Frá Ægi ok goðom. Ægir, er ǫðro nafni hét Gymir, hann hafði búit ásom ǫl, þá er hann hafði fengit ketil inn mikla, sem nú er sagt. Til þeirar veitslo kom Óðinn ok Frigg, kona hans. Þórr kom eigi, þvíat hann var í austrvegi. Sif var þar, kona Þórs; Bragi ok Iðunn, kona hans; Týr var þar, hann var einhendr, Fenrisúlfr sleit hǫnd af hánom, þá er hann var bundinn. Þar var Niǫrðr ok kona hans, Skaði; Freyr ok Freyia; Víðarr, son Óðins; Loki var þar ok þiónustomenn Freys, Byggvir ok Beyla. Mart var þar ása ok álfa. Ægir átti tvá þiónustomenn, Fimafengr ok Eldir. Þar var lýsigull haft fyrir elzliós. Siálft barsk þar ǫl. Þar var griðastaðr mikill. Menn lofoðo miǫk, hverso góðir þiónustomenn Ægis vóro. Loki mátti eigi heyra þat, ok drap hann Fimafeng. Þá skóko æsir skiǫldo sína ok œpþo at Loka, ok elto hann braut til skógar, en þeir fóro at drekka.
Loki hvarf aptr ok hitti úti Eldi. Loki kvaddi hann:
feti gangir framarr:
hvat hér innihafa at ǫlmálom
sigtíva synir!’
Eldir kvað:
sigtíva synir:
ása ok álfa,er hér inni ero,
manngi er þér í orði vinr.’
Loki kvað:
á þat sumbl at siá;
iǫll ok áfofœri ek ása sonom,
ok blend ek þeim svá meini miǫð!’
Eldir kvað:
á þat sumbl at siá,
hrópi ok rógief þú eyss á holl regin:
á þér muno þau þerra þat!’
Loki kvað:
sáryrðom sakaz:
auðigr verðamun ek í andsvǫrom,
ef þú mælir til mart!’
Síðan gekk Loki inn í hǫllina. En er þeir sá, er fyrir vóro, hverr inn var kominn, þǫgnoðo þeir allir.
Loki kvað:
Loptr, um langan veg,
áso at biðia,at mér einn gefi
mæran drykk miaðar.
at þér mæla ne megoð?
sessa ok staðivelið mér sumbli at,
eða heitið mik heðan!’
Bragi kvað:
æsir aldregi,
þvíat æsir vito,hveim þeir alda skolo
gambansumbl um geta.’
Loki kvað:
blendom blóði saman?
ǫlvi bergialétstu eigi mundo,
nema okkr væri báðom borit.’
Óðinn kvað:
sitia sumbli at,
síðr oss Lokikveþi lastastǫfom
Ægis hǫllo í!’
Þa stóð Víðarr upp ok skenkþi Loka. En áðr hann drykki, kvaddi hann ásona:
ok ǫll ginnheilog goð!
nema sá einn áss,er innar sitr,
Bragi, bekkiom á!’
Bragi kvað:
ok bœtir þér svá baugi Bragi,
síðr þú ásomǫfund um gialdir:
gremðu eigi goð at þér!’
Loki kvað:
beggia vanr, Bragi:
ása ok álfa,er hér inni ero,
þú ert við víg varastr
ok skiarrastr við skot!’
Bragi kvað:
Ægis hǫll um kominn:
hǫfuð þittbæra ek í hendi mér —
lít ek þér þat fyr lygi!’
Loki kvað:
Bragi, bekkskrautuðr!
vega þú gakk,ef þú vreiðr sier —
hyggz vætr hvatr fyrir!’
Iðunn kvað:
ok allra óskmaga,
at þú Lokakveðira lastastǫfom
Ægis hǫllo í!’
Loki kvað:
vergiarnasta vera,
síztu arma þínalagðir, ítrþvegna,
um þinn bróðurbana!’
Iðunn kvað:
Ægis hǫllo í;
Braga ek kyrri,biórreifan,
vilkat ek, at it vreiðir vegiz!’
Gefion kvað:
sáryrðom sakaz?
†Loptski þat veit,at hann leikinn er
ok hann fiǫrgvall friá.†’
Loki kvað:
er þik glapþi at geði:
sveinn inn hvíti,er þér sigli gaf,
ok þú lagðir lær yfir!’
Óðinn kvað:
er þú fær þér Gefion at gremi,
þvíat aldar ørlǫghygg ek at hon ǫll um viti
iafngǫrla sem ek.’
Loki kvað:
deila víg með verom:
opt þú gaft,þeim er þú gefa skyldira,
inom slævorom, sigr.’
Óðinn kvað:
inom slævorom, sigr:
átta vetrvartu fyr iǫrð neðan
kýr mólkandi ok kona,
ok hefir þú þar bǫrn borit,
ok hugða ek þat args aðal.’
Loki kvað:
ok draptu á vétt sem vǫlor;
vitka líkifórtu verþióð yfir,
ok hugða ek þat args aðal.’
Frigg kvað:
segia seggiom frá,
hvat it æsir tveirdrýgðoð í árdaga;
firriz æ forn rǫk firar.’
Loki kvað:
ok hefir æ vergiǫrn verit,
er þá Véa ok Vilialétstu þér, Viðris kvæn,
báða í baðm um tekit.’
Frigg kvað:
Baldri líkan bur:
út þú ne kvœmirfrá ása sonom,
ok væri þá at þér vreiðom vegit!’
Loki kvað:
mína meinstafi:
ek því réð,er þú ríða sérat
síðan Baldr at sǫlom!’
Freyia kvað:
lióta leiðstafi:
ørlǫg Frigghygg ek at ǫll viti,
þótt hon siálfgi segi.’
Loki kvað:
era þér vamma vant:
ása ok álfa,er hér inni ero,
hverr hefir þinn hór verit.’
Freyia kvað:
ógott um gala;
reiðir ro þér æsirok ásynior,
hryggr muntu heim fara!’
Loki kvað:
ok meini blandin miǫk,
síztik at brœðr þínomstóðo blíð regin,
ok myndir þú þá, Freyia, frata.’
Niǫrðr kvað:
hós eða hvárs;
hitt er undr, er áss ragrer hér inn of kominn,
ok hefir sá bǫrn of borit!’
Loki kvað:
gíls um sendr at goðom;
Hymis meyiarhǫfðo þik at hlandtrogi
ok þér í munn migo.’
Niǫrðr kvað:
gísl um sendr at goðom:
þá ek mǫg gat,þann er manngi fiár,
ok þikkir sá ása iaðarr.’
Loki kvað:
munka ek því leyna lengr:
við systur þinnigatstu slíkan mǫg,
ok era þó óno verr.’
Týr kvað:
ása gǫrðom í;
mey hann ne grœtir,né mannz kono,
ok leysir ór hǫptom hvern.’
Loki kvað:
bera tilt með tveim:
handar innar hœgrimun ek hinnar geta,
er þér sleit Fenrir frá.’
Týr kvað:
bǫl er beggia þrá;
úlfgi hefir ok vel,er í bǫndom skal
bíða ragna røkkrs.’
Loki kvað:
at hon átti mǫg við mér;
ǫln né penninghafðir þú þess aldregi
vanréttis, vesall!’
Freyr kvað:
unz riúfaz regin:
því mundu næst,nema þú nú þegir,
bundinn, bǫlvasmiðr!’
Loki kvað:
ok seldir þitt svá sverð;
en er Muspellz synirríða Myrkvið yfir,
veitsta þú þá, vesall, hvé þú vegr.’
Byggvir kvað:
ok svá sællikt setr:
mergi smæramølða ek þá meinkráko
ok lemða alla í liðo.’
Loki kvað:
ok snapvíst snapir?
at eyrom Freysmundu æ vera
ok und kvernom klaka.’
Byggvir kvað:
goð ǫll ok gumar;
því em ek hér hróðugr,at drekka Hropts megir
allir ǫl saman.’
Loki kvað:
deila með mǫnnom mat;
ok þik í flets stráfinna ne mátto,
þá er vógo verar.’
Heimdallr kvað:
hví ne letskaðu, Loki?
þvíat ofdrykkiaveldr alda hveim,
er sína mælgi ne manat.’
Loki kvað:
it lióta líf um lagit:
aurgo bakiþú munt æ vera
ok vaka vǫrðr goða.’
Skaði kvað:
leika lausom hala,
þvíat þik á hiǫrvi skoloins hrímkalda magar
gǫrnom binda goð.’
Loki kvað:
gǫrnom binda goð:
fyrstr ok øfstrvar ek at fiǫrlagi,
þars vér á Þiaza þrifom.’
Skaði kvað:
þá er ér á Þiaza þrifoð:
frá mínom véomok vǫngom skolo
þér æ kǫld ráð koma.’
Loki kvað:
þá er þú léts mér á beð þinn boðit;
getit verðr oss slíks,ef vér gǫrva skolom
telia vǫmmin vór.’
Þá gekk Sif fram ok byrlaði Loka í hrímkálki miǫð ok mælti:
fullom forns miaðar,
heldr þú hana einalátir með ása sonom
vammalausa vera!’
Hann tók við horni ok drakk af:
vǫr ok grǫm at veri;
einn ek veit,svá at ek vita þikkiomk,
hór ok af Hlórriða,
ok var þat sá inn lævísi Loki.’
Beyla kvað:
heiman Hlórriða;
hann ræðr ró,þeim er rœgir hér
goð ǫll ok guma.’
Loki kvað:
ok meini blandin miǫk;
ókynian meirakoma með ása sonom;
ǫll ertu, deigia, dritin!’
Þá kom Þórr at ok kvað:
Miǫllnir, mál fyrnema:
herða klettdrep ek þér hálsi af,
ok verðr þá þíno fiǫrvi um farit!
Loki kvað:
hví þrasir þú svá, Þórr?
en þá þorir þú ekki,er þú skalt við úlfinn vega,
ok svelgr hann allan Sigfǫður.’
Þórr kvað:
Miǫllnir, mál fyrnema:
upp ek þér verpok á austrvega,
síðan þik manngi sér!’
Loki kvað:
segia seggiom frá,
síz í hanska þumlungihnúkþir þú, einheri,
ok þóttiska þú þá Þórr vera.’
Þórr kvað:
Miǫllnir, mál fyrnema:
hendi inni hœgridrep ek þik Hrungnis bana,
svá at þér brotnar beina hvat!’
Loki kvað:
þóttu hœtir hamri mér;
skarpar álarþótto þér Skrýmis vera,
ok máttira þú þá nesti ná,
ok svaltstu þá hungri heill.’
Þórr kvað:
Miǫllnir, mál fyrnema:
Hrungnis banimun þér í hel koma,
fyr nágrindr neðan!’
Loki kvað:
þats mik hvatti hugr;
en fyr þér einommun ek út ganga,
þvíat ek veit, at þú vegr.
síðan sumbl um gøra:
eiga þín ǫll,er hér inni er —
leiki yfir logi,
ok brenni þér á baki!’
Frá Loka. En eptir þetta falz Loki í Fránangrs forsi í lax líki. Þar tóko æsir hann. Hann var bundinn með þǫrmom sonar Nara. En Narfi, sonr hans, varð at vargi. Skaði tók eitrorm ok festi upp yfir annlit Loka: draup þar ór eitr. Sigyn, kona Loka, sat þar ok helt munnlaug undir eitrit. En er munnlaugin var full, bar hon út eitrit; en meðan draup eitrit á Loka. Þá kippþiz hann svá hart við, at þaðan af skalf iǫrð ǫll: þat ero nú kallaðir landskiálptar.