Chapter 1
Þórr fór ór austrvegi ok kom at sundi eino. Ǫðrom megom sunzins var feriokarlinn með skipit. Þórr kallaði:
‘Hverr er sá sveinn sveina,er stendr fyr sundit handan?’
Hann svaraði:
‘Hverr er sá karl karla,er kallar um váginn?’
Þórr:
‘Ferðu mik um sundit,fœði ek þik á morgon;
meis hefi ek á baki,verðra matrinn betri!
át ek í hvíld,áðr ek heiman fór,
sildr ok hafra;saðr em ek enn þess.’
meis hefi ek á baki,verðra matrinn betri!
át ek í hvíld,áðr ek heiman fór,
sildr ok hafra;saðr em ek enn þess.’
Feriokarlinn:
‘Árligom verkomhrósar þú verðinom;
veitstattu fyrir gǫrla:
dǫpr ero þín heimkynni:dauð hygg ek at þín móðir sé.’
veitstattu fyrir gǫrla:
dǫpr ero þín heimkynni:dauð hygg ek at þín móðir sé.’
Þórr:
‘Þat segir þú nú,er hveriom þikkir
mest at vita,at mín móðir dauð sé!’
mest at vita,at mín móðir dauð sé!’
Feriokarlinn:
‘Þeygi er, sem þú þriú bú góð eigir:
berbeinn þú stendr,ok hefir brautinga gørvi,
þatki, at þú hafir brœkr þínar.’
berbeinn þú stendr,ok hefir brautinga gørvi,
þatki, at þú hafir brœkr þínar.’
Þórr:
‘Stýrðu hingat eikionni!ek mun þér stǫðna kenna —
eða hverr á skipit,er þú heldr við landit?’
eða hverr á skipit,er þú heldr við landit?’
Feriokarlinn:
‘Hildólfr sá heitir,er mik halda bað,
rekkr inn ráðsvinni,er býr í Ráðseyiarsundi;
baðat hann hlennimenn flytiaeða hrossa þiófa,
góða eina,ok þá er ek gǫrva kynna:
segðu til nafns þíns,ef þú vill um sundit fara!’
rekkr inn ráðsvinni,er býr í Ráðseyiarsundi;
baðat hann hlennimenn flytiaeða hrossa þiófa,
góða eina,ok þá er ek gǫrva kynna:
segðu til nafns þíns,ef þú vill um sundit fara!’
Þórr:
‘Segia mun ek til nafns míns,þótt ek sekr síak,
ok til allz øðlis:ek em Óðins sonr,
Meila bróðir,en Magna faðir,
þrúðvaldr goða:við Þór knáttu hér dœma!
Hins vil ek nú spyria,hvat þú heitir!’
ok til allz øðlis:ek em Óðins sonr,
Meila bróðir,en Magna faðir,
þrúðvaldr goða:við Þór knáttu hér dœma!
Hins vil ek nú spyria,hvat þú heitir!’
Feriokarlinn:
‘Hárbarðr ek heiti,hylk um nafn sialdan.’
Þórr:
‘Hvat skaltu of nafn hylia,nema þú sakar eigir?’
Feriokarlinn:
‘En þótt ek sakar eiga,fyr slíkom, sem þú ert,
þá mun ek forða fiǫrvi míno,nema ek feigr sía.’
þá mun ek forða fiǫrvi míno,nema ek feigr sía.’
Þórr:
‘Harm liótanmér hykk í því,
at vaða um váginn til þínok væta ǫgur minn;
skylda ek launakǫgursveini þínom
kanginyrði,ef ek komomk yfir sundit!’
at vaða um váginn til þínok væta ǫgur minn;
skylda ek launakǫgursveini þínom
kanginyrði,ef ek komomk yfir sundit!’
Feriokarlinn:
‘Hér mun ek standaok þín heðan bíða;
fanntaðu mann inn harðaraat Hrungni dauðan!’
fanntaðu mann inn harðaraat Hrungni dauðan!’
Þórr:
‘Hins viltu nú geta,er vit Hrungnir deildom,
sá inn stórúðgi iǫtunn,er ór steini var hǫfuðit á;
þó lét ek hann fallaok fyrir hníga.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?’
sá inn stórúðgi iǫtunn,er ór steini var hǫfuðit á;
þó lét ek hann fallaok fyrir hníga.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?’
Feriokarlinn:
‘Var ek með Fiǫlvarifimm vetr alla,
í ey þeiri,er Algrœn heitir;
vega vér þar knáttomok val fella,
margs at freista,mans at kosta.’
í ey þeiri,er Algrœn heitir;
vega vér þar knáttomok val fella,
margs at freista,mans at kosta.’
Þórr:
‘Hverso snúnoðo yðr konor yðrar?’
Feriokarlinn:
‘Sparkar átto vér konor,ef oss at spǫkom yrði;
horskar átto vér konor,ef oss hollar væri:
þær ór sandisíma undo
ok ór dali diúpom
grund um grófo;
varð ek þeim einn ǫllomøfri at ráðom:
hvílda ek hiá þeim systrom siau
ok hafða ek geð þeira allt ok gaman.
Hvat vanntu þá meðan, Þórr?’
horskar átto vér konor,ef oss hollar væri:
þær ór sandisíma undo
ok ór dali diúpom
grund um grófo;
varð ek þeim einn ǫllomøfri at ráðom:
hvílda ek hiá þeim systrom siau
ok hafða ek geð þeira allt ok gaman.
Hvat vanntu þá meðan, Þórr?’
Þórr:
‘Ek drap Þiaza,inn þrúðmóðga iǫtun,
upp ek varp augomAlvalda sonar
á þann inn heiða himin:
þau ero merki mestminna verka,
þau er allir mennsíðan um sé.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?’
upp ek varp augomAlvalda sonar
á þann inn heiða himin:
þau ero merki mestminna verka,
þau er allir mennsíðan um sé.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?’
Feriokarlinn:
‘Miklar manvélarek hafða við myrkriðor,
þá er ek vélta þær frá verom;
harðan iǫtunek hugða Hlébarð vera:
gaf hann mér gambantein,
en ek vélta hann ór viti.’
þá er ek vélta þær frá verom;
harðan iǫtunek hugða Hlébarð vera:
gaf hann mér gambantein,
en ek vélta hann ór viti.’
Þórr:
‘Illom hugalaunaðir þú þá góðar giafar.’
Feriokarlinn:
‘Þat hefir eik,er af annarri skefr;
um sik er hverr í slíko!
Hvat vanntu þá meðan, Þórr?’
um sik er hverr í slíko!
Hvat vanntu þá meðan, Þórr?’
Þórr:
‘Ek var austrok iǫtna barðag,
brúðir bǫlvísar,er til biargs gengo;
mikil myndi ætt iǫtna,ef allir lifði,
vætr myndi mannaund miðgarði!
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?’
brúðir bǫlvísar,er til biargs gengo;
mikil myndi ætt iǫtna,ef allir lifði,
vætr myndi mannaund miðgarði!
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?’
Feriokarlinn:
‘Var ek á Vallandiok vígom fylgðag,
atta ek iǫfrom,en aldri sættak;
Óðinn á iarla,þá er í val falla,
en Þórr á þræla kyn!’
atta ek iǫfrom,en aldri sættak;
Óðinn á iarla,þá er í val falla,
en Þórr á þræla kyn!’
Þórr:
‘Óiafnt skiptaer þú myndir með ásom liði,
ef þú ættir vilgi mikils vald.’
ef þú ættir vilgi mikils vald.’
Feriokarlinn:
‘Þórr á afl œrit,en ekki hiarta:
af hræzlo ok hugbleyðiþér var í hanzka troðit
ok þóttiska þú þá Þórr vera!
hvárki þú þá þorðirfyr hræzlo þinni
hniósa né físa,svá at Fialarr heyrði.’
af hræzlo ok hugbleyðiþér var í hanzka troðit
ok þóttiska þú þá Þórr vera!
hvárki þú þá þorðirfyr hræzlo þinni
hniósa né físa,svá at Fialarr heyrði.’
Þórr:
‘Hárbarðr inn ragi!ek mynda þik í hel drepa,
ef ek mætta seilaz um sund!’
ef ek mætta seilaz um sund!’
Feriokarlinn:
‘Hvat skyldir þú um sund seilaz,er sakir ro allz øngar? —
Hvat vanntu þá meðan, Þórr?’
Hvat vanntu þá meðan, Þórr?’
Þórr:
‘Ek var austrok ána varðak,
þá er mik sóttoþeir Svárangs synir;
grióti þeir mik bǫrðo— gagni urðo þeir þó lítt fegnir —,
þó urðo þeir mik fyrrifriðar at biðia.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?’
þá er mik sóttoþeir Svárangs synir;
grióti þeir mik bǫrðo— gagni urðo þeir þó lítt fegnir —,
þó urðo þeir mik fyrrifriðar at biðia.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?’
Feriokarlinn:
‘Ek var austrok við einhveria dœmðak,
lék ek við ina línhvítook launþing háðak,
gladdak ina gullbiǫrto,gamni mær unði.’
lék ek við ina línhvítook launþing háðak,
gladdak ina gullbiǫrto,gamni mær unði.’
Þórr:
‘Góð átto þér mankynni þar þá.’
Feriokarlinn:
‘Liðs þínsværa ek þá þurfi, Þórr,
at ek helda þeiri inni línhvíto mey.’
at ek helda þeiri inni línhvíto mey.’
Þórr:
‘Ek mynda þér þá þat veita,ef ek viðr of kœmiz!’
Feriokarlinn:
‘Ek mynda þér þá trúa,nema þú mik í tryggð véltir!’
Þórr:
‘Emkat ek sá hælbítrsem húðskór forn á vár.’
Feriokarlinn:
‘Hvat vanntu þá meðan, Þórr?’
Þórr:
‘Brúðir berserkiabarðak í Hléseyio;
þær hǫfðo verst unnit:vilta þióð alla.’
þær hǫfðo verst unnit:vilta þióð alla.’
Feriokarlinn:
‘Klæki vanntu þá, Þórr,er þú á konom barðir.’
Þórr:
‘Vargynior þat vóro,en varla konor!
skeldo skip mitt,er ek skorðat hafðak,
œgðo mér iárnlurki,en elto Diálfa.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?’
skeldo skip mitt,er ek skorðat hafðak,
œgðo mér iárnlurki,en elto Diálfa.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?’
Feriokarlinn:
‘Ek vark í hernom,er hingat gørðiz
gnæfa gunnfana, geir at rióða.’
gnæfa gunnfana, geir at rióða.’
Þórr:
‘Þess viltu nú geta, er þú fórt oss *ólubann at bióða!’
Feriokarlinn:
‘Bœta skal þér þat þá *munda baugi, sem iafnendr
unno, þeir er okkr vilia sætta.’
unno, þeir er okkr vilia sætta.’
Þórr:
‘Hvar namtu þessiin hnœfiligo orð,
er ek heyrða aldregiin hnœfiligri?’
er ek heyrða aldregiin hnœfiligri?’
Feriokarlinn:
‘Nam ek at mǫnnomþeim inom aldrœnom,
er búa í heimis skógom.’
er búa í heimis skógom.’
Þórr:
‘Þó gefr þú gott nafn dysiom, er þú kallar heimis skóga!’
Feriokarlinn:
‘Sva dœmi ek um slíkt far.’
Þórr:
‘Orðkringi þínmun þér illa koma,
ef ek ræð á vág at vaða!
úlfi hærahygg ek þik œpa muno,
ef þú hlýtr af hamri hǫgg!’
ef ek ræð á vág at vaða!
úlfi hærahygg ek þik œpa muno,
ef þú hlýtr af hamri hǫgg!’
Feriokarlinn:
‘Sif á hó heima,hans muntu fund vilia,
þann muntu þrek drýgia,þat er þér skyldara!’
þann muntu þrek drýgia,þat er þér skyldara!’
Þórr:
‘Mælir þú at munnz ráði,svá at mér skyldi verst þikkia,
halr inn hugblauði!hygg ek, at þú liúgir.’
halr inn hugblauði!hygg ek, at þú liúgir.’
Feriokarlinn:
‘Satt hygg ek mik segia;seinn ertu at fǫr þinni;
langt myndir þú nú kominn, Þórr,ef þú litom fœrir!’
langt myndir þú nú kominn, Þórr,ef þú litom fœrir!’
Þórr:
‘Hárbarðr inn ragi!heldr hefir þú nú mik dvalðan!’
Feriokarlinn:
‘Ása-Þórsek hugða aldregi mundo
glepia féhirði farar.’
glepia féhirði farar.’
Þórr:
‘Ráð mun ek þér nú ráða:ró þú hingat bátinom,
hættom hœtingi,hittu fǫður Magna!’
hættom hœtingi,hittu fǫður Magna!’
Feriokarlinn:
‘Farðu firr sundi!þér skal fars synia.’
Þórr:
‘Vísa þú mér nú leiðina,allz þú vill mik eigi um váginn feria!’
Feriokarlinn:
‘Lítit er at symia;langt er at fara:
stund er til stokksins,ǫnnor er til steinsins,
haltu svá til vinstra vegsins,unz þú hittir Verland;
þar mun Fiǫrgynhitta Þór, son sinn,
ok mun hon kenna hánom áttunga brautirtil Óðins landa.’
stund er til stokksins,ǫnnor er til steinsins,
haltu svá til vinstra vegsins,unz þú hittir Verland;
þar mun Fiǫrgynhitta Þór, son sinn,
ok mun hon kenna hánom áttunga brautirtil Óðins landa.’
Þórr:
‘Mun ek taka þangat í dag?’
Feriokarlinn:
‘Taka við víl ok erfiði at upprennandi sólo, er ek get þána.’
Þórr:
‘Skamt mun nú mál okkat,er þú vill skœtingo einni svara;
launa mun ek þér farsynion,ef vit finnomk í sinn annat!’
launa mun ek þér farsynion,ef vit finnomk í sinn annat!’
Feriokarlinn:
‘Farðu nú,þars þik hafi allan gramir!’