Bókastaðir

Vilhjálmr konungr setr nú Mírman jarl í hásæti hjá sér ok veitir honum gott yfirlæti.

Nú talar konungr þá við hann ok mælti: Vér vildum, þú dveldisk hér í landi með oss, ok vil ek gefa þér þriðjung ríkis míns, meðan ek lifi ok afla þér kvánfangs þess er bezt er hér í landi.

Mírmann þakkar honum orð sín; ok ef þér, herra, vilit fá mér þat kvánfang sem bezt er hér í landi, þá mun ek víst dveljask.

Konungr mælti: Vita þykkjumsk ek at þér mun vildasti kostr þat þykkja, sem er Cecilía dóttir mín, ok skal ek hana ei undan taka heldr en aðrar ef hon vill mín ráð hafa.

Vel mæli þér, herra, sagði Mírmann, ok skulu þit tala þetta ykkar í milli.

Nú gerir konungr svá at hann segir dóttur sinni þeirra tal.

En hon svarar svá: Lítill hugr hefir mér verit á því hingat til. En ef ek skal þesskonar ráð með hǫndum hafa, mun ek þenna mann taka eða øngvan.

Nú þó hér verði fleira um rœtt, þá fýstu þessa allir vitrir menn, ok verða þær málalyktir, at Mírmann fastnar sér Cecilíu konungsdóttur eptir því sem til stóðu lǫg ok landssiðr. Ok eptir þat var gǫrt brúðlaup þeirra með hinum mesta kostnað. Ok þá gaf Vilhjálmr konungr Mírman jarlsnafn, ok síðan tókusk þar upp fagrar ástir ok listugar samfarir, ok þóttisk hverr maðr í því landi unna eiga Mírman jarli bæði ríkr ok fátœkr, fyrir mildi sína ok lítillæti, er hann sýndi ǫllu folki. Ok liðu nú svá fram nǫkkurir vetr.

Einhvern dag talar Mírmann jarl við Cecilíu konungsdóttur ok mælti svá: Frú mín, sagði hann, ek bið yðr at þér leyfit mér at ríða heim til Frakklands ok finna Hlǫðver konung fóstra minn, því at ek veit, at hann mun þann fagnað mestan bíða þessa heims, ef hann hittir mik heilan. En þú veizt, hversu gott ek á honum at launa.

Konungsdóttir svarar: Sjálfr munt þú ráða ferðum þínum, en letja vil ek þik, því at þú hefir til þeirra landa vandliga øngva giptu borit. En þú ert hér sœmdarmaðr mikill, ok sé ek, at þetta er þitt giptuland, ef þú kannt til at gæta. Nú með því at guð hefir frelstan þik af vanheilsu ok gefit þér fǫgnuð, ok unn þú því ok hætt ekki á at nǫkkut grand komi á þitt mál.

Ek mun litla hríð á brott vera. En ek vil at vinir mínir viti at ek hefi fengit heilsu mína.

Nú latti hon, en hann vill fara ei at síðr ok býr nú ferð sína með sex tigum riddara, en Guðifreyr fór með honum, en Rogérus var eptir hjá konungsdóttur. Nú ríðr Mírmann út af Valeríaborg ok léttir ei fyrr sinni ferð en hann kom í Frakkland. Ok nú sendir Mírmann Guðifreyr til Hlǫðvers konungs at segja honum um ferðir sínar.

Nú ríðr hann sem mest fram til Reinsborgar ok kom þar þann tíma er konungr sat yfir borðum. Hann gekk fyrir konunginn ok kvaddi hann, en hann hafði skegg mikit ok kendi engi maðr hann.

Ok síðan mælti hann svá: Justínus Sikileyjar jarl sendir þér kveðju guðs ok sína.

En konungrinn sat ok sá á hann ok spurði hverr hann væri.

En hann sagði: Hér er nú Guðifreyr, er í brott fór með Mírman jarli, fóstra yðrum.

Er heill fóstri minn? kvað konungr.

Já, herra, hann er heill ok kátr ok hefir fengit dóttur Vilhjálms konungs í Sikiley, ok er hann nú á fǫr hingat, ok mun hann koma eigi seinna í borgina en annan aptan.

En ríkismenn þeir er þar váru spurðu, hví hann mælti óra.

Nei, sagði konungr, Mírmann var lífs, er hann fór héðan ok hygg ek at hann segi satt.

Nú þegar með myrginum er ljóst var, þá lætr Hlǫðver konungr sǫðla hest sinn ok ríðr í móti fóstra sínum. En þegar um myrgininn, er þeir mættusk ok kennask, þá er engi svá harðr riddari áðr, er vatni mætti halda fyrir þeim á fagnaði, hvárki þeir sjálfir né aðrir menn. Síðan ríða þeir til borgarinnar ok var þar mikill fagnaðr, er jarl hitti vini sína, ok fóru menn til hans af ǫllu landinu ok fǫgnuðu honum með miklum kærleika.

Nú er svá sagt, at hann hefir þar ekki lengi verit áðr en Hlǫðver konungr tekr sótt stríða ok stranga ok gerði megin hans til þess líkligt, at hann mundi ei þaðan brátt eiga upp at rísa, þvíat dag frá degi minkaði megin hans ok mátt, sem síðar reyndisk, at hann gaf lífit um. En þau áttu son saman, þau Katrín konungsdóttir ok Hlǫðver konungr. Hann var þá trévetr, en eigi ellri, er faðir hans féll frá. Er nú þess getit, at Hlǫðver konungr talaði lengi við Mírman jarl ok bað hann vera þar tólf mánuði ok ráða vini undir sveininn. En hann nenti ei at synja fyrir ástar sakir við konung. Ok eptir þat andask Hlǫðver konungr, ok þótti þat mikill skaði þótt hann væri gamall, þvíat hann hafði verit góðr hǫfðingi. Ok nú sendi Mírmann Guðifrey ok nǫkkura menn með honum suðr til Sikileyar at segja konungsdóttur dvǫl sína.

En er þeir eru í brottu, hyggr Katrín drótning at vélum ok véla þar um með henni tveir ríkismenn, hversu þau skulu dvelja jarl Mírman. Þau gera þat ráð, at senda menn á veginn fyrir þá Guðifrey, ok segja þeim orð drótningar, at hon vili finna þá áðr þeir fara. Ok nú ferr þetta eptir því at hon ríðr til tals við þá Guðifrey, ok biðr þá vera í ráðum með sér.

Ok er þau fundusk, tók hon svá til orðs: Vér hǫfum at hugat nauðsyn landsins nú, er Hlǫðver konungr er frá fallinn, ok þóat hann eigi son eptir, þá er hann ekki til landvarnar fallinn, en landit hǫfðingjalaust þegar jarl er í brottu. Nú með því at þér vilit þetta ráð með oss gera, þá vil ek gœða yðr penningum, sem þér kunnit sjálfir beiðask.

En Guðifreyr spyrr, hvert ráð þat væri.

Drótning mælti: Hverr er ágætastr maðr í Sikiley ok næstr konunginum?

Guðifreyr svarar: Stephanus jarl þykki mér þar ágætastr maðr.

Drótning mælti: þat skalt þú segja at jarl hafi lagizk með Cecilíu konungsdóttur, ok hann þarf eigi þangat at fara nema með herskildi.

Þar til talar hon um fyrir þeim, at þeir gína yfir þessari flugu.

Ok er þeir koma aptr, váru tekin þau bréf er Cecilía konungsdóttir hafði sent Mírman jarli ok skáru ǫll í sundr, en gerði ǫnnur bréf ok létu sem Rogérus hefði sent Mírman jarli ok gerðu lygi sína sem snjallasta. Ok nú fóru þeir Guðifreyr til jarls ok fœrðu honum þetta bréf. Ok er hann hafði lesit, varð hann hryggr mjǫk ok mælti: Hví fór Rogérus ei hingat ef hann vissi mína svívirðing slíka?

Því fór hann ei, sǫgðu þeir, at konungsdóttir lét setja hann í járn þegar hann vildi brott.

Mírmann jarl svarar: Eigi veit ek hvat ek skal um þetta tala nema þat er mælti Sálomón hinn spaki, at ei má konunni trúa um þann hlutinn.

Nú gengu at margir riddarar ok ríkir menn ok glǫddu Mírman ok létusk fara skyldu við honum þegar hann vildi at reka harma hans. En Katrín drótning lét ei skorta blíðlæti ok svá er sagt at þat mundi varla vera gǫrningalaust. Ok við þetta tekr hann nú at gleðjask ok hyggr af þeirri góðu konu er honum hafði mikla hjálp unnit, en tekr nú at leggja hug á þessa vándu konu er øngvu var nýt. Ok nú eggja þeir hann þess at hann skuli fá Katrínar drótningu. Ok þat fór fram þó illa sæmdi, at Mírmann jarl fær hennar.

Ok nú spyrr Cecilía drótning ok konungsdóttir þetta suðr til Sikileyjar ok kallar til sín Rogérum ok spyrr, hvert hann hafi frétt hvat Mírmann jarl hafðisk at; en hann sagðisk frétt hafa. Hon frétti hverju slíkt mundi gegna.

Þat ætla ek, sagði hann, at han muni hafa logit á þik.

Þat sama grunar mik, sagði hon; ok nú vil ek senda þik til móts við hann ok vita hverju sæti.

Þat vil ek gjarna, sagði Rogérus.

Nú býr hon ferð hans ok gerir honum bréf ok setti þar á mǫrg fǫgr orð ok snjǫll; ok nú ferr hann leið sína ok með honum tíu riddarar, ok létta nú ei fyrr ferð sinni en þeir koma í Frans ok á fund Mírmans jarls ok kunni hann þess mikla þǫkk, en Katrín drótning minni.

Nú sýnir hann honum bréfit konungsdóttur, ok er hann hafði þat lesit, þá mælti hann Mírmann: Sendir þú mér bréf með Guðifreyr?

Nei, sagði hann. Konungsdóttir sendi þér bréfit með honum.

Ei sá ek þat. Hitt sá ek ok var mér ei fagnaðr á því. Ok nú sagði jarl honum alla vǫxtu á því máli.

Rogérus mælti: Illa hefir nú til tekizk. Þú hefir látit þá mestu gersemi er í verǫldu er, ok þú hefir mesta gæfu af hlotit, en tekit í mót illa konu ok vánda, ok máttu á þat minnask hversu þessi rak þik frá borði þá er þú vart vanheill. En Cecilía konungsdóttir bauð sinn líkama at taka við því hinu illa kvikindi ok grœddi þik ok gerði þik heilan. En síðan gaf hon sjálfa sik undir þitt vald. En þú hefir henni illu launat. Nú lát af þessu vánda ráði ok far heim til konu þinnar ok ríkis er guð gaf þér ok statt ei, á því er þér er bannat ok fyrirboðit.

En jarl þakkar honum orð sín ok mælti svá: Ek veit ei hvárt ek komumsk nú í brott, þóat ek vildi, fyrir landslýðnum.

En þegar er Katrín drótning varð vǫr við þetta ørendi, þá skorti ei heipt ok harðyrði við þá Rogérum, ok svá aðrir ríkir menn í landinu, ok sǫgðu svá at þeir þurftu ei at teygja jarl at fara brott or Frakklandi; með því hann er hér barnfœddr, þá vilja frændr hans ei af honum láta. En menn vilja ekkert mein gera yðr at sinni. En hverr sem á þessa vega kemr optar, þá skal øngvu fyrirtýna nema lífinu. Þat verðr um síðir, at þeir verða því fegnir, er þeir kómusk óskemdir í brott.

En er þeir kómu til Sikileyjar, þá sǫgðu þeir Cecilíu konungsdóttur, at hon þyrfti ekki at vænta hans þangat.

Þat vissa ek, sagði hon, lǫngu, at svá mundi fara, ok er þat illa um vaskan dreng ok góðan riddara, er sú hin illa kona hefir véltan fengit ok látit guðs boðorð, ok er mál hans í mikilli ábyrgt, ef hann lætr líf sitt í þessu.

Nú líða þaðan svá nǫkkur misseri.

Frá því er nú sagt einn tíma, at Cecilía konungsdóttir talar við Vilhjálm konung fǫður sinn þessum orðum: Ek bið yðr, herra, at þér lofit mér at ríða norðr til Utrent eða Brandaus, at kaupa mér girska vefi eða fáséna gripi.

Þat vil ek, sagði konungr, at þú ráðir sjálf ferðum þínum; eða hvat vilt þú liðs með þér hafa?

Ek vil hafa þrjú hundruð riddara þeirra er ek kýs.

Því skaltu sjálf ráða, sagði hann.

Ok nú velr hon menn alla þá sem vitrastir váru ok siðbestir í þeirra ríki, þvíat allir váru búnir henni at fylgja, ok nú sagði hon þeim allan vǫxt í trúnaði á um þeirra ferð.

Ok nú, er hon er búin, þá gengr hon at hitta fǫður sinn ok mælti: Þat skaltu nú segja, at ek hafi tekit sótt yfrit mikla ok øngum manni sé leyft at sjá mik nema þér. Lát þú ekki ok undarliga, þóat ek komi seint heim. Konungr játaði þessu.

Hon hafði ok á laun liðit saman dregit, ok nú ríðr hon um nátt brott af borginni með þetta herfólk. Hon hefir karlmannsklæði ok hjálm gullroðinn á hǫfði ok glæsiligt gladiel í hendi. Allir váru riddarar hennar brynjaðir sem til bardaga, ok þegar þau kómu yfir sundit, riðu þau vestr yfir Púl ok þá með hafinu, þar til er þau kómu til Fenidibotna.

En þar réð fyrir jarl sá er Híringr hét. Hann var vænn maðr at yfirlitum ok ungr at aldri, víkingr mikill ok víðfrægr af þessu.

Þau snéru ferð sinni norðr, ok er þau kómu í Lungbardí, þá var spurt hverr hǫfðingi væri fyrir þessu liði. En þeir sǫgðu at Híringr jarl væri.

Hvert ætlar hann? sǫgðu þeir.

Hinir svǫruðu: Hann ætlar norðr í Saxland ok hyggjum þat mest jarls ætlan at biðja Saxakonungs dóttur.

Sá spyrr: Er hann fríðr maðr eða hvar er hann?

Hinir svǫruðu: Þar ríðr hann frammi ok hefir silkihjúp yfir brynju ok lagðr fyrir ok á bakinu með gulli ok gullroðinn hjálm.

Já, sagði hinn, víst er sá maðr fríðr ok hœveskligr.

Ok svá bar til at hvar sem þeir kómu til gistingar, þá gáðu einskis jarla dœtr eða baróna eða aðrar heyskar konur nema horfa á þenna fagra jarl. En hann sparði ei orð ok tilmæli við þær, ok þess eina lysti þær at hlýða hans sǫgum ok fǫgrum dœmum, því at þau váru orðin at gróa þóttu grǫsin við. En jarl sá var ekki eptir því til áræðis sem þær hugðu til.

Við slíkan prís riðu þau norðr til Trentudala ok svá í Saxland, ok fór mikil frétt af ferð þeirra.

En Saxakonungr var í Kólni, ok sóttu þeir þangat ok fram kómu. En er Saxakonungr spyrr at Híringr er kominn, þá fagnaði hann honum vel ok bað hann lengi með sér vera ok taka þar þá kosti er honum þœtti sœmiligir, en jarl sagði konunginum, at Grikkjakonungr var honum reiðr er hann vildi ei undir kristni ganga. Nú var þeim enn hálfu meiri fagnaðr á hans þarkomu, er hann vildi þeirra sið fylgja, ok dvaldisk hann þar nú um hríð.

En dóttir Saxakonungs fannsk svá mikit um þenna hinn fagra jarl, at henni var óhœgt af. En bónorð hans varð með nǫkkrum afleiðingum þá er hon hugði bezt til.

Ok er þeir hǫfðu verit þar mánuð, þá talaði Híringr jarl við Saxakonung ok mælti: Hvat hefsk Mírmann jarl at í Saxlandi?

Konungr svarar: Hann herjar hingat á land várt ok sigrask hann þó ekki á oss síðan hann fékk konu þessa, ok varla þykkir oss hann einn sá maðr vera nú ok fyrr.

Jarl svarar: Þat sama þykkjumsk ek frétt hafa. En hví vili þér nú ei reyna til við hann til fulls er þér eigit honum svá illt at launa?

Konungr mælti: Þvíat maðrinn er svá frœkinn, at allt er hrætt við hann.

Jarl mælti: Hitt grunar mik at hann hafi tekit afl af guði ok styrk þeim er hann trúði á. En ek get þá ekki vera sátta, þvíat hann hefir látit konu sína þá er hann átti í Sikiley ok fengit annarrar; en ek ætla þat ekki vera hans lǫg. Nú er þat mitt ráð, at þú kalla saman her þinn ok freistum hans; því svá hefir mik dreymt sem vér munum sigrask á honum.

En konungr hlýddi á orð hans ok stefnir til sín jǫrlum ok ríkismǫnnum ok biðr þá stefna saman her sínum.

Ok nú kemr saman herrinn ok þótti mǫrgum þetta óráð at fara á hendir Justíno jarli, er vér vitum øngan mann hlut hafa at berjask við hann, ok viljum vér vita hver ráð hans eru.

Ok síðan gengu þeir til hans ok spurðu: Hvert traust hefir þú at berjask við Justínum? Villtu rœða til einvígis við hann?

Ekki skal í móti því mæla, sagði hann.

Já, sǫgðu þeir, víst ert þú fríðr maðr sýnum, en ekki ætlum vér afl ykkart líkt í bardaga.

En þat vil ek til skilja, ef jarl verðr handtekinn ok sigrisk hann ei, þá vil ek eiga vald á honum ok lífi hans; svá ok ef konungsdóttir verðr hǫndum tekin, þá vil ek ráða lífi hennar, en granda engum manni ǫðrum. Nú með því at þér vilit þessu játa með trú yðvarri, þá vil ek fyrir þat mál bindask, enda munu vér því at eins sigrask, nema þér gerit sem ek mæli.

Nú þótti þeim orð hans vera staðfastlig ok verðr þeim ógn mikil at tali hans. Nú játuðu því allir er hann mælti.

Nú spyrr Justínus þessi tíðindi at jarl einn hefir boðizk til einvígis við hann, ok hann er kominn til Saxakonungs, ok þeir kalla út óvígan her. En hann safnar nú saman her sínum ok ferr í móti Saxakonungi ok setti tjǫld sín á heiðar þær er liggja fyrir norðan Vífilsborg.

En Híringr jarl mælti: Vér skulum ekki hvata ferð várri af því at ek veit ef Justínus sitr at bíða, þá mun hann senda eptir konungsdóttur. En ek vilda fyrir eins, hon væri með honum.

Nú var svá gǫrt at þeir dvǫldu ferð sína nǫkkrar nætr. En þegar Justíno þótti seinkask koma þeirra, þá lét hann gera eptir konungsdóttur; ok er hon nú komin til hans.

Nú ferr Saxakonungr upp með Rín ok svá til Vífilsborgar ok setti tjǫld sín þar sem hann mátti sjá tjǫld Justíni. En Justínus hafði fregit þat at Híringr jarl hafði boðit honum til einvígis við hann.

Nú ríðr Justínus til herbúða Saxakonungs ok kallar hátt ok spurði, hvar sá frægi Híringr er. Ek vil tala við hann. Þat var sagt jarlinum ok ríðr hann til tals við hann svá nǫkkru nær at þeir mega talask við.

En þegar Justínus sá hann, þá mælti hann: Ertu sá hinn frægi jarl er útan komst úr Fenixbotnum ok boðizk hefir til einvígis við mik?

Ei hefi ek mikit af því tekit, segir hann.

Því muntu þetta mælt hafa at þú munt traust til bera ok munt vera atgervismaðr ok eiga mikit undir þér; ok hirði ek ei þó vit freistum atgervi okkar.

Þá mælti Híringr jarl: Vér vitum at þú ert góðr riddari ok vannstu þá mikinn, sigr ok prís í því er þú vart einn fyrir þér; en nú ert tvíkvæntr ok mun nú ekki veita við þér standa. En þó ef sá guð vil nǫkkut traust til gefa, er þú þjónaðir meðan þú vart nǫkkru nýtr, þá skal ek til þess máls hætta.

Þá svarar Justínus: Hvat þarft þú at nefna þann guð er ek þjóna, heiðinn maðr?

Ek veit ei, hverr ódjarfligar má nefna hann enn þú; enda mun ek þér ønga sǫk á gefa, þótt þú nefnir guð.

Justínus mælti: Kom þú hér í myrgin ok kann þá vera at þú komir ǫðru við en stóryrðum einum.

Nú skilja þeir við svá búit, ok ríðr nú hvárr til sinna búða.

En um nóttina er Mírmann var í svefni, þá lætr hann undarliga. Ok er hann vaknar, þá var hann spurðr, hvat hann dreymdi.

Þat dreymdi mik at ek þóttisk sjá hramdýra flokk. En þá er ek vilda at þeim, hleypr at mér óarga dýr it beinsta ok hugða ek at verjask, en ek hafði ei orku til at mœta því, ok vann þat mik yfir. Sá ek þá gǫrla at þetta var kvenndýr, ok kenda ek af því sœtan ilm. Eigi vildi dýrit mér mein gera. Bar þat mik þó. Síðan varð ek af þessu mjǫk hræddr, ok þá vaknaði ek. En hefði karldýr hremt mik þannin, mundi íringr jarl mér eflaust hrakning veita í okkrum viðskiptum.

Um morguninn árla herklæddisk hvárratveggja herrinn ok riðu til vígvallar með fylktu liði.

Írungr mælti til sinna manna: Ef svá kom til at bera, at ek riði Mírman jarl af baki, þá skulu þér handtaka hann, enn varisk at þér gerit honum mein; svá ok bið ek yðr, góðir drengir, at þér kapp kostit at ná konu hans Katrínu konungsdóttur, því mér þykkir þar mikit um varða.

Eptir þetta blés hann í sinn lúðr ok kundi fram herinn til orrustu. Hann hafði ágæta góð herklæði lǫguð rauða gulli ok víða gimsteinum sett, ok sýndisk hinn hermannligasti.

Mírmann jarl reið nú fram fyrir liðit ok kallaði hárri rǫddu á Íring jarl ok mælti: Þat mun þér at illu verða, Írungr jarl, er þú villt stríða á kristna menn þá er þú átt øngvar sakir við, ok vil ek nú vága mér á móti þér til frelsunar ok fulltingis heilagri kristni ok skjóta mínu máli á vald ok miskun allmáttugs guðs.

Íringr mælti: Ek girnumsk at vinna eigu mína hér á Frakklandi, en ei stunda ek framar.

Mírmann mælti: Brátt skaltu fá þat þik girnir, ok þú eptir beiðisk.

Lystir hann síðan hestinn sporum ok ríðr at hinum fagra Íringi jarli, ok hyggr at skjótt umskipti skuli með þeim verða, framt treystandi sínum riddaraskap, ok er Íringr getr þetta at líta, snýr hann í móti honum ok ríðr at með miklum ákafa, sem hestarnir mega mest fara, haldandi sínum burtstǫngum til lágs. Íringr jarl hafði langa burtstǫng ok var mjór broddr í framanu.

Íringr jarl bað nú til guðs með þessum orðum: Almáttugr guð ok faðir várs dróttins Jesu Christi, frelsa mik nú svá sem þú frelstir Súsannu forðum af rǫngum dómi, í þessu einvígi, ok á littu mik nú, góði Jesu, með þinni miskun, svá sem Maríu Magdalénu ok Martam, er þú læknaðir hana af sínu krankdœmi, leystu mik svá úr þessum vanda, sem þú leystir Lázarum úr dauðans bǫndum, ok hjálpa mér svá at ek geti flutt þenna mann á rétta gǫtu fyrir þína gœzku ok fulltingi, at hans villa mætti dvína, svá hann fengi æfinlega með þér at vera í eilífum fǫgnuði.

Ok er hann hafði þetta mælt, drósk svá allt megn frá Mírman, at hann mátti ei sinni stǫng valda, ok þótti honum þat mjǫk kynligt. Íringr lagði nú sinni stǫng í skjǫld Mírmans ok þegar í gegnum svá at festi í herklæðunum ok hóf hann úr sǫðlinum ok kastaði honum langt á vǫllinn. Var hann þegar vitlauss af sárunum Írings. En er lið Mírmans sá þetta, lagði þat á flótta með mikilli hræzlu, harmandi jarl ok hans ófarir. Var nú Mírmann fluttr til herbúða Írings jarls. Þótti flestum undarligt, at hann mátti øngu megni við koma í þessari burtreið í móti Íringi jarli.

Var þá komin fyrir Katrín drótning, ok var hon í fjǫtur sett ok flett ǫllum drótningar skrúða; lét Irungr henni ei margra hœginda leita.

Þakkar hann nú guði í hug sínum, er hann veitti honum þat er hann hafði lengi eptir langat. Gerir hann nú bert fyrir Saxakonungi ok ǫllu liðinu, at hann mun ei framar stríða á Frakkland. Hefi ek unnit hér þann sigr, er mik til lysti, sagði hann, ok vil ek því til heimferðar búask með mínum mǫnnum.

Var þegar svipt herbúðum, ok snúa síðan ofan með Rín til Cólni. Var nú Mírmann jarl í ferð með þeim. Var honum í vagni ekit ok vel um búit; lét hinn fagri jarl hann varðveita, at hann mætti ei úr þeirra valdi sleppa.

Einn dag rœddi hinn fagri Íringr jarl við Rógérum félaga sinn: Þér mun nú bezt at gleðja Mírman ok brott rœta hans miklu þrá, því hann er nú mjǫk hryggr af því hann meinar sik vera í heiðinna manna valdi. En ek vil, hann haldi sinni kœti hér með oss.

Rógérus kvað svá vera skyldu. Ríðr hann nú at vagninum, þar Mírmann sat í ok lyptr upp grímur er hann bar yfir hjálminum ok mælti til hans: Haf góðan dag!

Mírmann leit til hans ok þóttisk kenna hann gǫrla ok mælti: Ertu þar, Rógérus félagi, eða hví sætir, at þú ert í liði með heiðingjum?

Hann svarar: Nauðsyn veldr því, herra, en eigi skulu þér nú hryggvir vera, því heiðingjar hafa ekkert vald yfir yðr.

Lét hann síðan grímuna síga aptr fyrir andlit sér, en Mírmann varð við þetta glaðr ok tyndi allri sorg úr sinni geði. Létta þeir nú ei fyrr en þeir koma til Cólni með mikilli gleði.

Býðr nú konungr Íringi jarli til sœmilegrar veizlu, leiðandi hann til hallar ok setti í hásæti hjá sjálfum sér ok veitti honum ok hans mǫnnum með allri prýði; var þar listlega drukkit, en Mírmann var hjá mǫnnum Írings vel haldinn.

Katrín drótning var nú leidd til dyblissu ok þar sterkliga bundin; bauð Íringr at skera skyldi tunguna úr hǫfði henni, ok svá var gert; lifði hon þar við sorg ok harðkvæli ok launuðusk henni svá sín svik.

Eptir þetta mælti hinn fríði Íringr til Saxakonungs: Nú vil ek þiggja orðlof af yðr, herra, til heimferðar, byrjar oss hér ei lengr at dveljask, hefi ek hér mikinn sigr unnit, fangat þann mann, er einn er inn frægasti í allri heimsbygð, ok skal ek hann með mér hafa.

Konungr bað hann því ráða; en þess beiðumsk ek af þér, sagði hann, at þú látir hann ei lausan verða, svá hann ei framar fœri hingat á hendr oss. Jarlinn jáði því ok féll nú allt í beztan máta.

Sitr hann nú at veizlunni með mikilli virðingu; eggja nú hǫfðingjarnir Saxakonung, at gipta hinum fagra jarli dóttur sína, svá hann mætti stýra Saxlandi eptir hann fráfallinn, ok sǫgðu hana ei ágætara mann fá mundu hvárki at fríðleik né riddaraskap eða allri atgervi. Konungr kvað sér þat vel líka, ef jarlinn vildi þetta þekkjask.

Íringr jarl mælti: Eigi má svá vera, herra, þvíat ek hefi mér aðra konu festa, en þakkandi em ek yðr þá sœmd, er þér vildut til mín gert hafa.

Eitt sinn litlu síðar gengr jarl til dyblissu þeirrar er Katrín drótning í sat. Var hon þar óþyrmilega bundin ok sárliga þvinguð.

Hann tók svá til máls við hana, segjandi: Vitanlegt skal þér, Katrín drótning, vera, hverr ek em. Menn kalla mik hér Íring jarl, en þat nafn á ek ekki, máttu líta hér Cecilíu Vilhjálms dóttur af Sikiley, konu Mírmans jarls, ok sveikstu hann frá mér. Sótti ek hann nú hingat at guðs ráði ok forsjá; vildir þú draga hann til glǫtunar, en sá er hann hefir áðr sér til erfða kosit, þoldi þér þat eigi; hefir þú nú fengit nǫkkur laun þinna illgerða, ok munt þó síðar óðlask meiri ok verri í helvíti, en vit Mírman mínum bæði njótandi verða himnaríkis dyrðar ok eilífrar sælu með guði ok ǫllum hans útvǫldum.

Ok er Cecilía endaði sína rœðu, gaf hon henni stórt hǫgg á sinn háls sem siðr er í útlǫndum, þá nǫkkurr vill ǫðrum svívirðu veita; ok skildu at svá mæltu.