Bókastaðir

Nú gengr drottning þegar til konungs. Ok fylgir henni allr sá hinn mikli fjǫldi fríðra kvenna ok prúðra meyja, svá at aldri sá manna augu fyrr í einum stað svá mikinn samnað fríðra kvenna ok fríðra meyja, svá at aldri var betri búnaðr í heiminum, heldr enn þær hǫfðu búit sinn líkama með. Ok fyrir því hafði hverr maðr augu á þeim ok þar með fell mǫrgum hugr til þeirra. Ok jafnskjótt fór ǫll hirðin inn í hǫllina at undra, hver sú mundi vera, er mǫttulinn mundi eignask.

Því næst tók konungr mǫttulinn ok breiddi í sundr ok sýndi drottningu ok lézk mundu gefa henni eða þeirri, er hœfiligr væri. Enn ekki vætta sagði hann þeim meira frá, fyrir því (at) ef þær hefði vitat þat, er fylgði mǫttlinum, þá mundi engi þeirra hafa klæðzk hánum fyrir allt þat gull, er í Arabialandi er — ok svá mundi þeim hann leiðr, sem maðkr eða ormr væri. Enn nú er þar at komit, at mǫttullinn mun segja, hve trúliga þær hafa búit við bœndr sína eða trúlyndi haldit við unnasta sína.

Nú tekr drottning fyrst mǫttulinn ok leggr yfir sik. Ok verðr hann henni svá stuttr, at hann tekr eigi á hæla henni. Enn svá gjarna sem hón vildi eiga mǫttulinn, þá mundi hann aldri hafa komit um hennar háls, ef hón vissi, með hverjum galdri hann var ofinn. Ok roðnaði hón þegar í andliti af skǫmm, ok því næst bliknaði hón af angri ok reiði, er eigi var mǫttullinn mundanga.

Enn Meon skutilsveinn stóð í hjá henni ok sá, at hón skipti andlitslitum sínum ok mælti þegar til hennar "frú" segir hann "eigi sýnisk mér, at mǫttullinn sé yðr of síðr, heldr mikilli hálfri alin til stuttr; ok ferr hann með engum kosti vel með yðr. Enn þessi mær" kvað hann "er hér stendr hjá yðr ok er allnær sama vexti yðr, hvárki hærri né lægri — hón er unnasta Aristes, sonar Arte konungs — fáið henni mǫttulinn; ok munu þér þá sjá á henni, at hann var yðr of stuttr."

Því næst tók drottningin mǫttulinn ok fekk meyjunni í hjá sér. Enn hón tók þegar fegin við mǫttlinum ok lét þegar yfir sik. Ok stytti hann miklu meir á henni, enn drottningu.

Ok þá mælti Meon skutilsveinn "mjǫk hefir mǫttullinn nú upp hlaupit á skammri stundu, ok var hann eigi langt borinn."

Enn þá spurði drottning alla lenda menn ok hǫfðingja "segið herrar" kvað hón "var eigi mǫttullinn síðari, enn þessarri er?"

"Frú" kvað Valvenn "svá sýnisk mér, sem þér séð nǫkkut tryggvari; eru ok minni svik með yðr, enn með henni."

Þá mælti drottning við Kæi ræðismann "seg mér" sagði hón "hverr er trúleikr sá, er þér ræðið um? eða hverr kraptr fylgir mǫttli þessum?" Enn Kæi sagði henni frá upphafi ok til enda svá sem sveinninn hafði sagt.

Þá íhugaði drottningin, ef hón angraðisk eða reiddisk nǫkkut við þetta, at þá mundi henni vera virt til skemmdar ok til svívirðingar, er hón hafði mistekit fram hjá þvílíkum hǫfðingja; ok því sneri hón ǫllu þessu til gamans ok skemmtanar, hlátrs ok leiks ok hlœgiligra orða.

"Nú skulu at vísu" sagði hón "allar meyjar ok konur klæðask mǫttlinum, með því at ek tók fyrst yfir mik."

"Frú" kvað Kæi ræðismaðr "í dag skal birtask trúleikr yðvarr ok sá trúleikr ástar yðvarrar, er bœndr ok unnastar yðrir sjá til, er þér segisk lengi við hafa haldit traustum trúleika, ok svá sú ást, sem riddarar hafa á yðrum meyðóm ok leggja sik í lífs háska ok margskonar ábyrgð fyrir yðrar sakir. Árla létusk þér allar svá hreinar ok tryggvar, at ef einhverr maðr spyrði yðr allar ok vildi einhverr dugandi maðr yðr fá, þá mundi skjótt sú sverja um, at aldri hefði hón við karlmann komit."

Ok er þær hǫfðu allar skilt at fullu, með hverri list mǫttullinn var ofinn ok með hverjum krapti álfkonan hafði dregit lauf mǫttulsins ok saumat, þá fannsk engi í ǫllum þeim mikla fjǫlda, at eigi vildi gjarna heldr með sœmd hafa heima setit enn þar komit; því at þar fannsk engi í ǫllum þeim fjǫlda ok múg, sú er þyrði mǫttulinn yfir sik at leggja eða sik hánum at klæða né í hǫndum at hafa eða nær koma.

Þá er allar hǫfnuðu mǫttlinum ok engi dirfðisk at klæðask hánum, þá mælti konungr "nú megum vær fá sveininum mǫttulinn; því at eigi má hann hér dveljask með oss, sakir engrar þeirrar meyjar, er í váru valdi er."

Þá svarar sveinninn "eigi er þat rétt, herra, eða sœmiligt né yðvarri tign tilheyriligt. Ok aldri skal ek fyrr við taka mǫttlinum, enn ek sé, at allar konur ok meyjar hafa hánum klæðzk; því at þat, sem konungr gefr ok játar, á aldri at ónýtask eða ok aptr takask, sakir enskis manns vilja né eggjanarorða."

"Þú, sveinn minn" kvað konungr "þú mælir vitrliga ok þat, sem satt er ok rétt. Ok engi skal því valda, at eigi haldisk þat við þik, er ek mælta ok hét þér. Nú skal at vísu hver sem ein við taka mǫttlinum."

Enn í því er allar stóðu kyrrar, þá kallaði Kæi ræðismaðr á unnostu sína fyrir ǫllum riddurum ok ríkismǫnnum, með þessum orðum "unnasta" sagði hann "gakk hingat fram. Þú mátt óhrædd ok ørugg við mǫttlinum taka. Hér finnsk engi þinn jafningi at góðum trúleik ok ǫðrum sœmiligum ok kvensligum atgørðum. Vit skulum með sœmd ok sóma heðan sigr bera í dag."

Enn þá svarar mærin "ef vili yðvarr væri til, þá vilda ek, at ǫnnur tœki við mǫttlinum — ok ek vil sjá, hversu henni fari —; því at hér sé ek fleiri enn hundrað þeirra, er eigi þora í nánd at koma, ok engi vill yfir sik taka."

"Hó hó" sagði Kæi "mér sýnisk svá, at þú hræðisk nǫkkut; ok veit ek eigi, hvat þat veit."

"Ekki er þat, herra" kvað hón "miklu ágætari konur ok ríkari hafa fyrr tekit við mǫttlinum, enn ek sé. Ok er þat eigi, at ek sé hrædd fyrir hánum — heldr fyrir því" segir hón "at hér er mikill fjǫldi ríkra kvenna, þeirra er góðar eru ok tryggvar ok af hinum beztum ættum, ok mun þat illa þykkja, ef ek hleyp fram fyrir þær, ok kann vera, at ek hljóta þar af hatr ok hlátr."

"Þú þarft eigi" sagði Kæi "at hræðask þeirra reiði; því at øngva fýsir til at klæðask mǫttlinum. Enn þó veit ek þat, at þú ert ørugg; ok er þat þá þín sœmd, at þú eignisk mǫttulinn, enn skǫmm, ef þú týnir."

Þá tók mærin yfir sik mǫttulinn fyrir ǫllum fjǫlda lendra manna ok margra annarra hǫfðingja. Ok varð henni mǫttullinn svá stuttr at baki, at varla tók í knésbœtr henni; enn fyrir á henni tók hann eigi á kné.

Þá spottuðu lendir menn hana ok mæltu "mjǫk á Kæi ræðismaðr at fagna þinni ást ok margan riddaraskap at fremja fyrir þína skyld; því at nú er trúleikr þinn sýndr, svá at allir megum vær vita, at engi mun finnask þinn maki í Engla konungs ríki."

Ok er Kæi sá, hversu unnasta hans hafði fallit, þá vildi hann heldr, at aldri hefði hón þar komit, enn þvílíka skǫmm ok svívirðing fengit.

Þá mælti Ideus við Kæi ræðismann "vel er nú" segir hann "at henni snúisk spott ok svívirðing til sjálfs þíns, er þú spottar hvern mann. Eða hvat segir þú? ferr eigi vel mǫttullinn um hana unnostu þína, er þú lofaðir svá mjǫk at tryggleik?"

Mærin angraðisk mjǫk, er hón fekk eigi varit sik fyrir orðum þeirra; því at ǫll hirðin hafði sét, hversu henni hafði mǫttullinn farit.

Þá mælti Kæi til annarra riddara "verið eigi of bráðlátir" sagði hann "vær skulum sjá, hversu fagrliga skikkjan fellr yðrum unnostum." Enn unnasta hans kastaði þá mǫttlinum ok gekk til sætis með skǫmm ok svívirðing.

Nú er allr kvennafjǫldi þessi sá, hversu þessarri meyju hafði misfarizk, þá bǫlvaðu allar sveininum, er mǫttulinn hafði þangat flutt; því at nú váru [þær sannfróðar um þat, at ekki mundi tjá á móti at mæla at taka við skikkjunni, þótt þær fengi œrin andsvǫr til undan at teljask.

Þá mælti hinn kurteisi Bodendz skutilsveinn til konungs "minn herra" segir hann "svá finnsk mér til, sem vær hafim eigi rétta skipan á um viðtǫku mǫttulsins. Unnasta herra Valvens er svá œskiliga fríð — skyldi hón því við skikkjunni tekit hafa næst drottningu."

Enn Valven ræðismanni þótti fyrir, at hón tœki við mǫttlinum; því at hánum var grunr á, at hón mundi eigi meiri sœmd við taka, enn þær, er fyrr hǫfðu við tekit.

Þá mælti konungr, at Bodendz, hinn kurteisi skutilsveinn, skyldi kalla á hana. Ok stóð hón þegar upp; því at hón þorði eigi annat. Enn konungr lét bera henni skikkjuna. Ok tók hón þegar við ok lét yfir sik, sem konungr hafði mælt. Ok þegar hón var henni klædd, var henni hann svá síðr at baki, at hón dró hann eptir sér hálfrar fimmtu álnar; enn [í] fyrir hljóp hann upp á kné henni; enn á vinstri hlið, þá reistisk hann allr á bak.

Ok varð þá Kæi ræðismaðr feginn, er hann sá, at mǫttullinn var henni svá stuttr; því at þat hugðu menn, at hón mundi ǫllum meyjum ok konum tryggvari, er í váru konungs hirð. "Þat veit trú mín" kvað Kæi ræðismaðr "lof sé guði! eigi mun ek einn svívirðr í dag fyrir sakir minnar unnostu; því at þat, sem ek sé nú undir skikkjunni, kann ek vel skilja hvat merkir. Þessi mær hin fríða" sagði Kæi "hefir upp lypt sínum hœgra fœti; enn hinum vinstra hefir hón kyrr legit, meðan hón leyfði þat, er hón vildi, þeim er henni líkaði."

Enn herra Valven fyrir þótti, er svá berliga birtisk glœpr unnostu hans; enn ekki hafði hann um þat.

Þá mælti Kæi til hennar "far hingat hin fríða" sagði hann "ek skal leiða þik til sætis hjá unnostu minni; því at engar eru líkari mǫkur, enn þit eruð."

Enn þá tók konungr í hǫnd (dóttur) Uriens konungs, er var ein hin fríðasta mær. Enn konungr, faðir hennar, var hinn ríkasti ok fór mjǫk með hundaveiði ok hauka.

"Þú hin fríða" kvað hinn mildi konungr Artus "þér dœmisk raunar með réttu þessi skikkja; því at engi finnr sakir á þér."

"Herra" kvað Geres hinn litli "mælið eigi mikit um, fyrr enn þér hafið með fullu sét, hversu henni ferr skikkjan."

Nú vissi mærin þegar, at ekki mundi tjá í móti at mæla því er konungr hafði boðit, ok fyrir því tók hón þegar við mǫttlinum. Enn þegar hón var klædd hánum, varð henni svá síðr hinum hœgra megin, at hálfrar annarrar stóð á jǫrð um hana; enn hinum vinstra megin hljóp ǫll upp um kné henni.

"Herra" kvað Geres hinn litli "heimskr er sá, er nǫkkurri trúir; því at allar blekkja sína unnasta, ok alls engi er ørugg — enn þær eru sízt tryggvar, er fegrst láta ok mæla, ok þar koma svik fram, er sízt varir. Engi dugir, ef freistat er. Allar falsask sínum bónda ok vilja þann, er nýr er, þegar sá leiðisk, er forn er. Svá er lystug þeirra forvitni, at engi má trúa verkum þeirra. Enn nú vil ek segja þat, er mér finnsk, um athæfi hennar, meyjarinnar, opinberliga. Skikkjan er henni svá síð hinum hœgra megin — þá sýnisk oss þat, at hón lætr gjarna fallask á þá síðu með góðum vilja sínum; enn vinstra megin, þar sem mǫttullinn er upp hlaupinn — sýnir oss, at hón angrask eigi við, þó at þar sé upp tekin klæði hennar."

Enn þá reiddisk mærin svá mjǫk, at hón vissi eigi, hvat hón skyldi mæla, ok tók í skikkjubǫndin ok kastaði langt frá sér ok bǫlvaði optliga þeim, sem þangat hafði flutt.

Þá mælti Kæi ræðismaðr "reiðsk eigi, hin fríða mær — ok þú skalt sitja hjá unnostu minni. Þér þrjár eruð jafnar í þessarri grein, ok engi yðr á annarri at ámæla."

Því næst bauð konungr, at fram skyldi ganga unnasta Paternas, ok mælti til hennar með blíðum orðum "þú hin fríða" segir konungr "þú átt skikkjuna efanarlaust; því at þú hefir heila ok holla elsku við þinn unnasta."

Þá mátti Gerfler, fól konungs, eigi þegja. "Herra" segir hann "fyrir guðs sakir — takið eigi þetta mál svá fast í orðum, fyrr enn þér vitið þetta, enn þér sjáið, hversu þetta lyktask; því at at kveldi er dagr lofandi, ok mart kann ǫðruvís til at bera, enn menn hyggja."

Þá tók mærin þegar við skikkjunni; því at hón vissi, at ekki tjáði í móti at mæla. Ok er hón skyldi yfir sik láta, slitnuðu þegar í sundr mǫttulsbǫndin ok féllu þegar á jǫrð niðr, ok svá skikkjan, ok svá gǫrsamliga, at hvergi loddi á henni. Enn mærin skalf þegar ǫll ok vissi eigi, hvat hón skyldi at hafask; því at þar stóð um hana mikill fjǫldi dýrligra kvenna ok fríðra skjaldsveina ok annarra margra ríkra manna.

Ok bǫlvaðu allir mǫttlinum ok þeim, er hann gørði, ok þeim, er hann fœrði til hirðarinnar. Þat sǫnnuðu allir, at engi mundi finnask í þeim mikla fjǫlda hirðkvenna, sú at mǫttullinn mundi vel fara, ok skal mundangliga fá hvárki konu né mey, ok mun engi skǫpuð hvárki fǫgr né fríð, at skikkjan muni eptir hennar vexti skǫpuð — ok eigi sakir gráts né hryggleiks. Enn eigi at síðr þá vildi þó hver sem ein eiga mǫttulinn.

Þá gekk Valvenn til unnostu sinnar ok mælti "hingat fœri ek yðr þessa hina fríðu mey, at hón haldi hér félagskap með yðr." Enn engi var sú þar í millum þeirra, at henni þakkaði þarkvámu. Enn hann gerði þar gaman at ok sneri þá aptr hlæjandi.

Því næst tók sveinninn upp skikkjuna sem skjótast af jǫrðu ok gerði í bǫnd, ok tók hann þau ór pússi sínum, ok kvam hann þegar bǫndunum í — ok því, at hann vildi eigi, at niðr felli hans sýsla ok eyrendi.

Enn þá tók konungr skikkjuna ok mælti af mikilli reiði "vær fǫstum of lengi" sagði hann "hvat er konum þessum? hví dveljum vær at láta þær klæðask skikkjunni?"

Enn Gerflet, fól konungs, svarar "herra, fyrir guðs sakir — þér meguð vel upp gefa þeim, er eptir eru. Eða vili þér enn gøra þeim meiri svívirðing? Ok með því at nú sjá þær mǫttulinn, þá játa þær allar hér fyrir bóndum sínum ok hǫfðingjum ok vinum, at þær hafa nǫkkut mistekit." Ok enn mælti fólit til hans "hvat vili þér framar krefja af þessum ǫllum?" Enn konungr vildi láta vera svá búit.

Þá hljóp sveinninn fyrir konung ok mælti svá at ǫll hirðin heyrði á "herra" segir hann "haldið við mik orð yðr ok þeim formála, er þér hétuð mér. Þessir riddarar vitu eigi, hvat þeir skulu um rœða um sínar unnostur at svá búnu, ef sumar eru reyndar, enn sumar óreyndar ok ganga undan frjálsar."

Þá svarar Ideus ok kallar á unnostu sína "þú mín hin fríða" segir hann "þat hugða ek í dag árla, at engi mundi þér tryggri í þessarri hirð. Enn Kæi ræðismaðr svarar mér, þá er ek ásakaða unnostu hans, ok varð ek bráðskeytr, ok rœdda ek um, at ek hefða traust svá mikit á trúleik þínum, at ek var með ǫllu óhræddr um þik. Enn nú iðrumsk ek þess mjǫk; því at ek sé nú, at þú hræðisk. Tak nú við skikkjunni ok klæðsk henni."

Enn konungr lét þá þegar bera henni skikkjuna. Ok tók hón þegar við ok lét yfir sik. Ok þá er hón kvam yfir hana, var hón henni allmundanglig fyrir, svá at allir hugðu, at ekki mundi með henni finnask, nema gott. At baki henni var hón svá stutt, at hón tók eigi ofan á lendar henni, nema svá, at varla huldi belti hennar.

Enn Gerflet fól, er fyrstr sá, mælti þegar með hárri rǫddu "jungfrú" segir hann "of stuttr er þér mǫttullinn á baki; ok aldri mun hann verða svá síðr fyrir, at þér muni hann vel fara."

Enn Kæi mátti þá eigi þegja lengr — því at Ideus hafði spottat unnostu hans — ok mælti skjótt til Ideum með gabbi ok háði "sé Ideus! hversu sýnisk þér fara unnostu þinni?... nǫkkut mistekizk. Svá finnsk mér á um hennar hag, sem þú megir alla oss spotta! Ok megu vær þó at sǫnnu allir sjá, at eigi er unnosta þín þar vel huld, er lendar hennar eru berar. Nú segi ek þat ǫllum á heyrǫndum, at hón er því vǫn at láta smánarlaust þjóna sér aptan, svá sem skikkjan sýnir berliga."

Enn þá vissi Ideus eigi, hvat hann skyldi segja — nema greip mǫttulinn af angri ok reiði ok kastaði fyrir fœtr konungi. Enn Kæi tók þá í hǫnd unnostu hans ok leiddi þangat, sem hinar sátu, er skikkjuna hǫfðu áðr yfir sik tekit, ok mælti "þat veit trú mín, at hér er brátt mikill samnaðr ok góðr."

Nú þarf þetta eigi lengra at gøra, at allar þær (sem) eru þar komnar, bæði konur ok meyjar, ellri ok yngri, þá klæddusk mǫttlinum sem tíðast, hver eptir aðra, ok var engri vel farandi, at ǫllum þeirra unnostum á sjándum. Enn Kæi tók í hǫnd sérhverri þeirra ok leiddi til sætis í þann mikla hring, er þar var af þeim á hallargólfinu. Enn engi var sá í ǫllum þeim fjǫlda hǫfðingja ok riddara, er þar váru, at eigi ætti sér unnostu. Ok hverr sá, er þeirra andlit sá, mátti skjótt finna angr ok hryggleik á þeim. Enn þat var til hugganar, at engi mátti aðra spotta svá at eigi ætti sjálf hlut í.

Enn þá mælti Kæi ræðismaðr "góðir hǫfðingjar" segir hann "reiðisk eigi né angrisk af þessu; því at vær eigum allir nǫkkurn hlut í. Mjǫk hafa unnostur várar verit framleiðis sœmdar ok tignaðar yfir allar aðrar hirðkonur nær ok fjarri, hvar sem þær koma; ok í dag hafa þær sér mikillar frægðar aflat. Enn þat má þeim ǫllum vera mest huggan, at engi má annarri ámæla."

Þá svarar herra Valvenn ok mælti svá "eigi finnsk mér, at þú lítir rétt á þetta mál; því at þat væri rækt ok alla vega afskapligt, at ek gørða mér huggan af þeirra svívirðing. Enn því viljum vær aldri játa, at góðr drengr sé af því dáligr, at unnasta hans spilli sér með ǫðrum manni — heldr sé hón sjálf ill, af sínum verkum ok lǫstum, ok sá, er hennar óráðum er samþykkr."

Enn í því hljóp sveinninn fram fyrir konunginn ok mælti "mik uggir, herra, at ek verða aptr at bera mǫttulinn. Enn þó sé ek eigi, hversu þat má vera í svá miklum fjǫlda, at sú finnisk engi, at bera megi mǫttulinn. Nú látið leita í loptum yðrum, þar sem þær eru vanar at sofa eða sitja, at engi sé þar leynd eða fólgin; því at hirðlið yðvart hefir lof ok frægð yfir allt fólk í heimi. Enn ef ek skal svá búit í brott fara, munu færri tíðendi koma héðan af til yðvar, enn hér til — ef ek skal með engum eyrendislokum við yðr skiljask."

"Þat veit trú mín" sagði herra Valvenn "at sveinninn segir satt; ok látið leita í loptunum sem skjótast, svá at engi leynisk þar."

Enn þá bauð konungr, at rannsaka skyldi loptin ǫll. Ok er hann hafði svá mælt, þá hljóp Gerflet fól fram sem skyndiligast í loptin ok finnr þegar eina jungfrú. Enn hón hafði eigi fólgit sik; heldr var henni nǫkkut þungt, ok hallaðisk hón í eina hvílu.

Þá mælti Gerflet fól þegar til hennar "jungfrú" segir hann "aldri sá maðr fegra atburð, enn nú er kominn í konungs hǫll; ok verðr þú at vísu við at taka þínum hluta, sem allar aðrar hafa tekit."

"Gjarna vil ek" sagði mærin "upp" ok klæddisk eptir hinum beztum fǫngum ok þeim fegrstum klæðum, er hón átti — ok váru þau mjǫk góð; því at hón var komin af ríkum mǫnnum — ok gekk síðan inn í hǫllina.

Enn unnasti hennar var þar fyrir, glaðr ok kátr áðr hón kvam inn. Enn þá hryggðisk hann ok reiddisk, er hann sá hana þar komandi; því at hann vildi aldri, at hón tœki við skikkjunni; því at hann unni henni svá mikit — þó at hann vissi fyrir sǫnnu glœp hennar. Þá hirði hann ekki þar um; því at hann vildi aldri fyrirláta hana, af þeirri miklu ást, er hann hafði á henni. Því næst bar sveinninn henni skikkjuna ok sagði henni, með hverri list ofin var.

Enn Karadin, unnasti hennar, kallaði hárri rǫddu ǫllum á heyrundum "þú hin sœta unnasta" segir hann "ef þú hefir nǫkkut misgǫrt, þá kom þú aldri nær skikkjunni; því ek ann þér heilhugaðliga, at ek vil víst eigi týna þinni ást fyrir allt veraldar gull, þó at ek vissa þinn glœp."

Þá svarar Kæi ræðismaðr "hví mælir þú slíkt? Feginn ok kátr má sá vera, er tapar ótrúrri unnostu."

Enn mærin svarar með blíðu andliti ok mælti "herra" segir hón "þat má at sǫnnu vera góðum manni iðuligt angr, er unnasta hans reynisk hánum ótrygg. Enn ef unnasta mínum þœtti eigi verr, þá munda ek við taka mǫttlinum."

"Þat veit trú mín" kvað riddarinn "þú mátt með engum kosti undan komask né í móti mæla; því at allar aðrar tóku við hánum." Enn hón vildi þó eigi fyrr við taka, enn unnasti hennar leyfði henni.

Enn þegar hann lofaði, tók hón við skikkjunni ok klæddisk fyrir allri hirðinni. Ok kvam hón henni svá skapliga, at hvárki var hón of stutt né of síð, heldr stóð hón alla vega jǫrð um hana.

Þá mælti sveinninn "þat veit trú mín: vel ok ǫruggliga má biðja meyjar þessarrar. Ok svá finnsk mér, jungfrú, at unnasti þinn má verða feginn yfir aðra þá, er hér eru. Enn nú skalt þú þat at sǫnnu vita, at þessa skikkju hefi ek í marga fjǫlmenna hirð flutta, svá at fleiri enn þúsund þeirra, er meyjar kǫlluðusk, hafa falsazk undir þessum mǫttli; ok sýndi hann aldri þinn maka fyrr at meydóms hreinlífi. Enn nú játa ek þér þessarri skikkju, hinni dýrligu, at svá er ágæt, at engi er þvílík í heiminum; því hana kann engi maðr at meta með réttu verði. Ok þú ein mátt réttliga bera hana, hirða ok hafa ok þínum ǫrfum gefa."

Ok lauk sveinninn svá rœðu sinni. Ok þá mælti konungr ok sagði, at hón ein mætti réttliga hafa skikkjuna, ok hón ein væri verðug at eiga.