Nú býsk Íringr jarl frá Cólni til heimferðar ok hafði ei lyst at vera lengr með heiðingjum, kveðr síðan konung ok alla hǫfðingja ok ríðr út af borginni með sínum mǫnnum. Var Mírmann jarl í ferð með þeim. Skipti nú jarl Íringr sínu liði í tvá flokka, ok reið hann með ǫðrum sjálfr. En Rógérus reið í þeim flokki er Mírmann var í. Riðu þeir svá um þrjá daga at hvárigr jarlanna sá annan.
Nú tekr Mírmann til orða við Rógérum ok mælti: Hverju sætir þat, kæri, at ek þykkjumsk kenna hér marga vini þá er ek átti fyrr í Sikiley?
Rógérus sagði: Rétt er þat sem þér sýnisk, at þar eru hér margir, er þú veittir þar góðar gjafir ok miklar sœmdir þágu af þinni hendi; ek var ok enn með þér í Sikiley vel látinn.
Mírmann mælti: Hvar er Íringr jarl inn heiðni, er með reið ofan? er mér mikill hugr at reyna við hann spektarmál.
Rógérus sagði: Sjáit, herra, hvar hann ríðr ok hefir yfir sér einn silkihjúp; er enginn honum vildari kempa.
Mírmann mælti: Víst er hann fríðr maðr ok mikit hœverskligr, ok sýnisk mér hann œrit líkr Cecilíu konungsdóttur í Sikiley.
Svá hafa vitrir menn haldit, sagði Rógérus, ok því sýnisk þér þetta rétt.
Síðan bað Rógérus jarlana at talask við, ok svá gerðu þeir, tǫluðu mǫrg spektarmál ok riðu svá um stund. Síðan stigu þeir af hestum sínum ok þreyttu enn spakmæli. Kunni Mírmann þó enn ei þekkja heldr en áðr.
Nú tekr jarl af sér hjálminn; féll þá hárit um hann ofan alla vegu, svá fagrt sem á gulli sægi; þekti nú Mírmann at þetta var hans frú Cecelía konungsdóttir, ok leit þá undan þegar.
Cecelía mælti: Þat man ek, Mírmann jarl, at þú faldir ei augu þín fyrir mér.
Mírmann sagði: Þat kom mér sízt í hug, at þú mundir sœkja til fundar við mik.
Cecelía mælti: Þú hefir mjǫk viltr verit um stundir, ok gǫrt til mín mikla svívirðing; sé ek nú ok at þú getr mín vel án verit, ok bjósk ek ei við þér þvílíkum. Veit ek, þér mun sú ánauð harð þykkja, er á þér hefir um stundir legit, ok var þat allt af guðs forsjá, vildi hann þannin hegna þér þinna synda vegni, svá þú mættir at síðustu kannask við þín illvirki ok afbrot ok biðja hann um náð ok fyrirgefning þinna misverka.
Mírmann mælti: Þat hefi ek þér at þakka, at mitt sturlat geð er nú glatt orðit. Hefi ek fyrr giptu af þér hlotit, en nú at eins; ok vil ek því heita, at svá lengi sem ek lifi hér eptir, skal ek aldri þér neitt á móti tala.
Minnask þau nú hér eptir hvárt við annat með óatskyranlegri gleði ok fagnaði. Af þessu gladdisk ok allr þeirra fylgðarlýðr.
Segir nú ei fyrr af ferð þeirra, en þau kómu heim í Sikiley. Varð konungr þeim harðla feginn ok allr landslýðr. Lætr hann nú búa ágæta veizlu ok biðr til hinum vilduztu hǫfðingjum ok stórmenni í landinu, at drekka fagnaðarǫl Mírmans jarls ok sinnar dóttur í þeirra heimkomu, ok at henni endaðri gaf konungr ǫllum góðar gjafir, er þangat sóttu.
Litlu síðarr tók Vilhjálmr konungr sótt ok andaðisk. Var hans útfǫr gǫr með mikilli virðingu. Var konungr mikit harmdauðr, þvíat hann hafði verit hinn vinsælasti konungr af sínum undirmǫnnum. Tók drótning Cecilía nú allan auð eptir hann í lǫndum ok lausum aurum.
Var Mírmann þá til konungs kjorinn af ǫllum herrum ok alþýðu landsins yfir því konungsríki Sikiley, hverju hann þaðan stýrði í tuttugu ár ásamt sinni drótning með miklum heiðri ok sóma. Var hann bæði mildr at fé ok stórgjǫfull, stjórnsamr ok hinn vinsælasti. Fannsk enginn konungr um hans daga sá er honum væri jafn í allri heimsbygð svá menn af vissu.
Ok sem þeirra heiðr stóð nú þannin með hinum mesta sóma, þá fyrirlétu þau bæði sjálfkrafi veraldarlegan auð ok ríki, en gengu í klaustr ok þjónuðu þar guði meðan þau lifðu ok fengu síðan gleðilegan afgang úr þessum heimi.
Er eigi getit um þeirra bǫrn, hvárt miklir verit hafi eða ei. Var Cecilíu drótningu þat ekkert up nefnt, at hon var kǫlluð Sikileyjar blómr sakir hennar kvenndygða, er hon óðlask hafði ásamt fríðleika, list ok kurteisi yfir allar þær konur ok meyjar er fœtisk haf [a] um hennar daga. Hǫfum vér ei heyrt þessa frásǫgn lengri, ok lúkum vér hér Mírmans sǫgu.