Illt er með ásom!Illt er með álfom!
Hefir þú Hlórriðahamar um fólginn?’
‘Ek hefi Hlórriðahamar um fólginn,
átta rǫstomfyr iǫrð neðan!
Hann engi maðraptr um heimtir,
nema fœri mérFreyio at kvæn!’
átta rǫstomfyr iǫrð neðan!
Hann engi maðraptr um heimtir,
nema fœri mérFreyio at kvæn!’
Fló þá Loki,fiaðrhamr dunði,
unz fyr útan komiǫtna heima,
ok fyr innan komása garða.
Mœtti hann Þórmiðra garða,
ok þat hann orðaallz fyrst um kvað:
unz fyr útan komiǫtna heima,
ok fyr innan komása garða.
Mœtti hann Þórmiðra garða,
ok þat hann orðaallz fyrst um kvað:
‘Hefir þú ørindisem erfiði?
Segðu á loptilǫng tíðindi!
Opt sitiandasǫgor um fallaz,
ok liggiandilygi um bellir.’
Segðu á loptilǫng tíðindi!
Opt sitiandasǫgor um fallaz,
ok liggiandilygi um bellir.’
‘Hefi ek erfiðiok ørindi:
Þrymr hefir þinn hamarþursa dróttinn;
hann engi maðraptr um heimtir,
nema hánom fœriFreyio at kván.’
Þrymr hefir þinn hamarþursa dróttinn;
hann engi maðraptr um heimtir,
nema hánom fœriFreyio at kván.’
Ganga þeir fagraFreyio at hitta,
ok hann þat orðaallz fyrst um kvað:
‘Bittu þik, Freyia,brúðar líni!
vit skolom aka tvauí iǫtunheima.’
ok hann þat orðaallz fyrst um kvað:
‘Bittu þik, Freyia,brúðar líni!
vit skolom aka tvauí iǫtunheima.’
Reið varð þá Freyiaok fnásaði —
allr ása salrundir bifðiz,
stǫkk þat it miklamen Brísinga —:
‘Mik veitstu verðavergiarnasta,
ef ek ek með þérí iǫtunheima!’
allr ása salrundir bifðiz,
stǫkk þat it miklamen Brísinga —:
‘Mik veitstu verðavergiarnasta,
ef ek ek með þérí iǫtunheima!’
Senn vóro æsirallir á þingi,
ok ásyniorallar á máli,
ok um þat réðoríkir tívar,
hvé þeir Hlórriðahamar um sœtti.
ok ásyniorallar á máli,
ok um þat réðoríkir tívar,
hvé þeir Hlórriðahamar um sœtti.
Þá kvað þat Heimdallr,hvítastr ása,
vissi hann vel fram,sem vanir aðrir:
‘Bindo vér Þór þábrúðar líni!
hafi hann it miklamen Brísinga!
vissi hann vel fram,sem vanir aðrir:
‘Bindo vér Þór þábrúðar líni!
hafi hann it miklamen Brísinga!
látom und hánomhrynia lukla,
ok kvennváðirum kné falla,
en á brióstbreiða steina,
ok hagligaum hǫfuð typpom!’
ok kvennváðirum kné falla,
en á brióstbreiða steina,
ok hagligaum hǫfuð typpom!’
Þá kváð þat Þórr,þrúðugr áss:
‘Mik muno æsirargan kalla,
ef ek bindaz lætbrúðar líni!’
‘Mik muno æsirargan kalla,
ef ek bindaz lætbrúðar líni!’
Þá kvað þat Loki,Laufeyiar sonr:
‘Þegi þú, Þórr,þeira orða!
Þegar muno iǫtnarásgarð búa,
nema þú þinn hamarþér um heimtir.’
‘Þegi þú, Þórr,þeira orða!
Þegar muno iǫtnarásgarð búa,
nema þú þinn hamarþér um heimtir.’
Bundo þeir Þór þábrúðar líni
ok ino miklameni Brísinga,
léto und hánomhrynia lukla
ok kvennváðirum kné falla,
en á brióstbreiða steina
ok hagligaum hǫfuð typþo.
ok ino miklameni Brísinga,
léto und hánomhrynia lukla
ok kvennváðirum kné falla,
en á brióstbreiða steina
ok hagligaum hǫfuð typþo.
Þá kvað þat Loki,Laufeyiar sonr:
‘Mun ek ok með þérambótt vera:
vit skolom aka tvauí iǫtunheima!’
‘Mun ek ok með þérambótt vera:
vit skolom aka tvauí iǫtunheima!’
Senn vóro hafrarheim um reknir,
skyndir at skǫklom,skyldo vel renna.
Biǫrg brotnoðo,brann iǫrð loga:
ók Óðins sonrí iǫtunheima.
skyndir at skǫklom,skyldo vel renna.
Biǫrg brotnoðo,brann iǫrð loga:
ók Óðins sonrí iǫtunheima.
Þá kvað þat Þrymr,þursa dróttinn:
‘Standið upp, iǫtnar,ok stráið bekki!
Nú fœrið mérFreyio at kván,
Niarðar dótturór Nóatúnom!
‘Standið upp, iǫtnar,ok stráið bekki!
Nú fœrið mérFreyio at kván,
Niarðar dótturór Nóatúnom!
Ganga hér at garðigullhyrnðar kýr,
øxn alsvartir,iǫtni at gamni;
fiǫlð á ek meiðma,fiǫlð á ek menia:
einnar mér Freyioávant þikkir.’
øxn alsvartir,iǫtni at gamni;
fiǫlð á ek meiðma,fiǫlð á ek menia:
einnar mér Freyioávant þikkir.’
Var þar at kveldium komit snimma,
ok fyr iǫtnaǫl fram borit.
Einn át oxa,átta laxa,
krásir allar,þær er konor skyldo,
drakk Sifiar verrsáld þriú miaðar.
ok fyr iǫtnaǫl fram borit.
Einn át oxa,átta laxa,
krásir allar,þær er konor skyldo,
drakk Sifiar verrsáld þriú miaðar.
Þá kvað þat Þrymr,þursa dróttinn:
‘Hvar sáttu brúðirbíta hvassara?
Sáka ek brúðirbíta breiðara,
né inn meira miǫðmey um drekka!’
‘Hvar sáttu brúðirbíta hvassara?
Sáka ek brúðirbíta breiðara,
né inn meira miǫðmey um drekka!’
Sat in alsnotraambótt fyrir,
er orð um fannvið iǫtuns máli:
‘Át vætr Freyiaátta nóttom,
svá var hón óðfúsí iǫtunheima!’
er orð um fannvið iǫtuns máli:
‘Át vætr Freyiaátta nóttom,
svá var hón óðfúsí iǫtunheima!’
Laut und líno,lysti at kyssa,
en hann útan stǫkkendlangan sal:
‘Hví ero ǫndóttaugo Freyio?
þikki mér ór augomeldr of brenna!’
en hann útan stǫkkendlangan sal:
‘Hví ero ǫndóttaugo Freyio?
þikki mér ór augomeldr of brenna!’
Sat in alsnotraambótt fyrir,
er orð um fannvið iǫtuns máli:
‘Svaf vætr Freyiaátta nóttom,
svá var hon óðfúsí iǫtunheima!’
er orð um fannvið iǫtuns máli:
‘Svaf vætr Freyiaátta nóttom,
svá var hon óðfúsí iǫtunheima!’
Inn kom in armaiǫtna systir,
hin er brúðféarbiðia þorði:
‘Láttu þér af hǫndomhringa rauða,
ef þú ǫðlaz villástir mínar,
ástir mínar,alla hylli!’
hin er brúðféarbiðia þorði:
‘Láttu þér af hǫndomhringa rauða,
ef þú ǫðlaz villástir mínar,
ástir mínar,alla hylli!’
Þá kvað þat Þrymr,þursa dróttinn:
‘Berið inn hamar,brúði at vígia,
leggið Miǫllnií meyiar kné,
vígið okkr samanVárar hendi!’
‘Berið inn hamar,brúði at vígia,
leggið Miǫllnií meyiar kné,
vígið okkr samanVárar hendi!’
Hló Hlórriðahugr í brióst,
er harðhugaðrhamar um þekþi:
Þrym drap hann fyrstan,þursa dróttinn,
ok ætt iǫtunsalla lamði.
er harðhugaðrhamar um þekþi:
Þrym drap hann fyrstan,þursa dróttinn,
ok ætt iǫtunsalla lamði.
Drap hann ina ǫldnoiǫtna systur,
hin er brúðféarof beðit hafði;
hon skell um hlautfyr skillinga,
en hǫgg hamarsfyr hringa fiǫlð.
Svá kom Óðins sonrendr at hamri.
hin er brúðféarof beðit hafði;
hon skell um hlautfyr skillinga,
en hǫgg hamarsfyr hringa fiǫlð.
Svá kom Óðins sonrendr at hamri.