Úlfr jarl var þá enn sem optar í fremra lagi af mǫnnum Knúts konungs, ok fylgði lengst flóttamǫnnum; hann var þá kominn í skóg nǫkkurn svá þrǫngvan, at hann komsk ekki or á allri nóttinni, fyrr enn lýsti; þá sá hann á vǫllum nǫkkurum fyrir sér at smali var rekinn, ok sveinn nǫkkur vel frumvaxta rak féit. Úlfr jarl gekk at sveininum, ok heilsaði honum, ok spurði hann nafns.
Hann svaraði: "ek heiti Guðini; eða ertu af Knúts mǫnnum?"
Úlfr jarl svarar: "ek em einn víst af leiðangrsmǫnnum hans; eða hversu langt er nú til skipa várra?"
"Ekki veit ek," segir sveinninn, "at þér Danir megit vænta af oss liðsinnis, ok hafi þér Danir heldr til annars gǫrt."
Úlfr jarl svarar: "Þiggja munda ek nú þó af þér, sveinn! ef þú vildir greiða ferð mína til skipa várra."
Sveinninn svarar: "Þú hefir beint þvers farit frá skipunum, ok langt á land upp yfir eyðiskóga, en þér Knúts menn erut ekki hér mjǫg þokkaðir af landsmǫnnum, ok þykkir mǫnnum þó nǫkkur várkunn til þess, en nú er spurt í bygðina mannfall þat, er varð í gær at Skorsteini, ok muntu hvergi grið hafa, ok enginn annara Knútsmanna, ef bœndr finna þik, ok svá ef nǫkkur helpr þér; en svá lízk mér á þik, sem gott mannkaup muni í þér vera, ok ætla ek þik annan mann, enn þú segir."
Úlfr jarl tók þá gullhring af hendi sér ok segir: "gefa vil ek þér hring þenna, ef þú vilt fylgja mér til várra manna."
Guðini sá upp á hann um stund, ok mælti seint: "eigi vil ek þiggja hringinn, en freista mun ek nú, ef ek má koma þér til þinna manna, ok vil ek heldr eiga undir þér launin, ef ek fæ þér nǫkkvat viðhólpit, en ef þér verðr þetta at øngri liðveizlu, þá er øngra launa fyrir vert; skaltu nú fyrst fara heim til feðr míns með mér."
Þeir gerðu svá; en er þeir komu til bœjarins, gengu þeir til litlu stofu, ok lét Guðini setja þar borð, ok var þar gefinn góðr drykkr. Úlfr jarl sá, at þar var góðr húsabœr ok vel búinn. Þá kom til þeirra bóndi ok húsfreya, þau váru fríðir menn bæði ok vel búin; fǫgnuðu þau vel gestnum, ok sat hann þar um daginn, ok var hann þar í enum bezta fagnaði; en í móti nótt váru þar búnir tveir góðir hestar með enu bezta reiði.
Þá mæltu þau við Úlf: "far þú nú vel, ok fæ ek þér í hendr son minn, þann einn er ek á; nú bið ek, ef þú kemr til konungsins, ok megi þín orð nákkvað standask, þá kom þú honum þar í þjónostu, því at ekki má hann með mér vera síðan, ef várir landsmenn spyrja, at hann hafi þér á brott fylgt, hversu sem ek fæ undan stýrt."
Úlfr jarl hét því at koma Guðina þar í sveit. Guðini var enn fríðasti maðr sýnum, ok vel at orði farinn. Bóndi nefndisk Úlfnaðr.
Þeir Úlfr jarl ríða þá nótt alla, en at morni, þá er ljóst var orðit, koma þeir til skipa Knúts konungs, ok váru menn á landi uppi; en er þeir sá jarl, ok kendu hann, þá hurfu menn þegar at honum allir, ok fǫgnuðu honum, ok þóttusk hann or helju heimt hafa, því at hann var svá vinsæll, at allir menn unnu honum hugástum. Varð Guðini þá hið fyrsta viss, hverjum hann hafði fylgt. Jarl setti Guðina í hásæti hjá sér, ok helt hann at ǫllu sem sjálfan sik eða son sinn, ok er þat skjótast af at segja, at jarl gipti honum Gyðu systur sína, ok með framkvæmd Úlfs jarls ok liðveizlu, þá gaf Knútr konungr Guðina jarldóm fyrir (sakir) Úlfs jarls mágs síns.
Váru synir þeirra Guðina ok Gyðu: Haraldr Englakonungr ok Tosti jarl, er kallaðr var tréspjót, Maurukári jarl ok Valþjófr jarl ok Sveinn jarl; þaðan er mart stórmenni komit í Englandi ok í Danmǫrku ok í Svíaríki ok austr í Garðaríki; eru þat konungaættir í Danaríki. Gyða hét dóttir Haralds konungs Guðinasonar, hana átti Valdamar konungr í Hólmgarði; þeirra son var Haraldr konungr, hann átti dœtr tvær, er enn skal frá segja síðar.