Bókastaðir

Enn næsta dróttinsdag var leið, ok reið Þorgils þangat með flokki sínum. Snorri goði var eigi á leið; var þar fjǫlmenni. Um daginn heimti Þorgils til tals við sik Þorstein svarta ok mælti: "svá er, sem þér er kunnigt, at þú vart í tilfǫr með Óláfssonum, þá er veginn var Bolli; hefir þú þær sakir óbœtt við þá sonu hans. Nú þó at síðan sé langt liðit, er þeir atburðir urðu, þá ætla ek þeim eigi ór minni liðit við þá menn, er í þeiri ferð várn. Nú virða þeir brœðr svá, sem þeim sami þat sízt at leita á við Óláfssonu fyrir sakir frændsemi; er nú þat ætlan þeira brœðra at venda til hefnda við Helga Harðbeinsson, því at hann veitti Bolla banasár. Viljum vér þess biðja þik, Þorsteinn, at þú sér í ferð þessi með þeim brœðrum ok kaupir þik svá í frið ok í sætt."

Þorsteinn svarar: "eigi samir mér þetta, at sæta vélræðum við Helga mág minn; vil ek myklu heldr gefa fé til friðar mér, svá at þat þykki góðr sómi."

Þorgils segir: "lítit ætla ek þeim um þat brœðrum at gera þetta til fjár sér. Þarftu ekki í því at dyljaz, Þorsteinn, at þú munt eiga tvá kosti fyrir hǫndum, at ráðaz til ferðar eða sæta afarkostum, þegar er þeir megu við komaz; vilda ek ok, at þú tœkir þenna kost, þótt þér sé vandi á við Helga; verðr hverr fyrir sér at sjá, er menn koma í slíkt ǫngþveiti."

Þorsteinn mælti: "mun gǫrr fleirum slíkr kostr, þeim er í sǫkum eru við sonu Bolla?"

Þorgils svarar: "um slíkan kost mun Lambi eiga at kjósa."

Þorsteinn kvaz þá betra þykkja, ef hann skyldi eigi verða um þetta einlagi. Eptir þat kallar Þorgils Lamba til móts við sik ok biðr Þorstein heyra tal þeira ok mælti: "slíkt sama mál vil ek við þik rœða, Lambi, sem ek hefi upp borit við Þorstein; hverja sœmð villtu bjóða sonum Bolla fyrir sakarstaði þá, er þeir eigu við þik? því at þat er oss með sǫnnu sagt, at þú ynnir á Bolla. Ferr þat saman, at þú ert sakbitinn í meira lagi, fyrir því at þú eggjaðir mjǫk, at Bolli væri drepinn; var ok við þik í meira lagi várkunn, þegar er leið sonu Óláfs." Lambi spurði, hvers beitt mundi vera. Þorgils svarar, at slíkr kostr mundi honum gǫrr sem Þorsteini, at ráðaz í ferð með þeim brœðrum. Lambi segir: "illt þykki mér friðkaup í þessu ok ódrengiligt, em ek ófúss þessar farar."

Þá mælti Þorsteinn: "eigi er einsætt, Lambi, at skeraz svá skjótt undan ferðinni, því at hér eigu stórir menn í hlut ok þeir, er mikils eru verðir, en þykkjaz lengi hafa setit yfir skǫrðum hlut. Er mér sagt um sonu Bolla, at þeir sé þroskavænligir menn ok fullir ofrkapps, en eigu mikils at reka; megum vér ekki annat ætla en leysaz af nǫkkuru eptir slík stórvirki. Munu menn ok mér mest til ámælis leggja þetta fyrir sakir tengða með okkr Helga. Þykki mér ok, sem svá verði flestum gefit, at allt láti fjǫrvi fyrri; verðr því vandræði fyrst at hrinda, er bráðast kemr at hǫndum."

Lambi mælti: "auðheyrt er þat, hvers þú fýsir, Þorsteinn; ætla ek þat vel fallit, at þú ráðir þessu, ef þér sýniz svá einsætt, því at lengi hǫfum vit átt vandræðafélag mikit saman. Vil ek þat til skilja, ef ek geng at þessu, at þeir frændr mínir, Óláfssynir, siti kyrrir ok í friði, ef hefnd gengr fram við Helga."

Þorgils játtar þessu fyrir hǫnd þeira brœðra. Réz nú þetta, at þeir Þorsteinn ok Lambi skulu ráðaz með Þorgísli til ferðar; kváðu á með sér, at þeir skyldu koma þriðja dag snimma í Tungu í Hǫrðadal. Eptir þetta skilja þeir. Ríðr Þorgils heim um kveldit í Tungu. Líðr nú sjá stund, er þeir hǫfðu á kveðit, at þeir skyldu koma á fund Þorgils, er til ferðar váru ætlaðir með honum. Þriðja myrgininn fyrir sól koma þeir Þorsteinn ok Lambi í Tungu; fagnar Þorgils þeim vel.

Þorgils býz nú heiman, ok ríða þeir upp eptir Hǫrðadal tíu saman. Þar var Þorgils Hǫlluson flokkstjóri. Þar váru í ferð synir Bolla, Bolli ok Þorleikr, Þórðr kǫttr var enn fjórði, bróðir þeira, fimti Þorsteinn svarti, sétti Lambi, sjaundi ok átti Halldórr ok Ǫrnólfr, níundi Sveinn, tíundi Húnbogi, þeir váru synir Álfs ór Dǫlum. Þessir váru allir vígligir. Þeir ríða leið sína upp til Sópandaskarðs ok yfir Langavatnsdal ok svá yfir Borgarfjǫrð þveran. Þeir riðu at Eyjarvaði yfir Norðrá, en at Bakkavaði yfir Hvítá skamt frá Bœ ofan. Riðu þeir Reykjardal ok svá yfir hálsinn til Skorradals ok svá upp eptir skóginum í nánd bœnum at Vatnshorni; stíga þar af hestum sínum; var þá mjǫk kveldit á liðit. Bœrinn at Vatnshorni stendr skamt frá vatninu fyrir sunnan ána. Þorgils mælti þá við fǫrunauta sína, at þeir mundu þar vera um nóttina, — "ok mun ek fara heim til bœjarins á njósn, at forvitnaz, hvárt Helgi sé heima. Mér er sagt, at Helgi hafi heldr fáment optast, en sé allra manna varastr um sik ok hvíli í ramligri lokrekkju."

Fǫrunautar Þorgils báðu hann fyrir sjá. Gerir Þorgils nú klæðaskipti, steypir af sér kápu blári, en tók yfir sik váskufl einn grán. Hann ferr heim til bœjarins, ok er hann var kominn náliga at garði, þá sér hann mann ganga í móti sér; ok er þeir finnaz, mælti Þorgils: "þér mun ek þykkja ófróðliga spyrja, félagi; hvar em ek kominn í sveit, eða hvat heitir bœr sjá, eða hverr býr hér?"

Maðrinn svarar: "þú munt vera furðu heimskr maðr ok fávíss, ef þú hefir eigi heyrt getit Helga Harðbeinssonar, ens mesta garps ok mikilmennis."

Þorgils spyrr þá, hversu góðr Helgi væri viðtakna, ef ókunnir menn koma til hans ok þeir, er mjǫk þurfa ásjá.

Hann svarar: "Gott er þar satt frá at segja, því at Helgi er it mesta stórmenni bæði um manna viðtǫkur ok annan skǫrungskap."

"Hvárt er Helgi nú heima?" segir Þorgils, "ek vilda skora á hann til viðtǫku."

Hinn spyrr, hvat honum væri á hǫndum. Þorgils svarar: "ek varð sekr í sumar á þingi; vilda ek nú leita mér trausts nǫkkurs til þess manns, er mikill væri fyrir sér; vilda ek þar í mót veita honum fylgð mína ok þjónostu; skaltu nú fylgja mér heim til bœjarins til fundar við Helga."

"Vel má ek þat gera," segir hann, "at fylgja þér heim, því at heimul mun þér gisting hér vera náttlangt; en ekki muntu Helga finna, því at hann er eigi heima."

Þá spyrr Þorgils, hvar hann væri.

Hann svarar: "Helgi er í seli sínu, þar er heitir í Sarpi."

Þorgils spyrr, hvar þat væri, eða hvat manna væri með honum. Hann kvað þar vera son hans Harðbein ok tvá menn aðra, er sekir váru, ok hann hafði við tekit. Þorgils bað hann vísa sér sem gegnst til selsins, — "því at ek vil þegar hitta Helga, er ek nái honum, ok reka erendi mitt."

Húskarlinn gerði svá, at hann vísaði honum leiðina, ok eptir þat skilja þeir. Snýr Þorgils í skóginn ok til fǫrunauta sinna ok segir þeim, hvers hann hefir víss orðit um hagi Helga; "munu vér hér dveljaz náttlangt ok venda ekki fyrr til selsins en á morgin."

Þeir gera, sem hann mælti fyrir. Um morgininn riðu þeir Þorgils upp eptir skóginum, þar til er þeir kómu skamt frá selinu; þá bað Þorgils þá stíga af hestunum ok eta dagverð, ok svá gera þeir, dveljaz þar um hríð.

Nú er at segja, hvat tíðenda er at selinu, at Helgi var þar ok þeir menn með honum, sem fyrr var sagt. Helgi rœddi um morgininn við smalamann sinn, at hann skyldi fara um skóga í nánd selinu ok hyggja at manna ferðum, eða hvat hann sæi til tíðenda, — "erfitt hafa draumar veitt í nótt."

Sveinninn ferr eptir því, sem Helgi mælti. Hann er horfinn um hríð, ok er hann kemr aptr, þá spyrr Helgi, hvat hann sæi til tíðenda.

Hann svarar: "sét hefi ek þat, at ek ætla, at tíðendum muni gegna."

Helgi spyrr, hvat þat væri. Hann kvaz sét hafa menn eigi allfá, ok hygg ek vera munu utanheraðsmenn.

Helgi mælti: "hvar váru þeir, er þú sátt þá, eða hvat hǫfðuz þeir at, eða hugðir þú nǫkkut at klæðabúnaði þeira eða yfirlitum?"

Hann svarar: "ekki varð mér þetta svá mjǫk um felmt, at ek hugleiddak eigi slíka hluti, því at ek vissa, at þú mundir eptir spyrja"; hann sagði ok, at þeir væri skamt frá selinu, ok þeir átu þar dagverð. Helgi spyrr, hvárt þeir sæti í hvirfingi eða hverr út frá ǫðrum. Hann kvað þá í hvirfingi sitja í sǫðlum.

Helgi mælti: "seg mér nú frá yfirlitum þeira; vil ek vita, ef ek mega nǫkkut ráða at líkendum, hvat manna þetta sé."

Sveinninn mælti: "þar sat maðr í steindum sǫðli ok í blári kápu; sá var mikill ok drengiligr, vikóttr ok nǫkkut tannberr."

Helgi segir: "þenna mann kenni ek gørla at frásǫgn þinni. Þar hefir þú sét Þorgils Hǫlluson vestan ór Hǫrðadal; eða hvat mun hann vilja oss, kappinn."

Sveinninn mælti: "þar næst sat maðr í gyldum sǫðli; sá var í skarlats kyrtli rauðum ok hafði gullhring á hendi, ok var knýtt gullhlaði um hǫfuð honum. Sá maðr hafði gult hár ok liðaðiz allt á herðar niðr. Hann var ljóslitaðr, ok liðr á nefi, ok nǫkkut hafit upp framan nefit, eygðr allvel, bláeygr ok snareygr ok nǫkkut skoteygr, ennibreiðr ok fullr at vǫngum; hann hafði brúnaskurð á hári, ok hann var vel vaxinn um herðar ok þykkr undir hǫnd. Hann hafði allfagra hǫnd ok sterkligan handlegg, ok allt var hans látbragð kurteisligt; ok því orði lýk ek á, at ek hefi engan mann sét jafnvaskligan at ǫllu. Hann var ok ungligr maðr, svá at honum var ekki grǫn vaxin; sýndiz mér, sem þrútinn mundi vera af trega."

Þá svarar Helgi: "vendiliga hefir þú at þessum manni hugat; mun ok mikils um þenna mann vert vera, en ekki mun ek þenna mann sét hafa. Þá mun ek geta til, hverr hann er; þat hygg ek, at þar hafi verit Bolli Bollason, því at þat er mér sagt, at hann sé efniligr maðr."

Þá mælti sveinninn: "þá sat maðr í smeltum sǫðli; sá var í gulgrœnum kyrtli; hann hafði mikit fingrgull á hendi. Sá maðr var enn fríðasti sýnum ok mun enn vera á ungum aldri, jarpr á hárslit ok ferr allvel hárit, ok at ǫllu var hann enn kurteisasti maðr."

Helgi svarar: "vita þykkjumz ek, hverr þessi maðr mun vera, er þú hefir nú frá sagt; þar mun vera Þorleikr Bollason, ok ertu skýrr maðr ok glǫggþekkinn."

Sveinninn segir: "þar næst sat ungr maðr; hann var í blám kyrtli ok í svǫrtum brókum ok gyrðr í brœkr. Sá maðr var réttleitr ok hvítr á hárlit ok vel farinn í andliti, grannligr ok kurteisligr."

Helgi svarar: "þenna mann kenni ek, ok hann mun ek sét hafa, ok mundi þá vera maðrinn allungr; þar mun vera Þórðr Þórðarson, fóstri Snorra goða, ok hafa þeir kurteist lið mjǫk Vestfirðingarnir. Hvat er enn þá?"

Þá mælti sveinninn: "þá sat maðr í skozkum sǫðli, hárr í skeggi ok skolbrúnn mjǫk, svartr á hár ok skrúfhárr ok heldr ósýniligr ok þó garpligr; hann hafði yfir sér fellikápu grá."

Helgi segir: "glǫgt sé ek, hverr þessi maðr er; þar er Lambi Þorbjarnarson ór Laxárdal, ok veit ek eigi, hví hann er í fǫr þeira brœðra."

Sveinninn mælti: "þá sat maðr í standsǫðli ok hafði yzta heklu blá ok silfrhring á hendi. Sá var búandligr ok heldr af œskualdri, dǫkkjarpr á hár ok hrǫkk mjǫk; hann hafði ørr í andliti."

"Nú vesnar mjǫk frásǫgnin," sagði Helgi, "þar muntu sét hafa Þorstein svarta mág minn, ok víst þykki mér undarligt, er hann er í þessi ferð, ok eigi munda ek veita honum slíka heimsókn; eða hvat er enn þá?"

Hann svarar: "þá sátu tveir menn; þeir váru líkir sýnum ok mundu vera miðaldra menn ok enir knáligstu, rauðir á hárlit ok freknóttir í andliti ok þó vel sýnum."

Helgi mælti: "gørla skil ek, hverir þessir menn eru. Þar eru þeir Ármóðs synir, fóstbrœðr Þorgils, Halldórr ok Ǫrnólfr, ok ertu skilvíss maðr; eða hvárt eru nú talðir þeir menn, er þú sátt?"

Hann svarar: "lítlu mun ek nú við auka. Þá sat þar næst maðr ok horfði út ór hringinum; sá var í spangabrynju ok hafði stálhúfu á hǫfði, ok var barmrinn þverrar handar breiðr; hann hafði øxi ljósa um ǫxl, ok mundi vera alnar fyrir munn. Sjá maðr var dǫkklitaðr ok svarteygr ok enn víkingligsti."

Helgi svarar: "þenna mann kenni ek glǫgt at frásǫgn þinni; þar hefir verit Húnbogi enn sterki, son Álfs ór Dǫlum, ok vant er mér at sjá, hvat þeir vilja, ok mjǫk hafa þeir valða menn til ferðar þessar."

Sveinninn mælti: "ok enn sat maðr þar et næsta þessum enum sterkliga manni; sá var svartjarpr á hár, þykkleitr ok rauðleitr ok mikill í brúnum, hár meðalmaðr."

Helgi mælti: "hér þarftu eigi lengra frá at segja; þar hefir verit Sveinn, son Álfs ór Dǫlum, bróðir Húnboga. Ok betra mun oss at vera eigi ráðlausum fyrir þessum mǫnnum; því at nær er þat minni ætlan, at þeir muni vilja hafa minn fund, áðr þeir losni ór heraði, ok eru þeir menn í fǫr þessi, er várn fund munu kalla skapligan, þó at hann hefði nǫkkuru fyrr at hendi komit. Nú skulu konur þær, sem hér eru at selinu, snaraz í karlfǫt ok taka hesta þá, er hér eru hjá selinu, ok ríða sem hvatast til vetrhúsa; kann vera, at þeir, sem nær oss sitja, þekki eigi, hvárt þar ríða karlar eða konur. Munu þeir þurfa lítils tóms at ljá oss, áðr vér munum koma mǫnnum at oss, ok er þá eigi sýnt, hvárra vænna er."

Konurnar ríða í brott, fjórar saman. Þorgils grunar, at njósn muni borin vera frá þeim ok til Helga ok bað þá taka hesta sína ok ríða at sem tíðast, ok svá gerðu þeir; ok áðr þeir stigi á bak, reið maðr at þeim þjóðsýnliga. Sá var lítill vexti ok allkviklátr, hann var margeygr furðuliga ok hafði fœriligan hest. Þessi maðr kvaddi Þorgils kunnliga. Þorgils spyrr hann at nafni ok kynferði ok svá, hvaðan hann væri kominn.

Hann kvez Hrappr heita ok vera breiðfirzkr at móðurkyni, — "ok þar hefi ek upp vaxit; hefi ek nafn Víga-Hrapps ok þat með nafni, at ek em engi dældarmaðr, þó at ek sé lítill vexti; en ek em sunnlenzkr at fǫðurkyni, hefi ek nú dvaliz þar nǫkkura vetr; ok allvel hefir þetta til borit, Þorgils! er ek hefi þik hér ratat, því at ek ætlaða þó þinn fund at sœkja, þó at mér yrði um þat nǫkkuru torsóttara. En vandkvæði eru mér á hendi. Ek hefi orðit missáttr við húsbónda minn; hafða ek af honum viðfarar ekki góðar, en ek hefi þat af nafni, at ek vil ekki sitja mǫnnum slíkar hneisur, ok veitta ek honum tilræði; en þó get ek, at annathvárt hafi tekit lítt eða ekki. En lítla stund var ek þar til raunar síðan, því at ek þóttumz hirðr, þegar ek kom á bak hesti þessum, er ek tók frá bónda."

Hrappr segir mart, en spurði fás; en þó varð hann brátt varr, at þeir ætluðu at stefna at Helga, ok lét hann vel yfir því ok sagði, at hans skal eigi á bak at leita.

Þeir Þorgils tóku reið mikla, þegar þeir kómu á bak, ok riðu nú fram ór skóginum. Þeir sá fjóra menn ríða frá selinu; þeir hleypðu ok allmikit. Þá mæltu sumir fǫrunautar Þorgils, at ríða skyldi eptir þeim sem skjótast.

Þá svarar Þorleikr Bollason: "koma munu vér áðr til selsins ok vita, hvat þar sé manna; því at þat ætla ek síðr, at hér sé Helgi ok hans fylgðarmenn; sýniz mér svá, sem þetta sé konur einar."

Þeir váru fleiri, er í móti mæltu. Þorgils kvað Þorleik ráða skyldu, því at hann vissi, at Þorleikr var manna skygnastr; snúa nú at selinu. Hrappr hleypir fram fyrir ok dúði spjótsprikuna, er hann hafði í hendi, ok lagði fram fyrir sik ok kvað þá vera allt mál at reyna sik. Verða þeir Helgi þá eigi fyrr varir við, en þeir Þorgils taka á þeim selit. Þeir Helgi lúka aptr hurðina ok taka vápn sín. Hrappr hleypr þegar upp á selit ok spurði, hvárt skolli væri inni.

Helgi svarar: "fyrir þat mun þér ganga, sem sá sé nǫkkut skæðr, er hér býr inni, at hann muni bíta kunna nær greninu" — ok þegar lagði Helgi spjóti út um selsglugginn ok í gegnum Hrapp; fell hann dauðr til jarðar af spjótinu.

Þorgils bað þá fara varliga ok gæta sín við slysum, — "því at vér hǫfum œrin efni til at vinna selit ok Helga, þar sem hann er nú kominn, því at ek hygg, at hér sé fátt manna fyrir."

Selit var gǫrt um einn ás, ok lá hann á gaflhlǫðum, ok stóðu út af ásendarnir, ok var einart þak á húsinu ok ekki gróit. Þá mælti Þorgils, at menn skyldu ganga at ásendunum ok treysta svá fast, at brotnaði eða ella gengi af inn raptarnir; en sumir skyldu geyma duranna, ef þeir leitaði út. Fimm váru þeir Helgi inni í selinu; Harðbeinn son hans var þar — hann var tólf vetra gamall — ok smalamaðr hans ok tveir menn aðrir, er þat sumar hǫfðu komit til hans ok váru sekir; hét annarr Þorgils, en annarr Eyjólfr. Þorsteinn svarti stóð fyrir selsdurunum ok Sveinn, son Dala-Álfs, en þeir aðrir fǫrunautar rifu af ræfrit af selinu, ok hǫfðu þeir þar skipt liði til. Tók annan ásenda Húnbogi enn sterki ok þeir Ármóðssynir, en þeir Þorgils ok Lambi annan ásenda ok þeir synir Guðrúnar. Treysta þeir nú fast á ásinn, ok brotnaði hann í sundr í miðju; ok í þessi svipan lagði Harðbeinn út atgeiri ór selinu, þar sem hurðin var brotin; lagit kom í stálhúfu Þorsteins svarta, svá at í enninu nam staðar, var þat mjǫk mikill áverki. Þá mælti Þorsteinn þat, er satt var, at þar váru menn fyrir. Því næst hljóp Helgi út um dyrrnar svá djarfliga, at þeir hrukku fyrir, er næstir váru. Þorgils var þá nær staddr ok hjó eptir honum með sverði, ok kom á ǫxlina, ok varð þat mikill áverki. Helgi sneriz þá í móti ok hafði í hendi viðarøxi.

Helgi mælti: "enn skal þessi enn gamli þora at sjá í mót vápnum," ok fleygði øxinni at Þorgísli, ok kom øxin á fót honum, ok varð þat mikit sár. Ok er Bolli sá þetta, þá hleypr hann at Helga ok hafði í hendi Fótbít ok lagði í gegnum Helga, var þat banasár hans. Þeir fylgðarmenn Helga hlaupa þegar ór selinu ok svá Harðbeinn. Þorleikr Bollason víkr í móti Eyjólfi; hann var sterkr maðr. Þorleikr hjó til hans með sverði ok kom á lærit fyrir ofan kné ok tók af fótinn, ok fell hann dauðr til jarðar. En Húnbogi enn sterki hleypr í móti Þorgísli ok hjó til hans með øxi, ok kom á hrygginn ok tók hann sundr í miðju. Þórðr kǫttr var nær staddr, þar er Harðbeinn hlóp út, ok vildi þegar ráða til hans.

Bolli hleypr til, er hann sá þetta, ok bað eigi veita Harðbeini skaða, — "skal hér engi maðr vinna klækisverk, ok skal Harðbeini grið gefa."

Helgi átti annan son, er Skorri hét; sá var at fóstri á Englandi í Reykjardal enum syðra.

Eptir þessi tíðendi ríða þeir Þorgils í brott ok yfir hálsinn til Reykjardals ok lýstu þar vígum þessum; riðu síðan ena sǫmu leið vestr, sem þeir hǫfðu vestan riðit, léttu eigi sinni ferð, fyrr en þeir kómu í Hǫrðadal. Þeir segja nú þessi tíðendi, er gǫrz hǫfðu í fǫr þeira. Varð þessi ferð en frægsta, ok þótti þetta mikit stórvirki, er slíkr kappi hafði fallit, sem Helgi var. Þorgils þakkar mǫnnum vel ferðina, ok slíkt et sama mæltu þeir brœðr Bollasynir. Skiljaz þeir menn nú, er í ferð hǫfðu verit með Þorgísli.

Lambi ríðr vestr til Laxárdals ok kemr fyrst í Hjarðarholt ok sagði þeim frændum sínum inniliga frá þessum tíðendum, er orðit hǫfðu í Skorradal. Þeir létu illa yfir hans ferð ok tǫlðu mjǫk á hendr honum, kváðu hann meir hafa sagz í ætt Þorbjarnar skrjúps en Mýrkjartans Írakonungs.

Lambi reiddiz mjǫk við orðtak þeira ok kvað þá kunna sik ógǫrla, er þeir veittu honum átǫlur, — "því at ek hefi dregit yðr undan dauða," segir hann.

Skiptuz þeir síðan fám orðum við, því at hvárumtveggjum líkaði þá verr en áðr. Ríðr Lambi heim til bús síns.

Þorgils Hǫlluson ríðr út til Helgafells ok með honum synir Guðrúnar ok fóstbrœðr hans Halldórr ok Ǫrnólfr; þeir kómu sílla um kveldit til Helgafells, svá at allir menn váru í rekkjum. Guðrún ríss upp ok bað menn upp standa ok vinna þeim beina; hon gengr til stufu ok heilsar Þorgísli ok ǫllum þeim ok spurði þá tíðenda. Þorgils tók kveðju Guðrúnar, hann hafði þá lagt af sér kápuna ok svá vápnin ok sat þá upp til stafa. Þorgils var í rauðbrúnum kyrtli ok hafði um sik breitt silfrbelti. Guðrún settiz niðr í bekkinn hjá honum. Þá kvað Þorgils vísu þessa:

Guðrún spurði þá vendiliga at þessum tíðendum, er orðit hǫfðu í fǫr þeira. Þorgils sagði slíkt, er hon spurði. Guðrún kvað ferðina orðna ena snøfrligstu ok bað þá hafa þǫkk fyrir. Eptir þat er þeim beini veittr, ok er þeir váru mettir, var þeim fylgt til rekkna; sofa þeir af nóttina. Um daginn eptir gengr Þorgils til tals við Guðrúnu ok mælti: "svá er háttat, sem þú veizt, Guðrún, at ek hefi fram komit ferðinni þeiri, er þú batt mik til, tel ek þat fullmannliga af hǫndum int; vænti ek ok, at ek hafa því vel vart; þú munt þat ok muna, hverjum hlutum þú hefir mér heitit þar í mót. Þykkjumz ek nú til þess kaups kominn."

Þá mælti Guðrún: "ekki hefir síðan svá langt liðit, er vit rœddumz við, at mér sé þat ór minni liðit; ætla ek ok þat eina fyrir mér, at efna við þik allt þat, er ek varð á sátt; eða hvers minnir þik um, hversu mælt var með okkr?"

Þorgils kvað hana muna mundu.

Guðrún svarar: "þat hygg ek, at ek héta þér því, at giptaz engum manni samlendum ǫðrum en þér; eða villtu nǫkkut mæla í móti þessu?"

Þorgils kvað hana rétt muna.

"Þá er vel," segir Guðrún, "ef okkr minnir eins um þetta mál; vil ek ok ekki lengr draga þetta fyrir þér, at ek ætla þess eigi auðit verða, at ek sjá þín kona. Þykkjumz ek enda við þik ǫll ákveðin orð, þó at ek giptumz Þorkatli Eyjólfssyni, því at hann er nú eigi hér á landi."

Þá mælti Þorgils ok roðnaði mjǫk: "gørla skil ek, hvaðan alda sjá renn undir; hafa mér þaðan jafnan kǫld ráð komit. Veit ek, at þetta eru ráð Snorra goða."

Sprettr Þorgils upp þegar af þessu tali ok var enn reiðasti, gengr til fǫrunauta sinna ok sagði, at hann vill í brott ríða. Þorleiki líkar illa, er svá var hagat, at Þorgísli var eigi geð á, en Bolli samþykkiz hér um vilja móður sinnar. Guðrún kvaz gefa skyldu Þorgísli góðar gjafir ok blíðka hann svá.

Þorleikr kvað þat ekki tjá mundu, — "því at Þorgils er myklu skapstœrri maðr, en hann muni hér at smáhlutum lúta vilja."

Guðrún kvað hann ok þá heima huggaz skyldu. Þorgils ríðr við þetta frá Helgafelli ok með honum fóstbrœðr hans; kemr hann heim í Tungu til bús síns ok unir stórilla sínum hlut.