Bókastaðir

Eptir þetta sendir Þorvarðr orð or Fljótum at hann vill berjask við Kormak, kveðr á stað ok stund, kallask nú hefna vilja níðsins ok annarra svívirðinga. Kormakr játtar því ok er stefnudagr kom fór Kormakr í þann stað sem á kveðit var ok var eigi Þorvarðr þar kominn ok engi af hans mǫnnum. Kormakr hittir konu eina þar á bænum, hon heilsar honum ok spyrjask þau tíðenda.

Hon mælti: "hvert er þitt erendi eða hvers bíðr þú?" Kormakr kvað vísu:

Kormakr mælti: "nú býð ek Þorvarði af nýju hólmgǫngu ef hann telsk hugar síns eigandi, verði hann hvers manns níðingr ef hann kemr eigi" — ok þá kvað Kormakr vísu:

Þá búa þeir bræðr mál til á hendr Kormaki um níð. Frændr Kormaks halda upp svǫrum; hann vill engi boð bjóða láta, kvað þá níðs verða en eigi sóma ok kvazk Kormakr ekki við þeim vanbúinn utan þeir svíki hann. Þorvarðr hafði eigi sótt hólmstefnu þá er Kormakr bauð honum, sagði Kormakr sjálffelt níð á þá ok þeim makligt at þola slíkt níð.

Líðr nú fram til Húnavatns-leiðar; fóru hvárirtveggju til leiðar.

Eitt sinn er þeir fundusk Þorvarðr ok Kormakr þá mælti Þorvarðr: "mikinn fjándskap eigu vér þér at gjalda margs háttar ok fyrir þat sama býð ek þér hólmgǫngu hér á leiðinni".

Kormakr segir: "muntu nú nokkut betr til fallinn en áðr ok hefir þú jafnan undan hvikat".

"Eigi skal at síðr til hætta" segir Þorvarðr "þolu vér eigi lengr skammir slíkar".

Kormakr kvað sik ekki dvelja ok ferr heim á Mel.

Maðr hét Þórólfr er bjó undir Spákonufelli; hann átti Þórdísi spákonu sem fyrr var getit; þau váru þar á leiðinni; þóttusk margir þar traust mikit eiga er hon var. Þorvarðr sækir hana at ok beiðir hana liðs í móti Kormaki ok gaf fé til; býr Þórdís hann nú til hólms svá sem henni líkar.

Kormakr segir móður sinni sína fyrirætlan; hon spyrr hvárt hann hyggi gott til, "hví skal eigi svá þó?" segir Kormakr.

Dalla mælti: "þér man eigi hlýða svá búit þó, þvíat ófúss mun Þorvarðr at berjask nema fjǫlkyngi sé við; þykkir mér hitt ráð at þú hittir Þórdísi spákonu, þvíat við svik mun at berjask".

Kormakr mælti: "lítit er mér um þat"; þó fór hann ok hitti Þórdísi ok bað hana liðs, hon mælti: "nú komtu til síð, nú bíta hann eigi vápn, en vil ek eigi þér varna liðveizlu ok ver hér í nótt ok vitja heilla ok mun ek þá fá svá gert at þik bíti ok eigi járn". Þar er Kormakr um nóttina. Þá er hann vaknaði fann hann at þreifat var undir ábreiðuna at hǫfði honum; hann spyrr hverr þar sé; sá snýr í brott ok til útidyra, en Kormakr eptir ok sér at þar er Þórdís ok er hon þá komin í þann stað sem þeir skyldu berjask ok hefir gás undir. Kormakr spyrr hvat skyli.

Hon lætr heimgásina niðr ok mælti: "hví máttir þú eigi kyrr vera?" Þá leggsk Kormakr niðr ok heldr fyrir sér vǫku ok vill vita tiltekjur Þórdísar. Hon vitjar þrysvar ok forvitnask hann í hvert sinn um athæfi hennar; it þriðja sinn er Kormakr kemr út hefir hon skorit tvær gæss ok látit renna saman blóðit í bolla; þá hafði hon tekit hina þriðju gásina ok ætlar at skera.

Þá mælti Kormakr: "hvat skal þessu starfi, fóstra?"

Þórdís mælti: "þat mun þó sannask, Kormakr, at þér mun í síðra lagi mega at duga; hafða ek nú ætlat at fyrir koma þeim óskǫpum er Þorveig hafði á lagt ykkr Steingerði ok mættið nú njótask ef ek skæra hina þriðju gásina svá at engi vissi".

Kormakr mælti: "ekki trúi ek á slíkt" ok kvað vísu:

Þeir fóru til hólms. Þorvarðr gaf spákonu meira fé ok þá hann blótit. Kormakr kvað vísu:

Þórdís mælti: "fæ ek svá gert at kennir þik eigi".

Kormakr mælti ilt í móti ok kvað hana illu einu valda munu ok vill draga hana út í dyrr ok sjá augu hennar í sólskini. Þorgils bróðir hans bannaði honum þat ok lét til engis vera.

Steingerðr kvezk fara vilja til hólms ok svá var gert. [Þá er Kormakr sá hana kvað hann vísu:

Síðan bǫrðusk þeir; sverð Kormaks beit ekki, þeir áttusk lengi hǫggva-viðskipti við ok beit hvárki sverðit. At lyktum hjó Kormakr á síðu Þorvarði, varð þat mikit hǫgg svá at lúðisk undir ok brotnuðu rifin í Þorvarði ok varð hann óvígr ok skildu við þetta. Kormakr sá hvar naut stóð ok hjó þat. Honum var orðit varmt ok tók hann af hǫfði sér hjálminn [ok kvað vísu:

Hann þerrir af sér sveita á mǫttul skauti Steingerðar. Kormakr kvað vísu:

Kormakr bað Steingerði méð sér fara, hon kvazk munu skipa um menn ok skiljask þau ok unir hvárttveggja illa við...... Þorvarðr er þagat færðr ok bindr hon um meizl hans. Kormakr hittir nú jafnan Steingerði.

Þorvarði batnar seint ok þegar er hann má á fætr færask ferr hann at hitta Þórdísi ok fréttir hana hvat honum væri helzt til heilsubótar.

Hon segir: "hóll einn er heðan skamt í brott er álfar búa í; graðung þann er Kormakr drap skaltu fá ok rjóða blóð graðungsins á hólinn utan, en gera álfum veizlu af slátrinu ok mun þér batna".

Eptir þetta senda þeir Kormaki orð at þeir vilja kaupa graðunginn; hann kvazk eigi vilja varna þeim kaups, en hafa fyrir baug þann er Steingerðr átti. Þeir vitja graðungsins, en selja Kormaki bauginn ok fara með sem Þórdís sagði fyrir. Kormakr kvað vísu:

Þetta ferr sem Kormakr gat til at Steingerði líkar illa er þeir hǫfðu baugnum lógat.

Eptir þetta batnar Þorvarði skjótt. Þá er hann þóttisk aptrbati ríðr hann á Mel ok býðr Kormaki hólmgǫngu. Kormakr mælti: "seint leiðisk þér, en játti ek".

Nú fara þeir til hólms; finnr Þórdís Þorvarð nú sem fyrr, Kormakr sækir ekki hennar traust. Hon deyfði fyrir Kormaki sverðit svá at ekki beit, en þó hjó Kormakr svá mikit hǫgg á ǫxl Þorvarði at axlarbeinit brotnaði ok varð hǫndin þegar ónýt; varð hann af þessum lemstrum óvígr ok hlaut at gjalda annan baug í hólmlausn. Þá hljóp at Þórólfr undan Spákonufelli ok hjó til Kormaks; hann bar af sér hǫggit ok kvað þá vísu:

Kormakr hjó blótnaut eptir siðvenju ok mælti: "illa erum vér við komnir at þola ágang yðvarn, en fjǫlkyngi Þórdísar" ok kvað vísu:

Eptir þat fara hvárir til síns heima ok líkar hvárigum vel.

Skip þeirra bræðra stóð uppi í Hrútafirði um vetrinn. Um várit halda kaupmenn til skips, þeir bræðr ætla ok at fylgja skipi sínu. Þá er þeir váru búnir ferr Kormakr at finna Steingerði ok áðr en þau skilja kyssir Kormakr Steingerði tvá kossa heldr óhrapalliga.

Tinteinn vill eigi svá gurt hafa. Nu eiga hlut í vinir hvárratveggju at Kormakr skyli bæta. Kormakr spyrr hvers þeir beiðisk, Þorvarðr segir: "bauga þeirra tveggja er ek hefi mist fyrri". Þá kvað Kormakr vísu:

Ok er Kormakr var til skips farinn þá kvað hann vísu:

Nú ferr Kormakr utan ok með honum Þorgils bróðir hans ok kómu til hirðar konungs; var þar við þeim vel tekit.

Þess er getit at Steingerðr biðr Þorvald tintein at þau skyldi utan, hann kvað þat eigi ráðligt, en má þó eigi synja henni. Ráðask þau til ferðar ok kómu um haf ok settu víkingar at þeim ok vildu ræna þau, ok taka í brott Steingerði. Þess verðr Kormakr víss ok ferr til ok veitir þeim lið svá at þau heldu ǫllu fé sínu.

Kómu þau síðan til konungshirðar ok einn dag var þat er Kormakr gekk um stræti; sá hann Steingerði sitja í skemmu einni ok gekk þagat ok sat hjá henni ok talaði við hana ok kysti hana fjóra kossa. Þorvaldr varð varr við þat ok brá sverði, síðan hljópu konur í milli ok síðan var sent eptir Haraldi konungi, hann kvað vant munu til at gæta með þeim "en gera mun ek sætt með ykkr". Þeir játtu því; konungr mælti: "einn koss skal vera fyrir þat er Kormakr veitti þér lið í landtǫku, en fyrir annan þat er Kormakr sótti Steingerði, en fyrir tvá kossa tvá aura gulls". Kormakr kvað sǫmu vísu sem fyrr er ritin:

Einn dag er Kormakr gekk á stræti sá hann Steingerði, víkr til hennar ok biðr hana ganga með sér; hon neitar því, þá kippir Kormakr henni at sér, hon kallar til liðs sér; konungr var nær staddr ok gengr til ok þótti undarlig þessi fǫr ok tók hana af honum ok mælti til hans stuttliga. Konungr gerði sik reiðan, en Kormakr er þó með hirð ok kemsk brátt í vináttu við konung ok var kyrt um vetrinn.

Eptir um várit byrjar Haraldr konungr ferð sína til Bjarmalands með miklu liði. Kormakr var skipstjórnarmaðr í þeirri ferð ok á ǫðru skipi var Þorvaldr; eigi eru fleiri nefndir skipstjórnarmenn. Ok er þeir sigldu nær í sundi einu laust Kormakr hjálmvelinum við eyra Þorvaldi ok fell hann frá stýrinu í rot; skip Kormaks rendi við er þat misti hjálmvalar. Steingerðr sat áðr hjá Þorvaldi ok tók til stýris ok stýrði á flatt skip Kormaks; þat sá Kormakr ok kvað vísu:

Skipinu hvelfir undir Kormaki, ok hans mǫnnum varð skjótt borgit er mart var manna við.

Þorvaldr rétti við ok snúa áleiðis ferðinni, býðr konungr sína gerð á málinu ok því játtu þeir báðir. Konungr lét jafnt hǫgg Þorvalds ok hrakning Kormaks.

Þeir kómu um kveldit við land, sat konungr ok hans menn í snæðingi; Kormakr sat utar við dyrr í tjaldinu ok drakk tvímenning á Steingerði ok meðan hann gerði þetta stal maðr frá Kormaki dálki til spots er hann hafði lagt af sér feldinn ok er hann skyldi til taka var ór dálkrinn. Kormakr spratt upp ok hljóp eptir manninum með spjót þat er hann kallaði Vigr ok skaut eptir honum ok misti ok kvað vísu:

Eptir þetta fóru þeir til Bjarmalands ok aptr þaðan ok kómu heim í land.