Eiríkr eymuni var harðr ok stirðr við fólk allt í Danmǫrk, þegar hann þóttisk festask í ríkinu; hann lét drepa Harald kesju, bróður sinn, ok sonu hans tvá, ok marga aðra vini Nikuláss konungs; þat var einum vetri eptir fall Nikuláss konungs, er Haraldr kesja var drepinn, en vetri síðar fór Eiríkr konungr til Vindlands með her sinn, ok herjaði þar víða, ok vann þar mikit hervirki; hann vann þar þann stað, er Arkún heitir, þat fólk var heiðit, er þann stað bygði. Eiríkr konungr fór svá þaðan, at þeir tóku áðr við kristni, er eigi váru drepnir af heiðnum mǫnnum, ok lét konungr kristna allt fólk í staðnum; fór hann síðan heim til Danmerkr. En þegar konungr var í brottu þaðan, þá kǫstuðu þeir aptr kristni, ok efldu síðan blót ok heiðin sið.
Magnús, er blindaðr hafði verit, fór úr klaustri eptir dráp Haralds gilla, ok eflði síðan flokk í móti sonum Haralds konungs, Inga ok Sigurði, ok átti við þá nǫkkrar orrostur, ok fengu þeir jafnan sigr, en Magnús flýði. Síðan fór Magnús til Danmerkr á fund Eiríks eymuna, ok sótti hann at liðveizlu; sagði svá, at þat væri honum hǫfðingligt bragð, at fara til Noregs með her, ok vinna þar undir sik ríki; sagði hann, at þar váru konungar bǫrn at aldri, en þeir lendir menn, er þar váru til ráðuneytis teknir, váru allir ósáttir hverr við annan fyrir ǫfundar sakir; sagði hann svá hǫfðingjum, hvar sem hann kom, at ríkit í Noregi mundi laust fyrir liggja, ef nǫkkurir stórir hǫfðingjar vildi tilleita, ok eigi mundi einu skapti í móti þeim skotit.
En með því at Eiríkr konungr var fúss sœmdarinnar ok tignar enn meiri, enn áðr hafði hann, þá félsk honum þetta vel í skap, ok fór síðan með Danaher til Noregs af áeggjan Magnúss blinda, ok hafði allmikit lið; þar var ok Magnús blindi í ferð með þat lið, er honum hafði fylgt til Danmerkr; þeir komu í Víkina austr, ok fóru spakliga austanfjarðar, því at þar váru fyrir vinir Magnúss konungs; en er þeir komu til Túnsbergs, þá spurðu þeir at Þjóstólfr Álason lendr maðr var í Osló, ok svá annat lið Inga konungs.
Eiríkr konungr sigldi þá til Oslóar, þegar byr gaf; en er bœjarmenn sá, at lið Eiríks konungs sigldi utan at Hǫfuðey, þá vildu þeir bera skrín ens helga Hallvarðar upp úr bœnum, ok gengu undir svá margir, sem flestir máttu at komask, en skrínit varð svá þungt, at þeir máttu eigi bera lengra en utar á miðt kirkjugólfit. Eiríkr konungr lá um nóttina út við Hǫfuðey; en um morguninn, er ljóst var, lǫgðu þeir inn til bœjarins; þá gengu bœjarmenn til skrínsins, er herrinn sigldi til bœjarins, ok vildu eigi, at Danir tœki í brott skrínit, ok þá varð þat svá létt, at sex menn báru þat úr bœnum ok allt uppá Raumaríki, ok var skrín ens helga Hallvarðar þar at Forsi fimm mánaði síðan.
En konungr brendi bœinn í Osló ok svá Hallvarðs kirkju; en Þjóstólfr safnaði liði í móti, ok réð til bardaga við þá, þvíat hann var þá mestr formaðr í Noregi allra lendra manna, en konungarnir váru svá ungir, at Þjóstólfr bar Inga konung í kilting sér í bardaganum, en Danir lǫgðu þegar undan til skipa, ok lǫgðu þegar í braut, ok fóru síðan til Danmerkr; ok er þat mál manna, at eigi hafi verri fǫr farin verit í annars konungs ríki með jafnmiklu liði. Þótti Eiríki konungi eigi sér svá reynask, sem Magnús konungr hafði sagt honum, at laust mundi liggja ríkit fyrir í Noregi, ok engi maðr mundi skapti skjóta í móti honum, ok lézk aldrei skyldi vera hans vin jafnmikill sem áðr.
Svá mikit óx grimd ok ofríki Eiríks konungs í Danmǫrku, at ríkismenn þóttusk varla þola mega; en þó þorði engi í móti at mæla, því sem hann vildi vera láta; hét hann þeim jafnan afarkostum, ef nǫkkurir váru, þeir er eigi vildu þegar samþykkja þat er hann vildi, ok líkaði þat mǫrgum landsmǫnnum illa, er þeir hǫfðu farit herfǫr til Noregs, ok fengit þar enga sœmd af, en margir hǫfðu þá ferð nauðgir farit, ok sinn kostnað þar til gefit, en aflat einskis í ferðinni; en þótti Eiríkr konungr enga þá hluti stunda vilja, er landsmǫnnum væri til nytsemdar eða ríkinu til framkvæmdar.
Plógr hinn svarti hét maðr, hann var einn ríkr maðr í Danmǫrk, hann var ættaðr af Jótlandi, þar sem heitir Plógssýsla, þat er í Rípa biskupsríki. Eiríkr konungr lét drepa fǫður hans, ok eigi fyrir meiri tilgerninga, enn hann mælti í móti honum á einu þingi. Plógr kunni þessu illa, en sá þó engan sinn kost annan, enn láta vera svá búit ok kyrt. Plógr var þá á unga aldri, er faðir hans var drepinn. Eiríkr konungr lét hann eigi njóta þess, þótt hann hefði honum harm unnit.
En er Eiríkr konungr var suðr á Jótlandi, átti hann þing við bœndr; ok er Plógr veit þetta, þá ferr hann á fund prests eins, ok biðr hann gefa sér þjónustu.
Prestrinn svarar: "hví munda ek þat gera, mér sýnisk þú ósjúkr."
Þá mælti Plógr: "ger sem ek mæli, ella mun ek drepa þik."
Prestrinn svarar: "fyrir hverja sǫk biðr þú þessa?"
Plógr lézk eigi mundi honum frá segja, sagði hann engu skipta. Síðan gaf prestr honum corpus Christi. Þá tók hann fingrgull af hendi sér, ok gaf prestinum, ok bað hann fyrirgefa sér, er hann hafði heitazk við hann.
Eptir þat gekk Plógr á þingit, hann hafði spjót mikit í hendi, ok kefli mikit framan á spjótinu, hann sneri niðr oddinum; hann bað gefa sér gang á konungs fund, ok lézk við hann eiga eyrendi. Hann hafði ekki fleira vápna enn spjótit, ok er hann nálgaðisk þangat, steig hann keflit af spjótsoddinum, síðan lagði hann spjótinu í gegnum konunginn, ok veitti honum banasár. Plógr lagði svá ǫruggliga til, at konungrinn fell áfram við lagit, er í gegnum gekk konunginn. Þá varð þrǫng mikil, ok vissu menn óglǫggt, hverr þetta verk hafði unnit, þvíat bráðan bar at.
Eiríkr lamb hét maðr, hann var sonr Hákonar ens norrœna, Sunnifusonar, sem fyrr var ritat, ok dótturson Eiríks hins góða, en systurson Eiríks eymuna, hann var þar viðstaddr; hann ljóp upp, ok brá sverði á þinginu.
Þá mælti Plógr: "ver eigi svá óðr, Eiríkr lamb! fel sverð þitt; feitt flesk fell þér í ketil, ef þú kant at súpa."
Því mælti Plógr svá, at honum þótti hann nær standa konungdóminum, en maðrinn vinsæll, sem síðar reyndisk. Á þinginu varð allmikil þrǫng, þvíat eigi varð skjótt víst, hverr drepit hafði konunginn, ok raufsk við þat þingit. En Plógr forðaði lífi sínu langa stund, ok var mikill maðr fyrir sér. Eiríkr eymuni var fjóra vetr konungr yfir Danmǫrk.
Í þenna tíma váru þeir margir menn í Danmǫrk, er komnir váru af konungaættum, ok váru allir nær bǫrn at aldri, þóttusk allir vera nær komnir konungdóminum; en ríkismenn urðu eigi á eitt sáttir, sumir vildu þeim fullting veita, en sumir mæltu á móti, sem jafnan kann verða, at eigi verða allir á eitt sáttir.
Valdimarr, sonr hins heilaga Knúts lávarðar, var þá kominn til Danmerkr, hann var þá átta vetra gamall, er Eiríkr konungr eymuni var drepinn, fǫðurbróðir hans. Sveinn hét sonr Eiríks eymuna. Knútr hét son Magnúss sterka Nikulássonar; móðir Knúts var Rikiza, dóttir Búrizlafs Vindakonungs. Ólafr hét son Haralds kesju; móðir hans var Ragnhildr, dóttir Magnúss berfœtts Noregs konungs. Þetta váru allt ungir menn ok efniligir; en fyrir sakir óvinsælda Nikuláss konungs ok svá Eiríks eymuna, þá váru menn ófúsir at þjóna þeirra afkvæmi; var þat flestra manna mál ok vili, at taka Valdimar Knútsson til konungs, fyrir sakir vinsældar fǫður hans, en með því at hann var ungr, þá var þat gǫrt með ráði móður hans ok annarra vina þeirra, at Eiríkr lamb var til konungs tekinn, skyldi hann varðveita ríkit honum til handa, þar til er hann kynni sjálfr fyrir at sjá. Eiríkr lamb var vitr maðr ok vinsæll af Dǫnum, hann var kallaðr Eiríkr hinn spaki.
Ǫzur erkibiskup í Lundi andaðisk einum vetri eptir fall Eiríks eymuna, hann var mǫrgum mǫnnum harmdauði, þá hafði hann erkibiskup verit fjórtán vetr ok tuttugu. Áskell hét bróðurson Ǫzurar, hann var þarnæst erkibiskup í Danmǫrk; hann var ok ríkr hǫfðingi ok vitr maðr, ok sat lengi at stóli sínum í Danmǫrk.