Bókastaðir

Hér hefr landnámabók, ok segir í hinum fyrsta capítula hvert skemst er frá Íslandi.

Þá er Ísland fansk ok bygðisk af Noregi, var Adríanus pávi í Róma, ok Jóhannes eftir hann, sá er enn átti var með því nafni í postulegu sæti; enn Hlǫðvér Hlǫðvésson keisari fyrir norðan fjall; enn Leó ok Alexandr son hans yfir Miklagarði; þá var Haraldr hárfagri konungr yfir Noregi, enn Eiríkr Eymundarson í Svíþjóð ok Bjǫrn son hans; enn Gormr enn gamli at Danmǫrk; enn Elfráðr enn ríki í Englandi ok Játvarðr son hans; enn Kjarvalr at Dýflinni; Sigurðr jarl enn ríki í Orkneyjum.

Svá segja vitrir menn, at ór Noregi frá Staði sé sjau dægra sigling í vestr til Horns á Íslandi austanverðu; enn frá Snæfellsnesi, þar er skemst er, er fjogurra dægra haf í vestr til Grœnlands. Enn svá er sagt, ef siglt er ór Bjǫrgyn rétt í vestr til Hvarfsins á Grœnlandi, at þá mun siglt vera tylft fyrir sunnan Ísland. [Af Hernum í Noregi skal sigla jafnan í vestr til Hvarfs á Grœnlandi, ok er þá siglt fyrir norðan Hjaltland svá, at því at eins sé þat, at allgóð sé sjóvar sýn; enn fyrir sunnan Færeyjar svá, at sjór er í miðjum hlíðum, enn svá fyrir sunnan Island, at þeir hafa af fugl ok hval]. Frá Reykjanesi á sunnanverðu Íslandi er fimm dœgra haf til Jolduhlaups á Írlandi, í suðr; enn frá Langanesi á norðanverðu Islandi er fjogurra dœgra haf norðr til Svalbarða í Hafsbotn; enn dœgrsigling er til óbygða á Grœnlandi ór Kolbeinsey norðr.

Svá er sagt, at menn skyldu fara ór Noregi til Færeyja; nefna sumir til Naddoð víking; enn þá rak vestr í haf, ok fundu þar land mikit; þeir gengu upp í Austfjǫrðum á fjall eitt hátt, ok sásk um víða, ef þeir sæi reyki eða nǫkkur líkindi til þess at landit væri bygt; ok sá þeir þat ekki. Þeir fóru aftr um haustit til Færeyja; ok er þeir sigldu af landinu, fell snær mikill á fjǫll, ok fyrir þat kǫlluðu þeir landit Snæland. Þeir lofuðu mjǫk landit. Þar heitir nú Reyðarfjall í Austfjǫrðum, er þeir hǫfðu at komit. Svá sagði Sæmundr prestr enn fróði.

Maðr hét Garðarr Svavarsson, sœnskr at ætt; hann fór at leita Snælands at tilvísan móður sinnar framsýnnar; hann kom at landi fyrir austan Horn et eystra; þar var þá hǫfn. Garðarr sigldi umhverfis landit, ok vissi at þat var eyland. Hann var um vetr einn norðr í Húsavík á Skjálfanda ok gerði þar hús. Um várit, er hann var búinn til hafs, sleit frá honum mann á báti, er hét Náttfari, ok þræl ok ambátt. Hann bygði þar síðan er heitir Náttfaravík. Garðarr fór þá til Noregs ok lofaði mjǫk landit. Hann var faðir Una, fǫður Hróars Tungugoða. Eftir þat var landit kallat Garðarshólmr, ok var þá skógr milli fjalls ok fjǫru.

Flóki Vilgerðarson hét maðr; hann var víkingr mikill; hann [bjósk af Rogalandi at leita Snælands. Þeir lágu í Smjǫrsundi. Hann fekk at blóti miklu ok blótaði hrafna þrjá, þá er honum skyldu leið vísa, því at þá hǫfðu hafsiglingarmenn engir leiðarstein í þann tíma á Norðrlǫndum. Þeir hlóðu þar varða, er blótit hafði verit, ok kǫlluðu Flókavarða; þat er þar er] mœtisk Hǫrðaland ok Rogaland.

Hann fór fyrst til Hjaltlands ok lá þar í Flókavági; þar týndisk Geirhildr dóttir hans í Geirhildarvatni.

Með Flóka var á skipi bóndi sá er Þórólfr hét, annarr Herjólfr. Faxi hét suðreyskr maðr, er þar var á skipi. [Flóki sigldi þaðan til Færeyja ok gifti þar dóttur sína. Frá henni var Þrándr í Gǫtu. Þaðan sigldi hann út í haf með hrafna þá þrjá, er hann hafði blótat í Noregi]; ok er hann lét lausan enn fyrsta, fló sá aftr um stafn; annarr fló í loft upp ok aftr til skips; enn þriði fló fram um stafn í þá átt sem þeir fundu landit.

Þeir kvámu austan at Horni, ok sigldu fyrir sunnan landit. Enn er þeir sigldu vestr um Reykjanes, ok upp lauk firðinum, svá at þeir sá Snæfellsnes, þá rœddi Faxi um: "Þetta mun vera mikit land, er vér hǫfum fundit; hér eru vatnfǫll stór". Síðan er þat kallaðr Faxaóss.

Þeir Flóki sigldu vestr yfir Breiðafjǫrð, ok tóku þar land sem heitir Vatnsfjǫrðr, við Barðastrǫnd. Þá var fjǫrðrinn fullr af veiðiskap, ok gáðu þeir eigi fyrir veiðum at fá heyjanna, ok dó alt kvikfé þeira um vetrinn. Vár var heldr kalt. Þá gekk Flóki upp á fjall eitt hátt, ok sá norðr yfir fjǫllin fjǫrð fullan af hafísum; því kǫlluðu þeir landit Ísland, sem þat hefir síðan heitit.

Þeir Flóki ætluðu brutt um sumarit, ok urðu búnir lítlu fyrir vetr. Þar sér enn skálatóft þeira inn frá Brjánslæk, ok svá hrófit, ok svá seyði þeira. Þeim beit eigi fyrir Reykjanes, ok sleit frá þeim bátinn, ok þar á Herjólf. Hann tók þar [land], sem nú heitir Herjólfshǫfn. Flóki [kom í Hafnarfjǫrð. Þeir fundu hval á eyri einni út frá firðinum ok kǫlluðu þar Hvaleyri. Þar fundusk þeir Herjólfr].

Flóki var um vetrinn í Borgarfirði. Þeir sigldu um sumarit eftir til Noregs. Ok er menn spurðu af landinu, þá lét Flóki illa yfir, enn Herjólfr sagði kost ok lǫst af landinu; enn Þórólfr kvað drjúpa smjǫr af hverju strái á landinu, því er þeir hǫfðu fundit; því var hann kallaðr Þórólfr smjǫr.

Bjǫrnólfr hét maðr, enn annarr Hróaldr; þeir váru synir Hrómundar Greipssonar; þeir fóru af Þelamǫrk fyrir víga sakir, ok staðfestusk í Dalsfirði á Fjǫlum. Sonr Bjǫrnólfs var Ǫrn, faðir þeira Ingólfs ok Helgu, enn Hróalds son var Hróðmarr, faðir Leifs.

Þeir Ingólfr ok Leifr fóstbrœðr fóru í hernað með sonum Atla jarls ens mjóva af Gaulum, þeim Hallsteini, ok Hersteini ok Hólmsteini. Með þeim fóru ǫll skifti vel; ok er þeir kvámu heim, mæltu þeir til samfara með sér annat sumar; enn um vetrinn gerðu þeir fóstbrœðr veizlu sonum jarlsins. At þeiri veizlu strengdi Hólmsteinn heit, at hann skyldi eiga Helgu Arnardóttur eða øngva konu ella. Um þessa heitstrenging fansk mǫnnum fátt; enn Leifr roðnaði á at sjá, ok varð fátt um með þeim Hólmsteini, er þeir skildu þar at boðinu.

Um várit eftir bjoggusk þeir fóstbrœðr at fara í hernað, ok ætluðu til móts við sonu Atla jarls. Þeir fundusk við Hísargafl, ok lǫgðu þeir Hólmsteinn brœðr þegar til orrostu við þá Leif. Enn er þeir hǫfðu barizk um hríð, kom at þeim Ǫlmóðr enn gamli, son Hǫrða-Kára, frændi Leifs, ok veitti þeim Ingólfi. Í þeiri orrostu fell Hólmsteinn, enn Hersteinn flýði. Þá fóru þeir Leifr í hernað. Enn um vetrinn eftir fór Hersteinn at þeim Leifi, ok vildi drepa þá; enn þeir fengu njósn af fǫr hans, ok gerðusk mót honum; varð þá enn orrosta mikil, ok fell þar Hersteinn. Eftir þat dreif at þeim fóstbrœðrum vinir þeira ór Firðafylki. Vóru þá menn sendir á fund Atla jarls ok Hallsteins at bjóða sættir, ok sættusk þeir at því, at þeir Leifr guldu eignir sínar þeim feðgum.

Enn þeir fóstbrœðr bjoggu skip mikit, er þeir áttu, ok fóru at leita lands þess er Hrafnaflóki hafði fundit ok þá var Ísland kallat. Þeir fundu landit, ok váru í Austfjǫrðum í Álftafirði enum syðra. Þeim virðisk landit betra suðr enn norðr. Þeir váru einn vetr á landinu, ok fóru þá aftr til Noregs.

Eftir þat varði Ingólfr fé þeira til Íslands ferðar, enn Leifr fór í hernað í vestrvíking; hann herjaði á Írland, ok fann þar jarðhús mikit; þar gekk hann í, ok var myrkt, þar til er lýsti af sverði því er maðr helt á. Leifr drap þann mann ok tók sverðit, ok mikit fé af honum; síðan var hann kallaðr Hjǫrleifr. Hjǫrleifr herjaði víða um Írland, ok fekk þar mikit fé; þar tók hann þræla tíu, er svá hétu: Dufþakr ok Geirrøðr, Skjaldbjǫrn, Halldórr ok Drafdritr; eigi eru nefndir fleiri.

Enn eftir þat fór Hjǫrleifr til Noregs ok fann þar Ingólf fóstbróður sinn. Hann hafði áðr fengit Helgu Arnardóttur, systur Ingólfs.

Þenna vetr fekk Ingólfr at blóti miklu, ok leitaði sér heilla um forlǫg sín; enn Hjǫrleifr vildi aldri blóta. Fréttin vísaði Ingólfi til Íslands. Eftir þat bjó sítt skip hvárr þeira mága til Íslands ferðar; hafði Hjǫrleifr herfang sítt á skipi, enn Ingólfr félags fé þeira, ok lǫgðu til hafs er þeir váru búnir.

Sumar þat, er þeir Ingólfr fóru til at byggja Ísland, hafði Haraldr hárfagri verit tólf ár konungr at Noregi; þá var liðit frá upphafi þessa heims sex þúsundir vetra ok sjautigir ok þrír vetr, enn frá holdgan dróttins átta hundruð ok sjautigir ok fjogur ár.

Þeir hǫfðu samflot, þar til er þeir sá Ísland; þá skildi með þeim. Þá er Ingólfr sá Ísland, skaut hann fyrir borð ǫndugis súlum sínum til heilla; hann mælti svá fyrir, at hann skyldi þar byggja, er súlurnar kœmi á land. Ingólfr tók þar land, er nú heitir Ingólfshǫfði; enn Hjǫrleif rak vestr fyrir land, ok fekk hann vatnfátt. Þá tóku þrælarnir írsku þat ráð, at knoða saman mjǫl ok smjǫr, ok kǫlluðu þat óþorstlátt; þeir nefndu þat minþak; enn er þat var tilbúit, kom regn mikit, ok tóku þeir þá vatn á tjǫldum; enn er minþakit tók at mygla, kǫstuðu þeir því fyrir borð, ok rak þat á land, þar sem nú heitir Minþakseyrr.

Hjǫrleifr tók land við Hjǫrleifshǫfða, ok var þar þá fjǫrðr, ok horfði botninn inn at hǫfðanum. Hjǫrleifr lét þar gera skála tvá, ok er ǫnnur tóftin átján faðma, enn ǫnnur nítján. Hjǫrleifr sat þar um vetrinn.

Enn um várit vildi hann sá; hann átti einn uxa, ok lét hann þrælana draga arðrinn. Enn er þeir Hjǫrleifr váru at skála, þá gerði Dufþakr þat ráð, at þeir skyldu drepa uxann, ok segja at skógarbjǫrn hefði drepit, enn síðan skyldu þeir ráða á þá Hjǫrleif, ef þeir leitaði bjarnarins. Eftir þat sǫgðu þeir Hjǫrleifi þetta. Ok er þeir fóru at leita bjarnarins, ok dreifðusk í skóginn, þá sóttu þrælarnir at sérhverjum þeirra, ok myrðu þá alla, jafnmarga sér. Þeir hljópu á brutt með konur þeira ok lausafé ok bátinn. Þrælarnir fóru í eyjar, þær er þeir sá í haf til útsuðrs, ok bjoggusk þar fyrir um hríð.

Vífill ok Karli hétu þrælar Ingólfs; þá sendi hann vestr með sjó, at leita ǫndvegissúlna sinna; enn er þeir kómu til Hjǫrleifshǫfða, fundu þeir Hjǫrleif dauðan; þá fóru þeir aftr, ok sǫgðu Ingólfi þau tíðindi; hann lét illa yfir drápi þeira Hjǫrleifs.

Eftir þat fór Ingólfr vestr til Hjǫrleifshǫfða; ok er hann sá Hjǫrleif dauðan, mælti hann: "Lítit lagðisk hér fyrir góðan dreng, er þrælar skyldu at bana verða, ok sé ek svá hverjum verða, ef eigi vill blóta". Ingólfr lét búa grǫft þeira Hjǫrleifs, ok sjá fyrir skipi þeira ok fjárhlut.

Ingólfr gekk þá upp á hǫfðann, ok sá eyjar liggja í útsuðr til hafs; kom honum þat í hug, at þeir mundu þangat hlaupit hafa, þvíat bátrinn var horfinn; fóru þeir at leita þrælanna, ok fundu þá þar sem Eið heitir í eyjunum; váru þeir þá at mat, er þeir Ingólfr kvámu at þeim. Þeir urðu felmzfullir, ok hljóp sinn veg hverr. Ingólfr drap þá alla. Þar heitir Dufþaksskor, er hann lézk. Fleiri hljópu þeir fyrir berg, þar sem við þá er kent síðan. Vestmannaeyjar heita þar síðan, er þrælarnir váru drepnir, þvíat þeir váru Vestmenn.

Þeir Ingólfr hǫfðu með sér konur þeira, er myrðir hǫfðu verit; fóru þeir þá aftr til Hjǫrleifshǫfða; var Ingólfr þar vetr annan; enn um sumarit eftir fór hann vestr með sjó. Hann var enn þriðja vetr undir Ingólfsfelli fyri vestan Ǫlfusá, þar sem sumir segja hann sé heygðr. Þau missari fundu þeir Vífill ok Karli ǫndvegissúlur hans við Arnarhvál fyri neðan heiði.

Ingólfr fór um várit ofan um heiði; hann tók sér bústað þar sem ǫndvegissúlur hans hǫfðu á land komit; hann bjó í Reykjarvík; þar eru enn ǫndvegissúlur hans í eldhúsi. Enn Ingólfr nam land milli Ǫlfusár ok Hvalfjarðar; fyri utan Brynjudalsá, milli ok Øxarár, ok ǫll nes út.

Þá mælti Karli: "Til ils fóru vér um góð heruð, er vér skulum byggja útnes þetta". Hann hvarf á brutt ok ambátt með honum. Vífli gaf Ingólfr frelsi, ok bygði hann at Vífilstóftum; við hann er kent Vífilsfell; þar bjó hann lengi, ok varð skilríkr maðr. Ingólfr lét gera skála á Skálafelli: þaðan sá hann reyki við Ǫlfusvatn ok fann þar Karla.

Ingólfr var frægastr allra landnámsmanna, þvíat hann kom hér at óbygðu landi, ok bygði fyrstr landit; gerðu þat aðrir landnámsmenn eftir hans dœmum. Ingólfr átti Hallveigu Fróðadóttur, systur Lofts ens gamla. Þeira son var Þorsteinn, er þing lét setja á Kjalarnesi, áðr alþingi var sett. Son Þorsteins var Þorkell máni lǫgsǫgumaðr, er einn heiðinna manna hefir bezt verit siðaðr, at því er menn vita dœmi til. Hann lét sik bera í sólargeisla í banasótt sinni, ok fal sik á hendi þeim guði, er sólina hafði skapat; hafði hann ok lifat svá hreinlega, sem þeir kristnir menn, er bezt eru siðaðir. Son hans var Þormóðr, er þá var allsherjargoði er kristni kom á Ísland. Hans son var Hamall, faðir Más ok Þormóðar ok Torfa. Sigurðr var son Más, faðir Hamals, fǫður Guðmundar, fǫður Þormóðar Skeiðagoða.

Bjǫrn buna hét hersir ágætr í Noregi, son Veðrar-Gríms, hersis ór Sogni. Móðir Gríms var Hervǫr, dóttir Þorgerðar Eylaugsdóttur, hersis ór Sogni. Frá Birni er því nær alt stórmenni komit á Íslandi. Hann átti Vélaugu, systur Vémundar ens gamla; þau áttu þrjá sonu: einn var Ketill flatnefr, annarr Hrappr, þriði Helgi; þeir váru ágætir menn, ok er frá þeira afkvæmi mart sagt í þessi bók.

Þórðr skeggi hét maðr; hann var son Hrapps, Bjarnarsonar bunu. Þórðr átti Vilborgu Ósvaldsdóttur. Helga hét dóttir þeira; hana átti Ketilbjǫrn enn gamli. Þórðr fór til Íslands, ok nam land með ráði Ingólfs í hans landnámi á milli Úlfarsár ok Leiruvágs. Hann bjó á Skeggjastǫðum. Frá Þórði er mart stórmenni komit á Íslandi.

Hallr goðlauss hét maðr; hann var son Helga goðlauss. Þeir feðgar vildu eigi blóta ok trúðu á mátt sinn. Hallr fór til Íslands, ok nam land með ráði Ingólfs frá Leiruvági til Mógilsár. Son Halls var Helgi, er átti Þuríði Ketilbjarnardóttur. Þeira son var Þórðr í Álfsnesi, er átti Guðnýju Hrafnkelsdóttur. Hallr bjó í Múla.

Haraldr enn hárfagri herjaði vestr um haf, sem ritat er í sǫgu hans. Hann lagði undir sik allar Suðreyjar, svá langt vestr, at engi Noregs konungr hefir síðan lengra eignazk. Enn er hann fór vestan, slógusk í eyjarnar víkingar ok Skotar ok Írar, ok herjuðu ok ræntu víða. Ok er þat spurði Haraldr konungr, sendi hann vestr Ketil flatnef, son Bjarnar bunu, at vinna aftr eyjarnar. Ketill átti Yngvildi, dóttur Ketils veðrs, hersis af Hringaríki. Þeira synir váru þeir Bjǫrn enn austrœni ok Helgi bjóla. Uðr en djúpauðga ok Þórunn hyrna váru dœtr þeira. Ketill fór vestr, enn setti eftir Bjǫrn son sinn; hann lagði undir sik allar Suðreyjar, ok gerðisk hǫfðingi yfir, enn galt øngva skatta konungi, sem ætlat var; tók þá konungr undir sik eignir hans, ok rak á brutt Bjǫrn son hans.

Helgi bjóla, son Ketils flatnefs, fór til Íslands ór Suðreyjum. Hann var með Ingólfi enn fyrsta vetr, ok nam með hans ráði Kjalarnes alt, milli Mógilsár ok Mýdalsár; hann bjó at Hofi. Hans son var Víga-Hrappr ok Kollsveinn, faðir Eyvindar hjalta, fǫður Kollsveins, fǫður Þorgerðar, móður Þóru, móður Ǫgmundar, fǫður Jóns byskups ens helga.

Ørlygr hét son Hrapps Bjarnarsonar bunu; hann var at fóstri með enum helga Patreki byskupi í Suðreyjum. Hann fýstisk at fara til Íslands, ok bað at byskup sæi um með honum. Byskup lét hann hafa með sér kirkjuvið ok járnklokku, ok plenarium ok mold vígða, er hann skyldi leggja undir hornstafina. Byskup bað hann þar land nema, er hann sæi fjǫll tvau af hafi, ok byggja undir enu syðra fjallinu, ok skyldi dalr í hvárutveggja fjallinu; hann skyldi þar taka sér bústað ok láta þar kirkju gera ok eigna enum helga Kolumba.

Með Ørlygi var á skipi maðr sá er Kollr hét, fóstbróðir hans; annarr Þorbjǫrn spǫrr, þriði Þorbjǫrn tálkni, ok bróðir hans Þorbjǫrn skúma; þeir váru synir Bǫðvars blǫðruskalla.

Þeir Ørlygr létu í haf, ok fengu útivist harða, ok vissu eigi hvar þeir fóru; þá hét Ørlygr á Patrek byskup til landtǫku sér, at hann skyldi af hans nafni gefa ørnefni þar sem hann tœki land. Þeir váru þaðan frá lítla hríð úti, áðr þeir sá land, ok váru komnir vestr um landit. Þeir tóku þar sem heitir Ørlygshǫfn, enn fjǫrðinn inn frá kǫlluðu þeir Patreksfjǫrð.

Enn Kollr hét á Þór. Þá skildi í storminum, ok kom hann þar sem Kollsvík heitir ok braut hann þar skip sítt. Þar váru þeir um vetr; enn um várit bjó Ørlygr skip sítt; enn hásetar hans námu þar sumir land, sem enn mun sagt verða.

Ørlygr sigldi vestan fyri Barð; enn er hann kom suðr um Snæfellsjǫkul á fjǫrðinn, sá hann fjǫll tvau ok dal í hvárutveggja. Þar fell útbyrðis járnklokkan ok sǫkk niðr. Þar kendi hann land þat, er honum var til vísat. Hann helt þá at enu syðra fjallinu, ok var þat Kjalarnes, ok hafði Helgi brœðrungr hans numit þar áðr. [Enn þeir sigldu inn eftir firðinum ok tóku þar land sem nú heitir Sandvík á Kjalarnesi; þar lá þá járnklokkan í þarabrúki].

Ørlygr var með Helga enn fyrsta vetr, enn um várit nam hann land at ráði Helga frá Mógilsá til Ósvífrslœkjar ok bjó at Esjubergi. Hann lét þar gera kirkju, sem mælt var. [Hjálp hét kona hans; þeira son var Valþjófr, er fulltíða kom til Islands með Ørlygi] faðir Valbrands, fǫður Torfa. [Síðan átti Ørlygr Isgerði, dóttur Þormóðar Bresasonar. Þeira son var Geirmundr, faðir Halldóru, er átti Þjóstólfr son Bjarnar gullbera. Þeira son var Þorleifr, er bjó at Esjubergi eftir Geirmund móðurfǫður sinn].

Þeir Ørlygr frændr trúðu á Kolumba [þó at þeir væri óskírðir. Þorleifr var trollaukinn, ok tók þó kristni; frá honum eru Esbergingar ok mart manna komit. Dóttir Ørlygs ens gamla ok Isgerðar] var Vélaug, er átti Gunnlaugr ormstunga, sonr Hrómundar í Þverárhlíð; þeira dóttir var Þuríðr dylla, móður Illuga ens svarta á Gilsbakka.

Svartkell hét maðr katneskr; hann [fór af Englandi til Islands ok] nam land fyrir innan Mýdalsá milli ok Eilífsdalsár, ok bjó at Kiðjafelli fyrst, enn síðan á Eyri. Hans son var Þorkell faðir Glúms, er svá baðsk fyrir at krossi: "Gott ey gǫmlum mǫnnum, gott ey ungum mǫnnum". Hann var faðir Þórarins, fǫður Glúms á Vatnlausu. Arnleif hét systir Svartkels, er átti Þórólfr viligisl, faðir Kleppjárns ens gamla ór Flókadal; þeira dóttir var Hallgerðr, er átti Bergþórr Kollsson.

Valþjófr, son Ørlygs ens gamla frá Esjubergi, nam Kjós alla, ok bjó at Meðalfelli. [Þorbjǫrn kollr hét son hans, faðir Hallveigar, er átti Þórðr lambi; þat er Valþýfinga kyn. Signý hét dóttir Valþjófs, er Signýjarstaðir eru við kendir; hana átti Grímkell, son Bjarnar gullbera; þeira synir váru þeir Hǫrðr, er drepinn var í Geirshólmi, ok Gnúpr faðir] Birnings, fǫður Gnúps, fǫður Eiríks Grœnlendinga byskups. [Valbrandr hét annarr son Valþjófs, faðir Torfa, er fyrst bjó á Mǫðruvǫllum. Þeir feðgar gerðu félag við Tungu-Odd; af því bjoggu þeir síðan á Breiðabólstað í Reykjardal hinum nørðra. Torfi var faðir Þorkels at Skáneyju, er átti Arngerði dóttur Þorkels Svartkelssonar].

Hvamm-Þórir nam land á milli Laxár ok Forsár, ok bjó í Hvammi. Þórir deildi við Ref enn gamla um kú þá er Brynja hét; við hana er dalrinn kendr; hon gekk þar úti með fjóra tigu nauta, ok váru ǫll frá henni komin. Þeir Refr ok Þórir bǫrðusk hjá Þórishólum; þar fell Þórir ok átta menn hans.

Þorsteinn, son Sǫlmundar Þórólfssonar smjǫrs, nam land milli Botnsár ok Forsár: Brynjudal allan. Hann átti Þorbjǫrgu kǫtlu, dóttur Helga skarfs, Geirleifssonar, er nam Barðastrǫnd; þeira son var Refr enn gamli [er bjó at Múla í Brynjudal], er Bryndœlir eru frá komnir.

Nú eru taldir þeir menn, er búit hafa í landnámi Ingólfs, vestr frá honum.

Maðr hét Avangr, írskr at kyni; hann bygði fyrst í Botni; þar var þá svá stórr skógr, at hann gerði þar af hafskip, ok hlóð þar sem nú heitir Hlaðhamarr. Hans son var Þorleifr, faðir Þuríðar, er átti Þormóðr Þjóstarson á Álftanesi, ok Iðunnar Molda-Gnúps dóttur. Sonr Þormóðar var Bǫrkr, faðir Þórðar, fǫður Auðunar í Brautarholti.

Kolgrímr enn gamli, son Hrólfs hersis, nam land út frá Botnsá til Kalmansár, ok bjó á Ferstiklu. Hann átti Gunnvǫru, dóttur Hróðgeirs ens spaka; þeira bǫrn vóru þeir Þórhalli, faðir Kolgríms, fǫður Steins, fǫður Kvists, er Kvistlingar eru frá komnir. Bergþóra var dóttir Kolgríms ens gamla, er átti Refr í Brynjudal.