Þorvaldr tinteinn býr skip sitt til Danmerkr ok Steingerðr með honum.Litlu síðar fara þeir brœðr ina sǫmu leið ok kómu við Brenneyjar síð um kveld.Þar sá þeir fljóta fyrir skip Þorvalds;var hann þar sjálfr ok nokkurir menn með honum, þeir váru ræntir fé ǫllu, en Steingerðr brott tekin af víkingum;þar var fyrir víkingum Þorsteinn son Ásmundar eskisíðu er barðisk við Ǫgmund fǫður Kormaks ok Þorgils.Nú finnask þeir Þorvaldr ok Kormakr.
Þá spyrr Kormakr hvárt eigi hefði tekizk slétt, hann segir: "nú hefir víst tekizk eigi sem bezt".
Kormakr spyrr: "hvat er at orðit? er Steingerðr í brottu?"
Þorvaldr segir: "brottu er Steingerðr ok fé várt alt".
Kormakr mælti: "hví sæki þér eigi eptir?"
Þorvaldr segir: "eigi hǫfum vér afla til".
Kormakr mælti: "segir þú ómátt þinn á?"
Þorvaldr segir: "eigi hǫfum vér þrek til at berjask við Þorstein, en ef þú hefir afla til, sæk þú þér til handa".
Kormakr mælti: "fara skal þá".
Um nóttina gengu þeir brœðr á bát ok reru til víkingaskips, gengu upp á skip Þorsteins.Steingerðr var í lyptingu ok gipt manni, en flest lið var á landi við bakstrelda.Kormakr heimti sǫgur af matsveinum ok sǫgðu þeir honum alt þat er þeir vildu brœðr.Þeir gengu á skip at skutbryggju, Þorgils kipti brúðguma á borð út, en Kormakr drap hann við borðinu.Þorgils hljóp á kaf með Steingerði ok svamm til lands.Þá er Kormakr var nær landi lǫgðusk at honum álar yfir hendr honum ok fætr svá at hann dregr niðr;Kormakr kvað vísu:
Runno, randar linna rógendr! at mér gnóger þá ' s vér of fen fórom flokkom díkes bokkar: Gauts mundet þá gáttar gunnsvells, ef þar fellak, lundr; kom ' k lítlo sprunde lǫngom muns ór ǫngom.
Kormakr leggsk til lands ok færir Þorvaldi Steingerði.Þorvaldr bað Steingerði nú fara með Kormaki, sagði hann drengiliga hafa eptir sótt.
Kormakr kvað þat vilja sinn, Steingerðr kvazk ekki skyldu kaupa um knífa, Kormakr kvað ok ekki þess mundu auðit verða, kvað illar vættir því snemma skirt hafa eða óskǫp.Kormakr kvað vísu:
Hirþaþu handar girþes Hlín! — sof hiá ver þínom — (fátt kant í mun manne) mínna frama at vinna: þó skalt fornrar faldo Frigg! heldr an mér liggja (drykk hefe ' k yþr of auket ‘aureks’) nære gaure.
Kormakr bað Steingerði fara með bónda sínum.
Chapter 27
Síðan sneru þeir aptr bræðr ok til Noregs, en Þorvaldr tinteinn fór til Íslands.En þeir bræðr herjuðu um Írland, Bretland, England, Skotland ok þóttu hinir ágæztu menn.Þeir settu fyrst virki þat er heitir Skarðaborg, þeir runnu upp á Skotland ok unnu mǫrg stórvirki ok hǫfðu mikit lið;í þeim her var engi slíkr sem Kormakr um afl ok áræði.Eitt sinn er þeir hǫfðu herjat rak Kormakr flótta, en liðit var til skips farit;þá kom at Kormaki or skógi blótrisi Skota ok tóksk þar atgangr harðr.Kormakr var ósterkari, en risinn trǫllauknari, Kormakr leit til sverðs síns ok var rent or slíðrum, Kormakr seildisk til ok hjó risann banahǫgg, risinn lagði þó svá fast hendr at síðum Kormaki at rifin brotnuðu ok fell Kormakr ok risinn dauðr ofan á hann ok komsk Kormakr eigi upp, í annan stað fara menn at leita hans ok finna ok fluttu hann til skipa; þá kvað Kormakr vísu:
Vasa sem flióþ í faþme þá ' s fangreme mœttak viþ strengmara stýre Steingerþe mér hefþak: mønda ' k ǫl at Óþens í ǫndvege drekka skiótt (sege ' k til þess skǫtnom), ef mér Skrýmer veitteþ.
Þá var at hugat sárum Kormaks ok váru brotin rifin í hvárritveggju síðunni.Kormakr kvað eigi þurfa at græða sik, lá hann í sárum um hríð, hǫrmuðu menn þat er hann skyldi svá óvarliga farit hafa.Kormakr kvað vísu:
Réþ ' k ‘ei’ þess af reiþe rund, morþgǫfogr forþom, sunds! at sóttar grande sverþ skylde mér verþa: forþomk vættr, þvíat verþa vígnaþrs stafar aþrer (snertomk hǫ́foþ viþ hiarta helnauþ) ok kǫrdauþa.
Ok enn kvað hann vísu:
Vasat meþ mér í morgen maþr þínn, konan svinna! (roþenn vas hiǫrr til hodda handfagr) á Írlande: þá ' s slíþrdregenn, Sága! sang of mínom vanga Hlakkar trafn, enn hrafne heitr fell á nef sveite.
Ok nú tók at líða at Kormaki, þá kvað hann vísu:
Dunþe diúpra benja dǫgg ór mækes hǫggve, bar ek meþ drengjom dýrom dreyrogt sverþ á eyre: bera knátto þá breiþan blóþvǫnd hiarar-þundar, þó mon ek, greipa-glóþar Gerþr! strádauþa verþa.
Kormakr kvezk Þorgilsi bróður sínum gefa vilja féit ok liðit, kvezk honum unna bezt at njóta;síðan andaðisk Kormakr, en Þorgils réð fyrir liði ok var lengi í víkingu.