Bókastaðir

Guðmundr enn ríki sœkir nú málit í Norðlendingadóm, ok setr dóminn ok býðr til varnar.Guðmundr enn ríki sækir nú málit í Norðlendingadóm, ok setr dóminn ok býðr til varnar.

Þá mælti Þorkell Geitisson: "Þat vilda ek, Guðmundr, at þú tœkir sættir ok sjálfdœmi, sakalaust".Þá mælti Þorkell Geitisson: "Þat vilda ek, Guðmundr, at þú tækir sættir ok sjálfdæmi, sakalaust".

Guðmundr svarar: "Þat munda ek þiggja, ef þú ættir eftir dugandi mann at bjóða; enn nú nenni ek eigi um vanmennu þá, er ek hefi þó starfa fyrir haft".

Þá mælti Þorkell ok nefndi sér vátta, ok setti þeim lýritti, ok fyrirbauð þeim at dœma.Þá mælti Þorkell ok nefndi sér vátta, ok setti þeim lýritti, ok fyrirbauð þeim at dæma. Enn Guðmundr kveðr hann nú með kappi at ganga at verja, ok segir hann skulu þar engum sinum málum fram koma.

Þá mælti Þorkell: "Enn munu vér þetta handsala fyrir manninn, ef þú vill sjálfdœmi taka".Þá mælti Þorkell: "Enn munu vér þetta handsala fyrir manninn, ef þú vill sjálfdæmi taka".

Guðmundr kvaðst mundu sœkja manninn í þeira sveit, ef þeir vildi eyða þar málum fyrir honum — "ok skal at vísu maðrinn sekr verða".Guðmundr kvaðst mundu sækja manninn í þeira sveit, ef þeir vildi eyða þar málum fyrir honum — "ok skal at vísu maðrinn sekr verða".

Þá gekk Þorkell upp á hólinn ok brá upp øxi sinni;Þá gekk Þorkell upp á hólinn ok brá upp öxi sinni; dynja þeir þá fram á þingit, ok hleypa upp dóminum; ok kom þetta á alla óvara. Ok nefndi Guðmundr sér vátta, ok stefndi Þorkatli um þingsafglǫpun;Ok nefndi Guðmundr sér vátta, ok stefndi Þorkatli um þingsafglöpun; enn Þorkell stefndi Guðmundi um rangan málatilbúnað, ok stefndu báðir til alþingis um sumarit, ok fjǫlmentu mjǫk.enn Þorkell stefndi Guðmundi um rangan málatilbúnað, ok stefndu báðir til alþingis um sumarit, ok fjölmentu mjök. Var þar Bjarni brodd-Helgason, ok hafði hann mikinn flokk; ok vissu menn eigi, hvar hann myndi at snúa um liðveizlu. Þorkell ok Þorsteinn váru fjǫlmennir, enn þó var Guðmundr miklu fjǫlmennari.Þorkell ok Þorsteinn váru fjölmennir, enn þó var Guðmundr miklu fjölmennari. Þorkell átti búð uppi við Fangabrekku. Var nú leitat um sættir, ok var fast fyrir.

Einn dag snemma gekk Þorsteinn Síðu-Hallsson til búðar Ófeigs Járngerðarsonar, ok talar við hann.

Þorsteinn spyrr: "Hversu segir þér hugr um sættir manna"?

Ófeigr kvað sér þungt um segja ok þunglega áhorfast.

Þorsteinn mælti: "Þat vil ek þér kunnigt gera, þar sem þér eruð vin hvárratveggju, at hér munu vandræði áðr af gerast, ef eigi er sætt á málit. Þeir ætla at bjóða Guðmundi einvígi, ok vill hann heldr hafa bana, enn svívirðing of mikla. Nú væri þat ráðlegra, at menn leiti um sættir, ok hættum á við Einar bróður hans, at hann eigi þar í hlut þann er vér eigum allir; hefir Þorkell þat mjǫk við orð, at biðja Jórunnar, dóttur Einars at Þverá.hefir Þorkell þat mjök við orð, at biðja Jórunnar, dóttur Einars at Þverá. Nú vil ek at vit hittum Einar".

Ófeigr svarar: "Vel þykki mér þeira mála leitanda við Einar, enn hin málaleitan sýnist mér óvitrleg".

Síðan hitta þeir Einar, ok ganga nú á tal allir saman.

Ófeigr mælti: "Svá er sem þú veizt, Einarr bóndi, at hér horfir til stórra vandræða með mǫnnum, og eigu þeir menn í hlut, er vitmenni eru báðir ok þó kappsfullir;Ófeigr mælti: "Svá er sem þú veizt, Einarr bóndi, at hér horfir til stórra vandræða með mönnum, og eigu þeir menn í hlut, er vitmenni eru báðir ok þó kappsfullir; enn vér erum beggja vinir, ok skyldir til at ganga vel á milli — þá vill Þorsteinn hafa þat mál uppi við þik, að biðja til handa Þorkatli Geitissyni Jórunnar dóttur þinnar".

Einarr kvað þessa vel leitat — "enn þó mun Guðmundr hér mestu um ráða, þá er vér finnum hann".

Þeir kváðust ætla, at hann mundi vera réttr lǫgráðandi fyrir dóttur sinni, þó at eigi væri Guðmundr at fundinn;Þeir kváðust ætla, at hann mundi vera réttr lögráðandi fyrir dóttur sinni, þó at eigi væri Guðmundr at fundinn; máttu á þat líta, at Guðmundr heldr þér lengstum lítt til metnaðar eða virðingar".

Einarr mælti: "Er Þorkell eigi félítill? enn dóttir mín hefir mikit fé".

Ófeigr svarar: "Hverr er stórlyndari enn Þorkell, því at hann geldr fé fyrir menn á þingum, eða hvers þeira bú stendr með meira blóma? hvat er þá undir um penninginn, er hvárki verðr honum gjald at né ǫðrum — ok sitr hann yfir virðingu allra Austfirðinga".Ófeigr svarar: "Hverr er stórlyndari enn Þorkell, því at hann geldr fé fyrir menn á þingum, eða hvers þeira bú stendr með meira blóma? hvat er þá undir um penninginn, er hvárki verðr honum gjald at né öðrum — ok sitr hann yfir virðingu allra Austfirðinga". "Allvel er nú flutt, Ófeigr, enda hefir Guðmundr góðs spáð Jórunni dóttur minni, ok ganga jafnan eftir spár hans — ok má nú ok vel tala um þetta mál, ef sýnist, ok vili Þorkell hingat ganga".

Þorsteinn kvað þat eigi mundu at bila.

Nú gekk Þorsteinn þegar til búðar Þorkels; enn hann heilsar honum vel, ok spurði hvat hann árnar.

Þorsteinn svarar: "Eigi veit ek nú at hverju verða vill, enn konu hefi ek beðit í morgun til handa þér".

Þorkell mælti: "Mikit er um liðveizlu þína, er þú gerir þat ekki síðr, er ek býð þér um eigi; hver er sjá kona"?

Þorsteinn svarar: "Sjá mær heitir Jórunn, ok er dóttir Einars frá Þverá".

Þorkell mælti: "Þá mey vilda ek ok helzt eiga á Íslandi".

Þorsteinn mælti: "Þá er nú ráð at ganga til festarmálanna".

Síðan finnast þeir Einarr, ok tala nú um málit; ok urðu á alt sáttir, ok ákveðin brullaupsstefna. Síðan fóru festar fram; skyldi brullaup vera at Þverá hálfum mánuði eftir þing.

Síðan gekk Þorsteinn þar nær, sem Guðmundr enn ríki var, ok þótti honum vel at tal þeira bæri saman; ok svá varð.

Guðmundr mælti: "Gǫngult verðr þér, Þorsteinn, um þingit, ok munu þér mikit afreka".Guðmundr mælti: "Göngult verðr þér, Þorsteinn, um þingit, ok munu þér mikit afreka".

Þorsteinn svarar: "Eigi síðr mun þér þat þykkja, ef þú veizt gerla".

Guðmundr spyrr: "Hvat er nýrra tíðenda"?

Þorsteinn svarar: "Smá ein tíðendi hefi ek at segja, enn þó þat helzt, at Þorkell Geitisson festi sér konu".

Guðmundr svarar: "Sú kona er vel gefin, er honum er, því at hann er enn mesti hreystimaðr, þótt nú sé með okkr fátt — eða hver er sú kona"?

Þorsteinn svarar: "Jórunn bróðurdóttir þín".

Guðmundr mælti: "Eigi var Einari þat í hug áðan, er vit skildum".

Þorsteinn mælti: "Nú rétt gekk ek frá festarmálunum, ok var ek váttrinn ok Ófeigr Járngerðarson".

Guðmundr mælti: "Satt muntu segja, ok þar mun hugrinn minn mest hafa fyrir borizt — enn þessu mun mest hafa ráðit Ófeigr Járngerðarson".

Síðan var um sættir leitat, ok gekk nú mest at Einarr ok Ófeigr Járngerðarson.

Þá mælti Guðmundr: "Nú er þat fram komit, Ófeigr, er ek spáða þér um várit, at mín virðing mundi hallast af þínu tilstilli".

Ófeigr svarar: "Eigi hefi ek hallat virðingu þinni at heldr, þó at ek hafi fengit þér mága betri ok fleiri enn áðr".

Þorkell mælti: "Enn vil ek bjóða þér, Guðmundr, at þau en sǫmu boð haldist, er þú gerir um sjálfr fyrir áverkann;Þorkell mælti: "Enn vil ek bjóða þér, Guðmundr, at þau en sömu boð haldist, er þú gerir um sjálfr fyrir áverkann; enn ek geri fyrir málatilbúnaðinn, er ek hefi haft við þik".

Guðmundr sá nú, at sér gerði eigi annat, ok tók þetta boð; ok gerði svá at báðum hugnaði vel; enn þó eldi hér lengi af með þeim brœdrum, enn Þorkell sat yfir sœmdinni allri.enn þó eldi hér lengi af með þeim brædrum, enn Þorkell sat yfir sæmdinni allri.

Ok einn dag á þinginu fundust þeir Guðmundr enn ríki ok Bjarni brodd-Helgason.

Þá mælti Bjarni: "Svá sýnist mér, Guðmundr, sem þú hafir þurft báðar hendr við Þorkel frænda minn, ok hafi þó ekki af veitt um; ok man ek enn þat, Guðmundr, er ek bað þik at þú skyldir sætta okkr Þorkel, ok svaraði engi ódrengilegar enn þú, ok sagðir hann eigi vera mundu meira enn annarrar handar mann gilds manns, ok kvað hann hafa hálfþynnu eina í hendi, enn mik hǫggspjót gilt á hávu skafti.ok man ek enn þat, Guðmundr, er ek bað þik at þú skyldir sætta okkr Þorkel, ok svaraði engi ódrengilegar enn þú, ok sagðir hann eigi vera mundu meira enn annarrar handar mann gilds manns, ok kvað hann hafa hálfþynnu eina í hendi, enn mik höggspjót gilt á hávu skafti. Enn em ek nú minni hǫfðingi enn þú, ok sýnist mér sem hann muni eigi þar lengi gengit hafa skaftamuninn".Enn em ek nú minni höfðingi enn þú, ok sýnist mér sem hann muni eigi þar lengi gengit hafa skaftamuninn".

Síðan fóru menn af þingi, ok var brullaup at Þverá; ok gaf Þorkell upp Guðmundi mál þat, er hann hafði rangt til búit, er hann sótti í Norðlendingafjórðung, þá er hann átti í Austfirðingadóm að sœkja.ok gaf Þorkell upp Guðmundi mál þat, er hann hafði rangt til búit, er hann sótti í Norðlendingafjórðung, þá er hann átti í Austfirðingadóm að sækja. Síðan fór Þorkell heim með konu sína, ok þótti hann mjǫk vaxit hafa af þessi ferð.Síðan fór Þorkell heim með konu sína, ok þótti hann mjök vaxit hafa af þessi ferð. Enn Jórunn var enn mesti kvenskǫrungr, sem ætt hennar var til.Enn Jórunn var enn mesti kvenskörungr, sem ætt hennar var til. Hon kom ok því til leiðar, sem engi hafði áðr komit, at þeir sættust frændrnir, Þorkell Geitisson ok Bjarni brodd-Helgason, ok heldu þá sætt vel ok drengilega síðan. Þorkell bjó í Krossavík til elli, ok þótti ávalt enn mesti garpr, þar sem hann kemr við sǫgur.Þorkell bjó í Krossavík til elli, ok þótti ávalt enn mesti garpr, þar sem hann kemr við sögur.

Vǫðu-Brandr fór austan, ok bjó á fǫðurleifð sinni, ok samdist mikit ok þótti góðr bóndi;Vöðu-Brandr fór austan, ok bjó á föðurleifð sinni, ok samdist mikit ok þótti góðr bóndi; ok þóttist aldri fulllaunat geta Þorkatli Geitissyni sína liðveizlu ok góðvilja.

Ok lýkr þar þessum þœtti af vǫðu-Brandi Þorkelssyni.Ok lýkr þar þessum þætti af vöðu-Brandi Þorkelssyni.

Guðmundr enn ríki átti Þórlaugu, dóttur Atla ens ramma. Herdís hét móðir Þórlaugar, dóttir Þórðar frá Hǫfða.Herdís hét móðir Þórlaugar, dóttir Þórðar frá Höfða. Þar óx upp sá maðr með Guðmundi, er Þorsteinn hét ok gerðist verkstjóri; ekki var hann stórrar ættar, enn mannaðist vel.

Þá bjó Þórir Helga son, Valþjófs sonar, Helga sonar ens magra, at Laugalandi í Hǫrgárdal.Þá bjó Þórir Helga son, Valþjófs sonar, Helga sonar ens magra, at Laugalandi í Hörgárdal. Hann var goðorðsmaðr ok garpr mikill. Geirlaug hét kona hans; hon var skǫrungr mikill ok vel ment.hon var skörungr mikill ok vel ment.

Einarr bjó þá at Þverá, spekingr mikill ok vinr Þóris Helgasonar. Þeir veittust at ǫllum málum.Þeir veittust at öllum málum. Fátt var með þeim brœdrum, Einari ok Guðmundi, því at Guðmundr sat mjǫk yfir metorðum manna norðr þar.Fátt var með þeim brædrum, Einari ok Guðmundi, því at Guðmundr sat mjök yfir metorðum manna norðr þar.

Þorkell hákr, son Þorgeirs lǫgsǫgumanns, bjó þá at Øxará í Ljósavatnsskarði.Þorkell hákr, son Þorgeirs lögsögumanns, bjó þá at Öxará í Ljósavatnsskarði. Hann var einlyndr ok hetja mikil; hann hafði fátt hjóna, ok átti þó sǫkótt.hann hafði fátt hjóna, ok átti þó sökótt.

Brúni hét maðr, er bjó í Gnúpufelli. Eilífr hét bróðir hans, ok var kallaðr skyti, mikill ok vaskr maðr. Þeir hǫfðu goðorð, ok váru komnir frá Helga enum magra.Þeir höfðu goðorð, ok váru komnir frá Helga enum magra.

Þat er frá sagt, at Þorsteinn kom at máli við Guðmund, ok mælti: "Svá er mál með vexti, at ek hefi hér upp sezt at þér ok tekit hér þrifnað — nú vilda ek leita mér kvánfangs ok hafa þar til yðvart liðsinni".

Guðmundr mælti: "Þú munt þetta áðr hugsat hafa, hvar niðr skal koma, enn heimil munu þar til vár orð".

Hann svarar: "Rétt getr þú; hugfest hefi ek þetta. Kona heitir Guðrún, ok er frændkona bóndans at Bægisá, ok er þar matselja fyrir búi; hennar vilda ek at þú bæðir mér til handa; þín orð munu þar meira metin fá, enn mín mǫrg".þín orð munu þar meira metin fá, enn mín mörg".

Guðmundr svarar: "Ek kalla þat jafnlegt ok vel leitat, enn lítit er mér um at fara í sveit Þóris Helgasonar, ok at hann eigi meira afla enn ek. Enn er hestaþing er á Oddeyri í Hǫrgárdal, þá mun ek vekja til, enn gera eigi at því ferðir mínar einvirðulega".Enn er hestaþing er á Oddeyri í Hörgárdal, þá mun ek vekja til, enn gera eigi at því ferðir mínar einvirðulega".

Síðan var hestaþingit, ok kom þar mart manna.

Þar kom ok Guðmundr, ok brá bónda þegar á eintal frá Bægisá ok mælti: "Þorsteinn heitir maðr, er upp hefir fœðst með oss, ok hǫfum vér hann at góðu reynt;Þar kom ok Guðmundr, ok brá bónda þegar á eintal frá Bægisá ok mælti: "Þorsteinn heitir maðr, er upp hefir fæðst með oss, ok höfum vér hann at góðu reynt; hann vill mæla til ráðahags við Guðrúnu frændkonu þína; viljum vér flytja mál mannsins".

Bóndi svarar: "Allvel er maðrinn til fenginn at flytja hans mál, ok munu vér mikils meta þín orð".

Síðan hitti hann konuna, ok spurði, hversu henni var um gefit; enn hon bað hann gera sem hann vildi. Síðan er ákveðit um brullaupsstefnu, ok skal vera at Bægisá.

Þorsteinn mælti þá: "Nú er ætlat, at ek muni fara til brullaups míns, enn ek vil biðja þik til ferðar með mér, því at mér er mestr sómi at þér".

Hann svarar: "Þetta em ek ófúss at veita þér, ok fær þú ærna menn til þessa".

Þorsteinn svarar: "Meiri sœmd er at þér einum enn at mǫrgum ǫðrum, ok mun dælt við mik þykkja, ef þú ert eigi í fǫr".Þorsteinn svarar: "Meiri sæmd er at þér einum enn at mörgum öðrum, ok mun dælt við mik þykkja, ef þú ert eigi í för".

Guðmundr mælti: "Ek mun ok fara, enn fyrir þykki mér".

Guðmundr sat í ǫndvegi, enn Þórir Helgason gagnvert honum;Guðmundr sat í öndvegi, enn Þórir Helgason gagnvert honum; enn konur sátu á palli. Ljós brunnu bjǫrt, ok váru borð fram sett.Ljós brunnu björt, ok váru borð fram sett. Brúðr sat á miðjan pall, ok Þórlaug á aðra hǫnd, enn Geirlaug á aðra.Brúðr sat á miðjan pall, ok Þórlaug á aðra hönd, enn Geirlaug á aðra. Kona fór með vatn fyrir pallinn ok hafði dúk á ǫxl, ok fór fyrir Geirlaugu, því at hon hafði verit með henni enn fyrra vetrinn.Kona fór með vatn fyrir pallinn ok hafði dúk á öxl, ok fór fyrir Geirlaugu, því at hon hafði verit með henni enn fyrra vetrinn.

Geirlaug tók til orða: "Þú ferr með góðum vilja, enn eigi með nógum álitum — fœrðu Þórlaugu fyrr vatnit;Geirlaug tók til orða: "Þú ferr með góðum vilja, enn eigi með nógum álitum — færðu Þórlaugu fyrr vatnit; svá á at vera".

Hon gerði nú svá.

Þórlaug drap við hendi ǫfugri, ok mælti: "Bjóð eigi beinann, Geirlaug;Þórlaug drap við hendi öfugri, ok mælti: "Bjóð eigi beinann, Geirlaug; því at sjá kona gerir rétt; eigi býr þat í mínu skapi, at mér leiki á þessu ǫfund;eigi býr þat í mínu skapi, at mér leiki á þessu öfund; er sýnt, at ǫnnur sé konan gǫfugri enn þú í heraðinu"? sagði hon.er sýnt, at önnur sé konan göfugri enn þú í heraðinu"? sagði hon.

Geirlaug mælti: "Greiðr er beininn, Þórlaug, enn hefir þú metnað til at vera mest metin, hefi ek engan hlut til jafns við þik, nema gjaforð".

Þórlaug svarar: "Víst hygg ek þik vel gefna — nú er þar komit fyrir því at ek veit eigi aðra framar gifta enn mik".

Geirlaug svarar: "Þá værir þú vel gefin, ef þar væri einmælt um, at bóndi þinn væri vel hugaðr eða snjallr".

Þórlaug svarar: "Þetta er illa mælt, ok muntu fyrst mæla".

Hon svarar: "Satt er þat, fyrir því at fleiri mæla; enn Þórkell hákr mælti fyrst ok Þórir bóndi minn, ok hverr maðr mælir þat, sá er tungu hrœrir".enn Þórkell hákr mælti fyrst ok Þórir bóndi minn, ok hverr maðr mælir þat, sá er tungu hrærir".

Þórlaug mælti: "Ber hingat vatnit, kona, ok hættum tali þessu".

Síðan hneig hon upp at þilinu ok mataðist ekki.

Enn er menn váru at boðinu í fyrstu, þá hvíldu hvárir sér, konur ok karlar; ok um morgininn risu menn upp ok fóru til kirkju; ok er at messum kom, sá Guðmundr at Þórlaug var eigi í kvennaliðinu. Hann spurði konu eina, hverju þat sætti; hon kvað hana hafa tekit sótt.

Guðmundr mælti: "Siti þér hér eftir, enn einnhverr gangi með mér".

Hann gekk at rúminu. "Ertu sjúk, Þórlaug"? segir hann.

Hon kvað at ósýnt væri um heilsuna — "enn þó vilda ek í brott í dag ok leggjast eigi hér".

Guðmundr mælti: "Þetta er mér mikill skað, enn fúsari væra ek at kyrt væri, meðan boð þetta stœði".Guðmundr mælti: "Þetta er mér mikill skað, enn fúsari væra ek at kyrt væri, meðan boð þetta stæði".

Hon svarar: "Engi hlutr má mér í hald koma, ef ek em hér — ok hafi ek nǫkkut vel til þín gert, þá lát þú þetta eftir mér".Hon svarar: "Engi hlutr má mér í hald koma, ef ek em hér — ok hafi ek nökkut vel til þín gert, þá lát þú þetta eftir mér".

Guðmundr mælti: "Mikils krefr þú nú, hvat sem þér í brjósti býr" — ok gekk i brott.

Ok er tíðum var lokit ok dagverði, þá mælti Guðmundr: "Nú skal taka hesta vára, ok vil ek heim fara, því at Þórlaug er sjúk".

Þorsteinn brúðgumi mælti: "Ger eigi þat, Guðmundr, at þú farir heim þegar".

Hann svarar: "Bið þú nú eigi framar enn ek vil veita þér, því at þat mun eigi stoða".

Síðan ríða þau á brott, ok er þau koma í skógana hjá Laugalandi, þá veik Guðmundr hestinum aftr, ok mælti við þann mann, er fylgdi hesti Þórlaugar: "Ríð þú nú fyrr, enn ek mun fylgja Þórlaugu".

Ok svá var.

Síðan mælti Guðmundr: "Við þik vil ek tala; ek sé at þú ert eigi sjúk, ok seg mér hverju þat gegnir".

Hon svarar: "Ek mun svá gera; enn sjaldan hefi ek þat mælt fyrir þér, er þér megi þat verr líka enn áðr; enn nú eru þau efni í, er ek má eigi leyna þik".

Síðan sagði hon honum hvat þær hǫfðu talat, ok fjandmæli manna við hann.Síðan sagði hon honum hvat þær höfðu talat, ok fjandmæli manna við hann.

Guðmundr mælti: "Nú þœtti mér ek betr ráðit hafa, ef vit hefðim hvergi farit, ok væri þá óhættara við orðum manna;Guðmundr mælti: "Nú þætti mér ek betr ráðit hafa, ef vit hefðim hvergi farit, ok væri þá óhættara við orðum manna; enn af verðr at ráða nǫkkut ór hverju vandræði, ok heim munu vit fara;enn af verðr at ráða nökkut ór hverju vandræði, ok heim munu vit fara; ok skaltu nú fyrst liggja viku, ok lát þér þá enn batna hógt; at jǫfnu skal ek við þik tala, enn eigi þykki mér þat ráðit, hvárt oss verðr þetta at engu".at jöfnu skal ek við þik tala, enn eigi þykki mér þat ráðit, hvárt oss verðr þetta at engu".

Þaðan riðu þau ok kómu heim, ok fór sem Guðmundr gerði ráð fyrir.

Síðan ríðr Guðmundr norðr í Reykjadal á fund Einars Konálssonar, fóstra síns ok ens bezta vinar. Einarr var spekingr mikill.

Síðan mælti Guðmundr: "Svá er mál með vexti, at ek vil segja þér fjandmæli þau, er menn hafa í frammi við mik, Þorkell hákr ok Þórir Helgason; vissa ek eigi óvingan þeira til mín".

Einarr mælti: "Illa er slíkt gert við gǫfga menn;Einarr mælti: "Illa er slíkt gert við göfga menn; enn ek vil biðja þik, at þú hafir þrótt við, ok verði því meiri hefndin sem lengr er".

Guðmundr svarar: "Eigi er þess at leita; hefna skal, hvárt sem þat verðr fyrr eða síðar".

Einarr mælti: "Þá vil ek til hlutast með þér. Ek vil svá ráð setja, at þú takir sǫk hverja, er þú fær, á hǫnd þingmǫnnum Þóris Helgasonar, ok mun þat fé brátt safnast".Ek vil svá ráð setja, at þú takir sök hverja, er þú fær, á hönd þingmönnum Þóris Helgasonar, ok mun þat fé brátt safnast".

Guðmundr þakkar honum þessi ráð ok fleiri ǫnnur, ok ferr síðar á brott.Guðmundr þakkar honum þessi ráð ok fleiri önnur, ok ferr síðar á brott. Líða nú eigi langar stundir, áðr Guðmundr hendir sakar á þingmǫnnum Þóris.Líða nú eigi langar stundir, áðr Guðmundr hendir sakar á þingmönnum Þóris.

Þórir hét maðr, ok var kallaðr akrakarl, ok var þingmaðr Þóris Helgasonar, auðigr ok eigi vinsæll, ok slœgr í kaupum við menn.Þórir hét maðr, ok var kallaðr akrakarl, ok var þingmaðr Þóris Helgasonar, auðigr ok eigi vinsæll, ok slægr í kaupum við menn.

Skip kom í Eyjafjǫrð, ok átti sá maðr, er Helgi hét ok var Arnsteinsson, farmaðr mikill;Skip kom í Eyjafjörð, ok átti sá maðr, er Helgi hét ok var Arnsteinsson, farmaðr mikill; ok var ávalt með Guðmundi, er hann var út hér, mikils virðr.

Guðmundr reið til skips ok mælti: "Þat er mitt erendi, Helgi, at bjóða þér heim hvert sinn, er þú ert hér á Íslandi".

Hann svarar: "Þat mun ek þiggja, Guðmundr, ok kunna þér þǫkk fyrir".Hann svarar: "Þat mun ek þiggja, Guðmundr, ok kunna þér þökk fyrir".

Hann var með Guðmundi um vetrinn, ok fór með þeim vingjarnlega. Þeir akra-Þórir kómu til skips ok hitta Helga, ok kváðust vilja kaupa við hann. Helgi lét þat vel mega ok tók upp varning; ok váru þar mældir fyrir vararfeldir ok skilit, hversu þykkrǫggvaðir vera skyldi.ok váru þar mældir fyrir vararfeldir ok skilit, hversu þykkröggvaðir vera skyldi.

Helgi bjó skip sitt um várit. Enn er hann var albúinn, riðr hann á Mǫðruvǫllu at hitta Guðmund.Enn er hann var albúinn, riðr hann á Möðruvöllu at hitta Guðmund.

Síðan mælti hann við Guðmund: "Nú er hér á at líta vistarlaunin, þó at minni sé, enn þú værir verðr".

Þat var skikkja, ok pell dregin yfir skinnin ok gullbǫnd á tuglum, ok var en mesta gersimi.Þat var skikkja, ok pell dregin yfir skinnin ok gullbönd á tuglum, ok var en mesta gersimi.

Guðmundr mælti: "Haf þǫkk fyrir, ok hefi ek eigi betra grip þegit".Guðmundr mælti: "Haf þökk fyrir, ok hefi ek eigi betra grip þegit".

Ok skildust þeir góðir vinir. Síðan fór Helgi til skips, ok heldu þeir mjǫk til flýtis;Síðan fór Helgi til skips, ok heldu þeir mjök til flýtis; ok var mjǫk borit á skip.ok var mjök borit á skip. Þórir hafði eigi ofan komit.

Ok einn dag sjá þeir at maðr reið af landi ofan til skips; þat var akra-Þórir. Hann hitti Helga ok bað hann taka við gjaldinu; enn Helgi kastaði inn í tjaldit, því at honum var ant, ok leysti eigi til; ok kvað hann síð komit hafa. Þórir kvaðst fleira eiga at sýsla enn sjá upp á kaupmenn, ok fór í brott. Þeir drógu upp segl, ok fóru út til Hríseyjar; þá tók af vindinn; þeir lægðu þá seglit. Þá leysti Helgi baggann ok fann þar í feld; ok var illr ok margar raufar á honum.

Þá mælti Helgi: "Þetta eru mikil svik, ok skal honum at illu verða".

Hann reri þaðan til lands, ok fekk sér hest ok reið á Mǫðruvǫllu;Hann reri þaðan til lands, ok fekk sér hest ok reið á Möðruvöllu; hann kom þar snemma, ok heimti Guðmund á tal við sik.

Hann fagnaði honum vel — "eða hvat er tíðenda"?

Hann lézt engi tíðendi hafa — "enn orðit hefir í prettr nǫkkurr við oss".Hann lézt engi tíðendi hafa — "enn orðit hefir í prettr nökkurr við oss".

Guðmundr mælti: "Hvat er í því"?

Helgi segir, hversu farit hafði með þeim Þóri akrakarli — "enn ek vil at þú takir við málinu, því at ek vil sigla".

Guðmundr mælti: "Oft hefir þú mér hallkvæmr verit, enn eigi mun nú smæstu ráða, ok má mér þetta koma at miklu haldi".

Heimti Guðmundr til sín tvá menn, ok tók sǫk á hǫnd akra-Þóri;Heimti Guðmundr til sín tvá menn, ok tók sök á hönd akra-Þóri; enn Guðmundr gaf Helga góðar gjafar, ok skildust at því. Ok fór Helgi utan ok byrjaði vel.

Litlu síðar lét Guðmundr taka hest sinn, ok reið ofan til Þverár; enn menn váru eigi upp risnir, nema sauðamaðr. Hann kvaddi Guðmund ok spurði, hví hann riði einn saman; hann lét ýmsa vegu gegna — "eða hvárt er Einarr bróðir minn heima"?

Sauðamaðr segir hann heima vera; hann gekk inn ok mælti: "Maðr er úti ok vill hitta þik". Einarr mælti: "Hverr er hann"? Hinn mælti: "Guðmundr bróðir þinn".

Einarr mælti: "Hvat er manna með honum"? "Hann er einn saman", segir hann.

Einarr mælti: "Þat er honum eigi oft títt at ríða sveinalausum, ok skil ek eigi þetta".

Hann gekk út ok heilsaði Guðmundi. Hann tók því vel, ok mælti: "Setjumst vit niðr, bróðir, ok tǫlumst við.Hann tók því vel, ok mælti: "Setjumst vit niðr, bróðir, ok tölumst við. Enn svá er mál með vexti, at fátt hefir verit með okkr um frændsemi, ok vilda ek því meir leita minnar sœmdar, enn gæta frændsemi minnar við þik;Enn svá er mál með vexti, at fátt hefir verit með okkr um frændsemi, ok vilda ek því meir leita minnar sæmdar, enn gæta frændsemi minnar við þik; hefir þú trautt afla við mik, enn þú ert maðr vitrari; enn ef vit værim báðir at einu ok samhuga, þá ætla ek at fátt skyli við haldast. Nú vilda ek at betr væri enn fyrr, því at þú hefir þat gnœgra, er mest þarf við;Nú vilda ek at betr væri enn fyrr, því at þú hefir þat gnægra, er mest þarf við; skal ek í millum leggja vinganar þinnar".

Síðan tók hann upp skikkju góða, ok gaf honum.

Einarr svarar: "Þetta er góðr gripr, ok ferr þetta nú annan eg enn líklegt væri; ok kalla ek mínu kaupi vel keypt — ok allgóðr er meðalaukinn". "Tǫkumst nú í hendr at guðs vitni", segir Guðmundr, "at vit veitumst at ǫllum málum, því at þat er maklegast"."Tökumst nú í hendr at guðs vitni", segir Guðmundr, "at vit veitumst at öllum málum, því at þat er maklegast".

Ok svá gerðu þeir. Síðan reið Guðmundr í brott; enn Einarr skipaði sauðamanni sínum, at hann skyldi snemma upp risa hvern dag, ok fylgja sólu meðan hæst væri sumars; ok þegar er út hallaði á kveldum, skyldi hann halda til stjǫrnu ok vera úti með sólsetrum — "ok skynja alla hluti þá, er þér bera fyrir augu ok eyru;ok þegar er út hallaði á kveldum, skyldi hann halda til stjörnu ok vera úti með sólsetrum — "ok skynja alla hluti þá, er þér bera fyrir augu ok eyru; ok seg mér ǫll nýnæmi stór ok smá".ok seg mér öll nýnæmi stór ok smá". Einarr var sjálfr árvakr ok ósvefnugr; gekk út oft um nætr ok sá himintungl, ok hugði at vandlega, ok kunni þar á gott skyn.

Þat var einn morgin, at sauðamaðr hafði út gengit; hann litaðist um, ok sá at reið tuttugu manna ofan með Eyjafjarðará hvatlega. Hann gekk inn til rúms Einars, ok sagði honum, hvat hann hafði sét. Hann stóð upp þegar ok gekk út; hugði at reið mannanna, ok starði á um hríð. Einarr var skygn ok heyrðr vel, ok gløggþekkinn.Einarr var skygn ok heyrðr vel, ok glöggþekkinn.

Enn er sólin rann upp ok skein um heraðit, þá mælti Einarr: "Með skjǫldu ríða þessir menn;Enn er sólin rann upp ok skein um heraðit, þá mælti Einarr: "Með skjöldu ríða þessir menn; mun þat annathvárt, at þeir eru utanheraðsmenn, er virðing er at, ok munu þeir hafa farit at sœkja heim Guðmund bróður minn, þó at vér hafim þat eigi spurt, eða mun Guðmundr ríða þar sjálfr, ok þykki mér þat miklu líklegra; enn eigi mun ørvænt hvert hann stefnir, eða hvert erendit mun vera; enn skamt mun til at vér munum þess vísir verða".mun þat annathvárt, at þeir eru utanheraðsmenn, er virðing er at, ok munu þeir hafa farit at sækja heim Guðmund bróður minn, þó at vér hafim þat eigi spurt, eða mun Guðmundr ríða þar sjálfr, ok þykki mér þat miklu líklegra; enn eigi mun örvænt hvert hann stefnir, eða hvert erendit mun vera; enn skamt mun til at vér munum þess vísir verða".

Einarr bað at húskarlar skyldi gefa geymdir at, er hann riði aftr — "ok látið hesta vára vera nær túni".

Einarr gekk inn aftr til rekkju sinnar ok lagðist niðr.

Enn um daginn um nónskeið riðu þeir Guðmundr aftr. Einarr reið á móti bróður sínum, ok kvǫddust þeir vel.Einarr reið á móti bróður sínum, ok kvöddust þeir vel.

Þá mælti Einarr: "Hvert hafi þér farið, eða hvat er at erendum"?

Guðmundr svarar: "Ek reið út til Hǫrgárdals, ok stefnda ek mannníðingnum akra-Þóri fyrir brotttǫku fjár Helga Arnsteinssonar, ok hefir hann sǫk á hverjum manni ok vélar lengi haft;Guðmundr svarar: "Ek reið út til Hörgárdals, ok stefnda ek mannníðingnum akra-Þóri fyrir brotttöku fjár Helga Arnsteinssonar, ok hefir hann sök á hverjum manni ok vélar lengi haft; hefir hann saman dregit of fjár" — ok segir honum innilega frá kaupinu, ok hvar þá var komit, er Helgi fór í brott — "vil ek nú, bróðir, hafa liðsinni þitt til þeira mála, svá sem vit hǫfum áðr mælt".hefir hann saman dregit of fjár" — ok segir honum innilega frá kaupinu, ok hvar þá var komit, er Helgi fór í brott — "vil ek nú, bróðir, hafa liðsinni þitt til þeira mála, svá sem vit höfum áðr mælt".

Einarr svarar fá, ok reið hann aftr at annarri stundu; ok váru góðar kveðjur með þeim at skilnaði.

Þegar eftir stefnu þessa reið akra-Þórir á fund Þóris Helgasonar, ok segir honum hvat títt var, ok bað hann liðs — "því at ek em í þingreið með þér".

Þórir svarar: "Leitt er at fást í með þér, enn veita mun ek þér".

Ok setti þá átǫlur við hann um þæfni sína ok ranglæti.Ok setti þá átölur við hann um þæfni sína ok ranglæti.

Þórir mælti: "Ek mun gefa þér vinafar, ef þú leggr hlut þinn við þetta".

Litlu síðar reið Þórir Helgason til Þverár á fund Einars, ok mælti: "Nú em ek hér kominn at sœkja lið þitt, Einarr, sem vit hǫfum mælt".Litlu síðar reið Þórir Helgason til Þverár á fund Einars, ok mælti: "Nú em ek hér kominn at sækja lið þitt, Einarr, sem vit höfum mælt".

Hann svarar: "Svá má vera; stiltir eru vit nǫkkut;stiltir eru vit nökkut; enn hitta má ek Guðmund ok leita um sættir, ok mun ek fara til þings, áðr en alls er fótum undan mér skotit; enn grunr er mér á, at hann vili eigi annat enn at fram beri sektir".

Síðan reið hann á fund Guðmundar, ok kvǫddust þeir vel.Síðan reið hann á fund Guðmundar, ok kvöddust þeir vel.

Síðan mælti Einarr: "Þórir Helgason býðr gerð sína á þessu máli, ok veit ek, bróðir, at þér mun þykkja mart til þess fundit, fyrst fastmæli okkar ok frændsemi".

Guðmundr svarar: "Eigi vann ek þess Þóri, at fara sektalausan af þessu máli, ok ann ek eigi ǫðrum manni hér um at dœma enn mér".Guðmundr svarar: "Eigi vann ek þess Þóri, at fara sektalausan af þessu máli, ok ann ek eigi öðrum manni hér um at dæma enn mér".

Einarr mælti: "Þá mun enn helta til vandans, at þú muut engan meta nema þik einan í þessu máli, ok kann vera at skamt taki frá borði".

Guðmundr mælti: "Engi vandi þykki mér þér þat, at þú leggir hlut þinn við mál okkur Þóris; er hann ok ekki bundinn vináttu við þik, enn hann er flestum mǫnnum óþekkr, ok engi heraðsbót at honum".er hann ok ekki bundinn vináttu við þik, enn hann er flestum mönnum óþekkr, ok engi heraðsbót at honum".

Þá skildust þeir at svá búnu.

Enn er menn kómu á Vǫðlaþing, var Guðmundr allfjǫlmennr.Enn er menn kómu á Vöðlaþing, var Guðmundr allfjölmennr. Þórir Helgason var ok fjǫlmennr;Þórir Helgason var ok fjölmennr; enn Einarr var eigi til þings kominn, ok var leitat um sættir. Enn Guðmundr kvað eigi þat þurfa at leita um sættir — "ok vil ek eigi annat, enn Þórir sé gerr sekr". Akra-Þórir svarar: "Viltu at þit Þórir Helgason gerið um málit"?

Guðmundr svarar: "Eigi ætla ek at vit verðim samdóma um málin, enn mér virðist þú maklegr at láta þitt fyrir þung svik við oss".

Akra-Þórir hitti nafna sinn, ok spurði hvárt þar myndi staðár nema, at hann myndi eigi á líta með sér — "er hér til lítils at slœgjast ok sjá, er ávalt ferr einn veg, at þú lætr þinn hlut fyrir Guðmundi".Akra-Þórir hitti nafna sinn, ok spurði hvárt þar myndi staðár nema, at hann myndi eigi á líta með sér — "er hér til lítils at slægjast ok sjá, er ávalt ferr einn veg, at þú lætr þinn hlut fyrir Guðmundi".

Þórir svarar: "Mikill ríkismunr er með okkr Guðmundi, ok þó má hann mér mart ilt þola".

Akra-Þórir kvað þá mjǫk undir fótum troðna — "ok væri betr at menn tali þat við Guðmund varlega, enn láta sœmd sína".Akra-Þórir kvað þá mjök undir fótum troðna — "ok væri betr at menn tali þat við Guðmund varlega, enn láta sæmd sína".

Ok er at dómum kom, vildi Þórir Helgason eigi af láta at verja málit; ok kom málit í dóm. Þá gekk at akra-Þórir, ok bauð sættir at nýju, ok kvað sætt á slík mál.

Guðmundr kvaðst engi gjǫld vilja — "ok hefir þú, Þórir, eigi mjǫk til þessa aftr haldit ójafnaðinum, ok mætti enn svá vera, at þú sætir hlutlauss hjá".Guðmundr kvaðst engi gjöld vilja — "ok hefir þú, Þórir, eigi mjök til þessa aftr haldit ójafnaðinum, ok mætti enn svá vera, at þú sætir hlutlauss hjá". Akra-Þórir varð sekr, ok þótti mǫnnum fast fylgt málinu;Akra-Þórir varð sekr, ok þótti mönnum fast fylgt málinu; grunuðu margir, at annat mundi meir búa undir fjandskapinum, enn þá var bert gert. Þeir sjá nú hvar komit var, ok fóru norðr í Húsavík um þingit með mikit lausafé; enn lǫnd stóðu eftir, ok of kvikfjár á skuldastǫðum.enn lönd stóðu eftir, ok of kvikfjár á skuldastöðum. Þórir fór utan, ok er hann ór sǫgunni.Þórir fór utan, ok er hann ór sögunni.

Guðmundr frétti þat, ok vissi at afarfé mikit var eftir. Féránsdóm átti Þórir Helgason at nefna eftir þingmann sinn, enn Guðmundr átti at sœkja, ok svá gerði hann;Féránsdóm átti Þórir Helgason at nefna eftir þingmann sinn, enn Guðmundr átti at sækja, ok svá gerði hann; ok var þeim til boðit, er heimta áttu at akra-Þóri. Nú var þangat boðit ǫllu fé, sem féránsdómr átti at vera.Nú var þangat boðit öllu fé, sem féránsdómr átti at vera. Guðmundr var fjǫlmennr, ok var engi mannafli á mót.Guðmundr var fjölmennr, ok var engi mannafli á mót. Hann háði féránsdóm eftir akra-Þóri; enn síðan lét hann safna kvikfé Þóris ǫllu, ok fekk mann til at reka í brott.enn síðan lét hann safna kvikfé Þóris öllu, ok fekk mann til at reka í brott. Enn er féit var rekit með túngarðinum, hlupu geldingarnir inn yfir garðinn í tún. Sauðamaðr Guðmundar setti eftir, ok elti sauðina eftir túninu ok út af garðinum; þar stóð sauðahús. Sauðamaðr hljóp fyrir dyrnar; þá sá hann, at nær þrjátigi hafrar váru þar inni í húsinu.

Þá mælti sauðamaðr: "Mǫrgu ræðr þú nú fénu, Guðmundr".Þá mælti sauðamaðr: "Mörgu ræðr þú nú fénu, Guðmundr".

Hann svarar: "Fédrjúgir verða þeir nú þingmenn Þóris".

Sauðamaðr svarar: "Svá væri, ef þú hefðir gersamlega alt féit".

Guðmundr mælti: "Hvat skortir"?

Sauðamaðr svarar: "Eigi mikit, enn sét hefir verit eftir minna" — ok segir honum til hafranna.

Guðmundr mælti: "Verða má þér þetta at gæfu, ok munda ek svá helzt kjósa, at Þórir gerði skóggangssǫk á hǫnd sér".Guðmundr mælti: "Verða má þér þetta at gæfu, ok munda ek svá helzt kjósa, at Þórir gerði skóggangssök á hönd sér".

Guðmundr reið á fund Þóris, ok kveðst eigi vilja stelast at honum. Guðmundr leit til, ok mælti: "Hús stendr þar út við garðinn ok rýkr upp af, ok mun þar fé inni". Ok fór hann nú til ok hlupu þar út þrjátigi hafrar, ok váru allir nýmarkaðir ok fœrt til marks Þóris Helgasonar.Ok fór hann nú til ok hlupu þar út þrjátigi hafrar, ok váru allir nýmarkaðir ok fært til marks Þóris Helgasonar.

Síðan reið Guðmundr til Þóris, ok spyrr hverju gegndi, er þar var fé inni markað.

Þórir svarar: "Akra-Þórir gaf mér hafra þessa á vári til liðs sér, þá er þú hafðir stefnt honum, enn nú var með marki fyrir féránsdóma — ok á ek hafrana".

Guðmundr mælti: "Myndi sú gjǫf nǫkkut lǫgleg, meðan sakar váru hafðar á hendr honum, enn þú vissir at féit var alt dœmt"?Guðmundr mælti: "Myndi sú gjöf nökkut lögleg, meðan sakar váru hafðar á hendr honum, enn þú vissir at féit var alt dæmt"?

Síðan nefndi Guðmundr sér vátta, ok stefndi Þóri Helgasyni um fé þat, er hann hafði markat ok vilt á heimildir, er akra-Þórir hafði átt, síðan er sakar váru hafðar á hendr honum, ok telr hann eiga verða sekjan fjǫrbaugsmann, ok stefndi til alþingis.Síðan nefndi Guðmundr sér vátta, ok stefndi Þóri Helgasyni um fé þat, er hann hafði markat ok vilt á heimildir, er akra-Þórir hafði átt, síðan er sakar váru hafðar á hendr honum, ok telr hann eiga verða sekjan fjörbaugsmann, ok stefndi til alþingis.

Þórir svarar: "Eigi kantu nú hófi þínu um ágangínn".

Guðmundr kvað þetta upphafit mega heita — "ok er seint mann at reyna; ek hugða at þú myndir hlutvandr maðr vera".

Þórir svarar: "Geistr ferr þú nú".

Fé þetta var stórlega mikit, er Guðmundr fekk, ok tók Einarr Konálsson við.

Guðmundr ferr nú heim.

Ok er þetta spyrr Einarr Eyjólfsson, þá mælti hann: "Svá mæli ek um at trǫll hafi þá skikkju;Ok er þetta spyrr Einarr Eyjólfsson, þá mælti hann: "Svá mæli ek um at tröll hafi þá skikkju; hefir Guðmundr komit á vitsmuni við mik, ok hefir þat eigi fyrr orðit".

Síðan reið Þórir Helgason til Þverár, ok sagði Einari hvar þá var komit málum þeira Guðmundar, ok bað hann ásjár; ok taldi til fornrar vináttu.

Einarr svarar: "Þat ætla ek, at Guðmundr hyggi at reka þess fjandskapar við þik, er honum er sagt frá orðum þínum, meira enn honum gangi siðvandi til við heraðsbygð, þó at akra-Þórir næði eigi at sitja hér í bygð fyrir honum; hefir þú mart satt í þínu máli; má ok vera, at Guðmundi þykki ek eigi torsóttlegr eftir, ef hann kvistar af mér slíka vinina, sem þú ert, eða aðra þvílíka; ætla ek þat sannast, at ek skal aldri bregða okkarri vináttu, meðan þú vill halda".

Síðan reið Þórir heim. Enn Einarr fór á fund Guðmundar, ok hafði skikkjuna með sér ok mælti: "Ek vil bjóðast til þess, frændi, at sætta ykkr Þóri, ok mik til ummæla í milli ykkar, ok munu menn þat mæla, at þínu máli sé framar komit, þó at á þetta sé sætt".

Guðmundr svarar: "Ek mun nú ok hafa liðveizlu þína til mála okkarra Þóris, svá sem þú hefir áðr heitit mér at guðs vitni; væri þat þó en mesta óhœfa at verða mér ekki at liði ok fulltingi, þótt frændsemi ein væri til at telja, enn nú er þat ógeranda, með því at þú hefir því áðr til guðs skotit, ok þegit af mér dýrgrip".væri þat þó en mesta óhæfa at verða mér ekki at liði ok fulltingi, þótt frændsemi ein væri til at telja, enn nú er þat ógeranda, með því at þú hefir því áðr til guðs skotit, ok þegit af mér dýrgrip".

Einarr mælti: "Œrnir eru skyldleikar í milli okkar;Einarr mælti: "Ærnir eru skyldleikar í milli okkar; eigi varðveitir þú þá betr enn svá; þykkist þú nú hafa komizt á spektar mun við mik, enn ek kalla þat vélar; ok læt ek at brugðit sé ǫllu ummæli okkru, því at þú hefir mik at viðsjármanni um mál þessi, enn til einskis trúnaðar; skilr ok eigi svá mikit vizku okkra, at eigi sjái ek þau ráð er þú gerir; tak nú við skikkju þinni, er þér hafa lengi áðr augu til staðit" — ok kastaði Einarr skikkjunni til hans.þykkist þú nú hafa komizt á spektar mun við mik, enn ek kalla þat vélar; ok læt ek at brugðit sé öllu ummæli okkru, því at þú hefir mik at viðsjármanni um mál þessi, enn til einskis trúnaðar; skilr ok eigi svá mikit vizku okkra, at eigi sjái ek þau ráð er þú gerir; tak nú við skikkju þinni, er þér hafa lengi áðr augu til staðit" — ok kastaði Einarr skikkjunni til hans.

Guðmundr mælti: "Eigi mun ek við henni taka; selt hefi ek hana ok fullu verði; haf þú nú alt saman, skikkjuna ok andvirðit, ok get ek at svá búist þú um, at þér verði at bæði heimska ok klækiskapr; nú mun ek eigi kaupa af þér vandraun né ófrelsi, ok ertu maklegr at sitja í nǫkkuru vandkvæði".nú mun ek eigi kaupa af þér vandraun né ófrelsi, ok ertu maklegr at sitja í nökkuru vandkvæði".

Einarr mælti: "Eigi er nú jafnmjúklega mælt, ok þá er þú komst á fund minn með skikkjuna; ok væri þat víst góðr gripr, ef eigi hefði vélar undir búit".

Guðmundr mælti: "Kasta niðr, ef þú vill; fyrr skal hon fúna, enn neinn taki hana upp".

Einarr reið heim með skikkjuna; ok skildu þeir brœðr at því.ok skildu þeir bræðr at því.