Bókastaðir

Flosi bjó sik austan, þá er tveir mánaðir váru til vetrar, ok stefndi til sín ǫllum sínum mǫnnum, þeim er honum hǫfðu ferð heitit. Hverr þeira hafði tvá hesta ok góð vápn; þeir kómu allir til Svínafells ok váru þar um nóttina. Flosi lét snimma veita sér tíðir dróttinsdaginn, en síðan gekk hann til borðs. Hann sagði fyrir ǫllum heimamǫnnum sínum, hvat hvergi skyldi starfa, meðan hann væri í brautu; síðan gekk hann til hesta sinna. Þeir Flosi riðu fyrst vestr á Sand. Flosi bað þá fyrst ekki allákaft ríða, ok kvað þó hinn veg lúka mundu; hann bað alla bíða, ef nǫkkurr þyrfti at dveljaz. Þeir riðu vestr til Skógahverfis ok kómu í Kirkjubœ. Flosi bað alla menn koma til kirkju ok biðjaz fyrir; menn gerðu svá. Síðan stigu þeir á hesta sína ok riðu á fjall ok svá til Fiskivatna ok riðu nǫkkuru fyrir vestan vǫtnin ok stefndu svá vestr á sandinn, létu þeir þá Eyjafjallajǫkul á vinstri hǫnd sér, ok svá ofan í Goðaland ok svá til Markarfljóts ok kómu um nónskeið annan dag vikunnar á Þríhyrningshálsa ok biðu til miðs aptans. Kómu þar þá allir nema Ingjaldr frá Keldum; Sigfússynir tǫlðu á hann mjǫk, en Flosi bað þá ekki ámæla Ingjaldi, meðan hann væri eigi hjá — "en þó skulu vér gjalda honum síðar."

Nú er þar til máls at taka at Bergþórshváli, at þeir Grímr ok Helgi fóru til Hóla, þar váru þeim fóstruð bǫrn, ok sǫgðu fǫður sínum, at þeir mundu ekki heim um kveldit. Þeir váru í Hólum allan daginn. Þar kómu konur fátœkar ok kváðuz komnar at langt. Þeir spurðu þær tíðenda. Þær kváðuz engi tíðendi segja — "en segja kunnu vér nýlundu nǫkkura."

Þeir spurðu, hverja nýlundu þær segði ok báðu þær eigi leyna. Þær sǫgðu svá vera skyldu: "Vér kómum at ofan ór Fljótshlíð, ok sá vér Sigfússsonu alla ríða með alvæpni, ok stefndu þeir upp á Þríhyrningshálsa ok váru fimtán í flokki. Vér sám ok Grana Gunnarsson ok Gunnar Lambason, ok váru þeir fimm saman ok stefndu allir eina leið. Ok kalla má, at nú sé allt á fǫr ok flaugun."

Helgi Njálsson mælti: "Þá mun Flosi kominn austan, ok munu þeir allir koma til móts við hann, ok skulu vit Grímr vera þar, sem Skarpheðinn er."

Grímr kvað svá vera skyldu, ok fóru þeir heim. Þenna aptan enn sama mælti Bergþóra til hjóna sinna: "Nú skuluð þér kjósa yðr mat í kveld, at hverr hafi þat, er mest fýsir til, því at þenna aptan mun ek bera síðast mat fyrir hjón mín."

"Þat skyldi eigi vera," sǫgðu þeir, er hjá váru.

"Þat mun þó vera," segir hon, "ok má ek miklu fleira af segja, ef ek vil, ok mun þat til marka, at þeir Grímr ok Helgi munu heim koma, áðr menn eru mettir í kveld. Ok ef þetta gengr eptir, þá mun svá fara fleira, sem ek segi."

Síðan bar hon mat á borð.

Njáll mælti: "Undarliga sýniz mér nú; ek þykkjumz sjá um alla stofuna, ok þykki mér sem undan sé gaflveggirnir báðir en blóðugt allt, borðit ok matrinn."

Ǫllum fannz þá mikit um nema Skarpheðni; hann bað menn ekki syrgja né láta ǫðrum herfiligum látum, svá at menn mætti orð á því gera — ok mun oss vandara gǫrt en ǫðrum, at vér berim oss vel, ok er þat at vánum."

Þeir Grímr ok Helgi kómu heim, áðr borð váru ofan tekin, ok brá mǫnnum mjǫk við þat. Njáll spurði, hví þeir fœri svá hverft, en þeir sǫgðu slíkt, sem þeir hǫfðu frétt. Njáll bað engan mann niðr leggjaz ok vera vara um sik.

Nú talar Flosi við sína menn: "Nú munu vér ríða til Bergþórshváls ok koma þar fyrir náttmál."

Þeir gera nú svá. Dalr var í hválinum, ok riðu þeir þangat ok bundu þar hesta sína ok dvǫlðuz þar, til þess er mjǫk leið á kveldit.

Flosi mælti: "Nú skulu vér ganga heim at bœnum ok ganga þrǫngt ok fara seint ok sjá, hvat þeir taka til ráðs."

Njáll stóð úti ok synir hans ok Kári ok allir heimamenn ok skipuðuz fyrir á hlaðinu, ok var þat nær þrír tigir manna.

Flosi nam staðar ok mælti: "Nú skulu vér at hyggja, hvat þeir taka til ráðs, því at mér líz svá, ef þeir standa úti fyrir, sem vér munim þá aldri sótta geta."

"Þá er vár fǫr ill," segir Grani Gunnarsson, "ef vér skulum eigi þora at at sœkja."

"Þat skal ok eigi vera," segir Flosi, "ok munum vér at ganga, þó at þeir standi úti. En þat afroð munu vér gjalda, at margir munu eigi kunna frá at segja, hvárir sigraz."

Njáll mælti til sinna manna: "Hvat segið þér frá, hversu mikit lið þeir hafa?"

"Þeir hafa bæði mikit lið ok harðsnúit," segir Skarpheðinn, "en því nema þeir þó nú stað, at þeir ætla, at þeim muni illa sœkjaz at vinna oss."

"Þat mun ekki vera," segir Njáll, "ok vil ek at menn gangi inn, því at illa sóttiz þeim Gunnarr at Hlíðarenda ok var hann einn fyrir, en hér eru hús rammlig, sem þar váru, ok munu þeir eigi sótt geta."

"Þetta er ekki þann veg at skilja," segir Skarpheðinn, "Gunnar sóttu heim þeir hǫfðingjar, er svá váru vel at sér, at heldr vildu frá hverfa en brenna hann inni, en þessir munu þegar sœkja oss með eldi, ef þeir megu eigi annan veg, því at þeir munu allt til vinna at yfir taki við oss. Munu þeir þat ætla, sem eigi er ólíkligt, at þat sé þeira bani, ef oss dregr undan. Em ek ok þess ófúss at láta svæla mik inni sem melrakka í greni."

Njáll mælti: "Nú mun sem optar, at þér munuð bera mik ráðum synir mínir ok virða mik engis, en þá er þér váruð yngri, gerðuð þér þat eigi, ok fór yðr þá betr."

Helgi mælti: "Geru vér sem faðir várr vill; þat mun oss bezt gegna."

"Eigi veit ek þat víst," segir Skarpheðinn, "því at hann er nú feigr. En vel má ek gera þat til skaps fǫður míns at brenna inni með honum, því at ek hræðumz ekki dauða minn."

Hann mælti þá við Kára: "Fylgjumz vér vel, mágr! svá at engi várr skili við annan."

"Þat hefi ek ætlat," segir Kári, "en ef annars verðr auðit, þá mun þat verða fram at koma, ok mun ekki mega við því gera."

"Hefn þú vár, en vér skulum þín," segir Skarpheðinn, "ef vér lifum eptir."

Kári kvað svá vera skyldu. Gengu þeir þá inn allir ok skipuðuz í dyrrin.

Flosi mælti: "Nú eru þeir feigir, er þeir hafa inn gengit. Skulu vér nú heim ganga sem skjótast ok skipaz sem þykkvast fyrir dyrrin ok geyma þess at engi komiz í braut, hvártki Kári né Njálssynir, ella er þat várr bani."

Þeir Flosi kómu nú heim ok skipuðuz umhverfis húsin, ef nǫkkurar væri laundyrr á. Flosi gekk framan at húsunum ok hans menn. Hróaldr Ǫzurarson hljóp þar at sem Skarpheðinn var fyrir ok lagði til hans; Skarpheðinn hjó spjótit af skapti fyrir honum ok hjó til hans, ok kom øxin í skjǫldinn, ok bar at Hróaldi þegar allan skjǫldinn, en hyrnan sú en fremri tók andlitit, ok fell hann á bak aptr ok þegar dauðr.

Kári mælti: "Lítt dró enn undan við þik, Skarpheðinn! ok ert þú vár frœknastr."

"Eigi veit ek þat," segir Skarpheðinn, ok brá við grǫnum ok glotti at. Þeir Kári ok Grímr ok Helgi lǫgðu út mǫrgum spjótum ok særðu marga menn, en þeir Flosi gátu ekki at gǫrt.

Flosi mælti: "Vér hǫfum fengit mikinn skaða á mǫnnum várum, eru margir sárir, en sá veginn, er vér myndim sízt til kjósa. Nú er þat sét, at vér getum þá eigi með vápnum sótta. Er nú sá margr, er eigi gengr jafnskǫruliga at sem létu, en þó munu vér nú verða at gera annat ráð fyrir oss. Eru nú tveir kostir til, ok er hvárgi góðr, sá annarr, at hverfa frá — ok er þat várr bani; hinn annarr, at bera at eld ok brenna þá inni, ok er þat stórr ábyrgðarhlutr fyrir guði, er vér erum kristnir sjálfir, ok munu vér láta taka eld sem skjótast."

Þeir tóku nú eld ok gerðu bál mikit fyrir durunum.

Þá mælti Skarpheðinn: "Eld kveykvið þér nú, sveinar! hvárt skal nú búa til seyðis?"

Grani Gunnarsson svaraði: "Svá skal þat vera, ok skalt þú eigi þurfa heitara at baka."

Skarpheðinn mælti: "Því launar þú mér, sem þú ert maðr til, er ek hefnda fǫður þíns, ok virðir þat meira, er þér er óskyldara."

Þá báru konur sýru í eldinn ok sløkðu fyrir þeim.

Kolr Þorsteinsson mælti til Flosa: "Ráð kemr mér í hug. Ek hefi sét lopt í skálanum á þvertrjám, ok skulu vér þar inn bera eldinn ok kveykva við arfasátu þá, er hér stendr fyrir ofan húsin."

Síðan tóku þeir arfasátuna ok báru þar í eld. Fundu þeir eigi fyrr, er inni váru, en logaði ofan allr skálinn. Gerðu þeir Flosi þá stór bál fyrir ǫllum durum. Tók þá kvennaliðit illa at þola, þat er inni var.

Njáll mælti til þeira: "Verðið vel við ok mælið eigi æðru, því at él eitt mun vera, ok skyldi langt til annars slíks. Trúið þér ok því, at guð er miskunnsamr, ok mun hann oss eigi láta brenna bæði þessa heims ok annars."

Slíkar fortǫlur hafði hann fyrir þeim ok aðrar hraustligri. Nú taka ǫll húsin at loga. Þá gekk Njáll til dura ok mælti: "Er Flosi svá nær, at hann megi heyra mál mitt?"

Flosi kvaz heyra mega.

Njáll mælti: "Vill þú nǫkkut taka sættum við sonu mína eða leyfa nǫkkurum mǫnnum útgǫngu?"

Flosi svarar: "Eigi vil ek taka sættum við sonu þína, ok skal nú yfir lúka með oss ok eigi frá ganga, fyrr en þeir eru allir dauðir, en lofa vil ek útgǫngu konum ok bǫrnum ok húskǫrlum."

Njáll gekk þá inn ok mælti við fólkit: "Nú er þeim út at ganga ǫllum, er leyft er. Ok gakk þú út, Þórhalla Ásgrímsdóttir! ok allr lýðr með þér, sá er lofat er."

Þórhalla mælti: "Annarr verðr nú skilnaðr okkarr Helga en ek ætlaða um hríð, en þó skal ek eggja fǫður minn ok brœðr, at þeir hefni þessa mannskaða, er hér er gǫrr."

Njáll mælti: "Vel mun þér fara, því at þú ert góð kona." Síðan gekk hon út ok mart lið með henni. Ástríðr af Djúpárbakka mælti við Helga Njálsson: "Gakk þú út með mér, ok mun ek kasta yfir þik kvenskikkju ok falda þik með hǫfuðdúki."

Hann taldiz undan fyrst, en þó gerði hann þetta fyrir bœn þeira. Ástríðr vafði hǫfuðdúki at hǫfði honum, en Þórhildr lagði yfir hann skikkjuna, ok gekk hann út á meðal þeira. Þá gekk út Þorgerðr Njálsdóttir ok Helga, systir hennar, ok mart annat fólk. En er Helgi kom út, þá mælti Flosi: "Sú er há kona ok mikil um herðar, er þar fór; takið hana ok haldið henni."

En er Helgi heyrði þetta, kastaði hann skikkjunni; hann hafði haft sverð undir hendi sér ok hjó til manns ok kom í skjǫldinn ok af sporðinn ok fótinn af manninum. Þá kom Flosi at ok hjó á háls Helga, svá at þegar tók af hǫfuðit.

Flosi gekk þá at durum ok mælti, at Njáll skyldi ganga til tals við hann ok Bergþóra. Njáll gerði svá.

Flosi mælti: "Útgǫngu vil ek þér bjóða, því at þú brennr ómakligr inni."

Njáll mælti: "Eigi vil ek út ganga, því at ek em maðr gamall ok em ek lítt til búinn at hefna sona minna, en ek vil eigi lifa við skǫmm."

Flosi mælti til Bergþóru: "Gakk þú út, húsfreyja! því at ek vil þik fyrir engan mun inni brenna."

Bergþóra mælti: "Ek var ung gefin Njáli; hefi ek því heitit honum, at eitt skyldi ganga yfir okkr bæði."

Síðan gengu þau inn bæði.

Bergþóra mælti: "Hvat skulu vit nú til ráða taka?"

"Ganga munu vit til hvílu okkrarrar," segir Njáll, "ok leggjaz niðr."

Hon mælti þá við sveininn Þórð Kárason: "Þik skal út bera, ok skalt þú eigi inni brenna."

"Hinu hefir þú mér heitit, amma!" segir sveinninn, "at vit skyldim aldri skilja, ok skal svá vera. En mér þykkir miklu betra at deyja með ykkr, en lifa eptir."

Síðan bar hon sveininn til hvílunnar.

Njáll mælti við brytja sinn: "Nú skalt þú sjá, hvar vit leggjumz niðr ok hversu ek bý um okkr, því at ek ætla heðan hvergi at hrœraz, hvárt sem mér angrar reykr eða bruni; mátt þú nú nær geta, hvar beina okkarra er at leita."

Hann sagði, at svá skyldi vera. Uxa einum hafði slátrat verit ok lá þar húðin. Njáll mælti við brytjann, at hann skyldi breiða yfir þau húðina, ok hann hét því. Þau leggjaz nú niðr bæði í rúmit ok leggja sveininn í millum sín; þá signdu þau sik ok sveininn ok fálu ǫnd sína guði á hendi ok mæltu þat síðast, svá at menn heyrði. Þá tók brytinn húðina ok breiddi yfir þau ok gekk út síðan. Ketill ór Mǫrk tók í mót honum ok kipði honum út; hann spurði vandliga at Njáli mági sínum, en hann sagði allt et sanna.

Ketill mælti: "Mikill harmr er at oss kveðinn, er vér skulum svá mikla ógæfu saman eiga."

Skarpheðinn hafði sét, er faðir hans hafði niðr lagiz ok hversu hann hafði um sik búit; hann mælti þá: "Snimma ferr faðir várr í rekkju, ok er þat sem ván er, hann er maðr gamall."

Þá tóku þeir Skarpheðinn ok Kári ok Grímr brandana jafnskjótt sem ofan duttu ok skutu út á þá ok gekk því um hríð. Þá skutu þeir spjótum inn at þeim, en þeir tóku ǫll á lopti ok sendu út aptr. Flosi bað þá hætta at skjóta — "því at oss munu ǫll vápnaskipti þungt ganga við þá. Meguð þér vel bíða þess, er eldrinn vinnr þá."

Þeir gera nú svá. Þá fellu ofan stórviðirnir ór ræfrinu.

Skarpheðinn mælti: "Nú mun faðir minn dauðr vera, ok hefir hvártki heyrt til hans styn né hósta."

Síðan gengu þeir í skálaendann; þar var fallit ofan þvertréit ok brunnit mjǫk í miðju.

Kári mælti til Skarpheðins: "Hlaup þú hér út, ok mun ek beina at með þér, en ek mun hlaupa þegar eptir, ok munu vit þá báðir í braut komaz, ef vit breytum svá, því at hingat leggr allan reykinn."

Skarpheðinn mælti: "Þú skalt hlaupa fyrri, en ek mun þegar á hæla þér."

"Ekki er þat ráð," segir Kári, "því at ek má vel komaz annars staðar út, þó at hér gangi eigi."

"Eigi vil ek þat," segir Skarpheðinn, "hlaup þú út fyrri, en ek mun þegar eptir."

Kári mælti: "Þat er hverjum manni boðit at leita sér lífs, meðan kostr er, ok skal ok svá gera. En þó mun nú sá skilnaðr með okkr verða, at vit munum aldri sjáz síðan, því at ef ek hleyp út ór eldinum, þá mun ek eigi hafa skap til at hlaupa inn aptr í eldinn til þín, ok mun þá sína leið fara hvárr okkarr."

"Þat hlœgir mik," segir Skarpheðinn, "ef þú kømz í braut, mágr! at þú munt hefna vár."

Þá tók Kári einn stokk loganda í hǫnd sér ok hleypr út eptir þvertrénu; slǫngvir hann þá stokkinum út af þekjunni, ok fell hann ofan at þeim, er úti váru fyrir. Þeir hljópu þá undan. Þá loguðu klæðin ǫll á Kára ok svá hárit; hann steypir sér þá út af þekjunni ok stiklar svá með reykinum. Þá mælti einn maðr, er þar var næstr: "Hvárt hljóp þar maðr út af þekjunni?"

"Fjarri fór þat," sagði annarr, "ok kastaði Skarpheðinn þar eldistokki at oss."

Síðan grunuðu þeir þat ekki. Kári hljóp til þess er hann kom at lœk einum ok kastaði sér í ofan ok sløkði á sér eldinn; þaðan hljóp hann með reykinum í gróf nǫkkura ok hvílði sik, ok er þat síðan kǫlluð Káragróf.

Nú er at segja frá Skarpheðni, at hann hljóp út á þvertréit þegar eptir Kára, en er hann kom þar, er mest var brunnit þvertréit, þá brast niðr undir hónum. Skarpheðinn kom fótum undir sik ok réð þegar til í annat sinn ok rennr upp vegginn; þá reið at honum brúnássinn, ok hrataði hann inn aptr.

Skarpheðinn mælti þá: "Sét er nú, hversu vera vill."

Gekk hann þá fram með hliðvegginum. Gunnarr Lambason hljóp upp á vegginn ok sér Skarpheðin.

Hann mælti svá: "Hvárt grætr þú nú, Skarpheðinn?"

"Eigi er þat," segir hann, "en hitt er satt, at súrnar í augunum. En hvárt er sem mér sýniz, hlær þú?"

"Svá er víst," segir Gunnarr, "ok hefi ek aldri fyrr hlegit, síðan þú vátt Þráin á Markarfljóti."

Skarpheðinn mælti: "Þá er þér hér nú minjagriprinn."

Tók hann þá jaxl ór pússi sínum, er hann hafði hǫggvit ór Þráni, ok kastaði til Gunnars ok kom í augat, svá at þegar lá úti á kinninni. Fell Gunnarr þá ofan af þekjunni. Skarpheðinn gekk þá til Gríms, bróður síns; helduz þeir þá í hendr ok tráðu eldinn, en er þeir kómu í miðjan skálann, þá fell Grímr dauðr niðr. Skarpheðinn gekk þá til enda hússins. Þá varð brestr mikill; brast þá ofan þekjan. Varð Skarpheðinn þá þar í millum ok gaflaðsins; mátti hann þaðan hvergi hrœraz. Þeir Flosi váru við eldana, þar til er mornat var mjǫk. Þá kom þar maðr einn ríðandi at þeim. Flosi spurði þann at nafni; hann nefndiz Geirmundr ok kvaz vera frændi Sigfússsona.

"Þér hafið mikit stórvirki unnit," segir hann.

Flosi svarar: "Bæði munu menn þetta kalla stórvirki ok illvirki. En þó má nú ekki at hafa."

"Hversu mart hefir hér fyrirmanna látiz?" segir Geirmundr.

Flosi svarar: "Hér hefir látiz Njáll ok Bergþóra ok synir þeira allir, Þórðr Kárason ok Kári Sǫlmundarson, Þórðr leysingi. En þá vitu vér ógǫrla um fleiri menn, þá er oss eru ókunnari."

Geirmundr mælti: Dauðan segir þú þann nú, er á brott hefir komiz ok vér hǫfum hjalat við í morgin."

"Hverr er sá?" segir Flosi.

"Kára Sǫlmundarson fundu vit Bárðr búi minn," segir Geirmundr, "ok fekk Bárðr honum hest sinn, ok var brunnit af honum hárit ok svá klæðin."

"Hafði hann nǫkkut vápna?" segir Flosi.

"Hafði hann sverðit Fjǫrsváfni," segir Geirmundr, "ok var blánaðr annarr eggteinninn, ok sǫgðu vit, at dignat mundi hafa, en hann svaraði því, at hann skyldi herða í blóði Sigfússssona eða annarra brennumanna."

Flosi mælti: "Hvat sagði hann til Skarpheðins eða Gríms?"

Geirmundr svarar: "Á lífi sagði hann þá báða, þá er þeir skilðu, en þó kvað hann þá nú mundu dauða."

Flosi mælti: "Sagt hefir þú oss þá hluti, er oss mun eigi setugrið bjóða, því at sá maðr hefir nú á braut komiz, er næst gengr Gunnari at Hlíðarenda í ǫllum hlutum. Skuluð þér nú þat vita, Sigfússssynir ok aðrir várir menn, at svá mikit eptirmál mun hér verða um brennu þessa, at margan mun þat gera hǫfuðlausan, en sumir munu ganga frá ǫllu fénu. Grunar mik nú þat, at engi yðvarr Sigfússssona þori at sitja í búi sínu, ok er þat mikil varkunn. Vil ek nú bjóða yðr ǫllum austr til mín ok láta eitt ganga yfir oss alla."

Þeir þǫkkuðu honum. Þá kvað Móðólfr Ketilsson vísu:

"Ǫðru munu vér hœlaz," segir Flosi, "en því, er Njáll hefir inni brunnit, því at þat er engi frami."

Flosi gekk þá upp á gaflaðit ok Glúmr Hildisson ok nǫkkurir menn aðrir.

Þá mælti Glúmr: "Hvárt mun Skarpheðinn dauðr?"

En aðrir sǫgðu hann fyrir lǫngu dauðan mundu vera. Þar gaus upp stundum eldrinn, en stundum sloknaði niðr.

Þeir heyrðu þá niðri í eldinum fyrir sér, at kveðin var vísa:

Grani Gunnarsson mælti: "Hvárt mun Skarpheðinn hafa kveðit vísu þessa lífs eða dauðr?"

"Engum getum mun ek um þat leiða," segir Flosi.

"Leita vilju vér," segir Grani, "Skarpheðins eða annarra manna þeira, sem hér hafa inni brunnit."

"Eigi skal þat," segir Flosi, "ok eru slíkt heimskir menn sem þú ert, þar sem menn munu safna liði um allt heraðit. Mun sá allr einn, er nú á dvalar, ok þá mun verða svá hræddr, at eigi mun vita, hvert hlaupa skal. Ok er þat mitt ráð, at vér ríðim allir í braut sem skjótast."

Flosi gekk þá skyndiliga til hesta sinna ok allir hans menn. Flosi mælti til Geirmundar: "Hvárt mun Ingjaldr heima at Keldum?"

Geirmundr kvez ætla, at hann myndi heima vera.

"Þar er sá maðr," segir Flosi, "er rofit hefir eiða við oss ok allan trúnað."

Flosi mælti þá til Sigfússsona: "Hvern kost vilið þér nú gera Ingjaldi? hvárt vilið þér gefa honum upp, eða skulu vér nú fara at honum ok drepa hann?"

Þeir svǫruðu allir, at þeir vildu nú fara at honum ok drepa hann. Þá hljóp Flosi á hest sinn ok allir þeir ok riðu í braut. Flosi reið fyrir ok stefndi upp til Rangár ok upp með ánni; þá sá hann mann ríða ofan ǫðrum megin árinnar; hann kendi, at þar var Ingjaldr frá Keldum. Flosi kallar á hann. Ingjaldr nam þá staðar ok snǫri við fram at ánni.

Flosi mælti til hans: "Þú hefir rofit sátt við oss, ok hefir þú fyrir gǫrt fé ok fjǫrvi. Eru hér nú Sigfússsynir ok vilja gjarna drepa þik, en mér þykkir þú við vant um kominn, ok mun ek gefa þér líf, ef þú vill selja mér sjálfdœmi."

Ingjaldr svarar: "Fyrr skal ek nú ríða til móts við Kára en selja þér sjálfdœmi. En ek vil því svara Sigfússsonum, at ek skal eigi hræddari við þá en þeir eru við mik."

"Bíð þú þá," segir Flosi, "ef þú ert eigi ragr, því at ek skal senda þér sending."

"Bíða skal ek víst," segir Ingjaldr.

Þorsteinn Kolbeinsson, bróðursonr Flosa, reið fram hjá honum ok hafði spjót í hendi, hann var rǫskvastr maðr með Flosa einn hverr ok mest verðr. Flosi þreif af honum spjótit ok skaut til Ingjalds, ok kom á ena vinstri hliðina ok í gegnum skjǫldinn fyrir neðan mundriðann ok klofnaði hann allr í sundr, en spjótit hljóp í lærit fyrir ofan knéskelna ok svá í sǫðulfjǫlna ok nam þar staðar.

Flosi mælti til Ingjalds: "Hvárt kom á þik?"

"Á mik kom víst," segir Ingjaldr, "ok kalla ek þetta skeinu en ekki sár."

Ingjaldr kipði þá spjótinu ór sárinu ok mælti til Flosa: "Bíð þú nú, ef þú ert eigi blauðr."

Hann skaut þá spjótinu aptr yfir ána. Flosi sér, at spjótit stefnir á hann miðjan; hopar hann þá hestinum, en spjótit fló fyrir framan hestinn Flosa ok misti hans. Spjótit kom á Þorstein miðjan, ok fell hann þegar dauðr af hestinum. Ingjaldr hleypði þá í skóginn, ok náðu þeir honum ekki.

Flosi mælti til sinna manna: "Nú hǫfu vér fengit mikinn mannskaða. Megu vér nú ok vita, er þetta hefir at boriz, hvert heillaleysi vér hǫfum. Er þat nú mitt ráð, at vér ríðim á Þríhyrningshálsa, megu vér þaðan sjá mannareið um allt heraðit, því at þeir munu nú hafa sem mestan liðsamnað, ok munu þeir ætla, at vér hafim riðit austr til Fljótshlíðar af Þríhyrningshálsum. Ok munu þeir ætla, at vér ríðim austr á fjall ok svá austr til heraða. Mun þangat eptir ríða mestr hluti liðsins, en sumir munu ríða et fremra austr til Seljalandsmúla, ok mun þeim þó þykkja þangat vár minni ván. En ek mun nú gera ráð fyrir oss, ok er þat mitt ráð, at vér ríðim upp í fjallit Þríhyrning ok bíðum þar til þess, er en þriðja sól er af himni."

Þeir gera nú svá.