Hinn heilagi Magnús Eyja-jarl var hinn ágætasti maðr, mikill at vexti, drengiligr ok skýrligr at yfirlitum, siðgóðr í háttum, sigrsæll í orrostum, spekingr at viti, málsnjallr ok ríklundaðr, ǫrr af fé ok stórlyndr, ráðsvinnr ok hverjum manni vinsælli; blíðr ok góðr viðmælis við spaka menn ok góða; en harðr ok óeirinn við ránsmenn ok víkinga; lét drepa mjǫk þá menn, er herjuðu á bœndr ok landsmenn; lét hann taka morðingja ok þjófa, ok refsaði svá ríkum sem óríkum rán ok þýfskur ok ǫll óknytti. Eigi var hann vinhallr í dómum; virði hann meira guðligan rétt en mann-virðingar mun. Hann var stórgjǫfull við hǫfðingja ok ríka menn, en jafnan veitti hann þó mesta huggan fátækum mǫnnum. Í ǫllum hlutum helt hann ríkuliga guðs boðorð; þjáði sinn líkama í mǫrgum hlutum, þeim er í hans lofligu lífi vóru birtir fyrir guði en leynt fyrir mǫnnum.
Sýndi hann þá ráðagjǫrð sína, at hann bað sér einnar meyjar hinnar dýrðligstu ættar af Skotlandi, ok drakk brúðhlaup til; bygði hann tíu vetr hjá henni svá at hann spilti hvárskis þeirra losta, ok var hreinn ok flekklauss allra saurlífis synda. Ok er hann kendi freistni á sér, þá fór hann í kalt vatn, ok bað sér fulltings af guði. Margir vóru þeir hlutir aðrir ok dýrðligir mannkostir, er hann sýndi sjálfum guði en leyndi mennina.
Þeir frændr Magnús ok Hákon hǫfðu landvǫrn nokkura hríð svá at þeir vóru vel samþykkir. Svá er sagt í kvæði því, er ort er um þá, at þeir hafi barizk við þann hǫfðingja er Dufnjáll héti, ok var manni fyrnari en brœðrungr jarla, ok fell hann fyrir þeim. Þorbjǫrn hét gǫfigr maðr, er þeir tóku af lífi í Borgarfirði á Hjaltlandi; er þat margra manna sǫgn, at þeir hafi tekit hús á honum, ok brennt hann inni. Fleiri eru þau tíðendi, er kvæðit vísar á, at þeir hafi báðir samt at verit, þó at hér sé eigi greiniliga frá sagt.
En er þeir frændr hǫfðu nokkura stund landi ráðit, þá var enn sem optarr, ok jafnan kann verða, at margir illgjarnir menn urðu til um at spilla frændsemi þeirra. Drósk Hákon þá ógiptumenn meirr á hendr, þvíat hann var mjǫk ǫfundsjúkr um vinsældir ok hǫfðingskap Magnúss frænda síns.
Tveir menn eru þeir til nefndir, er vóru með Hákoni jarli, er einna vest gengu á milli þeirra frænda, Sigurðr ok Sighvatr sokki. Því rógi kom svá með umtali vándra manna, at þeir frændr drógu þá enn lið saman, ok fór hvárr í móti ǫðrum, jarla, með miklu liði. Þeir heldu þá báðir til Hrosseyjar, þar sem þingstǫð þeirra var Orkneyinga. En er þeir kómu þar, þá fylktu hvárir-tveggju liði sínu, ok bjoggusk til bardaga. Þá vóru þar jarlar ok allt stórmenni, ok vóru þar margir beggja vinir, þeir er allan hlut áttu í at sætta þá; gengu margir þá á milli með drengskap ok góðvilja. Þessi fundr var á Langa-fǫstu litlu fyrir Pálmadag. En við þat er margir góðgjarnir menn áttu hlut at at skirra vandræðum með þeim, en veita hvárigum til óhœfu við annan, þá bundu þeir sætt sína með eiðum ok handsǫlum.
Ok er þaðan liðu nǫkkurar stundir, þá eindagaði Hákon jarl með falsi ok fagrmælum stefnudag hinum sæla Magnúsi jarli, at eigi skyldi snúask eða ónýtask frændsemi þeirra ok staðfastliga nýgjǫrr friðr. Skyldi þessi fundr til staðfestu friðar ok sættar-gjǫrða þeirra á milli í Páska-viku um várit í Egilsey. Þetta líkaði Magnúsi jarli sem fullkomnum heilhuga, firðr allra grunsemda, svika ok ágirndar; ok skyldi hvárr þeirra hafa tvau skip ok jafnmarga menn; svǫrðu þess báðir, at halda þær sættir, er hinir vitrustu menn réðu upp at segja þeirra á milli.
En er Pascha-tíðin gekk af, búask hvárir-tveggju til þessa fundar. Stefndi Magnús jarl til sín þeim mǫnnum ǫllum, er hann vissi vera góðgjarnasta, ok líkligsta til umbóta með þeim frændum. Hann hafði tvau skip ok jafnmarga menn, sem mælt var. Ok er hann var búinn, helt hann til Egilseyjar. Ok er þeir reru í logni ok sækyrru, þá reis boði á skipi því, er jarl styrði, ok fell yfir skipit þar er jarl sat. Menn jarls undruðusk mjǫk þenna atburð, er boði fell í logni, þar sem engi maðr vissi ván til at fyrri hefði fallit, ok djúpt var undir.
Þá sagði jarl: "Eigi er þat kynligt, at þér undrisk þetta; en þat er hugsan mín, at þetta sé fyrirboðan lífláts míns; kann vera, at þat komi fram, er fyrir er spáð um Hákon jarl. Skulum vér svá hugsa várt mál, at ek get at Hákon frændi mun búa eigi um heilt við oss á þessum fundi."
Menn jarls urðu hryggir við þessi orð, er hann sagði svá bráðar vánir síns lífláts, ok báðu hann gæta lífs síns, ok fara eigi á trúnað Hákonar jarls.
Magnús jarl svarar: "Fara skal nú at sinni; ok verði allt at guðs vilja um várar ferðir."