Bókastaðir

Flosi reið austan ok þeir tíu tigir manna, er at brennu hǫfðu verit með honum. Þeir riðu þar til er þeir kómu til Fljótshlíðar. Skipuðu þá Sigfússsynir til búa sinna ok dvǫlðuz þar um daginn, en um kveldit riðu þeir vestr yfir Þjórsá ok sváfu þar um nóttina, en um morgininn snimma tóku þeir hesta sína ok riðu fram á leið. Flosi mælti til sinna manna: "Nú munu vér ríða í Tungu til Ásgríms ok troða illsakar við hann."

Þeir kváðu þat vel gǫrt. Þeir riðu þar til er þeir áttu skamt til Tungu. Ásgrímr stóð úti ok nǫkkurir menn með honum; þeir sá þegar flokkinn, er sjá mátti. Heimamenn Ásgríms mæltu: "Þar mun vera Þorgeirr skorargeirr."

Ásgrímr mælti: "Eigi in heldr ætla ek þat, því at þessir menn fara með hlátri ok gani, en frændr Njáls, slíkir sem Þorgeirr er, munu eigi hlæja fyrr en nǫkkut er hefnt brennunnar. Ok mun ek geta annars til, ok kann vera, at yðr þykki þat ólíkligt. Þat er ætlun mín, at vera muni Flosi ok brennumenn með honum, ok munu þeir ætla at troða illsakar við oss. Skulu vér allir inn ganga."

Þeir gerðu nú svá. Ásgrímr lét sópa hús ok tjalda, setja borð ok bera mat á; hann lét setja forsæti með endilǫngum bekkjum um alla stofuna. Flosi reið í tún ok bað menn stíga af hestum ok ganga inn; þeir gerðu svá; þeir Flosi kómu í stofuna; Ásgrímr sat á palli. Flosi leit á bekkina ok sá, at allt var reiðubúit, þat er menn þurftu at hafa. Ásgrímr kvaddi þá ekki, en mælti til Flosa: "Því eru borð sett, at heimull er matr þeim er hafa þurfu."

Flosi sté undir borð ok allir hans menn, en lǫgðu vápn sín upp at þili. Þeir sátu á forsætum, er eigi máttu uppi sitja á bekkjunum, en fjórir menn stóðu með vápnum fyrir framan þar sem Flosi sat, meðan þeir mǫtuðuz. Ásgrímr þagði um matmálit ok var svá rauðr á at sjá sem blóð. En er þeir váru mettir, báru konur af borðum, en sumar báru innar handlaugar. Flosi fór at engu óðara en hann væri heima. Boløx lá í pallshorninu. Ásgrímr þreif hana tveim hǫndum ok hljóp upp á pallstokkinn ok hjó til hǫfuðs Flosa. Glúmr Hildisson gat sét tilræðit ok hljóp upp þegar ok gat tekit øxina fyrir framan hendr Ásgrími ok snøri þegar egginni at Ásgrími, því at Glúmr var rammr at afli. Þá hljópu upp miklu fleiri menn ok vildu ráða á Ásgrím, en Flosi kvað engan mann skyldu honum mein gera — "því at vér hǫfum gǫrt honum ofraun, en hann gerði þat at, sem hann átti, ok sýndi þat, at hann var ofrhugi."

Flosi mælti til Ásgríms: "Hér munu vér nú skiljaz ok finnaz á þingi ok taka þar til óspiltra mála."

"Svá mun vera," segir Ásgrímr, "ok mynda ek þat vilja, um þat er þingi er lokit, at þér fœrið lægra."

Flosi svaraði þá engu. Gengu þeir þá út ok stigu á hesta sína ok riðu í braut. Þeir riðu þar til er þeir kómu til Laugarvatns ok váru þar um nóttina. En um morgininn riðu þeir fram á Beitivǫllu ok áðu þar. Þá riðu þar at þeim flokkar margir; var þar Hallr af Síðu ok allir Austfirðingar. Flosi fagnaði þeim allvel ok sagði þeim frá ferðum sínum ok viðskiptum þeira Ásgríms; margir lofuðu Flosa ok sǫgðu slíkt rǫskliga gǫrt vera.

Hallr mælti: "Þetta líz mér ǫðru vís, því at þetta þykki mér óvitrligt bragð. Mundu þeir þó muna harmsakar sínar, þó at þeir væri eigi af nýju á mintir, en þeim mǫnnum allvant um, er svá leita annarra manna þungliga."

Fanz þat á Halli, at honum þótti þetta ofgǫrt. Þeir riðu þaðan allir saman, þar til er þeir kómu á vǫllu ena ǫfri ok fylkðu þar liði sínu ok riðu síðan á þing ofan. Flosi hafði látit tjalda Byrgisbúð, áðr hann reið til þings, en Austfirðingar riðu til sinna búða.

Þorgeirr skorargeirr reið austan með miklu liði. Þar váru brœðr hans með honum Þorleifr krákr ok Þorgrímr enn mikli. Þeir riðu þar til er þeir kómu til Hofs til Marðar Valgarðssonar ok biðu þar til þess, er hann var búinn. Mǫrðr hafði safnat hverjum manni, er vápnfœrr var, ok fundu þeir þat eina á, at hann var enn ǫruggasti í ǫllu. Riðu þeir nú þar til er þeir kómu vestr yfir ár; þá biðu þeir Hjalta Skeggjasonar; hann kom, þá er þeir hǫfðu skamma stund beðit; fǫgnuðu þeir honum vel, ok riðu síðan allir saman, til þess er þeir kómu til Reykja í Byskupstungu. Ok biðu þar Ásgríms Elliða-Grímssonar, ok kom hann þar til móts við þá. Riðu þeir þá vestr yfir Brúará. Ásgrímr segir þeim þá allt sem farit hafði með þeim Flosa.

Þorgeirr mælti: "Þat mynda ek vilja, at vér reyndim karlmensku þeira, áðr lyki þinginu." Riðu þeir, allt þar til er þeir kómu á Beitivǫllu. Kom þar til móts við þá Gizurr hvíti með allmikit fjǫlmenni. Tóku þeir þá tal langt með sér. Riðu þeir þá á vǫllu ena øfri ok fylkðu þeir þar ǫllu liði sínu ok riðu svá á þing. Flosi ok menn hans hljópu til vápna allir, ok var þá við sjálft, at þeir myndi berjaz, en þeir Ásgrímr ok þeira sveit gerðuz ekki til þess ok riðu til búða sinna. Var nú kyrt þann dag, svá at þeir áttuz ekki við. Þar váru komnir hǫfðingjar ór ǫllum fjórðungum á landinu, ok hafði aldri þing verit jafnfjǫlment áðr, svá at menn mynði.

Eyjólfr hét maðr; hann var Bǫlverksson, Eyjólfssonar ens grá ór Otradal, Þórðarsonar gellis, Óleifssonar feilans; móðir Eyjólfs ens grá var Hróðný, dóttir Miðfjarðar-Skeggja; Eyjólfr var virðingamaðr mikill ok allra manna lǫgkœnastr, svá at hann var enn þriði mestr lǫgmaðr á Íslandi; hann var allra manna fríðastr sýnum, mikill ok sterkr ok et bezta hǫfðingjaefni; hann var fégjarn sem aðrir frændr hans. Flosi gekk einn dag til búðar Bjarna Brodd-Helgasonar. Bjarni tók við honum báðum hǫndum ok settiz Flosi niðr hjá honum. Þeir tǫluðuz mart við.

Flosi mælti til Bjarna: "Hvat skal nú til ráða taka?"

Bjarni svaraði: "Ek ætla nú ór vǫndu at ráða, en þat sýniz mér þó ráðligast at biðja sér liðs, því at þeir draga afla at yðr. Ek vil ok spyrja þik, Flosi! hvárt nǫkkurr er allmikill lǫgmaðr í liði yðru, því at yðr eru tveir kostir til, annat hvárt at biðja sætta, ok er sá allgóðr, eða hinn annarr, at verja mál með lǫgum, ef varnir eru til, þó at þat þykki með kappi at gengit. Þykki mér því þann verða upp at taka, at þér hafið áðr með ofstopa farit, ok samir nú eigi at þér minkið yðr."

Flosi mælti: "Þar er þú spurðir eptir um lǫgmenn, þá mun ek þér því skjótt svara, at sá er engi í várum flokki, ok engis veit ek ván, nema Þorkels Geitissonar, frænda þíns."

Bjarni mælti: "Ekki munu vit hann telja; þó at hann sé lǫgvitr, þá er hann þó forsjáll mjǫk. Þarf þat ok engi maðr at ætla at hafa hann at skotspæni, en fylgja mun hann þér sem sá annarr, er bezt fylgir, því at hann er ofrhugi. En ek mun segja þér, at þat verðr þess manns bani, er vǫrn fœrir fram fyrir brennumálit, en ek ann þess eigi Þorkatli frænda mínum. Munuð þér því verða annars staðar á at leita."

Flosi kvaz eigi vita skyn á, hverir lǫgmenn væri mestir.

Bjarni mælti: "Eyjólfr heitir maðr ok er Bǫlverksson; hann er mestr lagamaðr í Vestfirðingafjórðungi, ok mun honum þurfa at gefa til fé mikit, ef honum skal verða komit í málit, en þó munu vér ekki at því fara. Vér skulum ok ganga með vápnum til allra lǫgskila ok vera sem varastir um oss, en ráða eigi á þá, nema vér eigim hendr várar at verja. Mun ek nú ganga með þér ok fara í liðsbónina, því at mér þykkir sem nú myni eigi mega kyrru fyrir halda."

Síðan gengu þeir út ór búðinni ok til þeira Austfirðinga. Talaði Bjarni þá við Lýting ok Blæing ok Hróa Arnsteinsson, ok fekk hann skjótt af þeim slíkt er hann beiddi. Þeir fóru þá til fundar við Kol, son Víga-Skútu, ok Eyvind Þorkelsson, Áskelssonar goða, ok báðu þá liðveizlu, en þeir fóru lengi undan; en þó kom svá, at þeir tóku til þrjár merkr silfrs ok gengu þá í málit með þeim. Þá gengu þeir til Ljósvetningabúðar ok dvǫlðuz þar nǫkkura hríð. Flosi beiddi Ljósvetninga liðveizlu, en þeir váru erfiðir ok torsóttir.

Flosi mælti þá með mikilli reiði: "Illa er yðr farit. Þér eruð ágjarnir heima í heraði ok ranglátir, en vilið mǫnnum ekki at liði verða á þingum, þó at menn krefi yðr. Þat mun ok allmjǫk í brigzlum haft við yðr á þingum ok yðr til ámælis lagt, ef þér munið eigi hrakningar þær, er Skarpheðinn hrakði yðr Ljósvetninga."

Í annan stað hafði hann við þá hljóðmæli ok bauð þeim fé til liðveizlu ok lokkaði svá þá með fagrmælum; þar kom, at þeir hétu liðveizlu, ok gerðu þeir sik þá svá ørugga, at þeir kváðuz berjaz skyldu með Flosa, þó at þess þyrfti við.

Bjarni mælti til Flosa: "Vel er þér farit; þú ert hǫfðingi mikill ok rǫskr maðr ok einarðr ok skerr lítt af manni."

Síðan fóru þeir í braut ok vestr yfir Øxará ok svá til Hlaðbúðar. Þeir sá mart manna úti fyrir búðinni; þar var einn maðr sá, er hafði skarlatsskikkju á herðum ok gullhlað um hǫfuð ok øxi silfrrekna í hendi.

Bjarni mælti: "Hér berr vel til; hér er hann nú Eyjólfr Bǫlverksson."

Síðan gengu þeir til móts við Eyjólf ok kvǫddu hann. Eyjólfr kendi þegar Bjarna ok tók honum vel. Bjarni tók í hǫnd Eyjólfi ok leiddi hann upp í Almannagjá.

Bjarni bað Flosa ganga eptir ok menn hans; menn Eyjólfs gengu ok með honum. Þeir báðu þá vera upp á gjárbakkanum ok sjáz þaðan um. Þeir Flosi ganga, þar til er þeir koma þar, er gatan liggr ofan af enni øfri gjánni.

Flosi kvað þar gott at sitja ok mega víða sjá; þeir settuz þá niðr; þeir váru þar fjórir menn saman ok eigi fleiri.

Bjarni mælti þá til Eyjólfs: "Þik eru vér komnir at finna, vinr! því at vér þurfum mjǫk þinnar liðveizlu í alla staði."

Eyjólfr mælti: "Hér er nú gott mannval á þinginu, ok mun yðr lítit fyrir því at finna þá menn, er yðr er miklu meiri styrkr at en hér sem ek em."

Bjarni mælti: "Þat er ekki svá, því at þú hefir marga þá hluti, er engi er þér meiri maðr hér á þinginu; þat er fyrst, at þú ert ættaðr svá vel sem allir þeir menn, er komnir eru frá Ragnari loðbrók. Hafa ok forellrar þínir jafnan í stórmælum staðit bæði á þingum ok svá heima í heraði ok hǫfðu jafnan enn meira hlut; þykkir oss því líkligt, at þú munir sigrsæll í málum sem frændr þínir.

Eyjólfr mælti: "Vel talar þú, en lítit ætla ek mik í þessu eiga."

Flosi mælti þá: "Ekki þarf hér at munda til þess, er oss er í hug; liðveizlu vilju vér þik biðja, at þú veitir at málum várum ok gangir at dómum með oss ok takir varnir, ef verða, ok fœrir fram fyrir vára hǫnd ok veitir oss um alla hluti á þingi þessu, þá er til kunnu at falla."

Eyjólfr spratt upp reiðr ok sagði svá, at engi maðr þarf sér þat at ætla, at hafa hann at ginningarfífli eða forhleypi fyrir sér, ef hann dregr ekki til — "ok sé ek nú," segir hann, "hvat yðr hefir gengit til fagrmælis þess, er þér hǫfðuð við mik."

Hallbjǫrn sterki þreif til hans ok setti hann niðr í millum þeira Bjarna ok mælti: "Eigi fellr tré við et fyrsta hǫgg, vinr! ok sit hér fyrst hjá oss."

Flosi dró þá gullhring af hendi sér ok mælti: "Þenna hring vil ek gefa þér, Eyjólfr! til vináttu ok liðveizlu ok sýna þér svá þat, at ek vil eigi ginna þik. Er þér því bezt at þiggja hringinn, at engi maðr er sá hér á þingi, at ek hafa þvílíka gjǫf gefit."

Hringrinn var svá mikill ok svá vel gǫrr, at hann tók tólf hundruð mórend. Hallbjǫrn dró á hǫnd Eyjólfi hringinn.

Eyjólfr mælti: "Þat er nú líkara, at ek þiggja hringinn, svá sem þér ferr vel. Munt þú ok til þess ætla mega, at ek mun taka við vǫrn ok gera at slíkt er þarf."

Bjarni mælti: "Nú ferr hvárum tveggja ykrum vel. Eru menn hér nú vel til fallnir at vera váttarnir, þar sem vit Hallbjǫrn erum, at þú takir við málinu."

Stóð Eyjólfr þá upp ok svá Flosi, tókuz þeir þá í hendr; tók Eyjólfr þá ǫll varnargǫgn af Flosa, ok svá ef sakar nǫkkurar gerðiz af vǫrninni, því at þat er opt annars máls sókn, er annars er vǫrn. Þá tók hann ǫll þau sóknargǫgn, er þeim sǫkum áttu at fylgja, hvárt sem sœkja skyldi í fimtardómi eða fjórðungsdómi; Flosi seldi at lǫgum, en Eyjólfr tók at lǫgum.

Hann mælti þá til Flosa ok Bjarna: "Nú hefi ek hér tekit við máli, sem þér beidduð. Nú vil ek þó at þér leynið þessu fyrst. En ef málit kømr í fimtardóm, þá skuluð þér þat mest varaz at segja, at þér hafið fé gefit til liðveizlunnar."

Flosi stóð þá upp ok svá Bjarni ok allir þeir; gengu þeir Flosi ok Bjarni hvárr til sinnar búðar, en Eyjólfr gekk til búðar Snorra goða ok settiz niðr hjá honum. Þeir tǫluðuz við mart. Snorri goði þreif til handarinnar Eyjólfi ok fletti upp erminni ok sér, at hann hafði gullhring mikinn á hendi.

Snorri mælti: "Hvárt er þessi hringr keyptr eða gefinn?"

Eyjólfi fannz um fátt ok varð orðfall.

Snorri mælti: "Ek skil gǫrla, at þú munt at gjǫf þegit hafa, ok skyldi þessi hringr eigi verða þér at hǫfuðbana."

Eyjólfr spratt upp ok gekk í braut ok vildi ekki um tala. Snorri mælti er hann sá, at Eyjólfr stóð upp: "Þat er líkara um þat er dómum er lokit, at þú vitir, hvat þú hefir þegit."

Gekk Eyjólfr þá til búðar sinnar.

Nú er þar til máls at taka, er Ásgrímr Elliða-Grímsson er ok Kári Sǫlmundarson, at þeir funduz allir saman ok Gizurr hvíti ok Hjalti Skeggjason ok Þorgeirr skorargeirr ok Mǫrðr Valgarðsson.

Ásgrímr tók þá til orða: "Ekki þarf þetta í hljóðmæli at fœra, því at þeir einir menn eru hér nú við, er hverr veit annars trúnað. Vil ek nú spyrja yðr, ef þér vitið nǫkkut af ráðagørðum þeira Flosa. Sýniz mér sem vér mynim verða at gera ráð várt í annan stað."

Gizurr hvíti svarar: "Snorri goði sendi mann til mín ok lét segja mér, at Flosi hafði þegit mikit lið af Norðlendingum, en Eyjólfr Bǫlverksson, frændi hans, hafði þegit gullhring af nǫkkurum ok fór leyniliga með. Ok kvað Snorri þat ætlan sína, at Eyjólfr Bǫlverksson myndi vera ætlaðr til at fœra fram lǫgvarnir í málinu ok myndi hringrinn til þess gefinn vera."

Þeir urðu allir á þat sáttir, at þat myndi svá vera.

Gizurr mælti til þeira: "Nú hefir Mǫrðr Valgarðsson, mágr minn, tekit vit málinu, því er ǫllum mun torvelligast þykkja, at sœkja Flosa. Vil ek nú, at þér skiptið ǫðrum sóknum með yðr, því at nú mun brátt verða at lýsa sǫkum at Lǫgbergi. Munum vér nú ok þurfa at biðja oss liðs."

Ásgrímr svarar: "Svá skal nú ok vera. En biðja vilju vér þik, at þú sér í liðsbóninni með oss."

Gizurr kvaz þat mundu til leggja. Síðan valði Gizurr með sér alla ena vitrustu menn af liði þeira til fylgðar við sik; þar var Hjalti Skeggjason ok Ásgrímr ok Kári, Þorgeirr skorargeirr.

Þá mælti Gizurr: "Nú munu vér fyrst ganga til búðar Skapta Þóroddssonar."

Þeir gera nú svá. Gizurr gekk fyrstr, þá Hjalti, þá Kári, þá Ásgrímr, þá Þorgeirr skorargeirr, þá brœðr hans. Þeir gengu inn í búðina. Skapti sat á palli. Ok er hann sá Gizur, stóð hann upp í mót honum ok fagnaði honum vel ok ǫllum þeim ok bað Gizur sitja hjá sér; hann settiz þá niðr.

Gizurr mælti til Ásgríms: "Nú skalt þú vekja til um liðsbón við Skapta, en ek mun leggja til slíkt, sem mér sýniz."

Ásgrímr mælti: "Til þess eru vér hingat komnir, Skapti! at sœkja at þér traust ok liðsinni."

Skapti mælti: "Torsóttr þótta ek yðr næstum vera, er ek vilda ekki taka undir vendræði yður."

Gizurr mælti: "Nú er annan veg til farit. Er nú at mæla eptir Njál bónda ok Bergþóru húsfreyju, er bæði váru saklaus inni brend, ok eptir þrjá sonu Njáls ok marga aðra góða menn. Ok munt þú þat aldri vilja gera at verða mǫnnum eigi at liði ok veita frændum þínum ok mágum."

Skapti svarar: "Þat var mér þá í hug, er Skarpheðinn mælti við mik, at ek hefða sjálfr borit tjǫru í hǫfuð mér ok skorit á mik jarðarmen, ok hann kvað mik orðinn svá hræddan, at Þórólfr Loptsson bæri mik á skip út í mjǫlkýlum sínum ok flytti mik svá til Íslands, at ek mynda eigi eptir hann mæla."

Gizurr mælti: "Ekki er nú á slíkt at minnaz, því at sá er nú dauðr, er þetta hefir mælt. Ok munt þú vilja veita mér, þó at þú vilir eigi gera fyrir sakir annarra manna."

Skapti svarar: "Þetta mál kǫmr ekki til þín, nema þú vilir vasaz í með þeim."

Gizurr reiddiz þá mjǫk ok mælti: "Ólíkr ert þú þínum fǫður; þó at hann þœtti nǫkkvat blandinn, varð hann mǫnnum þó jafnan at liði, er menn þurftu mest."

Skapti mælti: "Vér erum óskaplíkir. Þér þykkiz hafa staðit í stórmálum: þú, Gizurr hvíti! þá er þú sóttir Gunnar at Hlíðarenda, en Ásgrímr af því, er hann drap Gauk, fóstbróður sinn."

Ásgrímr svarar: "Fár bregðr enu betra, ef hann veit et verra; en þat munu margir mæla, at eigi dræpa ek Gauk, fyrr en mér væri nauðr á. Er þat nǫkkur varkunn, at þú veitir oss eigi lið, en hitt er varkunnarlaust, at þú bregðir oss brigzlum. Mynda ek þat vilja, um þat er þessu þingi er lokit, at þú fengir af þessum málum ena mestu óvirðing ok bœtti þér engi þá skǫmm."

Stóðu þeir Gizurr þá upp allir ok gengu út ok svá til búðar Snorra goða ok gengu inn í búðina. Snorri sat á palli í búðinni; hann kendi þegar mennina ok stóð upp í móti þeim ok bað þá alla vel komna ok gaf þeim rúm at sitja hjá sér. Síðan spurðuz þeir almæltra tíðenda.

Ásgrímr mælti til Snorra: "Til þess eru vit Gizurr frændi minn komnir higat at biðja þik liðveizlu."

Snorri svarar: "Þat mælir þú þar, er þér heldr varkunn til, at mæla eptir mága þína, slíka sem þú áttir. Þágu vér mǫrg ráð þægilig af Njáli, þó at nú muni þat fáir. Enda veit ek eigi, hverrar liðveizlu þér þykkiz mest þurfa."

Ásgrímr svarar: "Mest þurfu vér, ef vér berjumz á þinginu."

Snorri mælti: "Svá er ok, at mikit liggr yðr þá við. Er þat líkast, at þér sœkið með kappi, enda munu þeir svá verja, ok munu hvárigir gera ǫðrum rétt. Munuð þér þá eigi þola þeim ok ráða á þá; er þá ok sá einn til, því at þeir vilja þá gjalda yðr skǫmm fyrir mannskaða, en svívirðing fyrir frændalát."

Fannz þat á, at hann hvatti þá fram í ǫllu.

Gizurr mælti þá: "Vel mælir þú, Snorri! ok ferr þér þá bezt jafnan ok hǫfðingligast, er mest liggr við."

Ásgrímr mælti: "Þat vil ek vita, hvat þú vill veita oss, ef svá ferr sem þú segir."

Snorri mælti: "Gera skal ek þér vináttubragð þat, er yður sœmð skal ǫll við liggja, en ekki mun ek til dóma ganga. En ef þér beriz á þingi, þá ráðið þér því at eins á þá, nema þér séð allir sem øruggastir, því at miklir kappar eru til móts. En ef þér verðið forviða, þá munuð þér láta slá hingat til móts við oss, því at ek mun hafa fylkt liði mínu hér fyrir ok vera við búinn at veita yðr. En ef hinn veg ferr, at þeir hrøkkvi fyrir, þá er þat ætlan mín, at þeir myni ætla at renna til vígis í Almannagjá, en ef þeir komaz þangat, þá fáið þér þá aldri sótta. Mun ek þat á hendr takaz at fylkja þar fyrir liði mínu ok verja þeim vígit, en ekki munu vér eptir ganga, hvárt sem þeir horfa með ánni norðr eða suðr. Ok þá er þér hafið vegit í lið þeira svá nǫkkvi mjǫk, at mér þykki þér mega halda upp fébótum, svá at þér haldið goðorðum yðrum ok heraðsvistum, mun ek þá hlaupa til með menn mína alla ok skilja yðr; skuluð þér þá gera þat fyrir mín orð, ef ek geri þetta."

Gizurr þakkaði honum vel ok kvað þetta í allra þeira nauðsyn mælt vera. Gengu þeir þá út allir.

Gizurr mælti: "Hvert skal nú ganga?"

"Til Mǫðrvellingabúðar," sagði Ásgrímr. Fóru þeir þá þangat.

Ok er þeir kómu í búðina, sá þeir, hvar Guðmundr enn ríki sat ok talaði við Einar Konálsson, fóstra sinn; hann var vitr maðr. Gengu þeir þá fyrir Guðmund; hann tók þeim vel ok lét ryðja fyrir þeim búðina, at þeir skyldi allir sitja mega. Spurðuz þeir þá tíðenda.

Ásgrímr mælti: "Vér viljum biðja þik, Guðmundr! øruggrar liðveizlu."

Guðmundr mælti: "Hafið þér nǫkkura hǫfðingja fundit áðr?"

Þeir sǫgðu, at þeir hefði fundit Skapta ok Snorra goða, ok sǫgðu honum allt í hljóði, hversu hvárum þeira fór.

Þá mælti Guðmundr: "Næstum fór mér til yðvar lítilmannliga, er ek var yðr erfiðr; skal ek nú því skemr draga fyrir yðr, sem ek var þá erfiðri, ok skal ek nú ganga til dóma með yðr með alla þingmenn mína ok veita yðr slíkt er ek má ok berjaz með yðr, þó at þess þurfi við, ok leggja líf mitt við yðvart líf. Ek mun ok því launa Skapta, at Þorsteinn holmuðr, sonr hans, skal vera í bardaganum með oss, því at hann mun eigi treystaz ǫðru en gera sem ek vil, þar sem hann á Jódísi dóttur mína. Mun Skapti þá vilja skilja oss."

Þeir þǫkkuðu honum, ok tǫluðu lengi síðan, svá at ekki heyrðu aðrir menn. Guðmundr bað þá ekki fara fyrir kné fleirum hǫfðingjum, ok kvað þat vera lítilmannligt — "munu vér nú á hætta með þetta lið, sem nú hǫfu vér. Þér skuluð ok ganga með vápnum til allra lǫgskila, en berjaz þó eigi svá búit."

Gengu þeir þá út allir ok heim til búða sinna; var þetta fyrst á fára manna vitorði. Líðr nú svá þingit.