Bókastaðir

Konúngr nærr sex tigi hundraða manna, en Haraldr fimtán hundruð manna. Þessir höfðíngjar vóru með Haraldi: Kriströðr bróðir hans, Rögnvaldr jarl, Íngimarr af Aski, Þjóstólfr Álason, ok Sölmundr. Magnús konúngr fekk sigr, en Haraldr konúngr flýði.Magnús konúngr fèkk sigr, en Haraldr konúngr flýði. Þar fell Kriströðr, ok Íngimarr.Þar fèll Kriströðr, ok Íngimarr. Hann kvað vísu þessa

Haraldr konúngr flýði austr í Vík til skipa sinna, ok fór suðr til Danmerkr á fund Eireks konúngs eymuna; hann veitti honum Halland til yfirsóknar ok átta langskip reiðalaus. Þjóstólfr Álason seldi jarðir sínar til skipa ok vápna, ok sótti til Haralds konúngs suðr til Danmerkr of haustið. Haraldr konúngr kom at Jólum til Björgynjar, ok lá í Flóru-vágum of Jólin. En eptir Jólin leggja þeir til bæjarins, ok varð þar lítil viðtaka; varð Magnús konúngr handtekinn á skipi sínu ok meiddr, en Haraldr konúngr tók land allt undir sik. En of várit eptir endr-nýjaði Haraldr konúngr gjöfina við Rögnvald um Eyjarnar ok svá jarls-nafnit.

Þat ráð gjörði Kolr at senda menn til Orkneyja þegar eptir þetta; ok beiddi Pál jarl, at hann gæfi upp hálfar Eyjarnar, svá sem Haraldr konúngr hafði gefit honum; skyldi ok þá takast með þeim vinátta ok heil frændsymi. En ef Páll jarl varnaði þessa, þá skyldu þessir inir sömu menn fara til fundar við þau Frakökku ok Ölvi rostu, ok bjóða þeim helmíng landa við Rögnvald jarl, ef þau vildi sækja með her af Páli jarli. En er þessir menn kómu til Orkneyja á fund Páls jarls, ok báru þar fram sín eyrindi, þá svarar Páll jarl: "Skil ek tilkall þetta, at þat er efnat með mikilli undirhyggju; hafa þeir sótt at því Noregskonúnga at hafa ríki undan mér.hafa þeir sótt at því Noregskonúnga at hafa ríki undan mèr. Vil ek nú eigi því launa þann útrúnað, at gefa ríki mitt þeim, er eigi er nærr kominn en Rögnvald er, en varna bróðursyni mínum ok systur-syni. Þarf hér eigi langt um at tala, þvíat ek mun verja Orkneyjar með styrk vina minna ok frænda meðan guð ann mér lífs til."Þarf hèr eigi langt um at tala, þvíat ek mun verja Orkneyjar með styrk vina minna ok frænda meðan guð ann mèr lífs til." Sá þá sendimenn sitt eyrindi hvert þangat mundi verða. Fóru þeir þá í brott ok suðr yfir Pétlandsfjörð til Kataness, ok svá í Suðrland á fund Frakakkar, ok segja þar upp sin eyrindi, at þeir Rögnvaldr jarl ok Kolr bjóða þeim Ölvi hálfar Orkneyjar ef þau vilja vinna aptr af Páli jarli. Frakökk segir svá: "Satt er þat, at Kolr er spekíngr mikill, ok vitrliga er þetta ráð sét, at leita híngat til afla, þvíat vér frændr höfum afla mikinn ok marga tengða-menn.Frakökk segir svá: "Satt er þat, at Kolr er spekíngr mikill, ok vitrliga er þetta ráð sèt, at leita híngat til afla, þvíat vèr frændr höfum afla mikinn ok marga tengða-menn. Ek hefi nú gipta Margrétu Hákonar-dóttur Moddani jarli af Atiaktum, er göfgastr er allra Skota-höfðíngja at ættum.Ek hefi nú gipta Margrètu Hákonar-dóttur Moddani jarli af Atiaktum, er göfgastr er allra Skota-höfðíngja at ættum. Melmari faðir hans var bróðir Melkólms Skota-konúngs, föður Davíðs, er nú er Skotakonúngr," sagði hon. "Höfum vér ok mörg sannlig tilköll til Orkneyja, en erum sjálf nokkurir ráðamenn, ok kölluð heldr djúpvitr;"Höfum vèr ok mörg sannlig tilköll til Orkneyja, en erum sjálf nokkurir ráðamenn, ok kölluð heldr djúpvitr; kemr oss ok eigi allt á úvart í úfriðinum; en þó þykki mér gott at gjöra félag við þá feðga fyrir margra hluta sakir.en þó þykki mèr gott at gjöra fèlag við þá feðga fyrir margra hluta sakir. Skolu þér þau segja mín orð þeim feðgum, at vit Ölvir munum koma til Orkneyja annat sumar at miðju sumri með her á hendr Páli jarli;Skolu þèr þau segja mín orð þeim feðgum, at vit Ölvir munum koma til Orkneyja annat sumar at miðju sumri með her á hendr Páli jarli; komi þeir Rögnvaldr þar til móts við oss, ok látum þá deila um stafn við Pál jarl; en ek mun í vetr draga afla at mér af Skotlandi ok Suðreyjum af frændum mínum ok vinum ok mágum."en ek mun í vetr draga afla at mèr af Skotlandi ok Suðreyjum af frændum mínum ok vinum ok mágum." Fara nú sendimenn aptr austr til Noregs, ok segja þeim feðgum svá komit.

Þenna vetr eptir býst Rögnvaldr jarl til vestr-farar, ok þessir höfðingjar með honum: Sölmundr ok Jón. Þeir fóru of sumarit eptir ok höfðu frítt lið ok ekki mikit; fimm skip eðr sex. Þeir koma við Hjaltland at miðju sumri, ok fréttu ekki til Frakakkar.Þeir koma við Hjaltland at miðju sumri, ok frèttu ekki til Frakakkar. Þá lögðust á andviðri stór; lögðu þeir skipum sínum í Álasund, en fóru at veizlum of landit, ok fögnuðu bændr þeim vel. En þat er at segja frá Frakökk, at hon ferr of várit út í Suðreyjar, ok eflast þau Ölvir þaðan at liði ok skipum; þau fengu tólf skip ok öll smá ok heldr lítt skipuð. Ok nær miðju sumri heldu þau til Orkneyja, ok ætla til móts við Rögnvald jarl, sem mælt var;Ok nær miðju sumri hèldu þau til Orkneyja, ok ætla til móts við Rögnvald jarl, sem mælt var; gefr þeim heldr seint. Þar var Ölvir rosta höfðingi fyrir því liði, ok var honum ætlaðr jarl-dómr í Orkneyjum, ef þau fengi þat. Þar var Frakökk í ferð ok mart hennar skulda-lið.

Þá var Páll jarl í Hrólfsey á Vestnesi at Sigurðar á veizlu, er hann spurði at Rögnvaldr jarl var kominn við Hjaltland; þá var ok spurt at herr samnaðist ór Suðreyjum á hendr þeim. Gjörði jarl þá orð Kúga í Vestrey ok Þorkatli fletti; þeir vóru vitrir menn; ok mörgum öðrum gæðíngum stefndi hann til sín. Á þessari stefnu leitaði jarl ráða við vini sína. En þat sýndist eigi öllum einn veg; sumir vildu miðla ríki við aðra-hvára, ok hafa eigi hváratveggju í móti sér;sumir vildu miðla ríki við aðra-hvára, ok hafa eigi hváratveggju í móti sèr; en sumir réðu at jarl færi yfir á Nes til vina sinna, ok vita hvern afla hann fengi þar.en sumir rèðu at jarl færi yfir á Nes til vina sinna, ok vita hvern afla hann fengi þar.

Páll jarl svarar: "Eigi vil ek nú bjóða þeim ríki mitt, er ek neitta þá þverliga, er þeir leituðu með góðu; þykki mér ok úhöfðingligt at flýja land mitt at öllu úreyndu. Vil ek hitt ráð taka, at senda menn í nótt of allar Eyjar at samna liði; ok förum sem fyrst í móti þeim Rögnvaldi, ok látum sverfa til stáls með oss áðr Suðreyíngar koma." Var þetta ráð haft sem jarl mælti.

Sá maðr var þá með Páli jarli er Sveinn hét, brjóst-reip;Sá maðr var þá með Páli jarli er Sveinn hèt, brjóst-reip; hann var hirðmaðr jarls ok metinn vel af honum; hann var jafnan í víkíngu á sumrum en á vetrum með Páli jarli. Sveinn var mikill maðr ok sterkr, svartr ok heldr úhamíngju-samligr; hann var forn mjök, ok hafði jafnan úti setið; hann var stafnbúi jarls. Þessir höfðingjar kómu þegar of nóttina til Páls jarls: Eyvindr Melbrigdason, hann hafði langskip alskipat; annat hafði Ólafr Hrólfsson ór Gareksey; þriðja Þorkell flettir; fjórða Sigurðr þar búandi; fimta hafði jarl sjálfr. Þessum fimm skipum halda þeir til Hrosseyjar, ok koma þar Fimta-aptan við sólarfall; drózt þeim þá lið at of nóttina, en skipin fengust eigi fleiri. Þeir ætluðu of daginn eptir at sigla til Hjaltlands í móti þeim Rögnvaldi. En um morguninn, er ljóst var orðit, ok sól var skamt farin, kómu menn til jarls, er séð kóðust hafa langskip fara sunnan á Pétlands-fjörð;En um morguninn, er ljóst var orðit, ok sól var skamt farin, kómu menn til jarls, er sèð kóðust hafa langskip fara sunnan á Pétlands-fjörð; létust eigi vita hvárt vóru tíu eðr tólf.lètust eigi vita hvárt vóru tíu eðr tólf. Þeir jarl þóttust vita, at þar mundi fara herr Frakakkar; bað jarl þá ráðast í móti þeim sem harðast. Þeir Ólafr ok Sigurðr báðu þá fara tómliga, ok sögðu lið mundu koma at þeim á hverri stundu. Ok þá er þeir réru austr frá Tannskara-nesi, sigldu langskip í móti þeim austan frá Múla ok vóru tólf saman. Þeir jarl tengdu þá saman skip sín. Þá kom til hans Erlíngr búandi af Tannskara-nesi ok synir hans, ok buðu honum lið sitt. Þá höfðu þeir svá þröngt á skipum sínum, at þeir þóttust eigi mega fleirum mönnum við koma. Bað jarl þá Erlíng flytja at þeim grjót, meðan þeim væri við engu hætt. Ok þá er þeir höfðu um búizt, kómu þau Ölvir; ok greiddu þegar atróðr, ok höfðu þau lið miklu meira ok skip smærri. Ölvir hafði mikit skip, ok lagði hann þat at skipi jarls. Varð þar in harðasta orrosta. Ólafr Hrólfsson lagði sitt skip at inum smærrum skipum Ölvis, ok var þar borða-munr mikill, ok hrauð hann á skammri stundu þrjú skip. Ölvir lagði svá fast at skipi jarls, at frambyggvar allir hrukku aptr of siglu. Þá eggjaði Ölvir sína menn til uppgöngu, ok gengr sjálfr fyrstr upp. Sveinn brjóst-reip var fremstr allra jarls-manna ok barðist all-hraustliga. Páll jarl sér nú at Ölvir var kominn á skipit, ok eggjar fast sína menn;Páll jarl sèr nú at Ölvir var kominn á skipit, ok eggjar fast sína menn; hleypr sjálfr ór lyptíngunni ok fram á skipit. Ok er Ölvir sá þat, þreif hann upp fletti-skeptu ok fleygði til jarls, ok kom á skjöldinn, ok fell hann þegar á þiljurnar.Ok er Ölvir sá þat, þreif hann upp fletti-skeptu ok fleygði til jarls, ok kom á skjöldinn, ok fèll hann þegar á þiljurnar. Þá varð óp mikit. Ok í því þreif Sveinn brjóst-reip upp stein einn mikinn, ok fleygði til Ölvis, ok kom fyrir brjóst honum; var höggit svá mikit, at hann hraut þegar útbyrðis ok á kaf. Hans menn gátu tekit hann; ok var hann þá upp dreginn í skip, ok lá hann í úviti, ok vissu menn eigi hvárt hann var dauðr eðr lífs. Þá hljópu sumir til, ok hjoggu tengslin, ok vildu flýja, ok þá vóru ofan reknir allir Ölvis menn af skipi jarls. Tóku þeir þá at flýja. Ölvir raknaði þá við, ok bað þá eigi flýja. En þá lét engi sem vissi hvat hann mælti.En þá lèt engi sem vissi hvat hann mælti. Jarl rak flóttann austr af Hrossey, ok svá fyrir austan Hrossey ok Rögnvaldsey, ok svá á Pétlands-fjörð; dró þá í sundr með þeim. Snýr jarl þá aptr. Ok þar er þeir höfðu barizt, lágu auð skip þeirra Ölvis fimm. Tók jarl [þau] til sín ok skipaði sínum mönnum. Föstudaginn var barizt; en of nóttina lét jarl búa skipin;en of nóttina lèt jarl búa skipin; samnaðist þá til hans mart manna, ok tvau langskip. Hafði hann of morguninn tólf skip ok öll vel skipuð. Laugardaginn sigldi hann til Hjaltlands, ok kom of nóttina í Álasund á úvart þeim er gættu skipa Rögnvalds jarls; lét Páll jarl þar drepa mennina, en tók féit til sín ok skipin.lèt Páll jarl þar drepa mennina, en tók fèit til sín ok skipin. En of morguninn kom þeim Rögnvaldi njósn. Hlaupa þeir saman ok höfðu búanda samnað mikinn; fóru síðan ofan til strandar, ok eggja þá Pál jarl, at ganga á land ok berjast við sik. En Páll jarl trúði eigi Hjöltum, ok vildi því eigi á land ganga, en bauð, at þeir fengi sér skip ok berðist þeir á skipum.En Páll jarl trúði eigi Hjöltum, ok vildi því eigi á land ganga, en bauð, at þeir fengi sèr skip ok berðist þeir á skipum. En þeir Rögnvaldr jarl sá, at þeir fengu ekki skip til þess, svá at þeim væri þat færi. Ok skildust þeir við svá búit. Fóru þeir Páll jarl til Orkneyja; en þeir Rögnvaldr jarl vóru á Hjaltlandi um sumarit, en fluttust of haustið til Noregs á skipum með ymsum kaupmönnum; ok þótti þeirra ferð heldr hæðilig. En er Rögnvaldr jarl kom heim, ok þeir fundust feðgar, spyrr Kolr hvárt Rögnvaldr ynði illa sínum hlut. Hann segir, lézt sitt eyrindi þykkja lítið orðit, ok heldr úvirðiligt.Hann segir, lèzt sitt eyrindi þykkja lítið orðit, ok heldr úvirðiligt. Kolr segir: "Eigi þykki mér svá þó;Kolr segir: "Eigi þykki mèr svá þó; mér þykkir eyrindit gótt, ok mikit at gjört, ef Hjaltar eru vinir yðrir;mèr þykkir eyrindit gótt, ok mikit at gjört, ef Hjaltar eru vinir yðrir; ok betra farit en úfarit." Rögnvaldr segir: "Ef þú lofar þessa för, þá mun vera annat-hvárt, at þú munt vera úvandari at várum hlut en ek hugða, eðr þú munt sjá nakkvat þat í várri ferð, er vér hugsum eigi eptir;Rögnvaldr segir: "Ef þú lofar þessa för, þá mun vera annat-hvárt, at þú munt vera úvandari at várum hlut en ek hugða, eðr þú munt sjá nakkvat þat í várri ferð, er vèr hugsum eigi eptir; vil ek nú gjarna attú gjörir ráð fyrir oss ok verðir sjálfr í ferð með oss. Kolr segir: Eigi skal nú bæði gjöra, auðvelda allt fyrir yðr, en koma sjálfr hvergi næmun ek vilja mjök mín ráð hafa, þess at ek halla ekki yðvarri sæmd í." Rögnvaldr svarar: "Gjarna viljum vér þínum ráðum fram fara."Rögnvaldr svarar: "Gjarna viljum vèr þínum ráðum fram fara." Kolr segir: "Þat er it fyrsta mitt ráð, attú gjörir orð til Haralds konúngs ok annarra vina þinna, at þeir fái þér lið til vestr-fara ok skip snemma í vár;Kolr segir: "Þat er it fyrsta mitt ráð, attú gjörir orð til Haralds konúngs ok annarra vina þinna, at þeir fái þèr lið til vestr-fara ok skip snemma í vár; en vér drögum at oss allan afla þann er vér megum til fá í vetr, ok ráðum svá til í annat sinn, at annat-tveggja sé, at vér fáim Orkneyjar, eðr liggim þar eptir ella."en vèr drögum at oss allan afla þann er vèr megum til fá í vetr, ok ráðum svá til í annat sinn, at annat-tveggja sè, at vèr fáim Orkneyjar, eðr liggim þar eptir ella." Rögnvaldr svarar: "Þat býr mér í skapi, at fara eigi margar slíkar ferðir sem þessa, er vér fórum nú;Rögnvaldr svarar: "Þat býr mèr í skapi, at fara eigi margar slíkar ferðir sem þessa, er vèr fórum nú; ætla ek ok þeim flestum þat í hug, er nú fóru."

Páll jarl fór til Orkneyja eptir þat er hann hafði tekit skip þeirra Rögnvalds jarls; hann átti þá at hrósa sigri miklum. Þá hafði hann boð mikit ok bauð til sín gæðíngum sínum. Þar var þat ráðs tekit at hlaða vita í Friðarey; skyldi þar eldi í slá ef herr væri sénn [fara], frá Hjaltlandi.skyldi þar eldi í slá ef herr væri sènn [fara], frá Hjaltlandi. Þá var annarr á Rínansey, ok svá í fleirum eyjum, svá at sjá mátti of allar Eyjar, ef úfriðr færi at. Þá vóru ok skipaðir menn til uppkvaða um allar Eyjar; skyldi Þorsteinn Hávarðs son, Gunna sonar, hafa Rínansey; en Magnús bróðir hans Sandey; en Kúgi um Vestrey; Sigurðr á Vestnesi Hrólfsey. Ólafr Hrólfsson fór til Kataness í Dungalsbæ ok hafði þar yfirsókn. Valþjófr son hans bjó þá í Strjónsey. Páll jarl veitti þá gjafar vinum sínum, ok hétu allir honum sinni vináttu fullkominni.Páll jarl veitti þá gjafar vinum sínum, ok hètu allir honum sinni vináttu fullkominni.

Hann hafði fjölment of haustið þar til er hann spurði at þeir Rögnvaldr vóru í brottu af Hjaltlandi. Var þá tíðindalaust í Eyjunum, ok leið svá fram at Jólunum. Páll jarl hafði Jóla-boð mikit, ok efnaði til at búi sínu því er heitir í Örfuru; hann bauð þangat mörgum göfgum mönnum. Þangat var boðit Valþjófi Ólafssyni ór Strjónsey. Þeir fóru tíu á teinæríngi, ok týndust allir á Vestfirði atfangs-dag Jóla, ok þótti þat mikil tíðindi, þvíat Valþjófr var manna bazt mentr. Ólafr faðir hans hafði sveit mikla á Katanesi. Þar vóru synir hans, Sveinn ok Gunni; ok synir Gríms ór Svíney, Ásbjörn ok Margaðr; en Ásleif húsfreyja ok Gunni son hennar vóru farin til heimboðs skamt í brott til vina sinna. Þau tíðendi görðust í Dungalsbæ þrem nóttum fyrir Jólin at Sveinn Ólafsson var róinn til fiska ok þeir Ásbjörn ok Margaðr með honum; þeir fylgdu honum jafnan ok vóru inir vaskligstu menn. En of nóttina eptir er þau vóru í brott farin, kom Ölvir rosta í Dungalsbæ með sveit þá er honum hafði fylgt í víkíngu of sumarit, ok tók hús á Ólafi; ok báru þegar eld at, ok brendu hann inni við sétta mann, en leyfðu öðrum mönnum útgöngu.ok báru þegar eld at, ok brendu hann inni við sètta mann, en leyfðu öðrum mönnum útgöngu. Þeir tóku þar lausa-fé allt, ok fóru við svá búit í brott.Þeir tóku þar lausa-fè allt, ok fóru við svá búit í brott. Sveinn, er síðan var kallaðr Ásleifarson, kom heim fyrir atfangs-dag Jóla, ok fór þegar norðr á Pétlandsfjörð. Kom hann of miðnætti í Svíney til Gríms föður þeirra Ásbjarnar. Steig Grímr á skip með þeim, ok fluttu þeir Svein til Skálpeiðs á Knarrarstaði. Arnkell hét maðr sá er þar bjó, ok synir hans Hánefr ok Sigurðr.Arnkell hèt maðr sá er þar bjó, ok synir hans Hánefr ok Sigurðr. Þeir Grímr feðgar snöru þaðan aptr, ok gaf Sveinn Grími fingr-gull. Þeir Hánefr ok Sigurðr bræðr fylgdu Sveini í Örfuru; þar var honum vel fagnat; fylgdu menn honum til Eyvindar Melbrigðasonar, frænda Sveins. Eyvindr leiddi Svein fyrir Pál jarl; ok fagnaði jarl vel Sveini ok frétti hann at tíðindum;ok fagnaði jarl vel Sveini ok frètti hann at tíðindum; en Sveinn segir lát föður síns með þeim atburðum sem vóru. Jarl lét illa yfir þessu, ok kvað mjök af sér hlotizt hafa.Jarl lèt illa yfir þessu, ok kvað mjök af sèr hlotizt hafa. Bauð hann Sveini með sér at vera, ok lézt skyldu gjöra [til hans mikinn] sóma.Bauð hann Sveini með sèr at vera, ok lèzt skyldu gjöra [til hans mikinn] sóma. Sveinn þakkar vel jarli boð sitt, ok kvaðst þat mundu þiggja.

Eptir þat fóru menn til aptan-söng [s]. Þar var mikill húsa-bær, ok stóð í hallendi, ok var brekka á bak húsum. Ok þá er á kom leitið, var fyrir ofan Örriðafjörðr; á honum liggr Damisey. Þar var kastali í eyjunni, ok gætti sá maðr, er Blánn hét, son Þorsteins á Flyðrunesi.Þar var kastali í eyjunni, ok gætti sá maðr, er Blánn hèt, son Þorsteins á Flyðrunesi. Þar í Örfjöru var drykkjuskáli mikill; ok vóru dyrr við eystra gaflað sunnan á hliðvegg, ok stóð kirkja dýrðlig fyrir skála-durum, ok niðr at ganga til kirkjunnar frá skálanum. En er inn gekk í skálann, var á vinstri hönd hella mikil; en fyrir innan ölker bæði mörg ok stór; en í gegn úti-durum var stofa. Þá er menn kómu frá aptan-söng var mönnum skipat í sæti. Lét jarl Svein Ásleifarson sitja et næsta sér innar frá;Lèt jarl Svein Ásleifarson sitja et næsta sèr innar frá; en utar frá jarli sat Sveinn brjóst-reip it næsta; en þá Jón, frændi Sveins brjóstreips. Þá er borð vóru upp tekin, kómu menn þeir, er sögðu druknun Valþjófs Ólafssonar; ok þótti jarli þat mikil tíðindi. Þá bað jarl, at engi skyldi þiggja Sveini Ásleifarsyni um Jólin, ok kvað honum þó ærit margt til áhyggju. Ok um kveldit, er menn höfðu drukkit, gekk jarl at sofa ok flestir menn. En Sveinn brjóst-reip gekk út, ok sat úti um nóttina eptir venju sinni. Ok um náttina stóðu menn upp, ok gengu til kirkju, ok hlýddu tíðum, ok eptir hámessu gengú menn til borða. Eyvindr Melbrigðason hafði mest forráð á veizlunni með jarli, ok sat ekki upp. Skutilsveinar ok kerti-sveinar stóðu fyrir borði jarls, en Eyvindr skenkti þeim nöfnum sitt ker hvárum þeirra.

Þá þótti Sveini brjóst-reip Eyvindr skenkja hærra í sitt ker; en vildi eigi taka fyrr við en Sveinn Ásleifarson hafði drukkit af sínu keri, ok kallaði Svein drekka sleituliga. Þar hafði lengi verit fátt með þeim Sveini brjóst-reip ok Ólafi Hrólfssyni, ok svá þeim nöfnum síðan er Sveinn Ásleifarson þroskaðist. Ok er drukkit hafði verit um stund, þá var farit til nónu. En er menn kómu inn, þá var mælt fyrir minnum, ok drukkit af hornum. Þá vildi Sveinn brjóst-reip skipta hornum við nafna sinn, þótti þat vera lítið.

Eyvindr vatt þá miklu horni í hönd Sveini Ásleifarsyni, ok bauð [hann] þat nafna sínum. Þá reiddist Sveinn brjóst-reip, ok mælti fyrir munni sér, svá at nokkurir menn heyrðu ok svá jarl: "Sveinn mun Sveini at bana verða, ok Sveinn skal Sveini at bana verða?"Þá reiddist Sveinn brjóst-reip, ok mælti fyrir munni sèr, svá at nokkurir menn heyrðu ok svá jarl: "Sveinn mun Sveini at bana verða, ok Sveinn skal Sveini at bana verða?" Þessu var á dreif drepit. Var nú drukkit allt framan til aptan-söngs. Ok er jarl gekk út, þá gekk Sveinn Ásleifarson fyrir honum, en Sveinn brjóst-reip sat eptir ok drakk. En er þeir kómu fram í ölstofuna, kom Eyvindr eptir þeim, ok brá Sveini á einmæli. Hann spurði: "Heyrðir þú hvat nafni þinn mælti þá er þú hafðir boðit honum hornit?" "Eigi," sagði hann. Eyvindr hermdi þá orðin, ok sagði at þat mundi fjándinn hafa mælt fyrir munn honum um nóttina: "Mun hann ætla þér dauða;Eyvindr hermdi þá orðin, ok sagði at þat mundi fjándinn hafa mælt fyrir munn honum um nóttina: "Mun hann ætla þèr dauða; en þú skalt verða fyrr á bragði ok drepa hann." Fekk Eyvindr honum öxi í hönd, ok bað hann þar standa hjá hellunni í skugganum;Fèkk Eyvindr honum öxi í hönd, ok bað hann þar standa hjá hellunni í skugganum; ok bað hann höggva framan í mót Sveini, ef Jón gengi fyrir honum; en ef Jón gengi síðarr, þá bað hann Svein höggva eptir nafna sínum. Jarl gekk til kirkju, ok gaf engi gaum at þeim Eyvindi. En þeir Sveinn brjóst-reip ok Jón gengu út litlu síðarr en jarl.

Sveinn brjóst-reip hafði sverð í hendi, þvíat hann bar jafnan sverð, þótt aðrir væri vápnlausir; ok gekk Jón fyrri. Ljós bar at úti-durunum, en veðr var þúngt. Ok er Sveinn brjóst-reip kom at úti-durunum, hjó Sveinn Ásleifarson framan í enni honum; ok rasaði hann við en fell eigi.ok rasaði hann við en fèll eigi. Ok er hann rétti við, þá sá hann mann standa í durunum, ok hugði at sá hefði særðan hann.Ok er hann rètti við, þá sá hann mann standa í durunum, ok hugði at sá hefði særðan hann. Þá brá hann sverðinu, ok hjó í höfuð honum, ok klauf hann [í] herðar niðr. Varð þar fyrir Jón, frændi hans; ok fellu þeir þar báðir.ok fèllu þeir þar báðir. Eyvindr kom þá at, ok leiddi Svein Ásleifarson í stofu þá, er gegnt var úti-durum, ok var hann þar dreginn út um skjávindauga. Þar hefir Magnús Eyvindarson hest búinn til reiðar, ok fylgdi honum á brott á bak bænum, ok svá í Örriðafjörð. Tóku þeir þá skip, ok flutti Magnús Svein í Damisey, ok flutti hann þar í kastala; en Blánn fylgdi honum um morgininn norðr til Egilseyjar á fund Vilhjálms biskups. Þá var biskup at tíðum, er þeir koma þar. Ok eptir messu var Sveini fylgt leyniliga til biskups, ok segir Sveinn honum tíðindin, lát föður síns ok Valþjófs, ok víg þeirra Sveins, ok hét á biskup til trausts.Ok eptir messu var Sveini fylgt leyniliga til biskups, ok segir Sveinn honum tíðindin, lát föður síns ok Valþjófs, ok víg þeirra Sveins, ok hèt á biskup til trausts. Biskup þakkaði honum fyrir víg Sveins brjóst-reips, ok kvað þat land-hreinsun verit hafa. Lét biskup Svein þar vera um Jólin;Lèt biskup Svein þar vera um Jólin; en eptir þat sendi biskup hann til Suðreyja í Týrvist til þess manns er Holdboði hét ok var Hundason;en eptir þat sendi biskup hann til Suðreyja í Týrvist til þess manns er Holdboði hèt ok var Hundason; var hann þar höfðíngi mikill, ok tók allvel við Sveini. Dvaldist hann þar um vetrinn, ok var vel virðr af allri alþýðu.