Bókastaðir

Þorvaldr tinteinn býr skip sitt til Danmerkr ok Steingerðr með honum. Litlu síðar fara þeir brǿðr ina sǫmu leið ok kómu við Brenneyjar síð um kveld. Þar sá þeir fljóta fyrir skip Þorvalds. Var hann þar sjalfr ok nokkurir menn með honum. Þeir váru rǽntir fé ǫllu, en Steingerðr brott tekin af víkingum. Þar var fyrir víkingum Þorsteinn, sonr Ásmundar eskisíðu, er barðisk við Ǫgmund, fǫður Kormáks. ok Þorgils.

Nú finnask þeir Þorvaldr ok Kormákr. Þá spyrr Kormákr, hvárt eigi hefði tekizk slétt. Hann segir:

Nú hefir víst tekizk eigi sem bezt.

Kormákr spyrr: Hvat er at orðit? Er Steingerðr í brottu? Þorvaldr segir:

Brottu er Steingerðr ok fé várt allt. Kormákr mǽlti:

Hví sǿkið þér eigi eftir? Þorvaldr segir:

Eigi hǫfum vér afla til. Kormákr mǽlir:

Segir þú ómátt þinn á? Þorvaldr segir:

Eigi hǫfum vér þrek til at berjask við Þorstein, en ef þú hefir afla til, sǿk þú þér til handa. Kormákr mǽlir:

Fara skal þá.

Um nóttina gengu þeir brǿðr á bát ok reru til víkingaskips. Gingu upp á skip Þorsteins. Steingerðr var í lyftingu ok gift manni, en flest lið var á landi við bakstrelda. Kormákr heimti sǫgur af matsveinum, ok sǫgðu þeir honum allt þat, er þeir vildu, brǿðr. Þeir gengu á skip at skutbryggju. Þorgils kippti brúðguma á borð út, en Kormákr drap hann við borðinu. Þorgils hljóp á kaf með Steingerði ok svamm til lands. Þá er Kormákr var nǽr landi, lǫgðusk at honum álar yfir hendr honum ok fǿtr, svá at hann dregr niðr.

Kormákr kvað vísu:

Kormákr leggsk til lands ok fǿrir Þorvaldi Steingerði. Þorvaldr bað Steingerði nú fara með Kormáki, sagði hann drengiliga hafa eftir sótt. Kormákr kvað þat vilja sinn. Steingerðr kvazk ekki skuldu kaupa um knífa. Kormákr kvað ok ekki þess mundu auðit verða, kvað illar vǽttir því snemma skirrt hafa eða óskǫp.

Kormákr kvað vísu:

Kormákr bað Steingerði fara með bónda sínum.

Síðan sneru þeir aftr brǿðr ok til Noregs. En Þorvaldr tinteinn fór til Íslands. En þeir brǿðr herjuðu um Írland, Bretland, England, Skotland, ok þóttu hinir ágǽztu menn. Þeir settu fyrst virki þat, er heitir Skarðaborg. Þeir runnu upp á Skotland ok unnu mǫrg stórvirki ok hǫfðu mikit lið. Í þeim her var engi slíkr sem Kormákr um afl ok árǽði.

Eitt sinn er þeir hǫfðu herjat, rak Kormákr flótta, en liðit var til skips farit. Þá kom at Kormáki ór skógi blótrisi Skota. Ok tóksk þar atgangr harðr. Kormákr var ósterkari, en risinn trollauknari. Kormákr leit til sverðs síns, ok var rennt ór slíðrum. Kormákr seildisk til ok hjó risann banahǫgg. Risinn lagði þó svá fast hendr at síðum Kormáki, at rifin brotnuðu. Ok fell Kormákr ok risinn dauðr ofan á hann, ok komsk komsk Kormákr eigi upp. Í annan stað fara menn at leita hans, ok finna ok fluttu hann til skipa.

Þá kvað Kormákr vísu:

Þá var at hugat sárum Kormáks, ok váru brotin rifin í hvárritveggju síðunni. Kormákr kvað eigi þurfa at grǿða sik. Lá hann í sárum um hríð. Hǫrmuðu menn þat, er hann skyldi svá óvarliga farit hafa.

Kormákr kvað vísu:

Ok enn kvað hann vísu:

Ok nú tók at líða at Kormáki.

Þá kvað hann vísu:

Kormákr kvazk Þorgilsi bróður sínum gefa vilja féit ok liðit. Kvazk honum unna bezt at njóta. Síðan andaðisk Kormákr, en Þorgils réð fyrir liði ok var lengi í víkingu.

Ok lýkr þar sǫgu þessi.