Bókastaðir

Enn er sumra tók, rœddusk þau Búi við ok Esja: "Vil ek nú" sagði hon, "at þú liggir eigi hér lengr, heldr skaltu fara norðr til Hrútafjarðar; þar hefir skip uppi staðit í vetr á Borðeyri; þar skaltu utan fara, ok freista, hvat þar liggi fyrir þér; ek gerumsk nú gǫmul ok mun ek eiga fá vetr ólifat.

Þessu næst bjó hon ferð hans ok fekk honum mann til fylgdar ok þrjá hesta. Ólof skyldi fara heim í Kollafjǫrð ok bíða hans um þrjá vetr. Búi fór með fjalli inn, þegar hann var búinn, sem leið liggr. Esja fóstra hans fór á leið með honum, ok þótti mikit fyrir at skilja við hann.

Síðan reið Búi leið sína; ok er hann kom inn fyrir Blikdalsá, fann hann þar smalamann ór Saurbœ. Hann spurði, hverir þessir menn væru. Búi sagði honum alt hit sanna. Ok þegar þeir váru skildir, ok leiti bar á milli þeira, tók smalamaðrinn á rás heim, ok sagði þeim brœðrum alt um ferðir Búa. Þeir þǫkkuðu honum sitt starf; létu þeir þegar taka hesta, ok kǫlluðu með sér heimamenn sína; vápnuðusk þeir skjótt, ok urðu saman tólf menn; riðu þeir mikit.

Búi sá eigi eftirreiðina fyrr enn hann kom ofan hjá Skeiðhlíð; hann reið þá þar til er sá hóll varð fyrir honum, er síðan heitir Orrustuhóll; þar nam Búi staðar, ok bað fǫrunaut sinn geyma hesta þeira ok gagna; Búi gekk upp á hólinn ok bar upp grjót at sér; hann hafði ǫll góð vápn, ok skyrtu þá er fóstra hans hafði gefit honum.

Þá brœðr bar brátt at, ok hlupu þeir þegar af hestum sínum ok veittu Búa atsókn harða. Búi varðisk drengilega, ok lét hann ganga grjót í fyrstu. Var þat jafnsnemma, at fallnir váru fjórir menn af þeim brœðrum, enda hafði Búi þá lokit grjótinu; hann tók þá skjǫld sinn ok sverð. Þeir brœðr sóttu at með miklu kappi, því at þeir váru báðir hugprúðir; fellu þá enn tveir fǫrunautar þeira. Váru þeir brœðr þá sárir ok allir þeira menn. Búi var þá enn ósárr enn ákaflega vígmóðr.

Í því bili kom til Eilífr bóndi ór Eilífsdal við hinn sétta mann ok gekk á milli þeira, ok með því at þeir brœðr váru sárir, Helgi ok Vakr, þá gáfu þeir upp. Eilífr bað Búa fara leið sína, ok svá gerði hann. Eilífr lét jarða dauða menn, enn lét binda sár hinna. Eftir þat fóru þeir brœðr heim í Saurbœ, ok undu illa sinni ferð. Búi létti eigi fyrr sinni ferð, enn hann kom norðr í Hrútafjǫrð, tók hann sér þar fari, ok er þeir váru búnir sigldu þeir á haf.

Þeir brœðr Helgi ok Vakr tóku sér fari um sumarit í Kollafirði ok fóru utan báðir. Þeir tóku Noreg ok fóru til hirðar Haralds konungs hins hárfagra; váru þeir með konungi um vetrinn, ok þokkuðusk hverjum manni vel. Þeir sǫgðu konungi frá skiftum þeira Búa; lét konungr illa yfir því, er Búi hafði brent hofit, ok kallaði þat níðingsverk.

Nú er at segja frá Búa; þeim byrjaði seint, ok tóku Orkneyjar um haustit síðarla; þá réð eyjunum Einarr jarl Rǫgnvaldsson. Búi fór til hirðar jarls, ok gekk fyrir hann, ok kvaddi hann. Jarl spurði hverr hann væri.

Búi sagði af hit ljósasta — "ok vilda ek þiggja vetrvist með yðr, herra".

Jarl segir: "Fylgd góð mun í þér; skaltu víst vera með oss í vetr, ef þú vilt".

Búi var með hirð jarlsins um vetrinn. Einarr jarl hafði starfsamt um vetrinn. Var Búi hinn øruggasti í ǫllum mannraunum.

Enn um várit, er skip þat bjósk til Noregs, er Búi hafði þangat á farit, þá gekk Búi fyrir jarl ok bað hann orlofs.

Jarl segir: "Hitt þykkir mér ráðlegra, Búi, at þú dvelisk með oss; hǫfum vér þik at rǫskum manni reynt; munum vér leiða þik í hirðlǫg ok láta þik taka þar með aðrar sæmdir, ef þú vilt hér vera."

Búi þakkaði jarli með fǫgrum orðum, enn kveðsk vilja til Noregs. Jarl kvað svá vera skyldu.

Eftir þat sigldu þeir til Noregs, ok kómu at norðanlega. Spurðu þeir at Haraldr konungr sat í Þrándheimi. Fór Búi til Þrándheims á einum byrðingi; ok er hann kom til Steinkera, þá gekk hann fyrir konung, er hann sat yfir borðum, ok kvaddi hann vel. Konungr spurði hver sá væri hinn mikli maðr. Búi sagði til alt hit sanna. Konungr spurði, hvar hann hefði verit um vetrinn.

Búi sagði honum — "ok er ek því hér kominn, herra," sagði hann, "at ek vil bjóða yðr mína þjónustu".

Konungr mælti: "Muntu nokkut eiga hér vel kvæmt?"

Búi kvaðsk þat eigi vita.

Konungr bað kalla til sin Helga ok Vakr. Ok er þeir kómu fyrir konung mælti hann: "Kenni þit nǫkkut þenna hinn mikla mann?"

"Já", sǫgðu þeir, "þat mundi hann reyna, ef þér væruð eigi svá nær, ok gjarna biðjum vit yðr, at þér gefit okkr orlof til at hefna á honum harma okkarra".

Konungr mælti: "Á øngum manni níðumsk ek, þeim er gengr á mitt vald; sé ek ok ykkr øngvan ágóða, þótt þér reynið með yðr jafnbúnum; enn af því, Búi, at þú vanst þat níðingsverk, at þú brendir inni goð vár, er ǫllum mǫnnum hæfir at tigna, þar fyrir skylda ek hafa látit drepa þik ef þú hefðir eigi á várt vald gengit, enn nú skalt þú leysa hǫfuð þitt með einni sendiferð: Þú skalt sækja tafl til Dofra fóstra míns, ok fœra mér".

Búi mælti: "Hvert skal ek þá fara?"

Konungr mælti: "Hygg þú sjálfr fyrir því".

Búi mælti: "Þat mundu margir mæla, herra, at þetta sé forsending, enn þó mun ek undir játask, ok vil ek þá at þér festið mér grið, þar til er ek kann aftr at koma".

Konungr kvað svá vera skyldu.

Búi fór þá braut ór bœnum ok var um sumarit inn í Þrándheimi. Hann fréttisk þá fyrir um ørnefni; var honum þá sagt, hvar Dofrafjall var.

Ǫndverðan vetr, þó er snjó lagði á fjǫll, sneri Búi ferð sinni upp í bygðina; dvaldisk hann þá í ofanverðri bygðinni um hríð, með bónda þeim, er Rauðr hét. Búi spurði Rauð, ef hann kynni nǫkkut ráð til at leggja með honum, at hann kœmi fram ferðinni.

Rauðr mælti: "Marga menn hefir konungr sent þessa erindis ok hefir engi aftr komit, ok auðsýnt er mér, at konungr vill þik feigan; enn øngra manna veit ek þeira ván, at viti hvar Dofri ræðr fyrir, nema Haraldr konungr. Enn þar þú hefir mik sóttan, þá skal ek til leggja nǫkkut. Ek mun vísa þér leið til Dofrafjalls, ok svá gnípu þeirar, er flestir menn ætla at hellir Dofra muni í vera; haga þú ok svá til, at þú komir undir þá gnípu jólaaftan, enn síðan verðr þú at leitask um. Ekki kann ek meira at at gera.

Búi bað hann hafa þǫkk fyrir; ok gaf Rauði fingrgull gott ok mikit.

Rauðr þakkaði honum gjǫfina — "ok kom þú hér, Búi", sagði hann, "ef svá óliklega er at þú komir aftr."

Búi kvað svá vera skyldu.

Hann háttar nú svá ǫllu sem Rauðr hafði mælt: Kom jólaaftan undir þessa gnípu, ok dvaldisk þar um hríð, ok sá þar ekki líklegt til dyra. Búi drap þá hjǫltum sínum á hamrinum ok mælti: "Þú Dofri," sagði hann, "lúk upp þú hǫll þína, ok lát inn farmóðan mann, ok langt at kominn, þat byrjar þinni tign."

Enn er Búi hafði þetta mælt þrim sinnum, þá lét í hamrinum, sem er gengr reið, ok í því spratt í sundr hamarrinn ok urðu á dyr, ok því næst gekk kona í dyrnar. Hon var mikil á allan vǫxt; hon var fǫgr at áliti ok vel búin, í rauðum kyrtli ok allr hlǫðum búinn, ok digrt silfrbelti um sik. Hon hafði slegit hár, sem meyja siðr er, var þat mikit ok fagrt; hon hafði fagra hǫnd ok mǫrg gull á, ok sterklegan handlegg, ok ǫll var hon listuleg at sjá.

Hon heilsaði hinum komna; hann tók því vel. Hon spurði hann at nafni; hann sagði henni, — "eða hvert er þitt nafn eða kyn?"

Hon segir: "Ek heiti Fríðr, dóttir Dofra konungs, eða því ber þú maðr, um herbergi vár?" sagði hon.

"Ek vil hitta fǫður þinn, ok biðja hann jólavistar; hann er einn frægstr konungr".

Fríðr mælti. "Ekki ertu óliklegr maðr at sjá; kalla ek ráð at þú gangir inn með mér.

Búi gerði svá. Fríðr bað þá aftr lúkask hellinn, ok svá var. Þau gengu þá um stund, ok lýsti af eldi. Hon sneri þá út at bjarginu í einum stað; var þar fyrir hurð, ok ǫnnur; ok þá kómu þau í lítit herbergi; þat var alt tjaldat, ok ágætavel um búit.

Fríðr mælti: "Hér skaltu, Búi, setjask niðr ok hvíla þik, ok leggja af þér vápn þín ok vásklæði".

Hann gerði svá. Síðan skaut hon fyrir þau fǫgru borði, ok bjó þat; bar síðan at honum munnlaug af silfri ok dýran dúk; því næst bað hon hann sitja ok snæða; tók hon þá góða vist ok ágætan drykk. Allr borðbúnaðr var þar af silfri, ok við gull búinn, diskar ok ker ok spœnir. Fríðr settisk þá niðr hjá Búa, ok snæddu ok drukku bæði saman. Hon bað hann þá segja sér alt af sínum ferðum. Búi gerði nú svá, at hann sagði henni alt af þarkvámu sinni.

"Nú hefir þú vel gert", sagði hon, at þú hefir ekki dult mik hins sanna; má vera at þér verði ekki mein at því; enn vita þóttumsk ek áðr; enn marga menn hefir Haraldr konungr sent eftir tafli þessu, ok hefir faðir minn ǫllum tortímt, enn nú mun ek ganga ok finna hann, ok segja honum hvar komit er.

Fríðr gekk þá á braut, ok var á braut um hríð. Búi fagnaði henni vel ok spurði, hvat þau faðir hennar hǫfðu við talazk. Hon kveðsk hafa sagt honum, — at skóbarn eitt lítit væri komit. Hann lézk vilja sjá þat — "ek sagði at þat varð at hvílask í nótt. Skaltu nú hér sofa í nótt í mínu herbergi".

Hann lét sér þat vel líka. Skemtu þau sér þar um kveldit.

Búi vaknaði um morguninn ok var þá ljóst af degi. Fríðr spurði, hversu sofizk hafði. Hann lét vel yfir.

Hon bar þá at honum ágæt klæði ok mælti: "Nú skaltu halda þér upp vel, er þú gengr fyrir fǫður minn ok kref hann djarflega jólavistar.

Gengu þau þá fram í hellinn. Síðan gekk hon fyrir, þar til er fyrir urðu hurðir, ok því næst kómu þau í mikit herbergi; þat var alt altjaldat, ok hálmr á gólfi. Maðr sat í ǫndugi á hinum æðra bekk, mikill ok fríðr; hann hafði skegg mikit ok hvítt af hæru; þessi maðr var vel búinn, ok allr sýndisk Búa hann ǫldrmannlegr. Hvárrtveggi bekkr var skipaðr af fólki, ok váru þeir margir heldr stórleitir. Konur sátu um þvert herbergit, ok var sú bezt farandi er í miðju sat. Borð stóð um alt herbergit, ok vist fram sett, ok sú ein, er mǫnnum sómdi þann tíma at neyta; þar gengu ok ungir menn ok skenktu.

Fríðr gekk fyrir hásætismanninn ok heilsaði á fǫður sinn. Þessi hinn skeggjaði maðr svaraði vel dóttur sinni; þóttisk Búi nú vita, at þat mundi vera Dofri; gekk hann þá fyrir hann ok mælti svá: "Sit heill, Dofri konungr, með hirð glaða!"

Dofri tók vel orðum hans ok mælti til dóttur sinnar: "Er þetta þat skóbarn, er þú sagðir mér frá í gær?"

"Svá er, faðir," sagði Fríðr.

Dofri mælti: "Fáir koma slíkir úr mannheimum, nema Haraldr konungr fóstri minn; hann er langt fyrir alla; eða hvert er þitt erindi til vár?"

Búi mælti: "Því em ek hér kominn, at biðja yðr jólavistar, em ek útlenzkr maðr, enn heyri mart sagt af frægð yðvarri; nú þótti mér ófróðlegt at sjá eigi svá tigulegan hǫfðingja."

Dofri segir: "Vel mælisk þér; vil ek at þú sért með oss; skaltu drekka inni með oss um daga; viljum vér þá eiga tal við þik; skaltu skipa ǫndvegi hit óœðra; enn á kveldum skulu þit Fríðr dóttir mín skemta ykkr í stofu hennar; því at þér mun þá þykkja húskarlar mínir heldr leikmiklir.

Búi þakkaði með fǫgrum orðum hǫfðinglegt boð ok fagra tilskipan; gekk hann þá um þvert gólf, ok Fríðr með honum. Hon bað þá upp standa þrjá, er þar sátu áðr, ok svá var. Síðan lét hon taka undir þau fǫgr hœgindi, ok settusk þau þar á; sátu þar um daginn. Dofri spurði Búa margra hluta; enn Búi leysti ór ǫllum vel.

Enn er aftna tók, gengu þau fyrir Dofra ok heilsuðu á hann. Hann bað þau vel fara. Gengu þau þá til herbergis hennar, ok váru þar um nóttina. Með þeim hætti liðu jól ór garði.

Affaradag jóla gekk Búi fyrir Dofra ok mælti: "Þér hafið veitt mér hǫfðinglega sem ván var at. Nú þó at mér þykki hér gott, þá skal ek þó eigi ásœkni við yðr hafa".

Dofri mælti: "Þú Búi skalt vera hér velkominn í allan vetr, ef þér þykkir þat betra."

Búi þakkar honum nú af nýju sinn velgerning. Heldu þau Fríðr nú sínum háttum, sem fyrr er sagt.

Leið nú á vetrinn; ok er fár nætr váru til sumars mælti Búi til Fríðar: "Hverja ætlan hefir þú á, at verða skuli mitt erindi? Ek vil biðja þik, at þú leggir til nǫkkur orð við fǫður þinn."

Fríðr segir: "Kemr þér ekki þat í hug, at þú munir svá hafa verit hér í vetr, at þú eigir øngva ván síðan at koma í Mannheima? Er þér þat at gera í kunnleika, at ek geng með barni þínu."

Búi kveðsk því ekki vilja í móti mæla; enn þó væntir ek, at þér mun nǫkkurninn vel fara til mín".

Fríðr mælti: "Ilt mun nú þér þykkja, at þú sért drepinn, þótt þú værir þess verðr; mun ek nú heldr ganga til fǫður míns í dag ok vita, hvar komit er þínu máli."

Um daginn er fólk var komit í sæti, gekk Fríðr til fǫður síns ok settisk í kné honum ok lagði hendr um háls honum ok mælti: "Hvernig ætlar þú, faðir, at skiljask við Búa, vetrgest þinn? Væri þat nú hǫfðinglegt at gera vel til hans; munu at gjarnara ágætir menn yðr heimsœkja."

Dofri segir: "Hvernig vel vildir þú, dóttir, at ek lúka við hann?"

Fríðr mælti: "Gef honum ágætar gjafir, faðir, þá má þat sjá, at hann hefir mikinn hǫfðingja ok ágætan heim sótt."

Dofri mælti: "Hvat skal þar til velja?"

Fríðr mælti: "Gef honum tafl þat, er Haraldr konungr hefir oft eftir sent ok þar með fingrgull; má hann þá kaupa sik í frið við konung með taflinu, enn fingrgullit skal hann eiga til menja."

Dofri mælti: "Ráða skaltu þessu, dóttir, at sinni, því at ek má þér eigi synja".

"Þá gerir þú vel faðir, sem ván var. Gekk hon þá braut til sætis síns.

Liðu þessir dagar til sumars, ok sumardag hinn fyrsta mælti Fríðr til Búa: "Nú skulu vit snæða hér í stofu minni; síðan taktu klæði þín ok vápn, ok lát þat til reiðu; þú skalt hér skamma dvǫl eiga frá því þit faðir minn skilið."

Eftir þat gengu þau á fund Dofra; var hann þá kominn undir borð. Dofri heilsaði þeim; ok bað þau sitja ok drekka; þau gerðu svá.

Þá mælti Dofri: "Þú, Búi, hefir hér vel verit í vetr at várri vitund, ok til marks viljum vér at þat sjáisk með sǫnnum jarteiknum, at þú hefir oss heim sótt: Tafl er hér, er ek vil gefa þér; þenna grip veit ek svá, at Haraldi konungi fóstra mínum leikr mestr hugr á; gullhring þenna skaltu þiggja af mér."

Búi þakkaði honum með mǫrgum fǫgrum orðum sinn velgerning, ok þá miklu sæmd, er hann gerði til hans, ok bað hann sitja allra konunga heilastan.

Eftir þat tóku þau orlof til handa Búa, ok sneru þá í brott. Sem þau kómu til hellisdyra, þá lauksk upp hellirinn; gekk Fríðr þá út ok mælti til Búa: "Nú er svá komit, Búi, sem ek sagða þér, at ek geng með barni þínu; skal ek nú segja þér, hver skipan á því skal vera: Ef þat er meybarn, þá skal þat hér vera með mér, enn ef þat er sveinn, þá mun ek þér senda hann, er hann er tólf vetra gamall; skaltu vel við honum taka; enn ef þú gerir eigi svá, þá munt þú á þínum hlut kenna. Hvergi mun ek leiða þik, far þú vel", segir Fríðr.

Eftir þat skilja þau.

Gekk Búi leið sína, ok létti eigi fyrr enn hann kom til Rauðs; tók hann vel við honum ok spurði at ferðum hans, enn Búi sagði af hit sanna.

Rauðr mælti: "Mikla gæfu hefir þú borit til um þína fǫr; enn svá muntu eiga við at búask, at eigi mun Haraldr konungr þessu einu við þik hlíta; því at nú mun hann etja á þik því trǫlli, er ek veit mest í Noregi, enn þat er blámaðr, sá er mǫrgum manni hefir at bana orðit; nú vil ek gefa þér fangastakk þann er þú skalt þá hafa; væntir ek þá, at þú munir eigi allmjǫk kenna, hvar sem hann leggr at þér krummur sínar; því at hann brýtr bein í flestum, ef hann deyðir eigi".

Búi þakkaði Rauð sinn velgerning; dvaldisk hann þar nǫkkurar nætr, ok fór síðan ofan í Þrándheim; spurði hann þá til konungs at hann var at Steinkerum. Sem Búi kom þar gekk hann á konungsfund ok kvaddi hann.

Konungr leit við honum ok mælti: "Ertu þar Búi, hversu tók Dofri þér?"

"Já, herra." sagði Búi, "yðar naut ek at, því at vel fór Dofra til mín".

Konungr mælti: "Vartu með Dofra í vetr? eða fektu taflit?"

"Já, herra," sagði Búi, "fekk ek tafl".

Konungr mælti: "Kom til mín á morgun með þat".

Búi kvað svá vera skyldu.

Um daginn eftir kom Búi fyrir konung, er hann sat yfir drykkjarborðum, ok fœrði honum taflit, ok er konungr sá þat, mælti hann: "Þú ert mikill maðr fyrir þér, Búi", sagði konungr; "hefir þú sannar jarðteiknir, at þú hefir Dofra fundit; þetta tafl hefir hann aldri viljat fyrir mér laust láta, enn svá gildr sem þú ert, þá verðum vér at sjá nǫkkut af þínu afli, ok skaltu fásk við blámann várn".

Búi segir: "Þat hugða ek, ef ek fengi taflit, at þér mundið mik láta fara í friði".

Konungr mælti: "Þetta er lítils vert, at taka eitt fang".

Búi segir: "Dýrt er drottins orð; vil ek þat nú skilja til við yðr, herra, ef svá ólíklegt er, at ek beri af honum, at þér gefið mér upp reiði yðra ok gott orlof til Íslands".

Konungr játaði því. Eftir þat lagði konungr til hólmstefnunnar frest, at þetta fang tækisk, því at hann vildi at sem flestir sæi.

Enn er sú stund var liðin, þá lét konungr blása til ǫllu fólki út á víðan vǫll. Sem konungr ok mikit fjǫlmenni var þar komit, þá bjósk Búi til fangs. Hann fór í skyrtu sína, þá er Esja hafði gefit honum, ok fyrr gátum vér; síðan steypti hann yfir sik fangastakki þeim er Rauðr gaf honum; fór þá til leikmótsins. Konungr lét þá leiða fram blámanninn ok heldu á honum fjórir menn; hann grenjaði fast ok lét trǫllslega.

Þar var svá háttat, at þar var sléttr vǫllr, enn þar um utan hæðir miklar; sat þar á fólkit umhverfis. Á vellinum stóð ein hella mikil ok uppþunn niðr í vǫllinn; þat kǫlluðu þeir fanghellu.

Búi gekk þá fram fyrir konung ok mælti: "Hvar er sá maðr, herra, er þér ætlið mér fang við?"

Konungr mælti: "Sé hvar þeir halda honum fram á vǫllinn".

Búi mælti: "Ekki sýnisk mér þat maðr; trǫlli sýnisk mér þat líkara".

Konungr mælti: "Vér skulum freista þín skamma stund, ef vér sjáum at þú hefir ekki við".

Búi mælti: "Þér munuð ráða vilja".

Eftir þat gekk Búi fram á vǫllinn, ok er fólkit sá hann, þá mæltu margir, at þat væri illa, er trǫlli skyldi etja upp á jafndrengilegan mann. Þeir létu þá lausan blámanninn; hljóp hann þá grenjandi at Búa; ok er þeir mættusk, tókusk þeir afar fast ok sviftusk; skildi Búi þat skjótt, at hann var mjǫk aflvana fyrir þessu kykvendi; forðaði hann sér þá við fǫllum, enn stóð þó fast ok fór undan víða um vǫllinn. Skildi Búi þat, at hann tók svá, at bein hans mundu brotna, ef eigi hlífði honum klæðin. Þat skildi Búi, at blámaðrinn vildi fœra hann at hellunni.

Enn er þeir hǫfðu at gengizk um stund, þá mœddisk blámaðrinn ákaflega, ok tók at láta í honum sem þá at lætr í gǫltum, þá er þeir gangask at, ok á þann hátt feldi hann froðu. Ok er Búi fann þat lét hann hǫrfask undan at hellunni. Blámaðrinn herti þá at, af nýju, ok váru ógurleg hans læti at heyra, því at hann var drjúgum sprunginn af sókn. Enn er Búi kom at hellunni, svá at hann kendi hennar með hælunum, þá herti blámaðrinn at, slíkt er hann mátti. Búi brá þá við er minst var ván, ok hljóp hann þá ǫfugr yfir helluna, enn blámanninum urðu lausar hendrnar ok skruppu af fangastakkinum. Búi kipti þá at sér blámanninum, slíkt er hann mátti; hrataði hann þá at hellunni svá at bringsspelir hans tóku þar sem hvǫssust var. Þá hljóp Búi ofan á hann með ǫllu afli; gengu þá í sundr bringsspelirnir í blámanninum, ok því næst var hann dauðr.

Margir tǫluðu um at þetta væri mikit þrekvirki. Búi gekk þá fyrir Harald konung.

Konungr mælti: "Mikill maðr ertu fyrir þér Búi, ok mun nú skilja með okkr; ok far nú til áttjarða þinna í friði fyrir oss".

Búi þakkaði þat konungi. Fór Búi þá til hafs út ok fekk sér fari til Íslands.