Eptir þat gefr Unnr fleirum mǫnnum af landnámi sínu. Herði gaf hon Hǫrðadal allan út til Skrámuhlaupsár. Hann bjó á Hǫrðabólstað ok var mikill merkismaðr ok kynsæll. Hans son var Ásbjǫrn auðgi, er bjó í Ǫrnólfsdal á Ásbjarnarstǫðum; hann átti Þorbjǫrgu, dóttur Miðfjarðar-Skeggja. Þeira dóttir var Ingibjǫrg, er átti Illugi enn svarti; þeira synir váru þeir Hermundr ok Gunnlaugr ormstunga. Þat er kallat Gilsbekkingakyn.
Unnr mælti við sína menn: "nú skulu þér taka ǫmbun verka yðvarra; skortir oss nú ok eigi fǫng til at gjalda yðr starf yðvart ok góðvilja. En yðr er þat kunnigt, at ek hefi frelsi gefit þeim manni, er Erpr heitir, syni Melduns jarls; fór þat fjarri um svá stórættaðan mann, at ek vilda, at hann bæri þræls nafn".
Síðan gaf Unnr honum Sauðafellslǫnd á millum Tunguár ok Miðár. Hans bǫrn váru þau Ormr ok Ásgeirr, Gunnbjǫrn ok Halldís, er átti Dala-Álfr.
Sǫkkólfi gaf hon Sǫkkólfsdal, ok bjó hann þar til elli.
Hundi hét lausingi hennar; hann var skozkr at ætt; honum gaf hon Hundadal. Vífill hét þræll Auðar enn fjórði, hon gaf honum Vífilsdal.
Ósk hét en fjórða dóttir Þorsteins rauðs; hon var móðir Þorsteins surts ens spaka, er fann sumarauka. Þórhildr hét en fimta dóttir Þorsteins. Hon var móðir Álfs í Dǫlum; telr mart manna kyn sitt til hans. Hans dóttir var Þorgerðr, kona Ara Mássonar á Reykjanesi, Atlasonar, Úlfssonar ens skjálga, ok Bjargar Eyvindardóttur, systur Helga ens magra. Þaðan eru komnir Reyknesingar. Vígdís hét en sétta dóttir Þorsteins rauðs. Þaðan eru komnir Hǫfðamenn í Eyjafirði.
Óláfr feilan var yngstr barna Þorsteins; hann var mikill maðr ok sterkr, fríðr sýnum ok atgervimaðr enn mesti. Hann mat Unnr um fram alla menn ok lýsti því fyrir mǫnnum, at hon ætlaði Óláfi allar eignir eptir sinn dag í Hvammi. Unnr gerðiz þá mjǫk ellimóð. Hon kallar til sín Óláf feilan ok mælti:
"Þat hefir mér komit í hug, frændi, at þú munir staðfesta ráð þitt ok kvænaz."
Óláfr tók því vel ok kvez hennar forsjá hlíta mundu um þat mál.
Unnr mælti: "svá hefi ek helzt ætlat, at boð þitt muni vera at áliðnu sumri þessu, því at þá er auðveldast at afla allra tilfanga, því at þat er nær minni ætlan, at vinir várir muni þá mjǫk fjǫlmenna hingat; því at ek ætla þessa veizlu síðast at búa".
Óláfr svarar: "þetta er vel mælt, en þeirar einnar konu ætla ek at fá, at sú ræni þik hvárki fé né ráðum".
Þat sama haust fekk Óláfr feilan Alfdísar. Þeira boð var í Hvammi. Unnr hafði mikinn fékostnað fyrir veizlunni, því at hon lét víða bjóða tígnum mǫnnum ór ǫðrum sveitum. Hon bauð Birni bróður sínum ok Helga bróður sínum bjólan; kómu þeir fjǫlmennir. Þar kom Dala-Kollr mágr hennar ok Hǫrðr ór Hǫrðadal ok mart annat stórmenni. Boðit var allfjǫlment, ok kom þó hvergi nær svá mart manna, sem Unnr hafði boðit, fyrir því at Eyfirðingar áttu farveg langan.
Elli sótti þá fast at Unni, svá at hon reis ekki upp fyrir miðjan dag, en hon lagðiz snemma niðr. Engum manni leyfði hon at sœkja ráð at sér, þess á milli er hon fór at sofa á kveldit ok hins, er hon var klædd; reiðuliga svarar hon, ef nǫkkurr spurði at mætti hennar.
Þann dag svaf Unnr í lengra lagi, en þó var hon á fótum, er boðsmenn kómu, ok gekk á mót þeim ok fagnaði frændum sínum ok vinum með sœmð; kvað þá ástsamliga gǫrt hafa, er þeir hǫfðu sótt þangat langan veg — "nefni ek til þess Bjǫrn ok Helga, ok ǫllum vil ek yðr þǫkk kunna, er hér eruð komnir".
Síðan gekk Unnr inn í skála ok sveit mikil með henni. Ok er skálinn var alskipaðr, fannz mǫnnum mikit um, hversu veizla sú var skǫrulig.
Þá mælti Unnr: "Bjǫrn kveð ek at þessu, bróður minn, ok Helga ok aðra frændr mína ok vini; bólstað þenna með slíkum búnaði, sem nú megu þér sjá, sel ek í hendr Óláfi frænda mínum til eignar ok forráða".
Eptir þat stóð Unnr upp ok kvaz ganga mundu til þeirar skemmu, sem hon var vǫn at sofa í, bað, at þat skyldi hverr hafa at skemtan, sem þá væri næst skapi, en mungát skyldi skemta alþýðunni. Svá segja menn, at Unnr hafi bæði verit há ok þreklig. Hon gekk hart utar eptir skálanum; funduz mǫnnum orð um, at konan var enn virðulig. Drukku menn um kveldit, þangat til at mǫnnum þótti mál at sofa.
En um daginn eptir gekk Óláfr feilan til svefnstofu Unnar frændkonu sinnar; ok er hann kom í stofuna, sat Unnr upp við hœgindin. Hon var þá ǫnduð. Gekk Óláfr eptir þat í skála ok sagði tíðendi þessi. Þótti mǫnnum mikils um vert, hversu Unnr hafði haldit virðingu sinni til dauðadags. Var nú drukkit allt saman, brullaup Óláfs ok erfi Unnar.
Ok enn síðasta dag boðsins var Unnr flutt til haugs þess, er henni var búinn. Hon var lǫgð í skip í hauginum, ok mikit fé var í haug lagt með henni; var eptir þat aptr kastaðr haugrinn.
Óláfr feilan tók þá við búi í Hvammi ok allri fjárvarðveizlu at ráði þeira frænda sinna, er hann hǫfðu heim sótt. En er veizluna þrýtr, gefr Óláfr stórmannligar gjafir þeim mǫnnum, er þar váru mest virðir, áðr á brott fóru. Óláfr gerðiz ríkr maðr ok hǫfðingi mikill. Hann bjó í Hvammi til elli. Bǫrn þeira Óláfs ok Álfdísar váru Þórðr gellir, er átti Hróðnýju, dóttur Miðfjarðar-Skeggja — þeira synir váru þeir Eyjólfr grái, Þórarinn fylsenni, Þorkell kuggi —; dóttir Óláfs feilans var Þóra, er átti Þorsteinn þorskabítr, son Þórólfs Mostrarskeggs — þeira synir váru Bǫrkr enn digri ok Þorgrímr, faðir Snorra goða —; Helga hét ǫnnur dóttir Óláfs, hana átti Gunnarr Hlífarson — þeira dóttir var Jófríðr, er átti Þóroddr, son Tungu-Odds, en síðan Þorsteinn Egilsson; Þórunn hét enn dóttir hans, hana átti Hersteinn, son Þorkels Blund-Ketilssonar —; Þórdís hét en þriðja dóttir Óláfs, hana átti Þórarinn Ragabróðir lǫgsǫgumaðr.
Í þann tíma, er Óláfr bjó í Hvammi, tekr Dala-Kollr mágr hans sótt ok andaðiz. Hǫskuldr son Kolls var á ungum aldri, er faðir hans andaðiz. Hann var fyrr fullkominn at hyggju en vetra tǫlu. Hǫskuldr var vænn maðr ok gerviligr. Hann tók við allri fǫðurleifð sinni ok búi; er sá bœr við hann kendr, er Kollr hafði búit á; hann var kallaðr síðan á Hǫskuldsstǫðum. Brátt varð Hǫskuldr vinsæll í búi sínu, því at margar stoðar runnu undir, bæði frændr ok vinir, er Kollr faðir hans hafði sér aflat.
En Þorgerðr Þorsteinsdóttir, móðir Hǫskulds, var þá enn ung kona ok en vænsta. Hon nam eigi ynði á Íslandi eptir dauða Kolls; lýsir hon því fyrir Hǫskuldi syni sínum, at hon vill fara utan með fjárhlut þann, sem hon hlaut. Hǫskuldr kvaz þat mikit þykkja, ef þau skulu skilja, en kvaz þó eigi mundu þetta gera at móti henni heldr en annat. Síðan kaupir Hǫskuldr skip hálft til handa móður sinni, er uppi stóð í Dǫgurðarnesi. Réz Þorgerðr þar til skips með miklum fjárhlut. En eptir þat siglir Þorgerðr á haf, ok verðr skip þat vel reiðfara ok kemr við Nóreg. Þorgerðr átti í Nóregi mikit ætterni ok marga gǫfga frændr. Þeir fǫgnuðu henni vel ok buðu henni alla kosti, þá sem hon vildi með þeim þiggja. Hon Þorgerðr tók því vel, segir at þat er hennar ætlan at staðfestaz þar í landi.
Þorgerðr var eigi lengi ekkja, áðr maðr varð til at biðja hennar. Sá er nefndr Herjólfr; hann var lendr maðr at virðingu, auðigr ok mikils virðr. Herjólfr var mikill maðr ok sterkr; ekki var hann fríðr maðr sýnum ok þó enn skǫruligsti í yfirbragði; allra manna var hann bezt vígr. Ok er at þessum málum var setit, átti Þorgerðr svǫr at veita, er hon var ekkja; ok með frænda sinna ráði veikz hon eigi undan þessum ráðahag, ok giptiz Þorgerðr Herjólfi ok ferr heim til bús með honum; takaz með þeim góðar ástir. Sýnir Þorgerðr þat brátt af sér, at hon er enn mesti skǫrungr; þykkir ok ráðahagr Herjólfs nú miklu betri en áðr ok virðuligri, er hann hefir fengit slíkrar konu, sem Þorgerðr var.
Í þenna tíma réð Nóregi Hákon Aðalsteinsfóstri. Hǫskuldr var hirðmaðr hans; hann var jafnan sinn vetr hvárt með Hákoni konungi eða at búi sínu; var hann nafnfrægr maðr bæði í Nóregi ok á Íslandi. Bjǫrn hét maðr; hann bjó í Bjarnarfirði ok nam þar land; við hann er kendr fjǫrðrinn. Sá fjǫrðr skerz í land norðr frá Steingrímsfirði, ok gengr þar fram háls í milli. Bjǫrn var stórættaðr maðr ok auðigr at fé. Ljúfa hét kona hans. Þeira dóttir var Jórunn; hon var væn kona ok ofláti mikill; hon var ok skǫrungr mikill í vitsmunum. Sá þótti þá kostr beztr í ǫllum Vestfjǫrðum. Af þessi konu hefir Hǫskuldr frétt ok þat með, at Bjǫrn var beztr bóndi á ǫllum Strǫndum. Hǫskuldr reið heiman með tíunda mann ok sœkir heim Bjǫrn bónda í Bjarnarfjǫrð. Hǫskuldr fekk þar góðar viðtǫkur, því at Bjǫrn kunni góð skil á honum. Síðan vekr Hǫskuldr bónorð, en Bjǫrn svarar því vel ok kvaz þat hyggja, at dóttir hans mundi eigi vera betr gipt, en veik þó til hennar ráða. En er þetta mál var við Jórunni rœtt, þá svarar hon á þessa leið:
"Þann einn spurdaga hǫfum vér til þín, Hǫskuldr! at vér viljum þessu vel svara, því at vér hyggjum, at fyrir þeiri konu sé vel sét, er þér er gipt; en þó mun faðir minn mestu af ráða, því at ek mun því samþykkjaz hér um, sem hann vill."
En hvárt sem at þessum málum var setit lengr eða skemr, þá varð þat af ráðit, at Jórunn var fǫstnuð Hǫskuldi með miklu fé; skyldi brullaup þat vera á Hǫskuldsstǫðum. Ríðr Hǫskuldr nú í brott við svá búit ok heim til bús síns ok er nú heima, til þess er boð þetta skyldi vera. Sœkir Bjǫrn norðan til boðsins með fríðu fǫruneyti. Hǫskuldr hefir ok marga fyrirboðsmenn, bæði vini sína ok frændr, ok er veizla þessi en skǫruligsta. En er veizluna þraut, þá ferr hverr heim til sinna heimkynna með góðri vináttu ok sœmiligum gjǫfum. Jórunn Bjarnardóttir sitr eptir á Hǫskuldsstǫðum ok tekr við bús umsýslu með Hǫskuldi. Var þat brátt auðsætt á hennar hǫgum, at hon mundi vera vitr ok vel at sér ok margs vel kunnandi, ok heldr skapstór jafnan. Vel var um samfarar þeira Hǫskulds ok ekki mart hversdagliga.
Hǫskuldr geriz nú hǫfðingi mikill; hann var ríkr ok kappsamr, ok skorti eigi fé; þótti hann í engan stað minni fyrir sér en Kollr faðir hans. Hǫskuldr ok Jórunn hǫfðu eigi lengi ásamt verit, áðr þeim varð barna auðit. Son þeira var nefndr Þorleikr; hann var elztr barna þeira; annarr hét Bárðr. Dóttir þeira hét Hallgerðr, er síðan var kǫlluð langbrók; ǫnnur dóttir þeira hét Þuríðr. Ǫll váru bǫrn Hǫskulds efnilig.
Þorleikr var mikill maðr ok sterkr ok enn sýniligsti, fálátr ok óþýðr; þótti mǫnnum sá svipr á um hans skaplyndi, sem hann mundi verða engi jafnaðarmaðr. Hǫskuldr sagði þat jafnan, at hann mundi mjǫk líkjaz í ætt þeira Strandamanna.
Bárðr Hǫskuldsson var ok skǫruligr maðr sýnum ok vel viti borinn ok sterkr; þat bragð hafði hann á sér, sem hann mundi líkari verða fǫðurfrændum sínum. Bárðr var hœgr maðr í uppvexti sínum ok vinsæll maðr. Hǫskuldr unni honum mest allra barna sinna; stóð nú ráðahagr Hǫskulds með miklum blóma ok virðingu.
Þenna tíma gipti Hǫskuldr Gró systur sína Véleifi gamla. Þeira son var Hólmgǫngu-Bersi.
Hrappr hét maðr, er bjó í Laxárdal fyrir norðan ána gegnt Hǫskuldsstǫðum. Sá bœr hét síðan á Hrappsstǫðum; þar er nú auðn. Hrappr var Sumarliðason ok kallaðr Víga-Hrappr; hann var skozkr at fǫðurætt, en móðurkyn hans var allt í Suðreyjum, ok þar var hann fœðingi. Mikill maðr var hann ok sterkr; ekki vildi hann láta sinn hlut, þó at mannamunr væri nǫkkurr; ok fyrir þat er hann var ódæll, sem ritat var, en vildi ekki bœta þat, er hann misgerði, þá flýði hann vestan um haf ok keypti sér þá jǫrð, er hann bjó á.
Kona hans hét Vígdís ok var Hallsteins dóttir; son þeira hét Sumarliði. Bróðir hennar hét Þorsteinn surtr, er þá bjó í Þórsnesi, sem fyrr var ritat; var þar Sumarliði at fóstri ok var enn efniligsti maðr. Þorsteinn hafði verit kvángaðr; kona hans var þá ǫnduð. Dœtr átti hann tvær; hét ǫnnur Guðríðr, en ǫnnur Ósk. Þorkell trefill átti Guðríði, er bjó í Svignaskarði; hann var hǫfðingi mikill ok vitringr; hann var Rauðabjarnarson. En Ósk, dóttir Þorsteins, var gefin breiðfirzkum manni; sá hét Þórarinn. Hann var hraustr maðr ok vinsæll ok var með Þorsteini mági sínum, því at Þorsteinn var þá hniginn ok þurfti umsýslu þeira mjǫk.
Hrappr var flestum mǫnnum ekki skapfeldr; var hann ágangssamr við nábúa sína; veik hann á þat stundum fyrir þeim, at þeim mundi þungbýlt verða í nánd honum, ef þeir heldi nǫkkurn annan fyrir betra mann en hann. En bœndr allir tóku eitt ráð, at þeir fóru til Hǫskulds ok sǫgðu honum sín vandræði.
Hǫskuldr bað sér segja, ef Hrappr gerir þeim nǫkkut mein, — "því at hvárki skal han ræna mik mǫnnum né fé."