Bókastaðir

Annan vetr eftir útkvámu Þorleiks finnask þeir brœðr jafnan ok hǫfðu tal með sér, ok hvárki hendu þeir gaman at leikum né annarri skemmtun. Ok eitt sinn er Þorleikr var í Tungu, þá tǫluðu þeir brœðr, svá at dœgrum skifti. Snorri þóttisk þá vita, at þeir mundu stórt nokkut ráða. Þá gekk Snorri á tal þeirra brœðra. Þeir fǫgnuðu honum vel ok létu þegar falla niðr talit. Hann tók vel kveðju þeirra.

Síðan mælir Snorri: "Hvat hafið þit í ráðagerðum, er þit gáið hvárki svefns né matar?" Bolli segir:

"Þetta eru ekki ráðagerðir, því at þat tal er með litlum merkjum, er vit eigum at tala."

Ok er Snorri fann, at þeir vildu leyna hann því ǫllu, er þeim var í skapi, en hann grunaði þó, at þeir mundu um þat mest tala, er stór vandræði mundu af gerask, ef fram gengi. Snorri mælir til þeirra: "Hitt grunar mik nú, sem þat muni hvárki hégómi né gamanmál, er þit munuð lengstum um tala, ok virði ek ykkr til várkunnar, þó at svá sé, ok gerið svá vel ok segið mér ok leynið mik eigi. Munum vér eigi allir verr kunna um ráða þetta mál, því at ek mun hvergi í móti standa, at þat gangi fram, er ykkarr sómi vaxi við."

Þorleiki þótti Snorri vel undir taka. Sagði hann í fám orðum ætlun þeirra brœðra, at þeir ætla at fara at þeim Óláfs sonum, ok þeir skyldi sæta afarkostum. Segja sik þá ekki til skorta at hafa jafnan hlut af þeim Óláfs sonum, er Þorleikr var handgenginn Óláfi konungi, en Bolli kominn í mægðir við slíkan hǫfðingja, sem Snorri er.

Snorri svarar á þá leið: "œrit hefir komit fyrir víg Bolla, er Helgi var Harðbeins son fyrir goldinn. Eru helzti mikil vandræði manna áðr orðin, þó at staðar nemi um síðir."

Bolli segir þá: "Hvat er nú, Snorri, ertu eigi jafnhvass í liðveizlunni, sem þú lezt fyrir litlu? Ok eigi mundi Þorleikr þér enn þessa ætlun sagt hafa, ef hann hefði nokkut við mik um ráðizk. Ok þar er þú telr Helga hafa komit í hefnd fyrir Bolla, þá er mǫnnum þat kunnigt, at fé kom fyrir víg Helga, en faðir minn er óbœttr."

En er Snorri sá, at hann fekk þeim eigi talit hughvarf, þá býðr Snorri til at leita um sættir með þeim Óláfs sonum, heldr en manndráp tœkisk, ok því játta þeir brœðr.

Síðan reið Snorri í Hjarðarholt með nokkura menn. Halldórr tók vel við honum ok bauð honum þar at vera. Snorri kvazk heim mundu ríða, "en ek á við þik skylt ørendi."

Síðan taka þeir tal, ok lýsir Snorri yfir ørendum sínum, at hann kvazk þess orðinn varr, at þeir Bolli ok Þorleikr undu eigi lengr, at faðir þeirra væri bótlauss af þeim Óláfs sonum, "en nú vilda ek leita um sættir ok vita, ef endir yrði á ógiftu yðvarri frænda."

Halldórr tók þessu ekki fjarri ok segir: "Harðla kunnigt er mér, at Þorgils Hǫlluson ok Bolla synir ætluðu at veita mér árás eða brœðrum mínum, áðr en þú snerir hefndinni fyrir þeim, svá at þaðan af sýndisk þeim at drepa Helga Harðbeinsson. Hefir þú þér deilt góðan hlut af þessum málum, hvat sem þú hefir til lagt um in fyrri skifti vár frænda." Snorri mælir:

"Miklu þykki mér skifta, at gott verði mitt ørendi, ok hér kœmi því á leið, at tœkisk góðar sættir með yðr frændum, því at mér er kunnigt skaplyndi þeirra manna, er málum eigu at skifta við yðr, at þeir munu þat allt vel halda, er þeir verða á sáttir." Halldórr segir:

"Þessu vil ek játta, ef þat er vili brœðra minna, at gjalda fé fyrir víg Bolla, slíkt sem þeir menn dœma, er til eru teknir, en undan vil ek skilja sekðir allar ok svá goðorð mitt, svá staðfestu. Slíkt it sama þær staðfestur, er brœðr mínir búa á. Vil ek ok til skilja, at þeir eigi þær at frjálsu fyrir þessa málalykt. Taka ok sinn mann hvárir til gerðar." Snorri segir:

"Vel ok skǫruliga er þetta boðit. Munu þeir brœðr þenna kost taka, ef þeir vilja at nokkuru hafa mín ráð."

Síðan reið Snorri heim ok segir þeim brœðrum, hvert orðit hafði hans ørendi, ok svá þat, at hann mundi við skiljask þeirra mál með ǫllu, ef þeir vildi eigi játa þessu. Bolli bað hann fyrir ráða, "ok vil ek, Snorri, at þér dœmið fyrir vára hǫnd."

Þá sendir Snorri orð Halldóri, orð at þá var ráðin sættin. Bað hann kjósa menn til gerðar til móts við sik. Halldórr kaus til gerðar fyrir sína hǫnd Steindór Þorláksson af Eyri. Sættarfundr skyldi vera at Drǫngum á Skógastrǫnd, þá er fjórar vikur eru af sumri. Þorleikr Bollason reið til Helgafells, ok var allt tíðendalaust um vetrinn. Ok er leið at þeirri stundu, er á kveðit var um fundinn, þá kom Snorri goði með þeim Óláfs sonum, ok váru alls fimmtán saman. Jafnmargir kómu þeir Steindórr til mótsins. Tóku þeir Snorri ok Steindórr tal ok urðu ásáttir um mál þessi. Eftir þat luku þeir fésætt. En eigi er á kveðit hér, hversu mikit þeir gerðu. Frá því er sagt, at fé galzk vel, ok sættir váru vel haldnar. Á Þórsnessþingi váru gjǫld af hendi innt. Halldórr gaf Bolla sverð gott, en Steindórr Óláfsson gaf Þorleiki skjǫld. Var þat ok góðr gripr. Ok var síðan slitit þinginu, ok þóttu hvárirtveggju hafa vaxit af þessum málum.

Eftir þat er þeir hǫfðu sæzt ok þá hafði Þorleikr tvá vetr verit á Íslandi, því lýsti Bolli því, at hann ætlaði útan.

Snorri latti þess ok mælti: "Oss þykkir mikit í hættu, hversu þér teksk. En ef þik fýsir fleira at ráða en nú ræðr þú, þá vil ek fá þér staðfestu ok gera þér bú ok þar með fá þér í hendr mannaforræði ok halda þér til virðingar í ǫllu. Vænti ek, at þat sé auðvelt, því at flestir menn leggja góðan hug til þín." Bolli segir:

"Þat hefi ek lengi haft í hug mér, at ganga suðr um sinns sakir. Þykkir maðr við þat fávíss verða, ef hann kannar ekki víðara en hér Ísland."

Ok er Snorri sér þat, at Bolli hefir statt þetta fyrir sér, at ekki mundi tjá at letja, þá býðr Snorri honum at hafa fé svá mikit, sem hann vildi til ferðarinnar. Bolli játar því, at hafa féit mikit. "Vil ek," segir hann, "engis manns miskunnarmaðr vera, hvárki hér né útanlendis."

Síðan ríðr Bolli suðr til Borgarfjarðar ok til Hvítár ok kaupir skip þat halft at þeim mǫnnum, er þat áttu. Eigu þeir brœðr þá saman skipit. Ríðr Bolli síðan vestr heim. Þau Bolli ok Þórdís áttu eina dóttur. Sú hét Herdís. Þeirri mey bauð Guðrún til fóstrs. Hon var þá vetrgǫmul, er hon fór til Helgafells. Þórdís var ok lǫngum þar. Var Guðrún ok allvel til hennar.

Nú fóru þeir brœðr báðir til skips. Bolli hafði mikit fé útan. Þeir bjuggu nú skipit, ok er þeir váru albúnir, létu þeir í haf. Þeim byrjaði ekki skjótt, ok hǫfðu útivist langa, tóku um haustit Noreg ok kómu norðr við Þrándheim. Óláfr konungr var austr í landi ok sat í Víkinni, ok hafði hann þar efnat til vetrsetu. Ok er þeir brœðr spurðu þat, at konungr mundi ekki koma norðr til Þrándheims þat haust, þá segir Þorleikr, at hann vill leita austr með landi ok á fund Óláfs konungs. Bolli segir:

"Lítit er mér um þat, at rekask milli kaupstaða á haustdegi. Þykki mér þat mikil nauð ok ófrelsi. Vil ek hér sitja vetrlangt í bœnum. Er mér sagt, at konungr mun koma norðr í vár. En ef hann kemr eigi, þá mun ek ekki letja, at vit farim á hans fund."

Bolli ræðr þessu. Ryðja þeir nú skip sitt ok taka sér bœjarsetu. Brátt fannsk þat, at Bolli mundi vera maðr framgjarn ok vildi vera fyrir ǫðrum mǫnnum. Honum tóksk ok svá, því at maðrinn var ǫrlátr. Fekk hann brátt mikla virðing í Noregi. Bolli helt sveit um vetrinn í Þrándheimi, ok var auðkennt, hvar sem hann gekk til skytninga, at menn hans váru betr búnir at klæðum ok vápnum en annat bœjarfolk. Hann skaut ok einn fyrir sveitunga sína alla, þá er þeir sátu í skytningum. Þar eftir fór annat ǫrlæti hans ok stórmennska. Eru þeir brœðr nú í bœnum um vetrinn.

Þenna vetr sat Óláfr konungr austr í Sarpsborg, ok þat spurðisk austan, at konungs var ekki austan ván. Snemma um várit bjuggu þeir brœðr skip sitt ok fóru austr með landi. Tóksk þeim greitt ferðin, ok kómu austr til Sarpsborgar ok fóru þegar á fund Óláfs konungs. Fagnar konungr vel Þorleiki, hirðmanni sínum, ok hans fǫrunautum. Síðan spurði konungr, hverr sá væri inn vǫrpuligi maðr, er í gǫngu var með Þorleiki. En hann segir:

"Sá er bróðir minn ok heitir Bolli."

"At vísu er hann skǫruligr maðr," segir konungr.

Eftir þat bauð konungr þeim brœðrum at vera með sér. Taka þeir þat með þǫkkum, ok eru þeir með konungi um várit. Er konungr vel til Þorleiks sem fyrr, en þó mat hann Bolla miklu meira, því at konungi þótti hann mikit afbragð annarra manna.

Ok er á leið várit, þá rœða þeir brœðr um ferðir sínar. Spurði Þorleikr, hvárt Bolli vili fara út til Íslands um sumarit, "eða villtu vera í Noregi lengr?" Bolli segir:

"Ek ætla mér hvárki, ok er þat satt at segja, at ek hafða þat ætlat, þá er ek fór af Íslandi, at eigi skyldi at spyrja til mín í næsta húsi. Vil ek nú, at þú takir, frændi, at þú takir við skipi okkru."

Þorleiki þótti mikit, ef þeir skilja, "en þú, Bolli, munt þessu ráða, sem ǫðru."

Þessa sǫmu rœðu báru þeir fyrir konung, en hann svaraði á þá leið: "Villtu ekki, Bolli, dveljask með oss lengr?" segir konungr. "Þœtti mér hinn veg bezt, er þú dvelðisk með mér um hríð. Mun ek veita þér þvíglíka nafnbót, sem ek veitta Þorleiki, bróður þínum." Þá segir Bolli:

"Allfúss væra ek, herra, at bindask yðr á hendi, en fara vil ek fyrst þangat, sem ek hefi áðr ætlat ok mik hefir lengi til fýst, en þenna kost vil ek gjarna taka, ef mér verðr aftrkvámu auðit."

"Þú munt ráða ferðum þínum, Bolli," segir konungr, "því at þér eruð um flest einráðir Íslendingar. En þó mun ek því orði á lúka, at mér þykkir þú, Bolli, hafa komit merkiligastr maðr af Íslandi um mína daga."

Ok er Bolli hafði fengit orlof af konungi, þá býsk hann til ferðar ok gekk á kugg einn, er ætlaði suðr til Danmerkr. Bolli er um vetrinn í Danmǫrku. Hann hafði ok mikit fé með sér. Fóru ok nokkurir menn með honum af hans fǫrunautum. Þorleikr var þá eftir með Óláfi konungi, en Bolli fór ferðar sinnar, ok hafði mikinn sóma af ríkum mǫnnum, hvar er hann kom. Ok er Bolli hafði verit einn vetr í Danmǫrku, þá byrjar hann ferð sína út í lǫnd ok léttir eigi fyrr ferðinni en hann kemr út í Miklagarð. Hann var litla hríð þar, áðr hann kom sér í Væringjasetu. Hǫfum vér ekki heyrt frásagnir, at neinn Norðmaðr hafi fyrr gengit á mála með Garðskonungi en Bolli Bollason. Var hann í Miklagarði mjǫk marga vetr ok þótti inn hraustasti maðr í ǫllum mannraunum ok gekk jafnan næst inum fremstum. Þótti Væringjum mikils vert um Bolla, meðan hann var í Miklagarði.

Nú er þar til máls at taka, at Þorkell Eyjolfsson sitr í búi sínu ok í hǫfðingskap sínum. Gellir, sonr þeirra Guðrúnar, óx upp heima þar. Hann var snemma drengiligr maðr ok vinsæll.

Þat er sagt eitt sinn, at Þorkell sagði Guðrúnu draum sinn:

"Þat dreymði mik," segir hann, "at ek þóttumk eiga skegg svá mikit, at tœki um allan Breiðafjǫrð."

Þorkell bað hana ráða drauminn. Guðrún spurði:

"Hvat ætlar þú þenna draum þýða?"

"Auðsætt þykki mér þat, at þar mun standa ríki mitt um allan Breiðafjǫrð."

"Vera má, at svá sé," segir Guðrún, "en heldr munda ek ætla, at þar mundir þú drepa skeggi í Breiðafjǫrð niðr."

Þat sama sumar setr Þorkell fram skip sitt ok býr til Noregs. Gellir, sonr hans, var þá tólf vetra gamall. Hann fór útan með feðr feðr sínum. Þorkell lýsir því, at hann ætlar at sœkja sér kirkjuvið, ok siglir þegar á haf, er hann var búinn. Hann hafði hœgja útivist ok eigi allskamma. Taka þeir Noreg norðarla. Þá sat Óláfr konungr í Þrándheimi. Þorkell sótti þegar á fund Óláfs konungs ok með honum Gellir, sonr hans. Þeir fengu þar góðar viðtǫkur. Svá var Þorkell mikils metinn af konungi þann vetr, at þat er alsagt, at konungr gaf honum eigi minna fé en tíu tigi marka brennds silfrs. Konungr gaf Gelli at jólum skikkju, ok var þat in mesta gǫrsemi ok ágætr gripr. Þann vetr lét Óláfr konungr gera kirkju í bœnum af viði. Var þat stofnat allmikit musteri ok vandat allt til. Um várit var viðr sá til skips fluttr, er konungr gaf Þorkeli. Var sá viðr bæði mikill ok góðr, því at Þorkell gekk nær.

Þat var einn morgin snemma, at konungr gekk út við fá menn. Hann sá mann uppi á kirkju þeirri, er í smíð var. Konungr kenndi manninn. Var þar Þorkell Eyjolfsson ok lagði mál við ǫll in stœrstu tré, bæði bita ok staflægjur ok uppstǫðutré.

Konungr sneri þegar þangat til ok mælti: "Hvat er nú, Þorkell, ætlar þú hér eftir at semja kirkjuvið þann, er þú flytr til Íslands?" Þorkell segir:

"Satt er þat, herra."

Þá mælti Óláfr konungr: "Hǫgg af þú tvær alnar hverju stórtré, ok mun sú kirkja þó gǫr mest á Íslandi." Þorkell segir:

"Tak sjalfr við þinn, ef þú þykkisk ofgefit hafa, en ek mun ekki alnarkefli af honum hǫggva. Mun ek bæði til hafa atferð ok eljun at afla mér annan við."

Þá segir konungr, ok allstilliliga: "Bæði er, Þorkell, at þú ert mikils verðr, enda gerisk þú nú allstórr, því at víst er þat ofsi einum bóndasyni at keppask við oss. En eigi er þat satt, at ek fyrirmuna þér viðarins, ef þér verðr auðit at gera þar kirkju af, því at hon verðr eigi svá mikil, at þar muni of þitt allt í liggja. En nær er þat mínu hugboði, at menn hafi litla nytsemð viðar þessa, ok fari því firr, at þú getir gǫrt neitt mannvirki ór viðinum."

Eftir þat skilja þeir rœðuna. Snýr konungr í brott, ok fannsk þat á, at honum þótti verr, er Þorkell vildi at engu hafa, þat er hann lagði til. Lét konungr þat þó ekki við veðri komask. Skilðusk þeir Þorkell með miklum kærleik. Stígr Þorkell á skipfjǫl ok lætr í haf. Þeim byrjaði vel ok váru ekki lengi úti. Þorkell kom skipi sínu í Hrútafjǫrð. Hann reið brátt frá skipi ok heim til Helgafells. Allir menn urðu honum fegnir. Hafði Þorkell fengit mikinn sóma í þessi ferð. Hann lét upp stja skip sitt ok um búa ok fekk kirkjuviðinn til varðveizlu. Þorkell sitr nú heima um vetrinn í búi sínu. Ok hefir mikit fjǫlmenni ok með ǫllu hafði hann mikla rausn þann vetr, en Guðrún latti þess ekki ok sagði til þess fé nýtt vera, at menn miklaði sik af, ok þat mundi ok á framreitum, er Guðrún skyldi til fá um alla stórmennsku. Þorkell miðlaði marga góða gripi þann vetr vinum sínum, er hann hafði út haft.

Þenna vetr eftir jól bjósk Þorkell heiman norðr til Hrútafjarðar at flytja norðan viðu sína. Ríðr hann fyrst inn í Dali ok þaðan í Ljárskóga til Þorsteins, frænda síns, ok aflar sér manna ok hrossa. Hann ferr síðan norðr til Hrútafjarðar ok dvelsk þar um hríð ok hefir ætlun á um ferðina. Safnar at sér hestum þar um fjǫrð, því at hann vildi eigi fleiri farar at gera, ef svá mætti takask. Varð þetta ekki skjótt. Þorkell var í starfi þessu fram á langafǫstu. Hann kemr þessu starfi til vegar. Hann dró viðinn norðan meirr en á tuttugu hestum ok lætr liggja viðinn á Ljáeyri. Síðan ætlaði hann at flytja á skipi út til Helgafells. Þorsteinn átti ferju mikla, ok ætlaði Þorkell þat skip at hafa, þá er hann fœri heimleiðis. Þorkell var í Ljárskógum um fǫstuna, því at ástúðigt var með þeim frændum. Þorsteinn rœddi við Þorkel, at þat mundi vel hent, at þeir fœri í Hjarðarholt. "Vil ek fala land at Halldóri, því at hann hefir lítit lausafé, síðan hann galt þeim Bolla sonum í fǫðurbœtr. En þat land er svá, at ek vilda helzt eiga."

Þorkell bað hann ráða. Fara þeir heiman ok váru saman vel tuttugu menn. Þeir koma í Hjarðarholt. Tók Halldórr vel við þeim ok var inn málreifasti. Fátt var manna heima, því at Halldórr hafði sent menn norðr í Steingrímsfjǫrð. Þar hafði komit hvalr, er hann átti í. Beinir inn sterki var heima. Hann einn lifði þá þeirra manna, er verit hǫfðu með Óláfi, fǫður hans.

Halldórr hafði mælt til Beinis, þegar er hann sá reið þeirra Þorsteins: "Gǫrla sé ek ørendi þeirra frænda. Þeir munu fala land mitt at mér, ok ef svá er, þá munu þeir heimta mik á tal. Þess get ek at á sína hǫnd mér setisk hvárr þeirra, ok ef þeir bjóða mér nokkurn ómaka, þá vertu eigi seinni at ráða til Þorsteins en ek til Þorkels. Hefir þú lengi verit trúr oss frændum. Ek hefi ok sent á ina næstu bœi eftir mǫnnum. Vilda ek, at þat hœfðisk mjǫk á, at lið þat kœmi ok vér slítim talinu."

Ok er á leið daginn, rœddi Þorsteinn við Halldór, at þeir skuldu ganga allir saman á tal: "Eigum vit ørendi við þik."

Hann kvað þat vel fallit. Þorsteinn mælti við fǫrunauta sína, at ekki þyrfti þeir at ganga með þeim. En Beinir gekk með þeim ekki at síðr, því at honum þótti mjǫk eftir því fara, sem Halldórr gat til. Þeir gengu mjǫk langt á brott í túnit. Halldórr hafði yfir sér samða skikkju ok á nist lǫng, sem þá var títt. Halldórr settisk niðr á vǫllinn, en á sína hǫnd honum hvárr þeirra frænda, ok þeir settusk náliga á skikkjuna, en Beinir stóð yfir þeim ok hafði øxi mikla í hendi.

Þá mælti Þorsteinn: "Þat er ørendi mitt hingat, at ek vil kaupa land at þér. Legg ek þetta því nú til umrœðu, at nú er Þorkell, frændi minn, við. Þœtti mér okkr þetta vel hent, því at mér er sagt, at þú hafir ógnóglig lausafé, en land dýrt undir. Mun ek gefa þér í móti þá staðfestu, at sœmilig sé, ok þar í milli, sem vit verðum ásáttir."

Halldórr tók ekki svá fjarri í fyrstu, ok inntusk þeir til um kaupakosti, ok er þeim þótti hann ekki fjarri taka, þá felldi Þorkell sik mjǫk við umrœðuna ok vildi saman fœra með þeim kaupit. Halldórr dró þá heldr fyrir þeim, en þeir sóttu eftir því fastara, ok þar kom um síðir, at þess firr var, er þeir gengu nær.

Þá mælti Þorkell: "Sér þú eigi, Þorsteinn frændi, hversu þetta ferr? Hann hefir þetta mál dregit fyrir oss í allan dag, en vér hǫfum setit hér at hégóma hans ok ginningum. Nú ef þér er hugr á landkaupi, þá munum vér verða at ganga nær."

Þorsteinn kvazk þá vilja vita sinn hluta. Bað nú Halldór ór skugga ganga, hvárt hann vildi unna honum landkaupsins. Halldórr segir:

"Ek ætla, at ekki þurfi at fara myrkt um þat, at þú munt kauplaust heim fara í kveld."

Þá segir Þorsteinn: "Ek ætla ok ekki þurfa at fresta því, at kveða þat upp, er fyrir er hugat, at þér eru tveir kostir hugðir, því at vér þykkjumsk eiga undir oss hæra hlut fyrir liðsmunar sakir. Er sá kostr annarr, at þú ger þetta mál með vild ok haf þar í mót vinfengi várt. En sá er annarr, at sýnu er verri, at þú rétt nauðigr fram hǫndina ok handsala mér Hjarðarholts land."

En þá er Þorsteinn mælti svá framt, þá sprettr Halldórr upp svá hart, at nistin rifnaði af skikkjunni, ok mælti: "Verða mun annat, fyrr en ek mæla þat, er ek vil eigi."

"Hvat mun þat?" segir Þorsteinn.

"Boløx mun standa í hǫfði þér af inum versta manni ok steypa svá ofsa þínum ok ójafnaði." Þorkell segir:

"Þetta er illa spát, ok væntum vér, at eigi gangi eftir, ok œrnar kalla ek nú sakar til, þó at þú, Halldórr, látir land þitt ok hafir eigi fé fyrir." Þá segir Halldórr: "Fyrr muntu spenna um þǫngulshǫfuð á Breiðafirði en ek handsala nauðigr land mitt."

Halldórr gengr nú heim eftir þetta. Þá drífa menn at bœnum, þeir er hann hafði eftir sent. Þorsteinn var inn reiðasti ok vildi þegar veita Halldóri atgǫngu.

Þorkell bað hann eigi þat gera, "ok er þat in mesta óhœfa á slíkum tíðum, en þegar þessi stund líðr af, þá mun ek ekki letja, at oss lendi saman."

Halldórr kvazk þat ætla, at hann mundi aldri vanbúinn við þeim.

Eftir þetta riðu þeir í brott ok rœddu margt um ferð þessa með sér. Þorsteinn mælti, kvað þat satt vera, at þeirra ferð var in dáligsta: "Eða hví varð þér svá bilt, Þorkell frændi, at ráða til Halldórs ok gera honum nokkura skǫmm?" Þorkell segir:

"Sáttu eigi Beini, er hann stóð yfir þér með reidda øxina? Ok var þat in mesta ófœra, því at þegar mundi hann keyra øxina í hǫfuð þér, er ek gerða mik glíkligan til nokkurs."

Ríða þeir nú heim. Líðr nú fǫstunni ok kemr in efsta vika.