Chapter 1
Ár valtívarveiðar námo,
ok sumblsamir,áðr saðir yrði:
hristo teinaok á hlaut sáo:
fundo þeir at Ægisørkost vera.
ok sumblsamir,áðr saðir yrði:
hristo teinaok á hlaut sáo:
fundo þeir at Ægisørkost vera.
Sat bergbúi,barnteitr, fyrir,
miǫk glíkr megi*miskorblinda;
leit í augoYggs barn í þrá:
‘Þú skalt ásomopt sumbl gøra!’
miǫk glíkr megi*miskorblinda;
leit í augoYggs barn í þrá:
‘Þú skalt ásomopt sumbl gøra!’
Ǫnn fekk iǫtniorðbæginn halr,
hugði at hefndomhann næst við goð;
bað hann Sifiar versér fœra hver,
‘þannz ek ǫllom ǫlyðr of heita.’
hugði at hefndomhann næst við goð;
bað hann Sifiar versér fœra hver,
‘þannz ek ǫllom ǫlyðr of heita.’
Né þat máttomærir tívar
ok ginnreginof geta hvergi,
unz af tryggðomTýr Hlórriða
ástráð mikiteinom sagði:
ok ginnreginof geta hvergi,
unz af tryggðomTýr Hlórriða
ástráð mikiteinom sagði:
‘Býr fyr austanÉlivága
hundvíss Hymir,at himins enda;
á minn faðir,móðugr, ketil,
rúmbrugðinn hver,rastar diúpan.’
hundvíss Hymir,at himins enda;
á minn faðir,móðugr, ketil,
rúmbrugðinn hver,rastar diúpan.’
‘Veitstu, ef þiggiomþann lǫgvelli?’
‘Ef, vinr, vélarvit gørvom til!’
‘Ef, vinr, vélarvit gørvom til!’
Fóro driúgandag fráliga,
Ásgarði frá,unz til Egils kvómo —
hirði hann hafrahorngǫfgasta —,
hurfo at hǫllo,er Hymir átti.
Ásgarði frá,unz til Egils kvómo —
hirði hann hafrahorngǫfgasta —,
hurfo at hǫllo,er Hymir átti.
Mǫgr fann ǫmmo,miǫk leiða sér:
hafði hǫfðahundroð nío;
en ǫnnor gekk,algullin, fram,
brúnhvít, berabiórveig syni:
hafði hǫfðahundroð nío;
en ǫnnor gekk,algullin, fram,
brúnhvít, berabiórveig syni:
‘Áttniðr iǫtna,ek viliak ykkr,
hugfulla tvá,und hvera setia;
er minn friimǫrgo sinni
gløggr við gesti,gǫrr illz hugar.’
hugfulla tvá,und hvera setia;
er minn friimǫrgo sinni
gløggr við gesti,gǫrr illz hugar.’
En váskapaðrvarð síðbúinn,
harðráðr Hymir,heim af veiðom;
gekk inn í sal,glumðo iǫklar:
var karls, er kom,kinnskógr frørinn.
harðráðr Hymir,heim af veiðom;
gekk inn í sal,glumðo iǫklar:
var karls, er kom,kinnskógr frørinn.
‘Ver þú heill, Hymir,í hugom góðom!
Nú er sonr kominntil sala þinna,
sá er vit vættomaf vegi lǫngom.
Fylgir hánomHróðrs andskoti,
vinr verliða —Véorr heitir sá.
Nú er sonr kominntil sala þinna,
sá er vit vættomaf vegi lǫngom.
Fylgir hánomHróðrs andskoti,
vinr verliða —Véorr heitir sá.
Séðu, hvar sitiaund salar gafli,
svá forða sér,stendr súl fyrir!’
Sundr stǫkk súlafyr sión iǫtuns,
en afr í tvauáss brotnaði;
svá forða sér,stendr súl fyrir!’
Sundr stǫkk súlafyr sión iǫtuns,
en afr í tvauáss brotnaði;
stukko átta,en einn af þeim,
hverr harðsleginn,heill af þolli.
Fram gengo þeir,en forn iǫtunn
siónom leiddisinn annskota;
hverr harðsleginn,heill af þolli.
Fram gengo þeir,en forn iǫtunn
siónom leiddisinn annskota;
sagðit hánomhugr vel, þá er sá
gýgiar grœtiá gólf kominn.
Þar vóro þiórarþrír of teknir,
bað senn iǫtunnsióða ganga:
gýgiar grœtiá gólf kominn.
Þar vóro þiórarþrír of teknir,
bað senn iǫtunnsióða ganga:
hvern léto þeirhǫfði skemra
ok á seyðisíðan báro.
Át Sifiar verr,áðr sofa gengi,
einn með ǫlloøxn tvá Hymis:
ok á seyðisíðan báro.
Át Sifiar verr,áðr sofa gengi,
einn með ǫlloøxn tvá Hymis:
þótti háromHrungnis spialla
verðr Hlórriðavel fullmikill.
‘Munom at apniǫðrom verða
við veiðimatvér þrír lifa!’
verðr Hlórriðavel fullmikill.
‘Munom at apniǫðrom verða
við veiðimatvér þrír lifa!’
Véorr kvaz viliaá vág róa,
ef ballr iǫtunnbeitor gæfi.
‘Hverf þú til hiarðar,ef þú hug trúir,
briótr berg-Dana,beitor sœkia!
ef ballr iǫtunnbeitor gæfi.
‘Hverf þú til hiarðar,ef þú hug trúir,
briótr berg-Dana,beitor sœkia!
þess væntir mik,at þér myni
ǫgn af oxaauðfeng vera.’
Sveinn sýsligasveif til skógar,
þar er uxi stóð,alsvartr, fyrir;
ǫgn af oxaauðfeng vera.’
Sveinn sýsligasveif til skógar,
þar er uxi stóð,alsvartr, fyrir;
braut af þióriþurs ráðbani
hátún ofanhorna tveggia . . . . . .
‘Verk þikkia þínverri myklo,
kióla valdi,en þú kyrr sitir.’
. . . . .. . . . . . . . . .
. . . . .. . . . . . . . . .
hátún ofanhorna tveggia . . . . . .
‘Verk þikkia þínverri myklo,
kióla valdi,en þú kyrr sitir.’
. . . . .. . . . . . . . . .
. . . . .. . . . . . . . . .
Bað hlunngotahafra dróttinn
áttrunn apaútar fœra;
en sá iǫtunnsína talði
litla fýsiat róa lengra.
áttrunn apaútar fœra;
en sá iǫtunnsína talði
litla fýsiat róa lengra.
Dró meirr Hymir,móðugr, hvali
einn á ǫngliupp senn tvá;
en aptr í skutÓðni sifiaðr,
Véorr, við vélarvað gørði sér.
einn á ǫngliupp senn tvá;
en aptr í skutÓðni sifiaðr,
Véorr, við vélarvað gørði sér.
Egndi á ǫngul,sá er ǫldom bergr,
orms einbani,uxa hǫfði:
gein við agni,sú er goð fía,
umgiǫrð, neðan,allra landa.
orms einbani,uxa hǫfði:
gein við agni,sú er goð fía,
umgiǫrð, neðan,allra landa.
Dró diarfligadáðrakkr Þórr
orm eitrfáanupp at borði:
hamri kníðiháfiall skarar,
ofliótt, ofanúlfs hnitbróður.
orm eitrfáanupp at borði:
hamri kníðiháfiall skarar,
ofliótt, ofanúlfs hnitbróður.
Hreingálkn hlumðo,en hǫlkn þuto,
fór in fornafold ǫll saman . . . . .
søkþiz síðansá fiskr í mar . . . . . . .
fór in fornafold ǫll saman . . . . .
søkþiz síðansá fiskr í mar . . . . . . .
Óteitr iǫtunn,er þeir aptr røro,
svá at ár Hymirekki mælti —
veifði hann rœðiveðrs annars til —:
svá at ár Hymirekki mælti —
veifði hann rœðiveðrs annars til —:
‘Mundo um vinnaverk hálft við mik,
at þú heim hvalihaf til bœiar
eða flotbrúsafestir okkarn?’
at þú heim hvalihaf til bœiar
eða flotbrúsafestir okkarn?’
Gekk Hlórriði,greip á stafni,
vatt með austriupp lǫgfáki:
einn með áromok með austskoto
bar hann til bœiarbrimsvín iǫtuns,
ok holtriðahvert í gǫgnom.
vatt með austriupp lǫgfáki:
einn með áromok með austskoto
bar hann til bœiarbrimsvín iǫtuns,
ok holtriðahvert í gǫgnom.
Ok enn iǫtunnum afrendi,
þrágirni vanr,við Þór senti:
kvaðat mann ramman,þótt róa kynni,
krǫpturligan,nema kálk bryti.
þrágirni vanr,við Þór senti:
kvaðat mann ramman,þótt róa kynni,
krǫpturligan,nema kálk bryti.
En Hlórriði,er at hǫndom kom,
brátt lét brestabrattstein gleri:
sló hann sitiandisúlor í gǫgnom;
báro þó heilanfyr Hymi síðan.
brátt lét brestabrattstein gleri:
sló hann sitiandisúlor í gǫgnom;
báro þó heilanfyr Hymi síðan.
Unz þat in fríðafrilla kendi,
ástráð mikit,eitt, er vissi:
‘Drep við haus Hymis!hann er harðari,
kostmóðs iǫtuns,kálki hveriom.’
ástráð mikit,eitt, er vissi:
‘Drep við haus Hymis!hann er harðari,
kostmóðs iǫtuns,kálki hveriom.’
Harðr reis á kné,hafra dróttinn,
fœrðiz allraí ásmegin:
heill var karlihiálmstofn ofan,
en vínferill,valr, rifnaði.
fœrðiz allraí ásmegin:
heill var karlihiálmstofn ofan,
en vínferill,valr, rifnaði.
‘Mǫrg veit ek mætimér gengin frá,
er ek kálki séór kniám hrundit;’
karl orð um kvað:‘knákat ek segia
aptr ævagi:þú ert, ǫlðr, of heitt!
er ek kálki séór kniám hrundit;’
karl orð um kvað:‘knákat ek segia
aptr ævagi:þú ert, ǫlðr, of heitt!
Þat er til kostar,ef koma mættið
út ór óroǫlkiól hofi.’
Týr leitaðitysvar hrœra:
stóð at hvárohverr kyrr fyrir.
út ór óroǫlkiól hofi.’
Týr leitaðitysvar hrœra:
stóð at hvárohverr kyrr fyrir.
Faðir Móðafekk á þremi,
ok í gǫgnom steiggólf niðr í sal:
hóf sér á hǫfuð upphver Sifiar verr,
en á hælomhringar skullo.
ok í gǫgnom steiggólf niðr í sal:
hóf sér á hǫfuð upphver Sifiar verr,
en á hælomhringar skullo.
Fórot lengi,áðr líta nam
aptr Óðins sonreino sinni:
sá hann ór hreysommeð Hymi austan
fólkdrótt fara,fiǫlhǫfðaða.
aptr Óðins sonreino sinni:
sá hann ór hreysommeð Hymi austan
fólkdrótt fara,fiǫlhǫfðaða.
Hóf hann sér af herðomhver standanda,
veifði hann Miǫllni,morðgiǫrnom, fram,
ok hraunhvalihann alla drap.
veifði hann Miǫllni,morðgiǫrnom, fram,
ok hraunhvalihann alla drap.
Fórot lengi,áðr liggia nam
hafr Hlórriðahálfdauðr fyrir;
var skær skǫkulsskakkr á beini,
en því inn lævísiLoki um olli.
hafr Hlórriðahálfdauðr fyrir;
var skær skǫkulsskakkr á beini,
en því inn lævísiLoki um olli.
En ér heyrt hafið— hverr kann um þat
goðmálugragørr at skilia? —,
hver af hraunbúahann laun um fekk,
er hann bæði galtbǫrn sín fyrir.
goðmálugragørr at skilia? —,
hver af hraunbúahann laun um fekk,
er hann bæði galtbǫrn sín fyrir.
Þróttǫflugr komá þing goða,
ok hafði hver,þannz Hymir átti;
en véar hverianvel skolo drekka
ǫlðr at Ægis†eitt hǫrmeitið.
ok hafði hver,þannz Hymir átti;
en véar hverianvel skolo drekka
ǫlðr at Ægis†eitt hǫrmeitið.