Bókastaðir

Þenna vetr finnaz þeir brœðr jafnan ok hǫfðu tal með sér, ok hvárki hendu þeir gaman at leikum né annarri skemtan; ok eitt sinn, er Þorleikr var í Tungu, þá tǫluðu þeir brœðr, svá at dœgrum skipti. Snorri þóttiz þá vita, at þeir mundu stórt nakkvat ráða. Þá gekk Snorri á tal þeira brœðra. Þeir fǫgnuðu honum vel ok létu þegar falla niðr talit. Hann tók vel kveðju þeira.

Síðan mælti Snorri: "hvat hafi þit í ráðagerðum, er þit gáið hvárki svefns né matar?"

Bolli svarar: "þetta eru ekki ráðagerðir, því at þat tal er með lítlum merkjum, er vér eigum at tala."

Ok er Snorri fann, at þeir vildu leyna hann því ǫllu, er þeim var í skapi, en hann grunaði þó, at þeir mundu um þat mest tala, er stór vandræði mundu af geraz, ef fram gengi, — Snorri mælti til þeira: "hitt grunar mik nú, sem þat muni hvárki hégómi né gamanmál, er þit munuð lengstum um tala, ok virði ek ykkr til várkunnar, þótt svá sé, ok gerið svá vel ok segið mér ok leynið mik eigi; munu vér eigi allir verr kunna um ráða þetta mál, því at ek mun hvergi í móti standa, at þat gangi fram, er ykkarr sómi vaxi við."

Þorleiki þótti Snorri vel undir taka, sagði hann í fám orðum ætlan þeira brœðra, at þeir ætla at fara at þeim Óláfssonum, ok þeir skyldi sæta afarkostum; segja sik þá ekki til skorta at hafa jafnan hlut af þeim Óláfssonum, er Þorleikr var handgenginn Óláfi konungi, en Bolli kominn í mægðir við slíkan hǫfðingja, sem Snorri er.

Snorri svarar á þá leið: "œrit hefir komit fyrir víg Bolla, er Helgi var Harðbeinsson fyrir goldinn; eru helzti mikil vandræði manna áðr orðin, þó at staðar nemi um síðir."

Bolli segir þá: "hvat er nú, Snorri? ertu eigi jafnhvass í liðveizlunni, sem þú lézt fyrir lítlu? ok eigi mundi Þorleikr þér enn þessa ætlan sagt hafa, ef hann hefði nǫkkut við mik um ráðiz. Ok þar er þú telr Helga hafa komit í hefnd fyrir Bolla, þá er mǫnnum þat kunnigt, at fé kom fyrir víg Helga, en faðir minn er óbœttr."

En er Snorri sá, at hann fekk þeim eigi talit hughvarf, þá býz Snorri til at leita um sættir með þeim Óláfssonum, heldr en manndráp tœkiz; ok því játta þeir brœðr.

Síðan reið Snorri í Hjarðarholt með nǫkkura menn. Halldórr tók vel við honum ok bauð honum þar at vera.

Snorri kvaz heim mundu ríða um kveldit, — "en ek á við þik skylt erendi."

Síðan taka þeir tal, ok lýsir Snorri yfir erendum sínum, at hann kvaz þess orðinn varr, at þeir Bolli ok Þorleikr unðu eigi lengr, at faðir þeira væri bótlauss af þeim Óláfssonum, — "en nú vilda ek leita um sættir ok vita, ef endir yrði á ógiptu yðvarri frænda."

Halldórr tók þessu ekki fjarri ok svarar: "harðla kunnigt er mér, at Þorgils Hǫlluson ok Bollasynir ætluðu at veita mér árás eða brœðrum mínum, áðr en þú snerir hefndinni fyrir þeim, svá at þaðan af sýndiz þeim at drepa Helga Harðbeinsson; hefir þú þér deilt góðan hlut af þessum málum, hvat sem þú hefir til lagt um en fyrri skipti vár frænda."

Snorri mælti: "miklu þykki mér skipta, at gott verði mitt erendi, ok hér kœmi því á leið, er mér er mestr hugr á, at tœkiz góðar sættir með yðr frændum, því at mér er kunnigt skaplyndi þeira manna, er málum eiga at skipta við yðr, at þeir munu þat allt vel halda, er þeir verða á sáttir."

Halldórr svarar: "þessu vil ek játta, ef þat er vili brœðra minna, at gjalda fé fyrir víg Bolla, slíkt, sem þeir menn dœma, er til gerðar eru teknir; en undan vil ek skilja sekðir allar ok svá goðorð mitt, svá staðfestu; slíkt et sama þær staðfestur, er brœðr mínir búa á, vil ek ok til skilja, at þeir eigi þær at frjálsu fyrir þessa málalykð. Taka ok sinn mann hvárir til gerðar."

Snorri segir: "vel ok skǫruliga er þetta boðit; munu þeir brœðr þenna kost taka, ef þeir vilja at nǫkkuru hafa mín ráð."

Síðan reið Snorri heim ok segir þeim brœðrum, hvert orðit hafði hans erendi, ok svá þat, at hann mundi við skiljaz þeira mál með ǫllu, ef þeir vildi eigi játa þessu.

Bolli bað hann fyrir ráða, — "ok vil ek, Snorri, at þér dœmið fyrir vára hǫnd."

Þá sendir Snorri orð Halldóri, at þá var ráðin sættin, bað hann kjósa mann til gerðar til móts við sik. Halldórr kaus til gerðar fyrir sína hǫnd Steinþór Þorláksson af Eyri. Sættarfundr skyldi vera at Drǫngum á Skógarstrǫnd, þá er fjórar vikur eru af sumri. Þorleikr Bollason reið til Helgafells, ok var allt tíðendalaust um vetrinn. Ok er leið at þeiri stundu, er á kveðit var um fundinn, þá kom Snorri goði með þeim Bollasonum, ok váru alls fimtán saman; jafnmargir kómu þeir Steinþórr til mótsins. Tóku þeir Snorri ok Steinþórr tal ok urðu ásáttir um mál þessi. Eptir þat luku þeir fésekð, en eigi er á kveðit hér, hversu mikit þeir gerðu; frá því er sagt, at fé galz vel ok sættir váru vel haldnar. Á Þórsnessþingi váru gjǫld af hendi int. Halldórr gaf Bolla sverð gott, en Steinþórr Óláfsson gaf Þorleiki skjǫld, var þat ok góðr gripr; ok var síðan slitit þinginu, ok þóttu hvárirtveggju hafa vaxit af þessum málum.

Eptir þat er þeir hǫfðu sæz Bolli ok Þorleikr ok Óláfssynir, ok Þorleikr hafði verit einn vetr á Íslandi, þá lýsti Bolli því, at hann ætlaði utan.

Snorri latti þess ok mælti: "oss þykkir mikit í hættu, hversu þér tekz; en ef þik fýsir fleira at ráða, en nú ræðr þú, þá vil ek fá þér staðfestu ok gera þér bú ok þar með fá þér í hendr manna forræði ok halda þér til virðingar í ǫllu; vænti ek, at þat sé auðvelt, því at flestir menn leggja góðan hug til þín."

Bolli svarar: "þat hefi ek lengi haft í hug mér at ganga suðr um sinnsakir. Þykkir maðr við þat fávíss verða, ef hann kannar ekki víðara en hér Ísland."

Ok er Snorri sér þat, at Bolli hefir statt þetta fyrir sér, at ekki mundi tjá at letja, þá býðr Snorri honum at hafa fé svá mikit, sem hann vildi, til ferðarinnar. Bolli játar því at hafa féit mikit — "vil ek," segir hann, "engis manns miskunnarmaðr vera, hvárki hér né utanlendis."

Síðan ríðr Bolli suðr til Borgarfjarðar ok til Hvítár ok kaupir skip þat hálft at þeim mǫnnum, er þat áttu. Eiga þeir brœðr þá saman skipit. Ríðr Bolli síðan vestr heim. Þau Bolli ok Þórdís áttu eina dóttur, sú hét Herdís; þeiri mey bauð Guðrún til fóstrs. Hon var þá vetrgǫmul, er hon fór til Helgafells. Þórdís var ok lǫngum þar, var Guðrún ok allvel til hennar.

Nú fóru þeir brœðr báðir til skips. Bolli hafði mikit fé utan. Þeir bjuggu nú skipit, ok er þeir váru albúnir, létu þeir í haf. Þeim byrjaði ekki skjótt, ok hǫfðu útivist langa; tóku um haustit Nóreg ok kómu norðr við Þrándheim. Óláfr konungr var austr í landi ok sat í Víkinni, ok hafði hann þar efnat til vetrsetu. Ok er þeir brœðr spurðu þat, at konungr mundi ekki koma norðr til Þrándheims þat haust, þá segir Þorleikr, at hann vill leita austr með landi ok á fund Óláfs konungs.

Bolli svarar: "lítit er mér um þat at rekaz milli kaupstaða á haustdegi; þykki mér þat mikil nauð ok ófrelsi. Vil ek hér sitja vetrlangt í bœnum. Er mér sagt, at konungr mun koma norðr í vár; en ef hann kemr eigi, þá mun ek ekki letja, at vit farim á hans fund."

Bolli ræðr þessu; ryðja þeir nú skip sitt ok taka sér bœjarsetu. Brátt fannz þat, at Bolli mundi vera maðr framgjarn ok vildi vera fyrir ǫðrum mǫnnum; honum tókz ok svá, því at maðrinn var ǫrlátr; fekk hann brátt mikla virðing í Nóregi. Bolli helt sveit um vetrinn í Þrándheimi, ok var auðkent, hvar sem hann gekk til skytninga, at menn hans váru betr búnir at klæðum ok vápnum en annat bœjarfólk; hann skaut ok einn fyrir sveitunga sína alla, þá er þeir sátu í skytningum. Þar eptir fór annat ǫrlæti hans ok stórmenska. Eru þeir brœðr nú í bœnum um vetrinn. Þenna vetr sat Óláfr konungr austr í Sarpsborg, ok þat spurðiz austan, at konungs var ekki norðr ván. Snemma um várit bjuggu þeir brœðr skip sitt ok fóru austr með landi. Tókz þeim greitt ferðin, ok kómu austr til Sarpsborgar ok fóru þegar á fund Óláfs konungs; fagnar konungr vel Þorleiki hirðmanni sínum ok hans fǫrunautum.

Síðan spurði konungr, hverr sá væri enn vǫrpuligi maðr, er í gǫngu var með Þorleiki; en hann svarar: "sá er bróðir minn ok heitir Bolli."

"At vísu er hann skǫruligr maðr," segir konungr.

Eptir þat bauð konungr þeim brœðrum at vera með sér; taka þeir þat með þǫkkum, ok eru þeir með konungi um várit. Er konungr vel til Þorleiks sem fyrr, en þó mat hann Bolla miklu meira, því at konungi þótti hann mikit afbragð annarra manna.

Ok er á leið várit, þá rœða þeir brœðr um ferðir sínar; spurði Þorleikr, hvárt Bolli vili fara út til Islands um sumarit, — "eða villtu vera í Nóregi lengr?"

Bolli svarar: "ek ætla mér hvárki, ok er þat satt at segja, at ek hafða þat ætlat, þá er ek fór af Íslandi, at eigi skyldi at spyrja til mín í ǫðru húsi; vil ek nú, frændi! at þú takir við skipi okkru."

Þorleiki þótti mikit, ef þeir skulu skilja, — "en þú, Bolli! munt þessu ráða sem ǫðru."

Þessa sǫmu rœðu báru þeir fyrir konung, en hann svarar á þá leið: "villtu ekki, Bolli! dveljaz með oss lengr?" segir konungr, "þœtti mér hinn veg bezt, er þú dvelðiz með mér um hríð; mun ek veita þér þvílíka nafnbót, sem ek veitta Þorleiki bróður þínum."

Þá svarar Bolli: "allfúss væra ek, herra! at bindaz yðr á hendr, en fara vil ek fyrst þangat, sem ek hefi áðr ætlat, ok mik hefir lengi til fýst; en þenna kost vil ek gjarna taka, ef mér verðr aptrkvámu auðit."

"Þú munt ráða ferðum þínum, Bolli!" segir konungr, "því at þér eruð um flest einráðir Íslendingar; en þó mun ek því orði á lúka, at mér þykkir þú, Bolli! hafa komit merkiligastr maðr af Íslandi um mína daga."

Ok er Bolli hafði fengit orlof af konungi, þá býz hann til ferðar ok gekk á kugg einn, er ætlaði suðr til Danmerkr; hann hafði ok mikit fé með sér; fóru ok nǫkkurir menn með honum af hans fǫrunautum. Skilðuz þeir Óláfr konungr með mikilli vináttu; veitti konungr Bolla góðar gjafar at skilnaði. Þorleikr var þá eptir með Óláfi konungi, en Bolli fór ferðar sinnar, þar til er hann kemr suðr til Danmerkr; hann er þar um vetrinn í Danmǫrku ok fekk þar mikinn sóma af ríkum mǫnnum; hann helt sik ok þar at engu óríkmannligar, en þá er hann var í Nóregi. Ok er Bolli hafði verit einn vetr í Danmǫrku, þá byrjar hann ferð sína út í lǫnd ok léttir eigi fyrr ferðinni, en hann kemr út í Miklagarð. Hann var lítla hríð þar, áðr hann kom sér í Væringjasetu; hǫfum vér ekki heyrt frásagnir, at neinn Norðmaðr hafi fyrr gengit á mála með Garðskonungi en Bolli Bollason. Var hann í Miklagarði mjǫk marga vetr ok þótti enn hraustasti maðr í ǫllum mannraunum ok gekk jafnan næst enum fremstum. Þótti Væringjum mikils vert um Bolla, meðan hann var í Miklagarði.

Nú er þar til máls at taka, at Þorkell Eyjólfsson sitr í hǫfðingskap sínum. Gellir, son þeira Guðrúnar, óx upp heima þar, hann var snemma drengiligr maðr ok vinsæll.

Þat er sagt eitt sinn, at Þorkell sagði Guðrúnu draum sinn: "þat dreymði mik," segir hann, "at ek þóttumz eiga skegg svá mikit, at tœki um allan Breiðafjǫrð."

Þorkell bað hana ráða draumrinn.

Guðrún spurði: "hvat ætlar þú þenna draum þýða?"

"Auðsætt þykki mér þat, at þar mun standa ríki mitt um allan Breiðafjǫrð."

"Vera má, at svá sé," segir Guðrún, "en heldr munda ek ætla, at þar mundir þú drepa skeggi í Breiðafjǫrð niðr."

Þat sama sumar setr Þorkell fram skip sitt ok býr til Nóregs. Gellir son hans var þá tólf vetra gamall, hann fór utan með feðr sínum. Þorkell lýsir því, at hann ætlar at sœkja sér kirkjuvið, ok siglir þegar á haf, er hann var búinn. Hann hafði hœgja útivist ok eigi allskamma; taka þeir Nóreg norðarla. Þá sat Óláfr konungr í Þrándheimi. Þorkell sótti þegar á fund Óláfs konungs ok með honum Gellir son hans. Þeir fengu þar góðar viðtǫkur. Svá var Þorkell mikils metinn af konungi þann vetr, at þat er alsagt, at konungr gaf honum eigi minna fé en tíu tigi marka brends silfrs. Konungr gaf Gelli at jólum skikkju, ok var þat en mesta gersemi ok ágætr gripr. Þann vetr lét Óláfr konungr gera kirkju í bœnum af viði; var þat stofnat allmikit mustari ok vandat allt til. Um várit var viðr sá til skips fluttr, er konungr gaf Þorkatli. Var sá viðr bæði mikill ok góðr, því at Þorkell gekk nær.

Þat var einn morgin snemma, at konungr gekk út við fá menn. Hann sá mann uppi á kirkju þeiri, er í smíð var þar í bœnum. Hann undraðiz þetta mjǫk, því at morni var minnr fram komit, en smiðar váru vanir upp at standa. Konungr kendi manninn, var þar Þorkell Eyjólfsson ok lagði mál við ǫll en stœrstu tré, bæði bita ok staflægjur ok uppstǫðutré.

Konungr sneri þegar þangat til ok mælti: "hvat er nú, Þorkell! ætlar þú hér eptir at semja kirkjuvið þann, er þú flytr til Íslands?"

Þorkell svarar: "satt er þat, herra."

Þá mælti Óláfr konungr: "hǫgg þú af tvær alnar hverju stórtré, ok mun sú kirkja þó gǫr mest á Íslandi."

Þorkell svarar: "tak sjálfr við þinn, ef þú þykkiz ofgefit hafa, eða þér leiki aptrmund at; en ek mun ekki alnarkefli af honum hǫggva; mun ek bæði til hafa atferð ok eljun at afla mér annan við."

Þá segir konungr ok allstilliliga: "bæði er, Þorkell! at þú ert mikils verðr, enda geriz þú nú allstórr, því at víst er þat ofsi einum bóndasyni at keppaz við oss; en eigi er þat satt, at ek fyrirmuna þér viðarins, ef þér verðr auðit at gera þar kirkju af, því at hon verðr eigi svá mikil, at þar muni of þitt allt inni liggja. En nær er þat mínu hugboði, at menn hafi lítla nytsemð viðar þessa, ok fari því firr, at þú getir gǫrt neitt mannvirki ór viðinum."

Eptir þat skilja þeir rœðuna, snýr konungr í brott, ok fannz þat á, at honum þótti verr, er Þorkell vildi at engu hafa þat, er hann lagði til. Lét konungr þat þó ekki við veðri komaz; skilðuz þeir Þorkell með miklum kærleik. Stígr Þorkell á skipfjǫl ok lætr í haf. Þeim byrjaði vel, ok váru ekki lengi úti. Þorkell kom skipi sínu í Hrútafjǫrð. Hann reið brátt frá skipi ok heim til Helgafells; allir menn urðu honum fegnir. Hafði Þorkell fengit mikinn sóma í þessi ferð. Hann lét upp setja skip sitt ok um búa ok fekk kirkjuviðinn til varðveizlu, þar er vel var kominn, því at eigi varð norðan fluttr um haustit, því at hann átti starfsamt jafnan.

Þorkell sitr nú heima um vetrinn í búi sínu. Hann hafði jóladrykkju at Helgafelli, ok var þar fjǫlmenni mikit, ok með ǫllu hafði hann mikla rausn þann vetr. En Guðrún latti þess ekki ok sagði til þess fé nýtt vera, at menn miklaði sik af, ok þat mundi ok á framreitum, er Guðrúnu skyldi til fá um alla stórmensku. Þorkell miðlaði marga góða gripi þann vetr vinum sínum, er hann hafði út haft.

Þenna vetr eptir jól bjóz Þorkell heiman norðr til Hrútafjarðar at flytja norðan viðu sína. Ríðr hann fyrst inn í Dali ok þaðan í Ljárskóga til Þorsteins frænda síns ok aflar sér manna ok hrossa. Hann ferr síðan norðr til Hrútafjarðar ok dvelz þar um hríð ok hefir ætlan á um ferðina, safnar at sér hestum þar um fjǫrð, því at hann vildi eigi fleiri farar at gera, ef svá mætti takaz. Varð þetta ekki skjótt. Þorkell var í starfi þessu fram á langafǫstu. Hann kemr þessu starfi til vegar; hann dró viðinn norðan meir en á tuttugu hestum ok lætr liggja viðinn á Ljáeyri. Síðan ætlaði hann at flytja á skipi út til Helgafells. Þorsteinn átti ferju mikla, ok ætlaði Þorkell þat skip at hafa, þá er hann fœri heimleiðis. Þorkell var í Ljárskógum um fǫstuna, því at ástúðigt var með þeim frændum.

Þorsteinn rœddi við Þorkel, at þat mundi vel hent, at þeir fœri í Hjarðarholt, — "vil ek fala land at Halldóri, því at hann hefir lítit lausafé, síðan hann galt þeim Bollasonum í fǫðurbœtr; en þat land er svá, at ek vilda helzt eiga."

Þorkell bað hann ráða; fara þeir heiman ok váru saman vel tuttugu menn. Þeir koma í Hjarðarholt; tók Halldórr vel við þeim ok var enn málreifasti. Fátt var manna heima, því at Halldórr hafði sent menn norðr í Steingrímsfjǫrð; þar hafði komit hvalr, er hann átti í. Beinir enn sterki var heima. Hann einn lifði þá þeira manna, er verit hǫfðu með Óláfi fǫður hans.

Halldórr hafði mælt til Beinis, þegar er hann sá reið þeira Þorsteins: "gørla sé ek erendi þeira frænda, þeir munu fala land mitt at mér; ok ef svá er, þá munu þeir heimta mik á tal. Þess get ek, at á sína hǫnd mér setiz hvárr þeira, ok ef þeir bjóða mér nǫkkurn ómaka, þá vertu eigi seinni at ráða til Þorsteins en ek til Þorkels; hefir þú lengi verit trúr oss frændum. Ek hefi ok sent á ena næstu bœi eptir mǫnnum; vilda ek, at þat hœfðiz mjǫk á, at lið þat kœmi, ok vér slitim talinu."

Ok er á leið daginn, rœddi Þorsteinn við Halldór, at þeir skyldu ganga allir saman á tal, — "eigum vit erendi við þik."

Halldórr kvað þat vel fallit. Þorsteinn mælti við fǫrunauta sína, at ekki þyrfti þeir at ganga með þeim, en Beinir gekk með þeim ekki at síðr, því at honum þótti mjǫk eptir því fara, sem Halldórr gat til. Þeir gengu mjǫk langt á brott í túnit. Halldórr hafði yfir sér samða skikkju ok á nist lǫng, sem þá var títt. Halldórr settiz niðr á vǫllinn, en á sína hǫnd honum hvárr þeira frænda, ok þeir settuz náliga á skikkjuna, en Beinir stóð yfir þeim ok hafði øxi mikla í hendi.

Þá mælti Þorsteinn: "þat er erendi mitt hingat, at ek vil kaupa land at þér. Legg ek þetta því nú til umrœðu, at nú er Þorkell frændi minn við; þœtti mér okkr þetta vel hent, því at mér er sagt, at þú hafir ógnóglig lausafé, en land dýrt undir. Mun ek gefa þér í móti þá staðfestu, at sœmilig sé, ok þar í milli, sem vit verðum á sáttir."

Halldórr tók ekki svá fjarri í fyrstu, ok intuz þeir til um kaupakosti; ok er þeim þótti hann ekki fjarri taka, þá feldi Þorkell sik mjǫk við umrœðuna ok vildi saman fœra með þeim kaupit. Halldórr dró þá heldr fyrir þeim, en þeir sóttu eptir því fastara, ok þar kom um síðir, at þess firr var, er þeir gengu nær.

Þá mælti Þorkell: "sér þú eigi, Þorsteinn frændi! hversu þetta ferr? Hann hefir þetta mál dregit fyrir oss í allan dag, en vér hǫfum setit hér at hégóma hans ok ginningum; nú ef þér er hugr á landkaupi, þá munum vér verða at ganga nær."

Þorsteinn kvaz þá vilja vita sinn hluta, bað nú Halldór ór skugga ganga, hvárt hann vildi unna honum landkaupsins.

Halldórr svarar: "ek ætla, at ekki þurfi at fara myrkt um þat, at þú munt kauplaust heim fara í kveld."

Þá segir Þorsteinn: "ek ætla ok ekki þurfa at fresta því at kveða þat upp, er fyrir er hugat, at þér eru tveir kostir hugðir, því at vér þykkjumz eiga undir oss hæra hlut fyrir liðsmunar sakir. Er sá kostr annarr, at þú ger þetta mál með vild, ok haf þar í mót vinfengi várt; en sá er annarr, at sýnu er verri, at þú rétt nauðigr fram hǫndina ok handsala mér Hjarðarholts land."

En þá er Þorsteinn mælti svá framt, þá sprettr Halldórr upp svá hart, at nistin rifnaði af skikkjunni, ok mælti: "verða mun annat fyrr, en ek mæla þat, er ek vil eigi."

"Hvat mun þat?" spyrr Þorsteinn.

"Boløx mun standa í hǫfði þér af enum versta manni ok steypa svá ofsa þínum ok ójafnaði."

Þorkell svarar: "þetta er illa spát, ok væntum vér, at eigi gangi eptir, ok œrnar kalla ek nú sakar til, þóttu, Halldórr! látir land þitt ok hafir eigi fé fyrir."

Þá svarar Halldórr: "fyrr muntu spenna um þǫngulshǫfuð á Breiðafirði, en ek handsala nauðigr land mitt."

Halldórr gengr nú heim eptir þetta; þá drífa menn at bœnum, þeir er hann hafði eptir sent.

Þorsteinn var enn reiðasti ok vildi þegar veita Halldóri atgǫngu. Þorkell bað hann eigi þat gera, — "ok er þat en mesta óhœfa á slíkum tíðum; en þegar þessi stund líðr af, þá mun ek ekki letja, at oss lendi saman."

Halldórr kvaz þat ætla, at hann mundi aldri vanbúinn við þeim. Eptir þetta riðu þeir í brott ok rœddu mart um ferð þessa með sér.

Þorsteinn mælti, kvað þat satt vera, at þeira ferð var en dáligsta, — "eða hví varð þér svá bilt, Þorkell frændi! at ráða til Halldórs ok gera honum nǫkkura skǫmm?"

Þorkell svarar: "sáttu eigi Beini, er hann stóð yfir þér með reidda øxina, ok var þat en mesta ófœra, því at þegar mundi hann keyra øxina í hǫfuð þér, er ek gerða mik líkligan til nǫkkurs."

Ríða þeir nú heim í Ljárskóga. Líðr nú fǫstunni, ok kemr en efsta vika.